Esrarın Hükümdarı

Bölüm 6: Aşkın

⏳ Okuma Süresi: 10 dk
20px

Aynı Loen Dili, aynı ağır ve gergin hava.

Neredeyim lan ben? Burada ne halt etmeyi planlıyorum? İnanın, bunu ben de bilmek isterdim…

Zhou Mingrui sakinleşip ikisinin sorularını içinden tekrarladı.

Ama onu en çok etkileyen, kelimelerin kurduğu cümleler ya da cümlelerin taşıdığı anlam değil, o adamla kızın gösterdiği telaş, ihtiyat, korku ve huşuydu!

Nasıl olduğunu bilmeden iki kişiyi bu gri sis dünyasının üstüne sürüklemişti.

Hadi olayın asıl faili olarak benim bile ödüm kopmuş, n’oluyor lan diye dumura uğramışken, bu saçmalığın içine tamamen pasif bir şekilde çekilen şu gariplerin hâline ne demeli?

Büyük ihtimalle böyle bir hâdise bu insanların hayal gücünün bile sınırlarını çoktan aşmıştır, değil mi?

O an Zhou Mingrui’nin aklına iki seçenek geldi. Birincisi, kendini de kurban gibi gösterip gerçek kimliğini saklamak, böylece bir miktar itimat kazanıp olayların gidişatını sessizce izlemek, bulanık suda balık avlamaktı. İkincisi, o adamla kızın gözündeki esrarengiz, akıl sır ermez imajı korumak, olayları kendisi yönlendirip onlardan değerli bilgiler edinmekti.

Uzun uzun düşünüp tartacak vakit yoktu. Zhou Mingrui aklından bir an geçen fikre sıkıca tutundu ve ikinci yolu denemeye hemen karar verdi.

Başkalarının psikolojik durumunu istismar et ve en büyük avantajı ceple!

Gri sisin üzerine birkaç saniyelik bir sükût çöktü. Ardından Zhou Mingrui hafifçe güldü. Sesi düzdü, alçaktı ama ağırlığı yoktu. Bir misafirin nezaket selamına karşılık verir gibi konuştu. “Bir teşebbüs.”

Bir teşebbüs… bir teşebbüs mü?

Grimsi beyaz sise bürünmüş esrarengiz adama bakan Audrey Hall, bütün bunları saçma, gülünç, ürkütücü ve tekinsiz buluyordu.

Daha az önce yatak odasında, tuvalet masasının başındaydı. Başını bir çevirmiş, gri sislerle dolu bu yere ‘gelivermişti’!

Ne tahayyül edilemez bir vaziyet!

Audrey bir soluk alıp yüzüne kusursuz bir nezaket gülümsemesi kondurdu, epey tedirgin bir sesle sordu. “Efendi hazretleri, acaba bu teşebbüsünüz nihayete erdi mi? Geri dönmemize müsaade buyurur musunuz?”

Alger Wilson da benzer bir yoklama yapmak istiyordu ama görmüş geçirmiş biri olarak çok daha soğukkanlıydı. Dürtüsünü bastırıp susarak olanları izlemekle yetindi.

Zhou Mingrui soruyu yöneltene baktı. Bulanıklığın ardından onun suretini belli belirsiz seçebiliyordu. Yumuşak sarı saçlı, uzun boylu, ince bir genç kızdı ama yüzü pek seçik değildi.

Zhou Mingrui kızın sorusunu yanıtlamakta acele etmedi, başını çevirip öbür taraftaki adama baktı. Lacivert saçları deniz yosunu gibi dağınık olan adam orta yapılıydı, pek iri yarı sayılmazdı.

Zhou Mingrui bir şeyi idrak etti: Kudreti artar yahut bu gri sis dünyasına dair bilgisi derinleşirse, belki o puslu perdeyi delip kızla adamın çehrelerini açıkça seçebilecekti.

Dur lan bir dakika, burda mekâna çöken misafir onlar, bense ev sahibiyim!

Bu idrakle bakışı değişince, az önce gözünden kaçan bazı ayrıntıları hemen sezdi.

Tatlı sesli kız da ağırbaşlı, içine kapanık adam da epey hayalî görünüyordu. Üzerlerine belli belirsiz bir kızıllık sinmişti. Sanki o iki koyu kızıl ‘yıldız’ın gri sisin üzerine düşmüş akisleriydiler.

Bu akisler, kendisiyle o koyu kızıllık arasındaki bir bağa dayanıyordu. Gölgesi de sureti de olmayan, ama kendisinin apaçık kavrayabildiği bir rabıta.

Bu bağı koparırsa akisler dağılacak, ikisi de geldikleri yere dönecekti…

Zhou Mingrui belli belirsiz başını salladı, sarışın kıza bakıp usulca güldü. “Elbette. Şayet resmî bir talepte bulunulursa, tam da bu saniye geri dönmeniz sağlanabilir.”

Karşısındaki zatın ses tonunda herhangi bir kötü niyet sezmeyince Audrey rahat bir nefes aldı. Böylesine harikulade kudretlere haiz bir beyefendi söz verdiğine göre, sözüne harfiyen riayet edeceğinden zerre şüphesi yoktu.

Biraz sakinleşince bu sefer de ayrılmayı talep etmekte acele etmedi. Zümrüt yeşili gözleri bir sağa bir sola kaydı, içlerinde tuhaf bir ışık parladı. Tedirgin, umutlu ve bir an önce denemeye can atar bir hâldeydi. “Aman efendim, bu gerçekten harikulade bir tecrübe… Şey, hep böyle bir şey olsun istemiştim, yani, gizemi severim, doğaüstü mucizeleri severim, hayır, asıl demek istediğim… Efendi hazretleri, bir Aşkın olmak için ne yapmam icap eder?”

Konuştukça heyecanı öylesine harlanıyordu ki kelimeler dudaklarında birbirine dolanıyordu. Çocukken büyüklerinden tuhaf hikâyeler, esrarengiz masallar dinlerken içinde filizlenen hayal, sonunda gerçekleşme umudunun ilk ışığını görmüş gibiydi.

Daha birkaç cümle içinde az önceki korkusunu ve ürkekliğini unutup gitmişti.

Vay anasını, harika soru! Yemin ediyorum bunun cevabını ben de çok merak ediyorum… Zhou Mingrui kendi kendine böyle takıldı.

Ardından o esrarengiz, akıl sır ermez imajı korumak için nasıl bir cevap vermesi gerektiğini düşünmeye koyuldu.

Aynı zamanda böyle ayakta dikilip konuşmanın biraz ezik kaçtığını hissetti.

Böyle bir sahnede bir ilahî saray, uzun bir masa, kadim işlemelerle oyulmuş, esrar dolu bir sürü arkalıklı sandalye olması, benim de Şeref Makamında kurulup misafirlerimi sessizce süzmem gerekmez miydi?

Bu düşünce daha zihninde dinmemişti ki gri sis ansızın kabarıp çalkalandı, Audrey ile Alger irkildi.

Göz açıp kapayıncaya kadar, etraflarında sıra sıra göğe yükselen taş sütunlar, tepelerini sarmalayan geniş, ulu bir kubbe gördüler.

Yapının tamamı ihtişamlı, azametli, heybetliydi. Efsanelerde anlatılan devlerin hükümdar sarayına benziyordu.

Kubbenin tam altında, gri sislerin kümelendiği yerde uzun bir tunç masa belirmişti. İki yanına nizamla onar yüksek arkalıklı sandalye dizilmiş, masanın başına ve sonuna da aynı sandalyelerden konmuştu. Arkalıklar göz kamaştırırcasına parıldıyor, koyu kızıl bir ışığı içinde saklıyor, hakikatte karşılığı olmayan tuhaf burçlar çiziyordu.

Audrey ile Alger, Şeref Makamına en yakın iki yerde karşılıklı oturuyorlardı.

Genç kız sağına soluna bakındı ve kendi kendine mırıldanmaktan geri duramadı. “Ne kadar da büyüleyici…”

Cidden büyüleyici, orası kesin… Zhou Mingrui istifini bozmadan sağ elini uzattı ve tunç masanın kenarını hafifçe okşadı.

Alger de etrafı bir kez süzdü. Birkaç saniye sustuktan sonra Audrey’nin sorusunu Zhou Mingrui’nin yerine cevaplayıverdi. “Loenlisiniz, değil mi?

“Şayet bir Aşkın olmak niyetindeyseniz, ya Ebedî Gece Tanrıçası’nın, ya Fırtınalar Hâkimi’nin yahut Buhar ve Çarkların İlahı’nın Kiliselerinden birine katılmalısınız.

“İnsanların ezici çoğunluğu, hayatı boyunca tek bir Aşkın’la dahi karşılaşmaz. Bu yüzden Kiliselerin de aynı durumda olduğundan kuşkulanırlar; hatta büyük Kiliselerin bünyesindeki pek çok din görevlisi de böyle düşünür. Hâl böyleyken, size kati bir surette söyleyebilirim ki Aşkınlar ruhanî mahkemelerde, sorgu dairelerinde ve infaz kurumlarında varlıklarını sürdürmekteler. Hâlâ karanlıkta filizlenen o tehlikelere karşı cenk ediyorlar; tek fark, sayılarının Demir Çağı’nın ilk günlerine ve ondan evvelki dönemlere kıyasla bir hayli azalmış olmasıdır.”

Zhou Mingrui pürdikkat dinliyordu ama hareketleriyle küçük bir çocuğun anlattığı hikâyeyi dinler gibi umursamaz görünmeye çalışıyordu.

Klein’dan kalan tarih bilgisi sayesinde Zhou Mingrui, ‘Demir Çağı’nın içinde bulundukları devri, yani 1349 yıl önce başlayan Beşinci Çağ’ı kastettiğini biliyordu.

Audrey, Alger sözünü bitirene dek onu sessizce dinledi, ardından hafifçe soluk verdi. “Beyefendi, bu söylediklerinizin tamamına vakıfım. Hatta Gece Şahinleri, Salahiyetli Tecziyeciler ve Makine Külli Şuuru da dâhil olmak üzere daha fazlasını biliyorum, lâkin ben hürriyetimi kaybetmek istemiyorum.”

Alger alçak sesle güldü ve üstü kapalı bir şekilde konuştu. “Bedel ödemeden Aşkın olunur mu hiç? Kiliselere katılıp imtihanları kabul etmeyi düşünmüyorsanız, elinizdeki tek seçenek kraliyet ailesinin ve kökleri bin yıldan eskiye dayanan o az sayıdaki asilzadenin kapısını çalmaktır. Yahut şansınıza güvenip gizli ve habis teşkilatların peşine düşebilirsiniz.”

Audrey farkında olmadan yanaklarını şişirdi, sonra telaşla etrafına bakındı. Hem ‘Esrarengiz Zât’ın hem de karşıdaki adamın bu küçük hareketini fark etmediğinden emin olunca ısrar etti. “Başka hiçbir çaresi yok mudur acaba?”

Alger sustu. On küsur nefes sonra başını çevirip tek kelime etmeden sessizce izleyen ‘Esrarengiz Zât’ Zhou Mingrui’ye baktı.

Karşısındakinin onaylamadığını da reddetmediğini de görünce yeniden Audrey’ye döndü ve kelimelerini özenle seçerek konuştu. “Elimde iki Mertebe 9 iksir formülü bulunuyor.”

Mertebe 9 mu? diye geçirdi içinden Zhou Mingrui.

“Sahi mi efendim? Hangi iki formül?” Belli ki Audrey, Mertebe 9 iksir formüllerinin ne anlama geldiğini gayet iyi biliyordu.

Alger hafifçe arkasına yaslandı ve ne hızlı ne yavaş konuşarak yanıtladı. “Malumunuz olduğu üzere, biz faniler hakiki birer Aşkın olabilmek için yegâne çare olarak iksirlere bel bağlarız. İksirlerin isimleri ise ‘İlhad Levhası’ndan neşet eder. Devamlı surette Jotun, Elfçe, Kadim Hermes, Kadim Feysac ve modern Hermes lisanlarına tercüme edildikçe, her çağın ve devrin ruhuna muvafık olacak şekilde değişime uğramışlardır. Mühim olan isim değil; mühim olan, ismin bu iksirin ‘asıl simgesi’ni temsil edip edemediğidir.

“Elimde ‘Denizci’ namında bir Mertebe 9 iksir formülü var. Kişiye muazzam bir denge kabiliyeti bahşeder. Şiddetli bir fırtınanın ortasında, sallanan bir geminin güvertesinde dahi karadaymışçasına serbestçe adımlayabilirsiniz. Keza devasa bir kuvvete erişir ve derinizin altında yanılsama kabilinden pullar kazanırsınız. Bunlar, bir balık misali yüzmenizi ve yakalanması son derece güç bir hâle gelmenizi sağlar. Su altında tıpkı deniz mahlukatları gibi çevik bir şekilde hareket edebilirsiniz. Herhangi bir teçhizata ihtiyaç duymaksızın asgari on dakika boyunca suyun altında rahatlıkla kalabilirsiniz.”

“Kulağa harikulade geliyor… Fırtınalar Hâkimi’nin ‘Derya Hâmisi’ mi?” diye sordu Audrey, yarı umutla yarı emin olmak ister gibi.

“Mazide bu isimle zikredilirdi.” Alger hiç duraksamadan kelâmına devam etti. “İkinci Mertebe 9 formülünün ismi ise ‘Seyirci’dir. Geçmişte nasıl adlandırıldığını ise bilmiyorum. Bu iksir size son derece keskin bir zihin ve fevkalade bir müşahede yeteneği kazandırır. Opera ve tiyatro seyrettiğinize ve ‘seyirci’ kelimesinin manasını anlayabileceğinize kaniyim. Tıpkı bir izleyici misali, seyirciler de bu fani dünyadaki ‘aktörler’i mütalaa eder. Onların yüz ifadeleri, hâl ve hareketleri, ağızlarından düşürmedikleri kelâmları ve başkalarının fark etmediği hareketleri vasıtasıyla zihinlerinde yatan hakiki düşüncelere nüfuz ederler.”

Burada Alger üstüne basarak ekledi. “Şunu asla aklınızdan çıkarmamalısınız; ister şatafatlı bir ziyafette ister mahşeri bir kalabalığın ortasında olun, seyirciler ebediyen yalnızca seyirci olarak kalmaya mahkûmdur.”

Audrey’nin gözleri duyduklarıyla ışıl ışıl parladı. Ancak epey bir süre sonra konuşabildi. “Nedenmiş efendim? Pekâlâ, bu bilahare sorulacak bir soru. B-bendeniz bu hissi, bir ‘Seyirci’ olma fikrini sanırım sevdim. Bu iksirin formülüne nasıl nail olabilirim? Karşılığında sizinle ne takas etmem icap eder?”

Alger, zaten bu soruya hazırlıklıymış gibi tok bir sesle yanıtladı. “Hayalet Köpekbalığı kanı, asgari 100 mililitre.”

Audrey heyecanla başını salladı ama hemen ardından endişeyle sordu. “Şayet bunu temin edebilirsem—ki şayet diyorum—size nasıl teslim edeceğim? Hayalet Köpekbalığı kanına mukabil bana iksir formülünü vereceğinize ve dahası formülün hakiki olduğuna dair bana nasıl bir teminat sunabilirsiniz?”

Alger sakince cevapladı. “Size bir adres vereceğim. Hayalet Köpekbalığı kanını teslim aldığım vakit, formülü size mektupla yollarım yahut doğrudan burada zikrederim.

“Teminat meselesine gelirsek, inanıyorum ki bu esrarengiz beyefendinin şahitliği huzurunda ikimiz de müsterih olabiliriz.”

Bunu söylerken bakışlarını Şeref Makamında dimdik oturan Zhou Mingrui’ye çevirdi. “Ulu efendim, bizleri buraya getirmiş olmanız, tahayyül edemeyeceğimiz kadar muazzam bir kudrete haiz olduğunuzun yegâne delilidir. Zât-ı âlinizin şahitliğinde verilmiş bir ahdi bozmaya hiçbirimizin cüreti yetmeyecektir.”

“Doğru!” dedi Audrey heyecanla. Gözleri parladı.

Onun gözünde yöntemleri akıl almaz olan bu Esrarengiz Zât, gerçekten de yeterince ‘yetkili’ bir şahitti.

Karşımdaki şu tip yahut bendeniz, onu aldatmaya nasıl cüret edebiliriz ki!

Audrey bedenini yarı yarıya döndürüp içtenlikle Zhou Mingrui’ye baktı. “Efendi hazretleri, istirham ediyorum, takasımıza şahitlik lütfunda bulununuz.”

O esnada başından beri bir suali sormayı unuttuğunu, bunun ne denli nezaketsiz olduğunu fark etti ve telaşla atıldı. “Aman efendim, bağışlayınız, lâkin zât-ı âlinize nasıl hitap etmemiz icap eder?”

Alger başını salladı ve aynı soruyu vakur bir edayla yineledi. “Ulu efendim, zât-ı âlinize nasıl hitap etmemiz icap eder?”

Zhou Mingrui duydukları karşısında bir an şaşakaldı. Uzun tunç masanın üstündeki parmakları usul usul vurmaya koyuldu, az önceki kehanet zihninde birden canlandı.

Zhou Mingrui arkasına yaslandı, sağ elini çekti, on parmağını kenetleyip çenesine dayadı ve ikisine tebessümle baktı. “Bize… şu şekilde hitap etmeniz kâfidir.”

Burada bir an durdu, sonra dingin ve mülayim bir sesle konuştu.

“Soytarı.”

« Önceki 📚 Arşiv Sonraki »