Esrarın Hükümdarı

Bölüm 5: Ritüel

⏳ Okuma Süresi: 10 dk
20px

Bedava mı? En pahalıya patlayan şeyler hep beleş olanlardır!

Zhou Mingrui sesini çıkarmadan söylendi, sonradan ne ek hizmet önerilirse önerilsin hepsini kesinlikle geri çevirmeye karar verdi.

Madem o kadar marifetlisin, ruh göçüyle buraya geldiğimi de kehanet etsene!

Bunu düşünerek yüzü kırmızı ve sarı boyalı kadının peşinden eğilip alçak çadıra girdi.

Çadırın içi çok karanlıktı, içeri sızan birkaç cılız ışık üzeri kartlarla dolu bir masayı ancak belli belirsiz seçtiriyordu.

Sivri şapkalı kadın karanlıktan hiç etkilenmiyordu. Uzun siyah eteğiyle suyun üstünde süzülürcesine masanın çevresinden dolandı, karşıya oturup bir mum yaktı.

Sarımtırak ışığın titreşmesiyle çadırın içi yarı aydınlık yarı karanlık bir hâl aldı, ortama bir anda esrarengiz bir hava sindi.

Zhou Mingrui renk vermeden yerine oturdu. Bakışları masadaki tarot kartlarında gezinirken ‘Hokkabaz’, ‘İmparator’, ‘Asılmış Adam’ ve ‘İtidal’ gibi aşina olduğu büyük kartları fark etti. “Roselle Yoldaş yoksa gerçekten ‘kıdemlim’ mi… Büyük Oburlar İmparatorluğu’ndan bir hemşehrim çıkmasın sakın…” Zhou Mingrui’nin dudakları belli belirsiz kıpırdadı, bir an dalıp gitti.

O henüz masada açık duran kartları incelemeyi bitiremeden, kehanetlerinin ‘çok isabetli’ olduğunu iddia eden kadın elini uzatıp bütün kartları toplamış, bir deste yapıp önüne itmişti. Sirkin falcısı kısık bir sesle, “Kartları sen karıştır, sen kes.” dedi.

“Ben mi karıştıracağım?” diye sordu Zhou Mingrui farkında olmadan.

Falcı hafifçe gülümserken yüzündeki kırmızı sarı boyalar kıpırdandı. “Elbette, herkesin mukadderatına dair kehanette ancak kendisi bulunabilir. Ben sadece onun bir okuyucusu olarak hizmet ediyorum.”

Zhou Mingrui hemen tetikte sordu. “Bu okuma işlemi için ekstra bir ücret ödemem gerekmiyor, değil mi?”

Bir klavye delikanlısı olarak bu dümenleri daha önce çok gördüm!

Falcı belirgin biçimde afalladı, ancak bir süre sonra suratını asarak “Bedava.” dedi.

İçi rahatlayan Zhou Mingrui altıpatları cebine biraz daha itti. İki elini uzatıp desteyi ustalıkla karıştırdı, kesti. “Tamamdır.” Karıştırılmış tarot kartlarını masanın ortasına bıraktı.

Falcı ellerini kenetleyip bir süre dikkatle kartlara baktı, birden konuştu. “Kusura bakma, sormayı unuttum. Ne hakkında kehanette bulunmak isterdin?”

Yıllar önce ilk aşkının peşinden koşup eli boş döndüğü günlerde Zhou Mingrui tarot kartlarına da mesai harcamıştı. Hiç tereddüt etmeden cevap verdi. “Geçmişim, şimdim ve geleceğim.”

Bu, sırayla dizilen üç kartın geçmişi, şimdiyi ve geleceği simgelediği bir tarot kehanet açılımıydı.

Falcı başını salladı, ağzının kenarı kıvrılarak gülümsedi. “Öyleyse lütfen desteyi yeniden karıştır. İnsanoğlu ancak neyi aradığını bilirse, arzuladığı kartlar ona kendini aşikâr kılar.”

Az önce benimle kafa mı buluyordun yani? Bu kadar kinci olmak zorunda mısın cidden? Alt tarafı birkaç kez beleş olup olmadığını sorduk!

Zhou Mingrui’nin yüz kasları bir an seğirdi. Derin bir nefes alıp tarot destesini geri aldı, yeniden karıştırıp kesti. “Bu sefer bir mesele çıkmaz, değil mi?” Kestiği desteyi masaya geri koydu.

“Hiçbir sorun yok.” Falcı parmaklarını uzatıp destenin en üstünden bir kart aldı ve Zhou Mingrui’nin soluna koydu. Sesi gitgide kısılıp alçalıyordu. “Bu kart geçmişini simgeler.”

“Bu kart ise şimdiki zamanını.” İkinci kartı tam Zhou Mingrui’nin önüne yerleştirdi.

Sonra üçüncü kartı alıp Zhou Mingrui’nin sağ tarafına koydu. “Bu kart da geleceğini.”

“Pekâlâ, ilkin hangi kartı görmek istersin?” Kartları dizdikten sonra başını kaldırdı, grimsi mavi gözlerini Zhou Mingrui’ye dikti.

Biraz düşündükten sonra, “Önce ‘şimdi’ye bir bakayım.” dedi Zhou Mingrui.

Falcı ağır ağır başını salladı ve Zhou Mingrui’nin tam önündeki kartı çevirdi.

Kartta şatafatlı giysiler içinde, başında görkemli bir başlık olan genç bir adam vardı. Omzunda bir baston taşıyordu, bastonun ucunda bir bohça sallanıyor, arkasından da küçük bir köpek onu çekiştiriyordu. Kartın numarası ‘0’dı.

Falcı grimsi mavi gözlerini Zhou Mingrui’den ayırmadan kartın adını usulca söyledi. “Soytarı.”

Soytarı mı? Tarot’un ‘0’ numaralı kartı mı? Bir başlangıç? Her türlü olasılığa gebe taptaze bir sayfa mı yani?

Zhou Mingrui tarot konusunda amatör bir meraklı dahi sayılmazdı. Bu yüzden yalnızca aklında kalanlara dayanarak kabaca bir yorum yapabilmişti.

Falcı tam konuşacaktı ki çadırın bez kapısı birden kaldırıldı. Keskin gün ışığı içeri doldu, kapıya sırtı dönük oturan Zhou Mingrui bile gözlerini istemsizce kıstı.

Bir kadın sesi dişlerinin arasından öfkeyle söylendi. “Yine benim kılığıma mı girdin! İnsanlara kehanette bulunmak benim işim! Derhal yerine dön! Hayvan terbiyecisinin teki olduğunu aklından çıkarma!”

Hayvan terbiyecisi mi?

Zhou Mingrui’nin gözleri ışığa alışınca kapıda bir kadın gördü. O da sivri şapka takıyor, siyah elbise giyiyordu, yüzü de aynı şekilde kırmızı ve sarıya boyanmıştı. Yegâne farkı, daha uzun boylu ve daha zayıf olmasıydı.

Karşısında oturan kadın telaşla ayağa kalktı, boynunu bükerek konuştu. “Buna aldırmayın, sadece bu işi yapmaktan keyif alıyorum. Şunu belirtmeliyim ki, kehanetlerim ve okumalarım zaman zaman hakikaten isabetli olabiliyor. Cidden…”

Konuşa konuşa eteğini toplayıp masanın yanından dolandı ve pıtır pıtır adımlarla çadırdan sıvıştı.

Asıl falcı gülümseyerek Zhou Mingrui’ye döndü. “Beyefendi, kartlarınızı sizin için okumamı arzu eder misiniz?”

Zhou Mingrui’nin ağzının kenarı kıpırdadı, gayet samimi bir tavırla sordu. “Beleş mi?”

“…Hayır.” diye yanıtladı asıl falcı.

“Kalsın o zaman.” Zhou Mingrui elini yeniden cebine soktu, altıpatları ve banknotları bastırarak eğildi ve çadırdan çıktı.

Hay anasını satayım! Bildiğin hayvan terbiyecisinin tekine tarot kehaneti yaptırıyorlar!

Falcı olmak istemeyen hayvan terbiyecisi iyi palyaço değildir, öyle mi?

Zhou Mingrui bu meseleyi çabucak aklından çıkardı. ‘Marul ve Et’ pazarında pek de iyi sayılmayacak bir libre kuzu etine yedi peni verdi. Ardından taze bezelye, lahana, soğan, patates gibi birkaç nevale daha aldı. Daha önceki ekmekle birlikte toplam yirmi beş bakır peni, yani iki soli bir peni harcamıştı. “Ne kadar harcarsan harca, iki yakan bir araya gelmiyor. Zavallı Benson…” Zhou Mingrui yanına aldığı iki banknotu tüketmekle kalmamış, pantolon cebindeki penilerden birini de üstüne koymak zorunda kalmıştı.

Öylesine söylendi, sonra daha fazla kafa yormadan aceleyle eve döndü.

Temel gıda elindeydi, artık şans artırma ritüelini icra edebilirdi!

…

İkinci kattaki kiracılar peyderpey çıkınca Zhou Mingrui ritüele hemen girişmedi. Önce ‘Arz ve Arşın Kutlu Baki Efendisi’ ve öteki ibareleri Kadim Feysac Dili’ne ve Loen Dili’ne tercüme etti. Asıl efsun tesir etmezse ertesi gün aynı ritüeli yerel dillerle tekrar deneyecekti!

Ne de olsa iki dünyanın farklı olduğunu, girdiğin köyün âdetine uymak gerektiğini de hesaba katmalıydı.

Kadim dualara ve kurban ayinlerine mahsus Hermes Dili’ne çevirmeye gelince, kelime dağarcığı yetmediğinden bunu pek beceremedi.

Bütün bunları bitirince kese kâğıdından dört somun çavdar ekmeği çıkardı. Birini kömür sobasının eskiden durduğu köşeye, birini boy aynasının dibine, iç tarafa, birini dolabın tepesinde iki duvarın birleştiği yere, sonuncusunu da çalışma masasının sağındaki ıvır zıvırın arasına koydu.

Zhou Mingrui derin bir soluk alıp odanın ortasına geçti. Önce birkaç dakika kendini yatıştırdı, ancak ondan sonra vakur adımlarla saat yönünün tersine bir kare çizmeye başladı.

İlk adımı atarken alçak sesle zikretti. “Arz ve Arşın Kutlu Baki Efendisi.”

İkinci adımda ihlasla, içinden tekrarladı. “Arz ve Arşın Kutlu Gök Hâkimi.”

Üçüncü adımda nefesini tutup fısıldadı. “Arz ve Arşın Kutlu Ulu İlahı.”

Dördüncü adımda göğsündeki ağır havayı dışarı verdi, huşuyla içinden tekrarladı. “Arz ve Arşın Kutlu Semavî Muazzezi.”

Adımları bitirip başladığı yere dönünce Zhou Mingrui gözlerini kapadı ve olduğu yerde sonucu beklemeye koyuldu. İçinde beklenti de vardı, huzursuzluk da, umut da, korku da.

Geri dönebilecek miydi?

Bunun bir tesiri olacak mıydı?

Beklenmedik bir durum ortaya çıkabilir miydi?

Göz kapaklarının ardındaki karanlığa ışığın getirdiği koyu bir kızıllık sinmişti. Zhou Mingrui’nin aklından düşünceler birbiri ardına geçiyor, bir türlü durulmuyordu.

Derken etrafındaki havanın sanki akmayı bıraktığını hissetti. Hava koyulaşmış, ağırlaşmış ve tekinsiz bir hâl almıştı.

Hemen akabinde kulağının dibinde fısıltılar yükseldi: kâh ince ve sık, kâh keskin, kâh hayal gibi, kâh baştan çıkarıcı, kâh kudurmuş, kâh çıldırmış.

Bu mırıltıların ne dediğini anlamadığı hâlde Zhou Mingrui onları dinlemekten, seçmeye çalışmaktan kendini alamıyordu.

Başı yine zonkladı. Ağrı öyle şiddetliydi ki sanki kafasına çelik bir çubuk saplanmıştı.

Zhou Mingrui kafası patlayacakmış gibi hissediyordu, düşünceleri sanrılı renklere bulanmıştı.

Bir şeylerin ters gittiğini biliyordu. Gözlerini açmak için bütün gücüyle çabaladı ama bu kadarcık bir şeye bile muktedir değildi.

Bütün varlığı her an kopabilecek bir tel gibi gittikçe geriliyordu. Zhou Mingrui’nin aklına nedense kendiyle alay eden bir düşünce düştü.

Eceline bu kadar susamasaydın, şimdi böyle geberiyor olmazdın…

Artık dayanamayacaktı. Zihnindeki o tel kopmak üzereyken, sayısız sesin birbirine karıştığı fısıltılar çekildi. Etraf derin bir sessizliğe gömüldü, ortamda tuhaf bir hafiflik, bir süzülme hissi vardı.

Zhou Mingrui yalnız ortamın değil, kendi bedeninin de aynı şekilde süzüldüğünü hissediyordu.

Gözlerini bir kez daha açmayı denedi, bu sefer hiç zorlanmadı.

Her yanı kaplayan gri bir sis gözlerine doldu. Puslu, bulanık, uçsuz bucaksız.

N’oluyor lan?

Zhou Mingrui şaşkınlıkla etrafına bakındı, sonra başını eğince engin bir gri sisin kıyısında süzüldüğünü fark etti.

Gri sis su gibi akıyordu, içine tek tek koyu kızıl ‘yıldızlar’ serpilmişti. Kimi iriydi, kimi küçücüktü, kimi derinlerde saklanıyor, kimi yüzeyde süzülüyordu.

Zhou Mingrui holografik görüntüye benzeyen bu manzaraya bakarken yarı şaşkınlık yarı merakla sağ elini uzattı. Buradan çıkmanın bir yolunu bulmak umuduyla sağ tarafta, yüzeyde süzülen koyu kızıl ‘yıldızlar’dan birine dokunmaya çalıştı.

Parmakları yıldızın sathına değer değmez bedeninden su halkaları gibi dalgacıklar yayıldı ve ‘koyu kızıllık’ patlayıverdi. Rüya gibi bir havai fişeği andırıyordu.

Zhou Mingrui irkildi, telaşla elini çekerken yanlışlıkla bir başka ‘koyu kızıl’a daha dokundu.

Böylece bu ‘yıldız’ da ışıl ışıl parladı.

Böylece Zhou Mingrui’nin zihni boşaldı, aklı dağılıp gitti.

…

Loen Krallığı’nın başkenti Backlund. İmparatoriçe Nahiyesi’nde debdebeli bir malikâne.

Audrey Hall tuvalet masasının önünde oturmuş, masadaki kadim işlemeli, yüzeyi çatlak bronz aynayı okşuyordu. “Ayna ayna, söyle bana…

“Hall hanedanı namına sana uyanmanı emrediyorum!”

…

Birbiri ardına farklı kelâmlar sarf etse de aynadan zerre kadar tepki alamıyordu.

On küsur dakika sonra nihayet pes etti, küskün bir tavırla dudaklarını büzüp usulca mırıldandı. “Peder bey sahiden de beni kandırıyormuş. Bana hep bu aynanın kadim Solomon İmparatorluğu’nun Kara İmparatoru’na ait bir hazine, Aşkın bir eşya olduğunu söyler dururdu…”

Sözü daha bitmemişti ki masadaki bronz ayna birden koyu kızıl bir ışık saçıp onu bir anda sarmaladı.

…

Sonia Denizi’nde, devrini çoktan doldurduğu belli üç direkli bir yelkenli fırtınanın içinden geçiyordu.

Alger Wilson güvertede duruyordu. Geminin yalpasıyla bedeni inip kalkıyor ama dengesini zahmetsizce koruyordu.

Üzerinde şimşek motifleri işlenmiş bir cübbe vardı ve elinde tuhaf şekilli cam bir şişe tutuyordu. Şişenin içinde kâh kabarcıklar fokurduyor, kâh kırağı birikip kar hâlini alıyor, kâh rüzgârın izleri beliriyordu.

“Hayalet Köpekbalığı’nın kanı hâlâ noksan…” diye fısıldadı Alger.

Cam şişeyle avucunun arasında birden koyu kızıl bir ışık patlayıp göz açıp kapayıncaya kadar etrafı yuttu.

…

Audrey Hall grimsi beyaz bir sisin üzerinde yeniden görmeye başladı. Korku ve şaşkınlık içinde sağına soluna bakınırken, çapraz karşısında, başı belli belirsiz seçilen, sureti belirsiz bir adamın da aşağı yukarı aynı şeyi yaptığını gördü.

Hemen akabinde ikisi de neredeyse aynı anda, az ötede baştan aşağı grimsi beyaz bir sise sarılı esrarengiz bir şahsın daha durduğunu fark ettiler.

‘Esrarengiz şahıs’ Zhou Mingrui’nin de en az onlar kadar ağzı açık kalmıştı.

Audrey ile Alger önce irkilip sustular, ardından bir ağızdan konuştular.

“Aman efendim, burası da neresi?”

“Ne yapmak istiyorsunuz?”

« Önceki 📚 Arşiv Sonraki »