Esrarın Hükümdarı

Bölüm 9: Defter

⏳ Okuma Süresi: 11 dk
20px

Yarım saatlik bir dinlenmenin ardından, artık kendini Klein olarak benimseyen Zhou Mingrui nihayet toparlandı. Sağ elinin tersinde, küçük bir kare oluşturacak şekilde dört siyah noktanın belirdiğini fark etti.

Noktalar hızla solup gözden kaybolsa da, Klein onların bedeninin bir köşesinde pusuda yattığını ve uyandırılmayı beklediklerini biliyordu.

Kare oluşturan dört nokta… Odanın köşelerindeki dört parça çavdar ekmeğiyle bir alakası mı var acaba? Yani ileride yiyecek falan hazırlamakla uğraşmadan direkt adımları atıp efsunları okuyabileceğim anlamına mı geliyor bu?

Kulağa fena gelmiyordu, gelgelelim bu lekelerin ortaya çıkışında tekinsiz bir hâl vardı ve insanın idrak edemediği ‘şeyler’ daima korku vericiydi.

Dünya’ya ait o akıl almaz batınî ilmin burada gerçekten işe yaraması, uykusunda gerçekleşen tuhaf ruh göçü, ritüel sırasında zihnini deliliğin eşiğine sürükleyen o meçhul fısıltılar ve ne anlama geldiğine dair Klein’ın en ufak bir fikrinin dahi olmadığı o gerçeküstü gri sis dünyası… Tüm bunlar, haziran sonunun boğucu sıcağında Klein’ın ürpermesine yetti.

“İnsanoğlunun en eski ve en güçlü duygusu korkudur; en eski ve en güçlü korku ise bilinmeyene duyulan korkudur.” Bilinmeyene duyulan korkuyu iliklerine kadar hissederken, zihninde bu sözler yankılandı.

İçinde, bu esrar âlemiyle temas kurmak, daha fazlasını öğrenmek ve bilinmeyeni keşfetmek için daha önce hiç tatmadığı, karşı konulmaz bir dürtü filizleniyordu. Öte yandan, bununla tamamen çelişen, başını kuma gömüp hiçbir şey yaşanmamış gibi davranma düşüncesi de vardı.

Pencereden süzülen yoğun güneş ışığı çalışma masasına vuruyor, ahşabın üzerini âdeta altın tozlarıyla kaplıyordu. Masaya dalıp giden Klein, sanki bir parça sıcaklığa ve umuda dokunmuş gibi hissetti.

Kasları hafifçe gevşedi. Beraberinde ağır bir yorgunluk dalgası tüm bedenini esir aldı.

Göz kapaklarına kurşun bağlanmış gibiydi. Uykusuz geçen gece ve az önceki takat kaybı yüzünden göz kapakları elinde olmadan kapanıyordu.

Klein başını iki yana sallayıp masadan destek alarak ayaklandı. Odanın köşelerinde duran çavdar ekmeklerini zerre umursamadan ranzaya doğru yalpaladı. Yatar yatmaz, başı yastığa değer değmez derin bir uykuya daldı.

Gurrr! Gurrr!

Midesine saplanan açlık kramplarıyla gözlerini araladı. Zihni nihayet berraklaşmış, bedeni toparlanmıştı.

“Başım hâlâ hafiften ağrıyor.” Şakaklarını ovuşturarak yatakta doğruldu. Midesi sırtına yapışmıştı. Önünde ne olsa silip süpürecek kadar açtı.

Üzerindeki gömleği çekiştirip düzelterek çalışma masasına yürüdü. Üzeri sarmaşık motifleriyle süslü, gümüş beyazı cep saatini eline aldı.

Tık!

Kapak yaylanarak açıldı. Saniye ibresi mekanik bir ritimle ilerlemeye devam ediyordu.

On iki buçuk. Üç saatten fazla uyumuşum…

Klein, yutkunarak cep saatini keten gömleğinin cebine geri bıraktı.

Kuzey Kıta’da bir gün 24 saat, bir saat 60 dakika ve bir dakika 60 saniyeydi. Her bir saniyenin Dünya’dakiyle aynı hızda akıp akmadığı ise Klein için bir muammaydı.

Şu an aklı mistisizm, ritüeller veya o gri sis dünyası gibi kavramları alacak durumda değildi. Zihni tek bir şeye kilitlenmişti: Yemek yemek!

Ancak karnını doyurunca çare düşünebilirdi! Ancak o zaman bir iş yapabilirdi!

Klein odanın dört köşesindeki çavdar ekmeklerini toplayıp üzerlerindeki ufak toz zerrelerini silkeledi. İçlerinden birini öğle yemeği yapmaya niyetliydi.

Adaklara gömülmeye karar vermişti çünkü cebinde sadece beş peni kalmıştı. Üstelik memleketinde tören sonrasında adakları paylaşarak yemek gibi bir âdet de vardı. Hem ekmeklerde gözle görülür hiçbir değişiklik yoktu. Tutumlu olmak en iyisiydi.

Elbette, asıl Klein’ın hafıza kırıntılarının ve alışkanlıklarının da bunda ince bir tesiri vardı.

Gaz öyle pahalıydı ki aydınlatmada kullanmak bile içini sızlatıyordu. Bu yüzden Klein küçük sobayı çıkarıp içine biraz kömür atarak su kaynatmaya koyuldu. Beklerken odanın içinde volta atıyordu.

O taş gibi çavdar ekmekleri susuz yutulmaya çalışıldığında adamın boğazına dizilirdi.

Püf. Sadece akşam yemeklerinde etin olduğu bir hayat gerçekten çekilmez olacak… Yok, dur, bu bile bir istisnaydı. Melissa yaklaşan mülakatımı düşünüyor olmasaydı haftada ancak iki kez et yiyebilirdik…

Yapacak daha iyi bir işi olmayan Klein, açlıktan ciddi meseleleri düşünemediği için etrafına bakındı.

Gözleri dolaptaki bir librelik kuzu etine takıldığında, bakışlarına âdeta açgözlü bir ışıltı yerleşti.

Hayır, hayır, beraber yemek için Melissa’yı beklemeliyim.

Başını iki yana sallayarak etin yarısını hemen şimdi pişirme fikrini aklından defetti.

Genelde dışarıda yemesine rağmen, büyük bir şehirde gurbet hayatı süren sap bir bekâr olarak temel birkaç mutfak becerisi edinmişti. Yaptığı yemekler şaheser sayılmazdı ama en azından yenilebilir durumdaydı.

Kuzu etinin aklını çelmemesi için arkasını döndü. Aklına sabah aldığı bezelye ve patatesler geldi.

Patates!

Klein’ın kafasında anında bir ampul yandı. Hızla dolaba dönüp o küçük yığından iki patates kaptı.

Önce umumî banyoda patatesleri yıkadı, ardından suyla birlikte kaynamaları için onları su ibriğine attı.

Bir süre sonra, dolabın içindeki baharat kutusundan bulduğu sarımtırak iri taneli tuzu suya serpiştirdi.

Birkaç dakika sabırla bekledikten sonra su ibriğini ateşten alıp çorba sayılmayacak bu ‘çorbayı’ birkaç fincana ve büyük bir kâseye paylaştırdı. En sonunda patatesleri bir çatalla çıkarıp çalışma masasının üzerine bıraktı.

Füüü! Füüü!

Patatesi azar azar soyarken bir yandan da üfleyerek soğutmaya çalışıyordu. Haşlanmış patatesin havaya karışan kokusu son derece iştah açıcıydı.

Ağzı sulanmıştı. Patatesin yalnızca yarısını soymuş olmasına aldırmadan, hâlâ biraz sıcak olmasına aldırmadan büyük bir ısırık aldı.

Yumuşacık! Efsane kokuyor!

Çiğnedikçe ağzında dağılıyor, geride bir tatlılık bırakıyordu. Bir anlık duygu seliyle iki patatesi bir çırpıda mideye indirdi. Kabuklarının bile bir kısmını yutmuştu.

Büyük kâseyi eline alıp bir yudum içerek ‘çorba’nın tadını çıkardı. Hafif tuz tadı, ağzındaki kuruluğu gidermişti.

Küçükken patatesi böyle yemeye bayılırdım…

Açlığını biraz bastıran Klein, çavdar ekmeğinden kopardığı parçayı yumuşaması için ‘çorba’ya bandı.

Belki de önceki ritüel onu fazlasıyla tüketmişti. Toplamda bir libreye denk gelen iki somun ekmeği silip süpürdü.

Nihayet kendine geldiğini hissediyordu. Çorbayı içmenin verdiği basit yaşama sevinciyle etrafı toparladı. Parlak güneş ışığının keyfini çıkardı.

Masaya geri oturup bundan sonra ne yapması gerektiğini düşünmeye başladı.

Kaçışım yok. Esrar âlemiyle temas kurmanın ve Adalet ve Asılmış Adam’ın bahsettiği bir Aşkın olmanın bir yolunu bulmalıyım.

Bilinmezlik korkusunu aşmam şart.

Şu anki tek çarem bir sonraki ‘toplantı’yı beklemek. Seyirci iksirinin formülünü veya mistisizme dair başka şeyler öğrenip öğrenemeyeceğime bir bakmalıyım.

Pazartesiye daha dört gün var. Ondan önce asıl Klein’ın meselesiyle yüzleşmem gerekiyor. Neden intihar etti? Başına ne geldi?

Klein’ın Dünya’ya geri dönüp her şeye sünger çekme ihtimali yoktu. Açık duran not defterini eline aldı. Kayıp hafıza kırıntılarını geri kazanmasına yardımcı olacak ipuçları var mı diye sayfalarını karıştırmayı düşünüyordu.

Asıl Klein’ın bariz bir not tutma alışkanlığı vardı. Dahası, not defterlerini günlük niyetine kullanmayı da seviyordu.

Klein, çalışma masasının sağ ayağını oluşturan dolabın, baştan sona doldurulmuş bir yığın not defteriyle kaynadığını çok iyi biliyordu.

Elindeki defter 10 Mayıs’ta başlıyordu. İlk sayfalarda okulu, hocası ve ilmî bilgilerle ilgili notlar yer alıyordu.

“12 Mayıs. Bay Azik, Güney Kıta’daki Balam İmparatorluğu’nun kullandığı ortak dilin de Jotun dilinin bir kolu olan Kadim Feysac Dili’nden türediğinden bahsetti. Neden böyle? Bu, bir zamanlar Ruhaniyet sahibi tüm canlıların aynı dili konuştuğu anlamına mı geliyor? Hayır, bu kesinlikle yanlış. ‘Ebedî Gece Vahyi’ ve ‘Fırtınalar Kitabı’na göre, kadim çağlarda kıtanın yegâne hâkimi devler değildi. Elfler, Aykırı Irklar ve ejderler de vardı. Her neyse, bunlar sadece efsanelerden ve mitolojik hikâyelerden ibaret.”

…

“16 Mayıs. Kıdemli Doçent Cohen ve Bay Azik, Buhar Çağı’nın kaçınılmazlığı üzerine tartıştı. Bay Azik bunda tesadüfün de payı bulunduğunu, zira İmparator Roselle olmasaydı belki Kuzey Kıta’nın da tıpkı Güney Kıta gibi hâlâ kılıç sallıyor olacağını savundu. Hocam ise Bay Azik’in bireyin katkılarına gereğinden fazla pay biçtiği görüşündeydi. Ona göre, çağın ilerleyişi göz önüne alındığında ortada bir İmparator Roselle olmasa dahi bir İmparator Robert muhakkak çıkacaktı. Dolayısıyla Buhar Çağı gecikebilir, ama er ya da geç mutlaka gelirdi. Açıkçası bu tartışmada pek bir mana bulamadım. Ben daha ziyade yeni şeyler keşfetmeyi ve sislerle örtülü tarihin aslını ortaya çıkarmayı tercih ediyorum. Belki de tarih yerine arkeoloji okumalıydım.”

…

“29 Mayıs. Welch beni buldu ve Dördüncü Çağ’a ait bir el yazması ele geçirdiğini söyledi. Ulu Ece! Dördüncü Çağ’a ait bir yazma! Arkeoloji bölümündeki öğrencilerden yardım istemeye çekindiği için içeriği deşifre etmek adına Naya ve bana geldi. Bunu nasıl reddedebilirdim ki? Tabii önce mezuniyet savunmamı atlatmam gerekiyor. Şu aşamada dikkatimi dağıtacak lüksüm yok.”

Klein bu satırları okuyunca canlandı. Tarihe dair notlar ve görüş ayrılıklarıyla kıyaslandığında, Dördüncü Çağ’a ait bu yazmanın asıl Klein’ı intihara sürüklemiş olması daha muhtemeldi.

Dördüncü Çağ, içinde bulundukları ‘Demir Çağı’ndan bir önceki dönemdi. Tarihi sis perdeleriyle kaplı ve eksikti. Gün yüzüne çıkarılan antik kentler, mezarlar ve kayıtlar yok denecek kadar azdı. Arkeologlar ve tarihçiler bu sebeple dönemin asıl resmini kabaca çizebilmek için ancak yedi büyük kilisenin dinî eğitimi merkeze alan muğlak ilahiyat kitaplarına bel bağlayabiliyordu. Solomon İmparatorluğu, Tudor Hanedanlığı ve Trunsoest İmparatorluğu’nun varlığından haberdardılar.

Asıl Klein gözünü tarihin sırlarını çözmeye ve geçmişi aydınlatmaya dikmişti. Kökleri efsanelere dayanan ilk üç çağa pek ilgi duymuyordu. Onun asıl merakı, İlahlar Çağı olarak da bilinen Dördüncü Çağ’aydı. Duyduğu heyecanı tahmin etmek güç değildi.

“Hım, demek Klein gelecekteki kariyeri için endişeleniyor ve bu yüzden mülakata odaklanıyordu. Aslında mülakata bunca önem vermesine, gelecekte iş bulmak için kaygılanmasına gerek yokmuş…” Klein kendini tutamayıp söylendi.

Üniversiteler hâlâ oldukça nadirdi ve öğrencilerin kahir ekseriyeti soylu veya zengin ailelerden geliyordu. Üniversiteye girmeyi başarmış sıradan bir halk tabakası mensubu, aşırı uçlarda fikirlere sahip olmadığı sürece, statüsü yüzünden ayrımcılığa uğrayıp başkalarının sosyal çevrelerine alınmasa dahi grup tartışmaları ve cemiyet faaliyetleri aracılığıyla son derece kıymetli bağlar kurabilirdi.

Son derece cömert bir genç olan Welch McGovern bunun canlı bir örneğiydi. Loen Krallığı’nın Ortadeniz Kontluğundaki Constant Şehri’nde yaşayan bir bankacının oğluydu. Çalışmalarda hep aynı grupta yer aldıkları için Naya ve Klein’dan yardım istemeye alışıktı.

Klein düşüncelerini fazla dağıtmadan defteri okumaya devam etti.

“18 Haziran. Mezun oldum. Elveda Khoy Üniversitesi!”

“19 Haziran. Yazmayı gördüm. Cümle yapılarını ve kök kelimeleri kıyaslayarak, bunun Kadim Feysac Dili’nin değişime uğramış bir biçimi olduğunu fark ettim. Daha kesin konuşmak gerekirse, bin yılı aşkın tarihi boyunca Kadim Feysac Dili azar azar, ama sürekli bir değişim geçirmiş.”

“20 Haziran. İlk sayfanın içeriğini deşifre ettik. Yazar, Antigonus adında bir ailenin mensubuymuş.”

“21 Haziran. Kara İmparator’dan bahsetmiş. Bu, önceki içerikten çıkarılan dönemle tamamen çelişiyor. Acaba hocam yanılıyor da ‘Kara İmparator’ aslında Solomon İmparatorluğu’nun tüm imparatorlarına verilen ortak bir unvan mı?”

“22 Haziran. Görünüşe göre Antigonus ailesinin Solomon İmparatorluğu’nda oldukça yüksek bir mevkisi varmış. Yazar, Tudor adında biriyle gizli bir alışveriş yaptığından bahsediyor. Tudor mu? Tudor Hanedanlığı ile bir alakası olabilir mi?”

“23 Haziran. El yazmasını düşünmemek ve Welch’in evine gitmemek için kendimi dizginliyorum. Mülakata hazırlanmam lazım! Bu çok önemli!”

“24 Haziran. Naya yeni bir şeyler bulduklarını söylüyor. Sanırım gidip bir bakmam gerekecek.”

“25 Haziran. Deşifre edilen yeni içeriğe göre yazar, Hornacis sıradağlarının en yüksek zirvesinde yer alan ‘Ebedî Gece Ulusu’nu ziyaret etmek üzere bir görev kabul etmiş. Ulu Ece! Deniz seviyesinden yüksekliği 6000 metreyi aşan bir zirvede bir ulus nasıl var olabilir? Nasıl hayatta kalıyorlar?”

“26 Haziran. Bütün bu tuhaflıklar gerçek mi?”

Kayıtlar burada sona eriyordu. Zhou Mingrui ayın 28’inin ilk saatlerinde bu bedene ruh göçü etmişti.

Yani 27 Haziran için de bir kayıt vardı, o da şu cümleydi… Ben dâhil herkes ölecek…

Klein bu bağlantıyı kurduğunda hafifçe ürperdi. Buraya ilk geldiğinde karşısına çıkan o sayfayı yeniden açtı.

Asıl Klein’ın intiharının ardındaki sır perdesini aralamak için Welch’i ziyaret edip şu kadim yazmaya bir göz atması gerektiğini düşünüyordu. Gelgelelim, izlediği onca dizi, film ve okuduğu romanlardan edindiği tecrübeler ona tek bir şey söylüyordu: Eğer bu intihar el yazmasıyla gerçekten bağlantılıysa, oraya giderse büyük ihtimalle mahiyeti meçhul bir tehlikeyle karşılaşacaktı. Perili olduğunu bile bile o şatolara girmeye kalkan tiplerin sonu malumdu!

Ne var ki gitmek zorundaydı. Kaçmak hiçbir sorunu çözmeyecekti; aksine, sular boyunu aşıp onu tamamen boğana dek her şeyi daha da berbat edecekti!

Polisi mi arasam acaba? İyi de polise gidip ‘Ben intihar ettim’ demek harbiden saçmalığın daniskası olur…

Tak!

Tak, tak!

Kapıdan ansızın hızlı ve sert vuruşlar duyuldu.

Klein oturduğu yerde dikleşip kulak kesildi.

Tak!

Tak, tak!

Vuruşların sesi katın boş ve ıssız koridorunda yankılandı.

« Önceki 📚 Arşiv Sonraki »