Esrarın Hükümdarı

Bölüm 24: Tutumlu Ev İdaresi

⏳ Okuma Süresi: 10 dk
20px

Klein, Melissa’nın gözlerine bakarken dışarıdaki altın renkli akşam ışığı kararıyordu. Bir an ne söyleyeceğini bilemedi. Hazırladığı sözlerin hiçbirini kullanamadı.

Zihnini hızla yoklarken hafifçe iki kez öksürdü. “Melissa, bu bir maaş israfı değil. İleride hem benim iş arkadaşlarım hem de Benson’ınkiler ziyarete gelebilir. Onları böyle bir yerde mi ağırlayacağız? Benson’la ben evlenip birer eş sahibi olduğumuzda hâlâ ranzada mı yatacağız?”

“Henüz ikinizin de nişanlısı bile yok, değil mi? O zamana kadar bekleyip bu arada biraz daha para biriktirebiliriz.” diye cevapladı Melissa, her zamanki mantıklı kısalığıyla.

“Hayır Melissa. Bu, toplumsal bir kural.” Klein çıkmaza girmişti. Elinde nutuk atmaktan başka koz kalmamıştı. “Madem haftada üç Sterlin kazanıyorum, haftada üç Sterlin kazanıyormuş gibi de görünmeliyim.”

Doğrusunu söylemek gerekirse, geçmişte kiralık bir evde başkalarıyla sıkış tepiş yaşamış olan Zhou Mingrui, Klein olarak içinde bulunduğu bu yaşam koşullarına yabancı değildi. Hatta buna fazlasıyla alışıktı. Ama bir genç kız için böyle bir ortamın ne denli zahmetli olduğunu bilmesi de yine o geçmiş tecrübeleri sayesindeydi. Üstelik amacı bir Aşkın olmak, İlm-i Esrar üzerine çalışıp eve dönüş yolunu bulmaktı. İleride evde birtakım sihir Ayinleri yapması kaçınılmazdı. Apartmanın kalabalığı ve insanların çok konuşması kolayca sorun çıkarabilirdi.

Klein, Melissa’nın itiraza devam edeceğini fark edip aceleyle ekledi. “Merak etme. Müstakil bir ev tutmayı düşünmüyorum, sıra evlere bakmayı düşünüyorum. Yeter ki kendimize ait bir banyomuz olsun. Ayrıca Bayan Smyrin’in ekmeğini, Tingen bisküvilerini ve limonlu kekleri de severim. İlk iş olarak Demir Haç Sokağı ve Nergis Sokağı civarına bakabiliriz.”

Melissa dudaklarını hafifçe büzüp bir an sustu, sonra yavaşça başını salladı.

“Zaten taşınmak için acelem de yok. Benson’ın dönmesini beklemeliyiz.” dedi Klein kıkırdayarak. “Kapıyı açıp ortada hiçbir şey bulamayınca şoka girmesini istemeyiz, değil mi?” Hayretle konuşan Benson’ı canlandırdı. “‘Eşyalarım nerede? Kardeşlerim nerede? Evim nerede? Burası benim evim mi? Yoksa bir hata mı yaptım? Yüce Tanrıça, eğer bu bir rüyaysa uyandır beni. Birkaç günlüğüne yokum diye evim nasıl ortadan kayboluverir!?’”

Klein’ın Benson taklidi karşısında Melissa’nın yüzünde bir gülümseme beliriverdi; gözleri kısıldı, sığ gamzeleri ortaya çıktı. “Yok, Franky Efendi kesin kapının önünde bekler, Benson’dan dairenin anahtarlarını teslim etmesini isterdi. Benson yukarı bile çıkamazdı.” Kız, eli sıkı, paragöz ev sahibini böyle iğneledi.

Moretti hanesinde, irili ufaklı her meselede Franky Efendi’yi şakalarının hedefi yapmayı hepsi severdi. Bu âdeti başlatan da Benson’dan başkası değildi.

“Doğru, bizden sonraki kiracılar için kilitleri değiştirmesi düşünülemez bile.” dedi Klein gülümseyerek. Kapıyı işaret edip espriyle sordu. “Melissa Hanım, kutlamak için Gümüş Taç Restoranı’na gidelim mi?”

Melissa usulca içini çekti. “Klein, Selena’yı tanıyor musun? Sınıf arkadaşım, yakın dostum?”

Selena mı?

Klein’ın zihninde uzun, şarap kırmızısı saçlı, koyu kahverengi gözlü bir kızın görüntüsü belirdi. Ailesi Ebedî Gece Tanrıçası’na inanıyordu. Kızlarına bir hayır duası niyetiyle Azize Selena’nın adını vermişlerdi. Henüz on altısında bile değildi. Melissa’dan yarım yaş küçüktü. Neşeli, şen ve dışa dönük bir genç kızdı.

“Evet.” Klein, Selena Wood’u hatırladığını belli ederek başını salladı.

“Ağabeyi Chris bir muamelat avukatı. O da şu an haftada üç Sterline yakın kazanıyor. Nişanlısı yarı zamanlı daktiloculuk yapıyor.” diye anlattı Melissa. “Dört yılı aşkın süredir nişanlılar. Evlilikten sonra düzgün ve istikrarlı bir hayat kurabilmek için hâlâ bugün bile para biriktiriyorlar. Daha nikâh masasına oturmadılar; en az bir yıl daha beklemeyi planlıyorlar. Selena’nın dediğine göre ağabeyiyle benzer durumda olanların hepsi böyle. Genelde ancak yirmi sekiz yaşını geçtikten sonra evlenebiliyorlar. Önceden hazırlık yapıp para biriktirmen gerek. Paranı çarçur etme.”

Altı üstü restoranda tek bir öğün yemek işte. Öyle bi güzel nutuk çekmeye ne gerek vardı ki…

Klein gülsün mü ağlasın mı bilemedi. Birkaç saniye düşündükten sonra, “Melissa, ben zaten haftada üç Sterlin kazanıyorum, üstelik her yıl da zam alacağım. Endişelenmene hiç gerek yok.” dedi.

“Ama beklenmedik acil durumlar için biraz para biriktirmemiz lazım. Mesela ya o güvenlik şirketi bir anda kapanırsa? Bir sınıf arkadaşımın babasının çalıştığı şirket iflas etti. Adam iskelede geçici işlere girmek zorunda kaldı, yaşam koşulları bir çırpıda altüst oldu. Arkadaşım da mecburen okulu bıraktı.” diye uyardı Melissa ciddi bir ifadeyle.

“…” Klein yüzünü eliyle kapattı. “O-o güvenlik şirketiyle hükümet… Evet, hükümetle bir nebze bağlantısı var. Kolay kolay kapanmaz.”

“Ama hükümet bile istikrarlı değil ki. Her seçimden sonra iktidardaki parti değişirse görevlerin ezici çoğunluğuna başkaları getiriliyor. Ortalık karışıyor.” Melissa yılmadan karşılık verdi.

…Küçük hanım, amma da çok şey biliyorsun ha…

Klein çaresizliğinin gülünç yanını görüp başını iki yana salladı. “Peki o zaman…

“Madem öyle, dünden kalanlarla biraz çorba kaynatırım. Sen de bana tavada kızarmış balık, bir dilim karabiber soslu dana eti, küçük bir kavanoz tereyağı ve bir bardak zencefilli bira al. Ne de olsa azıcık da olsa bir kutlama olmalı.”

Bunlar, Demir Haç Sokağı’ndaki seyyar satıcıların sıkça sattığı şeylerdi. Tavada kızarmış bir balık altı ila sekiz peni; pek de büyük olmayan bir parça karabiber soslu dana eti beş peni; bir bardak zencefilli bira bir peni; çeyrek libre kadar gelen bir kavanoz tereyağı ise dört peni tutuyordu. Ama bir libre tereyağı almak yalnızca bir soli üç peniye geliyordu.

Tatil günlerinde erzak almak asıl Klein’ın göreviydi, bu yüzden fiyatlara yabancı değildi. Klein kafadan bir hesap yaptı: Melissa’nın takriben bir soli altı peniye ihtiyacı olacaktı. İki adet birer solilik banknot çıkardı.

“Peki.” Melissa, Klein’ın önerisine itiraz etmedi. Kırtasiye dolu el çantasını bırakıp banknotları aldı.

Klein, kardeşinin tereyağı için küçük bir kavanoz, diğer yiyecekler için de kaplar çıkarıp hızlı adımlarla kapıya yöneldiğini görünce bir an düşündü, ardından ona seslendi. “Melissa, kalan parayla biraz da meyve al.”

Demir Haç Sokağı’nda, başka yerlerden düşük kaliteli ya da fazla beklemiş meyveler alan pek çok seyyar satıcı vardı. Sakinler buna kızmıyordu, çünkü fiyatlar son derece ucuzdu. Çürük kısımları ayıkladıktan sonra nefis tatları alabiliyorlardı. Ucuz bir keyifti bu.

Bunu söyledikten sonra Klein birkaç hızlı adım atıp cebinde kalan bakır penileri çıkardı ve kardeşinin avucuna tutuşturdu.

“Ha?” Melissa’nın kahverengi gözleri şaşkınlıkla ağabeyine takıldı.

Klein iki adım geri çekilip gülümsedi. “Bayan Smyrin’e uğramayı unutma. Kendine küçük bir limonlu kek ısmarla.”

“…” Melissa gözlerini kırpıştırırken ağzı hafifçe aralandı. Sonunda tek bir kelime söyledi. “Tamam.”

Hızla arkasını döndü, kapıyı açtı ve merdiven boşluğuna doğru koştu.

…

Bir nehir araziyi ikiye yarıyor, kıyılarını serviler ve akçaağaçlar süslüyordu; hava öyle temizdi ki insanı sarhoş ediyordu.

Mülakat meselesini kapatmaya gelen Klein, altıpatlarını koynunda taşıyordu. Bastonunu tutarak altı peni ödediği umumî faytondan indi. Betonlanmış bir yoldan yürüyüp yeşilliklerin gölgelediği tuğla ve taştan yapılmış üç katlı bir binaya yaklaştı. Tingen Üniversitesi’nin idarî bloğuydu bu. “Loen Krallığı’nın en meşhur iki üniversitesinden biri olmayı cidden hak ediyor…” Buraya ‘ilk kez’ gelen Klein yürürken içini çekti.

Tingen Üniversitesi’yle kıyaslandığında, nehrin tam karşısındaki Khoy Üniversitesi ancak dökük kalıyordu.

“Ho-hop!”

“Ho-hop!”

İki kürek teknesi Khoy Nehri’nin yukarı kesimlerinden hızla gelirken sesler yavaş yavaş yaklaştı. Kürekler düzenli ve ritmik biçimde çekiliyordu.

Bu, Loen Krallığı’ndaki tüm üniversiteler arasında rağbet gören bir kürek sporuydu. Üniversite masraflarını karşılamak için bursa ihtiyaç duyan Klein, Welch ve diğerleriyle birlikte Khoy Üniversitesi’nin kürek kulübüne katılmış, bu işte de bir hayli iyi olmuştu.

“İşte gençlik…” Klein durup uzaklara baktı, ardından hüzünle içini çekti.

Okul yaz tatiline gireceğinden, böyle manzaralar bir hafta sonra artık görülmeyecekti.

Ağaçların gölgelediği bir yoldan ilerleyen Klein, tuğla ve taştan yapılmış, gri renkli üç katlı bir binanın önünde durdu. Kaydını sorunsuzca yaptırdıktan sonra içeri girdi ve geçen sefer kendisiyle ilgilenen kişinin yazıhanesini kolayca buldu.

Tak! Tak! Tak!

Aralık duran kapıyı hafifçe tıklattı.

“Girin.” İçeriden bir erkek sesi geldi.

Beyaz gömlek ve siyah frak giymiş orta yaşlı bir öğretim görevlisi, Klein’ın kapıyı itip içeri girdiğini görünce kaşlarını çattı. “Mülakata daha bir saat var.”

“Bay Stone, beni hatırlıyor musunuz? Kıdemli Doçent Cohen’in öğrencisiyim, Klein Moretti. Tavsiye mektubumu daha önce okumuştunuz.” Klein şapkasını çıkarırken gülümsedi.

Harvin Stone gür siyah sakalını sıvazladı ve şaşkın bir hâlde sordu. “Bir sorun mu var? Mülakatlardan ben sorumlu değilim.”

“Durum şu. Ben çoktan bir iş buldum, bu yüzden bugünkü mülakata katılmayacağım.” Klein geliş sebebini böyle açıkladı.

“Anlıyorum…” Harvin Stone sebebi öğrenince ayağa kalkıp sağ elini uzattı. “Tebrikler. Gerçekten nazik bir delikanlısın. Profesörle kıdemli doçentlere haber veririm.”

Klein, Harvin’in elini sıktı ve vedalaşmadan önce biraz havadan sudan konuşmayı düşünürken arkasından tanıdık bir ses duydu.

“Moretti, başka bir iş mi buldun?”

Klein arkasını döndüğünde, gümüş saçlı, yüz hatları derin ama pek kırışığı olmayan bir ihtiyar gördü. Derin mavi gözleri yüzüne gömülmüştü. Siyah frağı muntazam duruyordu. “İyi günler, Hocam. Bay Azik.” diye aceleyle selam verdi. “İkiniz burada ne yapıyorsunuz?”

İhtiyar, Khoy Üniversitesi tarih bölümünün kıdemli doçenti ve aynı zamanda Klein’ın hocası olan Bay Quentin Cohen’den başkası değildi. Cohen’in yanında, tunç rengi tenli, orta boylu, orta yaşlı bir adam duruyordu. Yüzünde hiç kıl yoktu, başında bir silindir şapka vardı ve elinde bir gazete tutuyordu. Saçları siyah, gözbebekleri kahverengiydi. Yüz hatları yumuşaktı. Ama gözleri, hayatın türlü cilvelerini görmüş gibi tarif edilemez bir yorgunluk taşıyordu. Sağ kulağının altında, ancak dikkatle bakıldığında seçilebilen siyah bir ben vardı.

Klein onu tanıdı. Khoy Üniversitesi tarih bölümünün öğretim görevlisi Bay Azik’ti bu ve asıl Klein’a sık sık yardım ederdi. Klein’ın hocası Kıdemli Doçent Cohen’le tartışmaktan keyif alırdı. Sık sık görüş ayrılığına düşerlerdi, ama yine de can dostlardı. Yoksa sohbet etmek için bir araya gelmekten hoşlanmazlardı.

Cohen başını salladı ve rahat bir tonda konuştu. “Azik’le ben bir akademik konferansa katılmak için buradayız. Nasıl bir iş buldun bakalım?”

“Kadim kalıntıları arayan, toplayan ve koruyan bir güvenlik şirketi. Profesyonel bir danışmana ihtiyaçları vardı. Bana da haftada üç Sterlin ödüyorlar.” Klein, dün kardeşine söylediklerini tekrarladı. “Bildiğiniz gibi, tarihi özetlemektense keşfetmeyi tercih ederim.”

Cohen hafifçe başını salladı. “Herkesin kendi tercihleri vardır. Öylece ortadan kaybolmak yerine, Tingen Üniversitesi’ne gelip onlara haber vermeyi hatırlamana çok sevindim.”

Araya Azik girdi. “Klein, Welch’le Naya’ya ne olduğunu biliyor musun? Gazetelerde okuduğuma göre eve giren soyguncular tarafından öldürülmüşler.”

Olay ev soygunu vakasına mı dönmüş? Hem nasıl olmuş da şimdiden gazetelere düşmüş?

Klein bir an irkildi. Kelimelerini tartarak konuşmaya başladı. “Ben de ayrıntıları pek bilmiyorum. Welch, Dördüncü Çağ’dan kalma, Solomon İmparatorluğu’nun Antigonus ailesi’ne ait bir el yazması ele geçirmişti. Onu yorumlamak için benden yardım istedi. İlk birkaç gün yardım ettim, ama sonra iş aramakla meşgul oldum. Polis iki gün önce bana bile geldi.”

İki tarih hocasından herhangi bir bilgi koparabilmek umuduyla, Solomon İmparatorluğu ve Antigonus ailesi meselesini bilerek ağzından kaçırdı.

“Dördüncü Çağ…” diye mırıldandı Cohen, kaşlarını çatarak.

Tunç tenli, yorgun gözlü Azik önce donakaldı. Ardından derin bir nefes aldı. Gazete tutan sol eliyle şakağını ovuşturdu. “Antigonus… bir yerden tanıdık geliyor… ama nerede duyduğumu bir türlü hatırlayamıyorum…”

« Önceki 📚 Arşiv Sonraki »