Esrarın Hükümdarı

Bölüm 2: Vaziyet

⏳ Okuma Süresi: 9 dk
20px

Tak! Tak! Tak!

Zhou Mingrui gördüğü şeyden korkup art arda birkaç adım geriledi. Sanki aynadaki kendisi değil, kurumuş bir cesetti.

Böylesine ağır yarası olan biri nasıl hâlâ hayatta olabilirdi!

İnanamıyormuş gibi başını öbür yana çevirip diğer tarafı da yokladı. Aynadan uzaklaşmıştı, ışık da bulanıktı, yine de yaranın kafasını bir yandan öbür yana deldiği belliydi. Koyu kırmızı kan lekeleri orada da vardı. “Bu…”

Bir soluk alıp kendini sakinleştirmeye çalıştı.

Elini sol göğsüne bastırınca kalbinin hızlı, güçlü ve dipdiri attığını hissetti.

Ardından açıktaki tenine dokundu. Hafif serinliğin altında akan sıcaklığı duydu.

Bir kez çömelip dizlerinin hâlâ büküldüğünden emin olunca yeniden doğruldu, telaşı da epey yatışmıştı.

“N’oluyor lan?” Zhou Mingrui kaşlarını çatıp kendi kendine mırıldandı. Başındaki yarayı bir kez daha, bu sefer dikkatlice incelemeye niyetlendi.

Aynaya doğru iki adım atmıştı ki durdu. Penceredeki kan rengi ayın ışığı nispeten sönüktü, ‘dikkatli bir inceleme’ye yetmezdi.

Bir hafıza kırıntısı kendiliğinden su yüzüne çıktı. Zhou Mingrui başını çevirip masanın bitiştiği duvardaki grimsi beyaz borulara ve madenî kafesli duvar lambasına baktı.

Bu, zamanın revaçtaki gaz lambasıydı. Alevi titremeden yanar, odayı ziyadesiyle aydınlatırdı.

Aslında Klein Moretti’nin ailesi için gaz lambası bir yana, gazyağı lambası bile bir lükstü, onların hâline yakışan mumdu. Ancak dört yıl önce Klein, Khoy Üniversitesi’nin giriş sınavına hazırlanmak için geceyi gündüze kattığında, ağabeyi Benson bunun ailenin geleceğini ilgilendiren önemli bir mesele olduğunu düşünmüş, borçlanmak pahasına da olsa ona iyi bir çalışma ortamı sağlamaya karar vermişti.

Tabii okuma yazma bilen, iş hayatında pişmiş Benson ne aceleci ne de becerisiz biriydi, sonunu düşünmeden iş yapmazdı. “Gaz tesisatı dairenin değerini artırır, ileride kiraya vermeyi de kolaylaştırır.” diyerek ev sahibinin aklını çelmiş, temel tadilatın parasını ona ödetmişti. Kendisi de ithalat-ihracat şirketinde çalışmasının sağladığı imkânlardan yararlanarak yeni tip bir gaz lambasını neredeyse maliyetine satın almıştı. Bütün bu işi, şaşılacak şekilde, kimseden borç almadan, yalnızca birikimleriyle halletmişti.

Hafıza kırıntısı bir an parlayıp geçti. Zhou Mingrui masaya dönüp borunun vanasını açtı, gaz lambasının musluğunu çevirdi.

Tık tık tık, ateşleyicinin sürtünme sesi art arda duyuldu ama ışık beklediği gibi yanmadı.

Tık tık tık! Musluğu birkaç kez daha çevirdi ama lamba yine karanlık kaldı. “Hım…” Zhou Mingrui elini çekip sol şakağına bastırdı, nedenini bulmak için hafıza kırıntılarını zorladı.

Birkaç saniye sonra dönüp kapının yanına gitti. Mekanik düzeneğin önünde durdu. Düzenek de duvara gömülüydü, grimsi beyaz borulara bağlıydı.

Bu bir gaz saatiydi!

Zhou Mingrui biraz açıkta kalan dişlilere ve rulmanlara bir göz atıp pantolonunun cebinden bir madenî para çıkardı.

Koyu sarı renkteydi, bakır gibi parlıyordu. Ön yüzünde taçlı bir adam başı, arka yüzünde buğday başaklarıyla çevrili bir ‘1’ vardı.

Zhou Mingrui bunun Loen Krallığı’nın en temel parası, bakır peni olduğunu biliyordu. Bir peninin alım gücü, ruh göçünden önceki hayatındaki üç dört yuana denk geliyordu. Beş penilik, yarım penilik ve çeyrek penilik paralar da vardı ama bunlar da yeterince ufak değildi, gündelik hayatta para denk gelsin diye alışverişi yuvarlamak icap edebiliyordu.

Kral III. George’un tahta çıkışıyla tedavüle giren bu bakır peniyi parmaklarının arasında birkaç kez çevirdikten sonra gaz saatinin dikey, ince uzun ağzına attı.

Tıngır tıngır!

Peni saatin dibine düşünce dişliler takır takır dönmeye başladı, kısa ama ahenkli bir mekanik nağme yükseldi.

Zhou Mingrui birkaç saniye gözünü ayırmadan baktı. Doğal ahşap renkli çalışma masasına dönüp gaz lambasının musluğunu çevirdi.

Tık tık tık, pat!

Küçük bir alev tutuşup hızla büyüdü. Parlak ışık önce lambanın içini doldurdu, sonra şeffaf camdan geçip odayı sıcacık bir renge boyadı.

Karanlık birden büzülüp çekildi, kızıllık pencereden dışarı süzüldü. Zhou Mingrui izahı güç bir sebeple biraz huzur buldu ve seri adımlarla boy aynasının önüne geçti.

Bu kez şakağını, en küçük ayrıntıyı bile atlamadan dikkatle inceledi.

Birkaç kez karşılaştırmanın neticesinde, ilk kan lekeleri dışında korkunç yaradan başka hiçbir sıvı sızmadığını fark etti. Sanki kanı en iyi şekilde durdurulmuş, yarası sarılmıştı. Grimsi beyaz beyin dokusu ağır ağır kıpırdanıyor, yaranın çevresindeki et ise gözle görülür bir hızla yeniden oluşuyordu. Bunlar yaranın iyileşmeye yüz tuttuğunu gösteriyordu. Belki otuz kırk dakika, belki iki üç saat sonra geriye yalnızca hafif bir iz kalacaktı. “Şu ruh göçüyle gelen iyileşme olayı mı yani?” Zhou Mingrui ağzının sağ kenarını bir an yukarı kıvırıp sesini çıkarmadan mırıldandı.

Sonra uzun bir soluk verdi. Sebebi ne olursa olsun, en azından hâlâ yaşıyordu!

Kendini toparlayıp bir çekmeceyi açtı, küçük bir sabun parçası çıkardı. Dolabın yanında asılı eski püskü havlulardan birini aldı, kapıyı açıp ikinci kattaki kiracıların ortak kullandığı banyoya yürüdü.

Kafamdaki şu kan lekelerini bir temizleyeyim de cinayet mahallinden fırlamış gibi gezmeyeyim ortalıkta. Hadi kendimi korkuttuğum neyse de, yarın erken kalkması gereken kız kardeşim Melissa’yı korkutursam işim yaş!

Kapının dışındaki koridor kapkaranlıktı. Yalnızca en sondaki pencereden dökülen kızıl mehtap, çıkıntıların hatlarını zar zor çiziyor, onları koyu gecede, yaşayanları sessizce izleyen çift çift öcü gözüne benzetiyordu.

Zhou Mingrui sessiz, epey ürkek adımlarla banyoya yürüdü.

İçeride mehtap daha kuvvetliydi, her şey seçilir olmuştu. Zhou Mingrui lavabonun önüne geçip musluğu açtı.

Şarıl şarıl akan suyun sesini duyunca birden ev sahibi Franky Efendi aklına geldi.

Bu kısa boylu, sıska beyefendi, su parası kiraya dâhil olduğu için, başında silindir şapkası, yeleğinin üstünde siyah takım elbisesiyle âdeta bir müfettiş edasıyla gelip banyoları dolaşır, içerideki su sesine kulak kabartırdı.

Su sesi biraz fazla çıktı mı, Franky Efendi beyefendiliği bir kenara bırakır, bastonunu hışımla sallayıp banyo kapısına vura vura avazı çıktığı kadar bağırırdı. “Seni gidi hırsız!”, “İsraf arsızlıktır!”, “Seni aklıma yazdım!”, “Bir dahakine seni o pasaklı eşyalarınla beraber kapı dışarı ederim!”, “Aha buraya yazıyorum: Burası tüm Tingen’deki en hesaplı apartman. Benim kadar cömert bir ev sahibini mumla arasanız bulamazsınız!”

Düşüncelerini bir kenara bırakan Zhou Mingrui havluyu ıslatıp yüzündeki kanı defalarca sildi.

Banyonun dökük aynasında geriye yalnızca o korkunç yarayla solgun çehresinin kaldığına kani olunca içi epey ferahladı, ardından keten gömleğini sırtından çıkarıp kumaşa işleyen kan lekelerini sabunla çitilemeye koyuldu.

Derken kaşları çatıldı, başka bir dert daha olabileceği aklına gelmişti.

Yara çok fenaydı ve oluk oluk kan akmıştı. Hadi üstüm başımı hallettim de, oda da kesin kan revan içindedir!

Birkaç dakika sonra Zhou Mingrui gömleği halletti, ıslak havluyla hızla dairesine süzüldü. Önce masadaki kanlı el izini sildi, sonra gaz lambasının ışığında başka iz kalıp kalmadığına baktı.

Aramaya başlar başlamaz döşemede ve masanın alt kısmında sıçramış bir sürü kan damlası buldu. Sol taraftaki duvarın dibinde de sapsarı parlayan bir mermi çekirdeği duruyordu. “…Şakağına altıpatları dayayıp tetiği mi çekmiş?” Zhou Mingrui, elindeki ipuçlarını zihninde birleştirerek Klein’ın nasıl öldüğüne dair kabaca bir sonuca vardı.

Tahminini doğrulamakta acele etmedi, önce kan izlerini özenle silip ‘olay yeri’ni temizledi, ancak ondan sonra mermi çekirdeğini alıp masaya döndü. Altıpatların topunu sola açıp içindeki mermileri boşalttı.

Tık, tık, tık… Beş mermi ve bir boş kovan. Hepsi pirinç rengiyle parıldıyordu.

“Demek öyle…” Zhou Mingrui boş kovana bir göz attı, mermileri tek tek topa geri dizerken başını salladı.

Bakışları sola, açık defterdeki ‘Ben dâhil herkes ölecek’ cümlesine kaydı. Kafasında yeni sorular belirdi.

Bu silah nereden çıktı şimdi?

İntihar mıydı bu, yoksa intihar süsü verilmiş bir cinayet mi?

Kendi hâlinde, gariban bir tarih mezunu ne tür bir belaya bulaşmış olabilir ki?

Böyle bir intihar yöntemi nasıl bu kadar az kan izi bırakır? Tam zamanında ruh göçü yaptım da bu göç beraberinde bir iyileşme imkânı mı getirdi?

Bir süre düşündükten sonra Zhou Mingrui başka bir keten gömlek giydi, sandalyeye oturup çok daha mühim meselelere kafa yormaya koyuldu.

Klein’ın başına gelenler şimdilik onun asıl derdi değildi. Asıl mesele, bu ruh göçünün hikmetini çözmek ve geri dönüp dönemeyeceğini anlamaktı!

Annesi babası, akrabaları, kankaları, arkadaşları, rengârenk internet dünyası, türlü türlü yemekler… Hepsi, geri dönmek için yanıp tutuşmasının sebebiydi!

Şak, şak, şak… Zhou Mingrui’nin sağ eli farkında olmadan altıpatların topunu silkip açıyor, sonra yeniden yerine oturtuyordu, tekrar tekrar. “Son zamanlarda yaşadıklarımla daha öncekiler arasında pek bir fark yok aslında. Sadece biraz cenabettim o kadar, ama durup dururken neden ruh göçü yaptım ki ben?”

“Cenabet… Bi’ dakika! Bugün akşam yemeğinden önce bir şans artırma ritüeli yapmıştım!”

Zhou Mingrui’nin zihninde bir şimşek çaktı ve sisin ardında kalmış anılarını aydınlattı.

Tescilli bir klavye siyasetçisi, klavye tarihçisi, klavye ekonomisti, klavye biyoloğu ve klavye folklorcusu olarak her zaman “Her şeyden biraz anlarım.” diye övünürdü.

Kankası da sık sık “Her şeyden ancak biraz anlarsın.” diye dalga geçerdi tabii.

Eski Çin’in batınî ilimleri de bunlardan biriydi.

Geçen yıl memleketine gittiğinde bir sahaf tezgâhında, iplik dikişli, dikey yazılmış ‘Qin ve Han Hanedanlıklarının Temel Kehanet ve Batınî İlimleri’ adlı bir kitap görmüştü. İlginç görünüyordu, internette caka satmaya da yarar diye düşünüp almıştı. Ne yazık ki hevesi çabuk gelip çabuk gitmişti. Dikey düzen okumayı epey zorlaştırıyordu, kitabın yalnızca başını karıştırıp bir köşeye atmıştı.

Son bir ayda şansı hiç yaver gitmemişti. Telefonunu kaybetmiş, müşterisi ortadan kaybolmuş, işte hatalar yapmıştı, kötü şeyler sırayla başına gelip durmuştu. İşte o zaman ‘Temel Kehanet ve Batınî İlimler’in başında bir şans artırma ritüeli olduğu tesadüfen aklına gelmişti. Üstelik koşulları son derece basitti, hiçbir ön bilgi gerektirmiyordu.

Yapması gereken tek şey, bulunduğu bölgenin temel gıdasından dört porsiyon hazırlayıp odanın dört köşesine yerleştirmekti. Masa ya da dolap gibi yerlerin üstüne de konabilirdi. Ardından odanın ortasında durup saat yönünün tersine dört adımda bir kare çizecekti. İlk adımda samimiyetle, içinden “Arz ve Arşın Kutlu Baki Efendisi” diyecekti. İkinci adımda “Arz ve Arşın Kutlu Gök Hâkimi”, üçüncüde “Arz ve Arşın Kutlu Ulu İlahı”, dördüncüde “Arz ve Arşın Kutlu Semavî Muazzezi” diye yine içinden tekrarlayacaktı. Adımları bitirince gözlerini kapatıp olduğu yerde beş dakika bekleyecekti. Ritüel ancak o zaman başarılı sayılırdı.

Nasılsa para istemiyor diye kitabı bulup çıkarmış, akşam yemeğinden önce dediklerini harfiyen yapmıştı. Ama… ama o an hiçbir şey olmamıştı.

Kim bilirdi ki gece yarısı gerçekten ruh göçü yapacaktı!

Ruh göçü!

“Bunun o şans artırma ritüeli yüzünden olma ihtimali var… Evet, yarın burada bir deneyeyim. Eğer gerçekten sebebi buysa, geri dönme ümidim olur!” Zhou Mingrui altıpatları sallamayı bırakıp oturduğu yerde birden dikleşti.

Ne olursa olsun, bunu denemek zorundaydı!

Ya herrü ya merrü!

« Önceki 📚 Arşiv Sonraki »