Oh be, nihayet şu aracı faslını kazasız belasız atlattım…
Klein ciğerlerinde biriken bayat havayı dışarı üfledi. Yavaşça arkasını dönüp apartman kapısına doğru adımlarken, gecenin serin esintisini ve sükûnetini içine çekti.
Anahtarını çıkarıp kilide yerleştirdi ve hafifçe çevirdi. Açılan kapının menteşelerinden dökülen gıcırtıyla birlikte, marazî kızıllığa bulanmış karanlık usulca dışarı taştı.
Sessizliğe bürünmüş tenha merdivenleri tırmanıp buz gibi havayı solurken, Klein’ın içini izahı zor, tuhaf bir hafiflik kapladı. Sanki günün geri kalanından koparılmış, sırf kendisine ait fazladan birkaç saati varmış gibi hissediyordu. Adımlarını istemsizce sıklaştırdı.
Aynı ruh hâliyle dairesinin kapısını araladığında, daha içeri adımını bile atamadan çalışma masasının önündeki karanlıkta sessizce oturan bir siluet fark etti. Kızıllığa bürünmüş siyah saçlar, parlak kahverengi gözler ve narin, düzgün bir yüz. Şüphesiz, Melissa Moretti’ydi!
Çatık kaşları gevşeyen Melissa, “Klein, nereye gittin?” dedi.
Klein’ın cevap vermesini beklemeden ekledi. “Az önce tuvalete gitmek için kalktığımda evde olmadığını fark ettim.” Sanki meselenin nedenlerini, sonuçlarını ve aralarındaki mantık bağını apaçık anlatmak istiyor gibi bir hâli vardı.
Ebeveynlerine yalan söyleme konusunda azımsanmayacak bir mesaiye sahip olan Klein’ın aklına hemen bir cevap geldi. Dudaklarına buruk bir tebessüm yerleştirip sakince cevap verdi. “Uyanınca bir türlü uyku tutmadı. Ben de zaman öldürmektense biraz idman yapayım dedim. Çıkıp birkaç tur koştum. Baksana, sırılsıklam terlemişim!”
Ceketini çıkarıp vücudunu hafifçe döndürerek sırtını işaret etti.
Melissa ayağa kalkıp sırtına şöyle bir göz attı, birkaç saniye tarttıktan sonra konuştu. “Dürüst olmak gerekirse Klein, kendini bu kadar yıpratmana lüzum yok. Tingen Üniversitesi’nin mülakatını geçebileceğine eminim. Geçemezsen bile… yani diyelim ki geçemedin, daha iyi seçenekler bulabilirsin.”
Mülakat aklımın ucundan bile geçmiyordu ki…
Klein başıyla onaylayıp, “Anlıyorum.” demekle yetindi.
Aldığı o ‘teklif’ten bahsetmedi, zira birime katılıp katılmayacağı konusunda henüz kesin bir karara varmış değildi.
Melissa Klein’a dikkatle bakarken bir anda arkasını dönüp evin iç kısımlarına doğru pıtı pıtı koşturdu. Geri döndüğünde elinde kaplumbağaya benzeyen bir nesne vardı. Alet; irili ufaklı dişliler, paslı demir parçaları, torsiyon yayları ve sıradan yaylardan oluşan mekanik bir düzenekti.
Melissa torsiyon yayını hızla kurup aleti masanın üzerine bıraktı.
Tık! Tık! Tık!
Tak! Tak! Tak!
‘Kaplumbağa’, insanın dikkatini ister istemez üzerine çeken bir ritimle bir zıplayıp bir yürümeye başladı.
Gözleri parlayan Melissa, “Ne zaman canım sıkkın olsa, onun mekanik hareketlerini izlemek beni çok rahatlatıyor. Son günlerde bu düzeneği sık sık çalıştırıyorum, randımanı gayet yüksek! Klein, bir de sen denesene!” dedi.
Klein kardeşinin bu iyi niyetini geri çevirmedi. ‘Kaplumbağa’ya yaklaşıp durana kadar onu izledi ve hafifçe güldü. “Sadelik ve düzenlilik gerçekten de insanın zihnini boşaltmasına yardımcı oluyor.”
Melissa’nın cevap vermesini beklemeden ‘kaplumbağa’yı işaret edip gelişigüzel bir tavırla sordu. “Bunu sen mi yaptın? Ne ara bitirdin? Benim neden hiç haberim olmadı?”
“Okuldaki atıl malzemeleri değerlendirdim ve sokaktan bulduğum birkaç parçayı ekledim. Daha iki gün önce bitti.” Melissa’nın yüz ifadesi her zamanki gibiydi ama dudaklarının kenarı birkaç derece daha yukarı kıvrılmıştı.
“Gerçekten etkileyici.” dedi Klein içtenlikle.
Mekanik montaj konusunda pek de yetenekli sayılmayan biri olarak, çocukken dört çeker oyuncak bir arabayı birleştirmek bile onun için büyük bir eziyetti.
Çenesini hafifçe kaldırıp gözlerini kısan Melissa, her zamanki soğukkanlılığıyla yanıtladı. “İdare eder, idare eder.”
“Aşırı tevazu iyi bir özellik değildir.” Klein dudaklarına ince bir tebessüm yerleştirip devam etti. “Bu bir kaplumbağa, değil mi?”
O an, odadaki hava âdeta dibe vurdu ve yerini bir süreliğine ağır bir sessizliğe bıraktı. Ardından Melissa, o marazî kızıl örtü kadar tekinsiz ve cılız bir sesle yanıt verdi. “O bir kukla.”
Kukla mı…
Klein mahcup bir gülümsemeyle vaziyeti kurtarmaya çalıştı. “Sorun malzemelerde, teçhizat fazla ilkel kalmış.”
Konuyu değiştirmek için hızla atıldı. “Gecenin bir yarısı neden tuvalete kalktın ki? İçeride lazımlık yok mu? Sen hep sabaha kadar deliksiz uyumaz mıydın?”
Melissa kısa bir an duraksadı.
Birkaç saniyenin ardından tam ağzını açmış, durumu açıklamaya hazırlanıyordu ki karın boşluğundan oldukça gürültülü bir sindirim sesi kopuverdi. “B-Ben biraz daha uyusam iyi olacak!”
Güm! Kaplumbağaya benzeyen ‘kuklası’nı kaptığı gibi evin iç kısımlarına koşturdu ve odasının kapısını sıkıca kapattı.
Dünkü akşam yemeği o kadar lezzetliydi ki fazla kaçırdı, şimdi de midesi sindirmekte zorlanıyor…
Klein gülümseyerek başını iki yana salladı ve yavaşça masasına doğru yürüdü. Karanlık bulutların ardından yüzünü gösteren kızıl mehtapta sessizce yerine oturduğunda, Dunn Smith’in davetini zihninde tartmaya başlamıştı bile.
Gece Şahinleri’nin kalem memuru olmanın bariz mahzurları vardı.
Dünyalar arası bir ruh göçmeni olmam, o tekinsiz toplantının kurucusu Soytarı kimliğim ve cebimde taşıdığım onca sır varken… Aşkınlara dair meseleleri çözmekle görevli Ebedî Gece Kilisesi ekibinin doğrudan burnunun dibinde bitmek devasa bir risk.
Dunn Smith ve ekibine katılırsam, nihai hedefim kesinlikle bir Aşkın olmak olur. Böylece toplantıdan kopardığım avantajları rahatça kamufle edebilirim.
Ancak bir aslî üye olmak demek, boynuma bir tasma takılması demek olur. Tıpkı bir kalem memurunun Tingen’den ayrılmadan önce rapor vermek zorunda olması gibi. Artık kafama estiği yere gidemez, canımın istediğini yapamam. Pek çok fırsat ellerimin arasından kayıp gider…
Gece Şahinleri katı bir teşkilat. Görev verildiği an tek yapabileceğim, yapılan düzenlemeleri bekleyip emirlere itaat etmek olur. Emirleri reddetme hakkım da yok…
Üstüne üstlük Aşkınların her an şirazesini yitirip delirme riski var.
…
Klein tüm dezavantajları zihnindeki terazinin bir kefesine tek tek dizdikten sonra terazinin diğer tarafına geçip gereklilikleri ve avantajları tartmaya başladı.
Şu şans artırma ritüeli rezaletine ve diğer yaşadıklarıma bakılırsa, Dunn’ın sözünü ettiği o şanslı yüzde seksenlik kesiminden olmadığım çok açık. İleride başıma kesinlikle yine birbirinden tuhaf belalar açılacak ve bunlar tehlikeyle dolu olacak.
Bu duruma karşı koyabilmemin tek yolu, ya Aşkınlardan biri olmak ya da Gece Şahinleri’ne katılmak.
Aşkın olma hayalini sadece toplantıya bağlayamam. İksir formülü işin nispeten kolay kısmı. Asıl mesele o formüldeki malzemeleri nerede bulacağım? Onları nasıl elde edip iksiri doğru şekilde hazırlayacağım?
Aşkınların günlük talimlerine dair temel bilgileri saymıyorum bile, önümde devasa engeller var! Gidip de her meseleyi Adalet ve Asılmış Adam’a danışmam, her nesneyi onlarla takas etmem imkânsız. Bu sadece Soytarı imajımı zedeleyip şüphelerini üzerime çekmekle kalmaz, böylesi incir çekirdeğini doldurmayacak meseleler için harcayacak vaktimiz de yok zaten.
Aynı şekilde, ben de onların ilgisini cezbedebilecek dişe dokunur hiçbir şeye sahip değilim.
Dahası, daha fazla malzeme peşine düşmek çoğu zaman gerçek kimliğime dair izler bırakmama sebep olur. O zaman ‘çevrimiçi tartışmalar’ bir anda ‘çevrimdışı çatışmalara’ dönüşüverir ve başıma devasa belalar açılır…
Gece Şahinleri’ne katılırsam, o esrar âleminin genel geçer bilgileriyle ve gerekli kanallarıyla kesinlikle temas hâlinde olurum. Bu, yeterli bir sosyal çevre inşa etmemi sağlar ve elimde bir koz olarak kullanılabilir. Ancak o zaman toplantının iplerini elime alabilir, Adalet ve Asılmış Adam’dan en büyük getiriyi sağlayabilirim. Hatta bu kazançları gerçekliğe aktarıp daha fazla kaynak elde ederek kusursuz bir gelişim döngüsü yaratabilirim.
Tabii bir diğer seçenek de Dunn’ın bahsettiği Ruhiyat Simyagerleri gibi Kiliselerin baskı altında tuttuğu ve üyelerini kuşatıp öldürdüğü şu gizli teşkilatlardan birini bulup onlara katılmak.
Ama bu da özgürlüğümü elimden alır. Beni sürekli bir korku ve paranoya hâline mahkûm eder. Fakat her şeyden öte, onları nerede arayacağıma dair en ufak bir fikrim bile yok. Gerekli bilgileri Asılmış Adam’dan koparsam bile, böyle yeraltı teşkilatlarıyla bu kadar pervasızca temasa geçmek bildiğin ecelime susamak olur.
Kalem memuru pozisyonu bana hem bir tampon bölge hem de çekilme fırsatı bırakır.
Acemi bir münzevi yaban ellerde saklanır, kalfası kalabalıklara karışır, ustası ise sarayda gizlenir. Belki de Gece Şahini kimliği çok daha sağlam bir paravandır.
İleride ruhanî mahkemenin üst kademelerine yükseldiğimde, perde arkasında ipleri elinde tutan gizli bir teşkilatın lideri, tescilli bir kâfir olduğum kimin aklına gelir ki?
…
Sabah güneşinin ilk huzmeleriyle birlikte o tekinsiz kızıllık silinip gitti. Ufuktaki altın sarısı ışığa dalıp giden Klein, nihayet kararını vermişti.
Bugün Dunn Smith’i bulacak ve Gece Şahinleri’nin kalem memuru kadrosuna dâhil olacaktı!
Yatağından yeniden kalkan Melissa kapıyı araladığında, ağabeyini hiç de vakur olmayan bir biçimde gerinirken görünce şaşırdı. “Hiç uyumadın mı?”
“Bazı şeyleri kafamda tartıyordum.” Klein üzerinden ağır bir yük kalkmışçasına gülümsedi.
Melissa kısa bir an düşündükten sonra konuştu. “Bir sorunla karşılaştığımda dezavantajları ve avantajları tek tek sıralar, verileri karşılaştırırım. Böylece bir sonraki hamlemde ne yapmam gerektiğine dair mantıklı bir çıkarım elde edebiliyorum.”
Klein gülümseyerek karşılık verdi. “Oldukça verimli bir alışkanlık. Ben de tam olarak bunu yaptım.”
Melissa’nın yüz hatları gevşemişti, bu yüzden konuyu daha fazla uzatmadı. Elindeki büyük, sararmış bir kâğıt ve tuvalet takımıyla umumî banyoya yöneldi.
Kahvaltısını bitirip kız kardeşini yolcu ettikten sonra, Klein evden çıkmak için hiç acele etmeden sağlam bir uyku çekti. Bildiği kadarıyla, sabah saatlerinde Tingen’deki hemen hemen tüm bar ve hanlar kapalı olurdu.
Öğleden sonra saat ikide, küçük bir fırça ve mendille silindir şapkasının kırışıklıklarını düzeltti. Kirini de temizleyerek onu eski nizamına kavuşturdu.
Ardından, tıpkı resmî bir mülakata gidiyormuşçasına resmî kıyafetiyle dışarı çıktı.
Beşik Sokağı bulundukları yere biraz uzaktı ve Klein, Gece Şahinleri’nin “mesai saatleri”ni kaçırmaktan çekiniyordu. Bu yüzden yayan gitmek yerine Demir Haç Sokağı’nın girişinde umumî faytonlarından birini beklemeye koyuldu.
Loen Krallığı’nda umumî faytonlar raylı ve raysız olmak üzere iki ayrı sınıfa ayrılıyordu.
Raysız olanlar iki atın çektiği araçlardı ve tavan kısmıyla birlikte yaklaşık yirmi yolcu alabiliyordu. Sabit durakları yoktu, yalnızca genel bir güzergâh izlerlerdi. İşleyişleri oldukça esnekti. Tamamen dolu olmadıkları sürece yol üzerinde herhangi bir yerde durdurulabilirlerdi.
Raylı hatlar ise Raylı Fayton Şirketi tarafından işletiliyordu. Ana caddelere döşenen demiryolu raylarına benzer bir düzenek mevcuttu; atlar iç şeritten ilerlerken tekerlekler doğrudan bu rayların üzerine oturuyor, böylece faytonu çekmek kolaylaşıyor, daha az çaba gerektiriyordu. Bu mekanik avantaj sayesinde, elli kişiye yakın yolcu alabilen devasa çift katlı faytonlar rahatlıkla çekilebiliyordu.
Tek sorun, güzergâh ve durakların sabit olmasıydı. Bu da pek çok noktaya ulaşımı imkânsız kılıyordu.
On dakika kadar sonra, tekerleklerin raylara çarpma sesi uzaktan duyulmaya başladı. Çift katlı devasa fayton, Demir Haç Sokağı’ndaki durağın önünde ağır ağır durdu.
“Beşik Sokağı’na.” dedi Klein faytoncuya.
“Şampanya Sokağı’nda aktarma yapman gerek. Oraya vardığında Beşik Sokağı’na yürümek aşağı yukarı on dakikanı alır.” diye yanıtladı faytoncu.
“O zaman Şampanya Sokağı’na gidelim.” Klein başını sallayarak onayladı.
Faytoncunun yanındaki açık tenli, temiz yüzlü genç bir adam elini uzatarak, “Dört kilometreden fazla, dört peni.” dedi.
Bilet ücretlerini toplamaktan sorumlu görevliydi.
“Pekâlâ.” Klein cebinden çıkardığı dört bakır peniyi gence uzattı.
Faytona bindiğinde içeride pek fazla yolcu olmadığını fark etti. Alt katta bile birkaç boş koltuk göze çarpıyordu.
Üzerimde sadece üç peni kaldı, dönüş yolunu yayan tepmek zorundayım…
Klein şapkasını hafifçe bastırıp koltuğuna sağlamca yerleşti.
Bu kattaki erkeklerin ve kadınların çoğu resmî kıyafetleriyle dik oturuyordu; aralarında iş giysisi giyenler de rahatça gazete okuyanlar da vardı. Neredeyse hiç kimse konuşmuyor, içeride ağırbaşlı bir sessizlik hüküm sürüyordu.
Çevresindeki yolcuların inip binmesine aldırış etmeyen Klein, gözlerini kapatıp dinlenmeye çekildi.
Duraklar birbiri ardına geçip gitti; nihayetinde kulaklarına o beklenen iki kelime çalındı. “Şampanya Sokağı.”
Faytondan indikten sonra sağa sola sorarak kısa sürede Beşik Sokağı’na ulaştı. Sarımsı kahverengi bir tazı alametine sahip olan han, çok geçmeden görüş alanına girdi.
Sağ elini uzatıp kapıyı sertçe itti. Ağır kapı yavaşça açılırken, içeriden taşan sağır edici bir gürültü ve boğucu bir sıcaklık dalgası âdeta yüzüne çarptı.
Vakit henüz öğleden sonra olmasına rağmen handa şimdiden hayli müşteri vardı. Müşterilerin bir kısmı burada iş kollayan ve tutulmayı bekleyen gündelik işçilerdi. Bir kısmı ise öylece aylaklık edip kendilerini alkolle uyuşturuyordu.
İçerisi loş bir ışıkla aydınlanıyordu. Salonun tam ortasında, alt kısımlarının üçte biri zemine gömülü hâlde duran, etrafında tek bir boşluk dahi bırakılmamış iki devasa demir kafes vardı.
Ellerindeki ahşap içki kupalarıyla kafeslerin etrafını saran kalabalık, kâh kahkahalar eşliğinde hararetli tartışmalara giriyor, kâh avaz avaz küfürler savuruyordu.
Merakına yenik düşüp kafeslere doğru göz atan Klein, içeride iki köpeğin tutulduğunu gördü. Köpeklerden biri siyah beyazdı. Tıpkı Dünya’da gördüğü o ‘husky’ cinsi köpeklere benziyordu. Diğeri ise tamamen simsiyahtı. Tüyleri parlaktı; güçlü kuvvetli ve yırtıcıydı.
Kahverengi kasketli, ufak tefek bir adam Klein’a yanaşıp siyah köpeği işaret etti. “Bahse girmek ister misin? Doug üst üste sekiz eldir kazanıyor!”
Bahis mi?
Kısa süreli bir şaşkınlığın ardından Klein meseleyi kavradı. “Köpek dövüşü mü?”
Khoy Üniversitesi’ndeki günlerinde, o soylu öğrenciler ve varlıklı ailelerin çocukları, alt tabakadan gelen kaba işçilerin ve işsiz serserilerin hanlarda boks maçları yapıp kumar oynamaktan gerçekten zevk alıp almadığını hep o küçümseyici meraklarıyla kendisine sorup dururlardı.
Boks ve kâğıt oyunları üzerinden dönen kumarın yanı sıra, horoz ve köpek dövüşleri gibi kanlı ve vahşi eğlenceler de bu işin bir parçası değil miydi?
Kısa boylu adam sırıttı. “Beyefendi, bizler medeni insanlarız. Öyle kaba saba işlerle uğraşmayız.”
Ardından sesini alçalttı. “Hem zaten geçen yıl çıkarılan yasalarla bu tür şeyler tamamen yasaklandı…”
Klein bir an meraka kapıldı. “O zaman neyin bahsine giriyorsunuz?”
“En iyi avcının.” Kısa boylu adam cümlesini bitirdiği anda sağır edici bir gürültü koptu.
Başını çevirip ellerini hararetle sallayan adam, “Bu el başladı bile, artık bahis oynayamazsın. Bir sonrakini bekle.” dedi.
Klein parmak uçlarında yükselip boynunu uzatarak görebildiği en uzak noktaya bakmaya çalıştı.
İriyarı iki adamın birer çuvalı sürükleyerek demir kafesin yanına geldiğini ve o “hapishane kapısı”nı araladığını gördü. Çuvalların içindekileri kafesin içine boşalttılar.
İçerisi gri renkli, iğrenç yaratıklarla doluydu!
Klein dikkatle bakıp bunların fare olduğunu anladı. Onlarca, belki yüzü aşkın fare!
Demir kafesin alt kısmı tamamen zemine gömülü olduğundan ve hiçbir kaçış boşluğu olmadığından, fareler telaşa kapılıp her yöne kaçışıyor ama dışarı çıkacak bir delik bulamıyorlardı.
Kafesin kapısı kapanırken içerideki iki köpeğin zincirleri de çözülüverdi.
“Hav!” Siyah köpek ileri atıldı ve tek ısırıkta bir fareyi telef etti.
Siyah beyaz köpek başlarda ne yapacağını bilemeyip sersemlese de çok geçmeden farelerle heyecanlı bir oyuna daldı.
Etraftaki kalabalık ya ellerindeki içki kupalarını havaya kaldırıp gözlerini pürdikkat kafese dikiyor ya da avaz avaz bağırıyordu. “Isır şunu! Gebert!”
“Doug, Doug!”
Vay anasını… herifler cidden köpeklere fare avlatıyorlar…
Klein durumu kavrayınca dudaklarının kenarı durmaksızın seğiriyordu.
Demek bahsin amacı hangi köpeğin daha fazla fare yakalayacağını tahmin etmek…
Belki de yakalanan fare sayısına göre nokta atışı bahisler bile dönüyordur…
Demir Haç Sokağı’nda neden canlı fare satın alan tiplerin olduğu şimdi anlaşıldı…
Cidden çok vizyoner bir eğlence anlayışı…
Klein kıkırdayıp başını iki yana salladı, geri çekilip meyhane müşterilerinin kenarından dolanarak bar tezgâhının önüne ulaştı.
Barmen bardakları kurularken Klein’a üstünkörü bir bakış attı. “Buralarda yenisin galiba? Bir kupa çavdar birası bir peni. Enmat birası iki peni. Southwell birası dört peni, yoksa saf malttan yapılmış Lanti mi alırsın?”
“Buraya Bay Wright için geldim.” diye yanıtladı Klein lafı dolandırmadan.
Barmen ıslık çalıp kenara doğru seslendi. “İhtiyar, birisi seni arıyor.”
“Ah, kimmiş o…” Boğuk bir ses duyuldu ve sarhoş bir ihtiyar bar tezgâhının arkasından doğruldu.
Gözlerini ovuşturup bakışlarını Klein’a dikti. “Beni mi arıyordun evlat?”
Dunn’ın tembihlediği gibi, “Bay Wright, bir görev için küçük bir paralı asker müfrezesi kiralamak istiyorum.” dedi Klein.
“Küçük bir paralı asker müfrezesi mi? Sen kendini macera romanlarında falan mı sanıyorsun? Bu tür şeyler çoktan tarihe karıştı!” diye araya girdi barmen sırıtarak.
Birkaç saniye sessiz kalan Wright sordu. “Sana burayı kim söyledi?”
“Dunn. Dunn Smith.” diye yanıtladı Klein dürüstçe.
Wright bir anda kıkırdamaya başladı. “Anlıyorum. Aslında küçük paralı asker müfrezeleri hâlâ varlığını sürdürüyor. Sadece şekil değiştirdiler ve daha modern bir isim aldılar. Birini Tuzdiyarı Sokağı 36 numaranın ikinci katında bulabilirsin.”
“Teşekkür ederim.” Klein bunu içtenlikle söyleyip arkasını döndü ve barın kalabalığından sıyrılarak dışarı çıktı.
Klein tam kapıdan çıkmak üzereyken bir araya toplanmış meyhane müşterileri bir anda sustu; geriye yalnız mırıltılar kaldı. “Doug gerçekten de yenildi…”
“Yenildi…”
Klein gülümseyip başını iki yana salladı. Ardından hızlıca oradan ayrıldı ve sağa sola sorarak yakındaki Tuzdiyarı Sokağı’nı buldu.
“30, 32, 34… Burası.” Kapı numaralarını sayarak merdiven boşluğuna girdi.
Köşeyi dönüp merdivenleri basamak basamak tırmandığında, küçük paralı asker müfrezesi denen grubun şu anki adını taşıyan dikey tabelayı gördü.
“Karadiken Güvenlik Şirketi.”