Esrarın Hükümdarı

Bölüm 38: Acemi Heveskâr

⏳ Okuma Süresi: 8 dk
20px

Klein’ın sorusunu duyan, kumral uzun saçlarını zarif bir topuz yapmış güzel görevlinin yüzünde en ufak bir sabırsızlık emaresi belirmedi; kibar tebessümünü koruyarak konuştu. “Üyelerimiz kulüpte serbestçe başkalarına kehanet yapabilir ve ücreti kendileri tayin eder; biz yalnızca çok cüzi bir pay alırız. Şayet kehanet yaptırmak isterseniz şu albüme göz atabilirsiniz; içinde başkalarına kehanet yapmak isteyen üyelerin tanıtımları ve ücretleri yer alıyor.

“Ne var ki bugün pazartesi öğleden sonra; üyelerimizin kahir ekseriyeti işte, meşguller. Yalnızca beşten azı geldi…”

Kadın bir yandan konuşurken bir yandan da Klein’ı kabul salonunda pencere kenarındaki kanepeye buyur etti. Ardından karşısına geçip albümü açtı ve şu anda kulüpte bulunan üyeleri gösterdi. “Hanass Vincent; Tingen’in meşhur kâhini, kulübün daimî hocasıdır. Kehanetin her türünde mahirdir, seans başına dört soli alır.”

Amma pahalı… Bununla Benson, Melissa ve ben iki efsane akşam yemeği yerdik…

Klein fiyata içinden şaştı kaldı, karşılık vermedi.

Topuzlu kadın durumu görünce sayfaları çevirmeyi sürdürdü, üyeleri tek tek tanıttı. “…Ve sonuncusu, Glacis. Kulübe bu yıl katılmış bir üyemiz; tarot kehanetine hâkimdir, seans başına iki peni alır.

“Beyefendi, kimi seçmek istersiniz?”

Klein hiç çekinmeden cevap verdi. “Bay Glacis.”

“…” Karşılama görevlisi kadın iki saniye sustuktan sonra konuştu. “Beyefendi, peşinen ihtar etmem gerekir ki Bay Glacis henüz yeni başlayanlardan sayılır.”

“Anlıyorum, kendi kararımın mesuliyetini üstlenirim.” Klein tebessümle başını salladı.

“…Öyleyse lütfen beni takip edin.” Kadın ayağa kalktı ve Klein’ı kabul salonunun bitişiğindeki kapıdan içeri buyur etti.

Orada çok da uzun sayılmayacak bir koridor uzanıyordu. Koridorun sonunda kapısı açık bir içtima odası vardı. İçerisi bol güneş alıyordu, masa ve sandalyelerle döşenmişti; etrafta gazeteler, mecmualar ve iskambil kâğıtları göze çarpıyordu. Odadan hafif bir kahve kokusu süzülüyordu.

İçtima odasına iki oda kala görevli kadın Klein’a durmasını işaret etti; adımlarını hızlandırıp koridorun sonuna gitti ve yumuşak bir sesle seslendi. “Bay Glacis, kehanet için bir müşteriniz var.”

“Ben mi?” Hayret ve tereddüt dolu bir ses yükseldi hemen; aynı anda bir sandalyenin çekilme gıcırtısı duyuldu.

“Evet. Hangi kehanet odasını kullanmak istersiniz?” diye karşılık verdi kadın, sesinde hiçbir duygu kırıntısı olmadan.

“Sarı Kristal Odası. Sarı kristali severim.” Glacis içtima odasının kapısında belirdi, az ötede bekleyen Klein’a merakla baktı.

Otuzlu yaşlarında bir adamdı; esmer teni, koyu yeşil gözleri ve yumuşak, saman sarısı saçları dikkat çekiyordu. Beyaz gömlek üzerine siyah bir yelek giymişti; göğsünden sarkan monokluyla birlikte oldukça saygın ve kibar bir intiba bırakıyordu.

Görevli kadın başka bir şey söylemeden içtima odasının hemen bitişiğindeki Sarı Kristal Odası’nın kapısını açtı.

İçerideki perdeler sımsıkı kapalıydı, ışık loşlukla peçelenmişti; sanki ilahların ve ruhların işareti ancak böyle alınabilir, kehanet ancak böyle isabet edebilirdi.

“Merhaba, ben Glacis. Kehanet için beni seçeceğiniz hiç aklıma gelmezdi.” Glacis centilmence selam verip hızlı adımlarla odaya girdi ve uzun masanın arkasına oturdu. “Doğrusunu isterseniz henüz başkalarına kehanet yapmayı yeni yeni deniyorum, pek bir tecrübem yok. Şimdilik iyi bir kâhin sayılmam; hâlâ cayma fırsatınız var.”

Klein selama karşılık verip içeri girdi, kapıyı arkasından kapattı.

Perdelerden sızan ışığın altında tebessüm etti. “Pek dürüst bir beyefendisiniz, lâkin ben kararlarında sebat eden biriyim.”

“Lütfen oturun.” Glacis karşısındaki sandalyeyi işaret etti, birkaç saniye düşündükten sonra ekledi. “Kehanet yalnızca bir heves benim için. İnsan ömrü boyunca ilahlardan sık sık işaret alır, gelgelelim sıradan biri Rabb’in muradını doğru dürüst okuyamaz. Kehanetin varlık sebebi budur; benim bu kulübe katılma sebebim de tam olarak budur. Bu hususta kendime henüz pek güvenemiyorum. O yüzden sıradaki kehaneti bir fikir alışverişi, ücretsiz bir fikir alışverişi sayalım, ne dersiniz? Kulübün payını kendi cebimden karşılarım, alt tarafı çeyrek peni.”

Klein ne kabul etti ne de reddetti. Bunun yerine tebessümle lafa girdi. “Görünüşe bakılırsa gayet iyi, saygın bir işiniz var.”

Konuşurken öne eğildi. Sağ yumruğunu alnına dayayıp iki kez hafifçe vurdu.

“Lâkin bu durum kehanetlerimin isabetini artırmıyor.” diye takıldı Glacis. Ardından duraksayıp sordu. “Başınız mı ağrıyor? Sağlığınızla alakalı bir kehanet mi yaptırmak istemiştiniz?”

“Biraz. Asıl öğrenmek istediğim bir eşyanın nerede olduğu.” Klein yavaşça arkasına yaslanırken cevabını çoktan hazırlamıştı.

Gözlerinin önünde Glacis’in beden hâlesi berrakça belirdi; akciğerlerinin etrafındaki turuncumsu kırmızı renk solgun ve cılızdı, üstelik diğer kısımların parlaklığını da gölgeliyordu.

Bu yorgunluk belirtisi değil…

Klein belli belirsiz başını salladı.

“Kayıp bir eşyayı aramak mı?” Glacis birkaç saniye düşündükten sonra konuştu. “Öyleyse evvela basit bir yoklama yapalım.”

Siyah masanın üzerindeki muntazam tarot destesini Klein’a doğru sürdü. “Sakinleşin. Zihninizde o eşyayı canlandırın ve içinizden ‘onu bulmak hâlâ mümkün mü’ sorusunu tekrarlayın. Bu esnada desteyi karıp kesin.”

“Pekâlâ.” Klein o kadim el yazmasının neye benzediğini sahiden hatırlamıyordu. Bu yüzden içinden tekrarlayacağı soruyu mecburen genişletti.

Antigonus ailesinin el yazması hâlâ bulunabilir mi?

Soruyu tekrarlarken desteyi ustalıkla kardı ve kesti.

Glacis en üstteki kartı aldı ve yatay biçimde Klein’ın önüne doğru itti. “Kartı saat yönünde çevirip dikleştirin, ardından açın. Eğer ters gelirse, yani karttaki resim size baş aşağı bakıyorsa, o eşyanın bir daha bulunamayacağına delalettir. Düz gelirse kehanete devam eder, tam olarak nerede olduğunu ararız.”

Klein söyleneni yaparak yatay duran kartı saat yönünde çevirip dikleştirdi.

Tarot kartını kenarından tutup çevirdi.

Resmi baş aşağı duran ters bir karttı.

“Ne yazık.” diye iç çekti Glacis.

Klein karşılık vermedi. Bütün dikkati önündeki karta toplanmıştı.

Ters duran karttaki figür, şatafatlı giysiler kuşanmış, başında görkemli bir başlık taşıyan Soytarı’ydı!

Yine Soytarı mı? Bu kadarı da tesadüf olamaz… İhtiyar Neil’ın ve Asılmış Adam’ın anlattığına göre kehanet, Ruhaniyet’in Ruhanî Âlem’le ve daha üst bir katmandaki ‘ben’ ile kurduğu temasın neticesi. Tarot kartları da ‘simgesel işareti’ okumayı kolaylaştıran bir aletten ibaret. Teoride hangi aletle bakılsa fark etmez, netice değişmez…

Klein kaşlarını hafifçe çattı, bir süre düşündükten sonra sordu. “O eşyanın başkasının eline geçip geçmediğine bakabilir miyiz?”

“Elbette, az önceki usulle baştan alalım.” dedi Glacis hevesle başını sallayarak.

Klein sorusunu zihninde tutarak desteyi yeniden kardı ve kesti.

Kartı çekti, yatay koydu, saat yönünde çevirip dikleştirdi. Hazırlığını ciddiyetle tamamladı.

Bir nefes aldı, elini uzatıp kartı açtı.

Ne olur yine Soytarı çıkmasın…

İçinden yakarırken bir anda rahatladı. Çünkü açılan kart Yıldız’dı, ters gelmişti!

“Görünüşe göre eşya henüz kimsenin eline geçmemiş.” diye gülümseyerek yorumladı Glacis.

Klein başını salladı; sağ elini kaldırıp düşünüyormuş gibi kaşlarının arasına iki kez hafifçe vurdu. Ardından pantolonunun cebinden koyu sarı bakır pırıltılı iki peni çıkarıp Glacis’in önüne sürdü.

“Ücretsiz dememiş miydim?” dedi Glacis kaşlarını çatarak.

Klein gülümseyerek ayağa kalktı. “Bu, kehanete duyulan hürmettir.”

“Pekâlâ, cömertliğiniz için teşekkür ederim.” Glacis ayağa kalkıp elini uzattı.

El sıkıştılar. Klein iki adım geri çekilip döndü, kapıya yürüyüp kolu çevirdi.

Tam çıkmak üzereyken durdu, arkasına dönüp hafifçe seslendi. “Bay Glacis, en kısa zamanda bir hekime görünmenizi tavsiye ederim. Bilhassa akciğerlerinize baktırın.”

“Neden ki?” diye sordu Glacis şaşkınlıkla.

Kehanetin sonucunu beğenmedi de bana beddua mı ediyor?

Klein biraz düşündü. “Yüzünüzün renginden anlaşılan bir araz; siz… şey, kaşlarınızın arası kararmış.”

“Kaş arası kararması…” Glacis böylesi bir tabiri ilk defa duyuyordu.

Klein daha fazla izahat vermedi; gülümseyerek odadan çıktı, ahşap kapıyı ardından kapattı.

“Ruhsatsız bir hekim mi, yoksa köy aktarı mı?” Glacis eğlenerek başını iki yana salladı, kehanette kullandığı gümüş aynayı eline aldı.

Dikkatle baktığında kaşlarının arasının sahiden kararmış olduğunu gördü.

Gelgelelim bu, ortamın işiydi: perdeden sızan o cılız ışıkta kaşlarının arası ne kelime, bütün yüzü kapkara görünüyordu!

“Pek de hoş bir şaka sayılmaz…” diye mırıldandı Glacis.

İçi pek rahat etmeyince kendi sağlığı için bir kehanet yaptı ve bir mesele olmadığını teyit etti.

…

Kehanet Kulübü’nden ayrıldığında Klein’ın zihninde geleceğe dair bir plan daha şekillenmişti.

Bir an evvel para biriktirip yıllık aidatı ödemek, kulübe üye olmak ve böylelikle sözde Kâhin gibi rol yapmaya başlamaktı.

Kendi başına çalışmayı düşünmemesinin sebebi vardı: şimdilik ne imkânı ne de çevresi vardı. Sokağa çıkıp seyyar satıcılık etmesi ise mümkün değildi. En nihayetinde bir beyefendiydi; ar damarı da çatlamamıştı.

Birkaç dakika sonra gelen umumî faytona bindi. İki peni verip pek de uzakta sayılmayan Tuzdiyarı Sokağı’na vardı.

Karadiken Güvenlik Şirketi’nin kapısını itip içeri girdiğinde alışık olduğu kahverengi saçlı kızı göremedi. Danışma tezgâhının arkasında yalnızca siyah saçlı ve yeşil gözlü Leonard Mitchell şairane edasıyla oturuyordu.

“Tünaydın. Rozanne nerede?” diye sordu Klein, şapkasını çıkarıp selam verdikten sonra.

Leonard gülümseyerek bölme kapısını işaret etti. “Bu gece silahhanede nöbetçi.”

Klein başka bir şey soramadan, Leonard bir meseleyi tartıyormuş gibi konuştu. “Klein, aklımı kurcalayan bir şey var.”

“Nedir?” Klein boş boş baktı.

Leonard ayağa kalktı, gülümsedi ve sakin bir ses tonuyla sordu. “Welch ile Naya neden oracıkta intihar etti de sen evine döndükten sonra intihar ettin?”

“Muhtemelen o meçhul mevcudiyet Antigonus ailesinin el yazmasını alıp saklamamı istedi.” dedi Klein, herkesçe kabul edilmiş tahmini dile getirerek.

Leonard birkaç adım yürüdü. Aniden dönüp dosdoğru Klein’ın gözlerinin içine baktı. “Sizi intihara sürüklemesinin gayesi şahit bırakmamak, izleri silmek idiyse, neden o el yazmasını oracıkta yok etmeni sağlamadı?”

« Önceki 📚 Arşiv Sonraki »