Esrarın Hükümdarı

Bölüm 27: Kardeş Yemeği

⏳ Okuma Süresi: 9 dk
20px

Kesinlikle keskin ve iğneleyici… Klein kahkahayı bastı. Önceki hayatından gelen zengin deneyimini kullanarak bir hakaret daha ekledi. “Aslına bakarsan, o ‘mühim’ şahsiyetlerin beyin sahibi olduğuna dair hiçbir kanıt yok.”

Benson başparmağını kaldırırken kahkahayı patlattı. “Güzel! Çok güzel! Klein, görüşmeyeli çok daha nüktedan olmuşsun.”

Nefes aldıktan sonra devam etti. “Öğleden sonra rıhtıma gitmem gerekiyor. Ancak yarın dinlenebileceğim. O zaman birlikte Tingen Şehri Konut İyileştirme Şirketi’ne gideriz. Bakalım kiralık ucuz ve düzgün sıra evleri var mı. Ayrıca önce Franky Efendi’ye bir ziyarette bulunmam gerekiyor.”

Klein şaşkınlıkla, “Ev sahibimize mi?” diye sordu.

Şu anki ev sahibimizin iyi semtlerde, sıra evleri mi var?

Benson kardeşine bir bakış atıp eğlenir bir tonda, “Onunla imzaladığımız bir yıllık kira sözleşmesini unuttun mu? Henüz altı ay geçti.” dedi.

Klein dişlerinin arasından soğuk bir nefes çekti.

Bu meseleyi sahiden unutmuştu!

Kira haftada bir ödenmesine rağmen sözleşme bir yıllıktı. Şimdi taşınmaları, sözleşmenin ihlali demekti. Mahkemeye verildikleri takdirde, yüklü miktarda tazminat ödemeleri gerekecekti!

“Hâlâ toplumsal deneyimden yoksunsun.” Benson gerileyen siyah saç çizgisine dokundu ve dertlenerek ekledi. “Bu, zamanında kopartmak için çok uğraştığım bir maddeydi. Aksi takdirde Franky Efendi bize evi ancak üçer aylık sözleşmelerle kiralayacaktı. Ev sahipleri, istikrarlı bir gelir arayışıyla parası olanlarla bir, iki, hatta üç yıllık sözleşmeler imzalar. Fakat bizim gibilere, daha doğrusu eski hâlimize ve komşularımıza gelince, birinin başına bir iş gelir de kirayı ödeyemez diye hep tetikte dururlar. Bu yüzden yalnızca kısa süreli sözleşmelere yanaşırlar.”

Klein asıl Klein’ın hafıza kırıntılarını ve kendi kiracılık deneyimini kullanarak, “Bu durumda üstüne üstlük sık sık, keyiflerine göre kirayı da artırabilirler.” diye ekledi.

Benson iç çekip karşılık verdi. “Bugünkü cemiyetin acımasız gerçeği bu. Pekâlâ, endişelenmene gerek yok. Sözleşme meselesi kolayca çözülür. Doğrusunu söylemek gerekirse, ona bir haftalık kira borcu taksak Franky Efendi bizi derhal kapı dışarı eder, kıymetli eşyalarımıza da el koyar. Ne de olsa zekâsı kıvırcık tüylü bir babundan daha düşük. Fazla karmaşık meseleleri idrak etmesine imkân yok.”

Klein bunu duyunca eski dünyasından kalma ve Sir Humphrey ile ilgili malum bir internet geyiğini anımsadı. Başını iki yana sallayıp ciddiyetle, “Hayır, Benson.” dedi. “Yanılıyorsun.”

Benson şaşırmıştı. “Neden?”

Klein son derece ciddi bir tavırla, “Franky Efendi’nin zekâsı yine de kıvırcık tüylü bir babununkinden biraz daha yüksek.” diye yanıtladı. Benson anladığını belli eden bir gülümseme takındığında ekledi. “Tabii formundaysa.”

“Haha.” Benson kendini tutamadı ve kahkahalara boğuldu.

Bir dizi coşkulu kahkahanın ardından Klein’ı işaret etti, o an uygun bir ifade bulamadı. Mecburen asıl konuya döndü. “Elbette birer beyefendi olarak bu tür utanmazca hilelere başvuramayız. Yarın doğrudan gidip Franky Efendi’yle konuşuruz. İnan bana, kolay ikna olur, hem de çok kolay.”

Klein’ın, Benson’ın bu sözüne dair hiçbir şüphesi yoktu. Gaz borularının varlığı bunun mükemmel bir kanıtıydı.

Kardeşler arasındaki bir miktar havadan sudan sohbetin ardından, önceki geceden kalan tavada kızarmış balık artıkları sebzeli çorbaya eklendi. Kaynama sırasında çıkan buhar, çavdar ekmeğini nemlendirip yumuşatmak için kullanıldı.

Ekmeğe biraz tereyağı süren Klein ve Benson basit bir öğün yemişlerdi fakat bundan gayet memnunlardı. Ne de olsa tereyağının kokusu ve tatlılığı damaklarında bitmeyen bir tat bırakıyordu.

Benson ayrıldıktan sonra Klein, banknot olarak üç soli ve bozuk bakır penilerle Marul ve Et Pazarı’nın yolunu tuttu. Bir libre dana etine altı peni, iri, az kılçıklı, eti taze ve yumuşak bir Tussock Balığı’na yedi peni harcadı. Ek olarak patates, bezelye, beyaz turp, ravent, marul ve şalgamın yanı sıra biberiye, fesleğen, kimyon gibi baharatlar ve yemeklik yağ aldı.

Bütün bu süre zarfında izlendiğini hissetmeye devam etti, ancak hâlâ fiilî bir temas gerçekleşmemişti.

Smyrin Fırını’nda bir süre vakit geçirdikten sonra Klein eve döndü. Kol gücünü geliştirmek için üst üste konmuş kitaplar gibi ağır eşyalarla ağırlık kaldırmaya başladı.

Öğrencilikteki askerî eğitim sırasında öğrendiği askerî boks ile egzersiz yapmayı planlamıştı. Ne var ki okuldaki radyo egzersiz rutinlerini bile unutmuştu, hele ki yalnızca bu eğitim sırasında tanıştığı boksu çoktan aklından silmişti. Çaresizce daha basit bir şeyler yapmakla yetindi.

Yorgunluğa yol açıp onu daha büyük bir tehlikeye atacağından, Klein kendini fazla zorlamadı. Kararında bir mola verdi ve asıl Klein’ın ders kitaplarını ve notlarını okumaya başladı. Dördüncü Çağ ile ilgili her şeyi yeniden okumak istiyordu.

…

Akşamüstü Benson’la Melissa masanın başında ilkokul öğrencileri gibi dimdik, terbiyeli oturmuş, dizilmiş yemeklere bakıyorlardı.

Yemeklerin kokusu zengin bir aromalar silsilesinden oluşuyordu; haşlanmış dana etinin ruhu esir alan kokusu, patates püresinin belirgin ve kalıcı kokusu, koyu bezelye çorbasının tatlılığı, ağır ateşte pişmiş raventin hafif ve dengeli aroması ve tereyağlı çavdar ekmeğinin tatlı rayihası.

Benson başını çevirip Klein’ın çıtır, altın sarısı parlayan bir balığı tabağa yerleştirmesine baktı ve yutkundu. Yağ kokusunun burun deliklerinden süzülüp boğazına, yemek borusuna, oradan da midesine indiğini hissedebiliyordu.

Gurul! Midesinden bir protesto sesi yükseldi.

Klein kollarını sıvayıp elindeki kızarmış balık tabağını toparlanmış masanın ortasına yerleştirdi. Ardından dolaba dönüp iki büyük bardak zencefilli bira çıkardı ve Benson ile kendi oturduğu yerlere koydu.

Melissa’ya gülümsedi ve el çabukluğuyla ortaya bir limonlu puding çıkardı. “Biz bira içeceğiz, sen ise bunu yiyeceksin.”

“…Teşekkürler.” dedi Melissa kısık bir sesle, pudingi alırken.

Benson bunu gördüğünde bardağını kaldırdı ve gülümseyerek, “Bu, Klein’ın düzgün bir iş bulmasını kutlamak için.” dedi.

Klein bardağını kaldırıp önce Benson’ınkiyle, ardından Melissa’nın pudingiyle tokuşturdu. “Ulu Ece’ye medholsun!”

Glup. Başını geriye atıp bir yudum aldı. Baharatlı tat yemek borusunu yakıp geride enfes bir tat bıraktı.

Zencefilli biranın tam adı zencefil suyu birasıydı; ancak gerçekte alkol içermezdi. Zencefilin keskinliği ile limonun ekşiliğinin birleşimi, tadını biraya benzetiyordu. Kadınların ve çocukların da içebildiği türden bir içecekti. Ne var ki Melissa bu tadı sevmiyordu.

“Ulu Ece’ye medholsun!” Benson da bir yudum alırken, Melissa limonlu pudingden küçük bir ısırık aldı. Yutmaya kıyamayıp uzun uzun çiğnedi.

“Bir tadına bakın.” Klein bardağını bırakıp çatalını ve kaşığını aldı, yiyeceklerle dolu masayı işaret etti.

Yemekler arasında en az koyu bezelye çorbasına güveniyordu. Sonuçta Dünya’da böyle tuhaf bir şeyi asla yemezdi. Tek yapabildiği, asıl Klein’ın hafıza kırıntılarındaki tarifi uyarlamaktı.

En büyük ağabey olarak Benson resmiyete mahal vermeden bir kaşık dolusu patates püresini alıp ağzına attı.

İyice haşlanıp ezilmiş patatesler, hafif bir domuz yağı tadı ve kararında tuzla harmanlanmıştı. İştahını açıp ağzını sulandırdı.

“Fena… değil… Fena değil.” diye mırıldandı Benson ağzı doluyken. “İş yerinde geçen sefer yediğimden çok daha lezzetli. O zaman tereyağı kullanmışlardı.”

Ne de olsa spesiyallerimden biri…

Klein övgüyü kabul etti. “Bütün bunlar Welch’in aşçısının öğretileri sayesinde.”

Melissa dana etli çorbaya baktı. Yeşil fesleğen yaprakları, yeşil marul göbekleri ve beyaz turp parçaları renksiz çorbanın içine batmış, yumuşak dana etinin üzerini örtmüştü. Renkleri ferahlık veriyordu ve kokusu cezbediciydi.

Çatalıyla bir parça et alıp çiğnemek üzere ağzına attı. Et, yumuşayana kadar haşlanmış olmasına rağmen biraz dişe geliyordu. Az tuz, turpların hafif tatlılığı ve fesleğenin keskin aroması, etin kendi lezzetini açığa çıkarıyordu.

“…” Hâlinden onayladığı anlaşılıyordu ama çiğnemeyi de bırakamıyordu.

Klein çorbayı tattığında lezzetli bulsa da, içinde ufak bir hayal kırıklığı yok değildi. Bu hâlâ kendi yapabileceğinin en iyisi sayılmazdı. Sonuçta elinde belirli çeşniler yoktu ve yalnızca muadillerini kullanabilmişti. Tadının tuhaf olması kaçınılmazdı.

Elbette, en iyi hâliyle bile kendi yaptığı yemekler ancak idare ederdi.

Birden, hayatlarında doğru dürüst bir şey tatmamış Benson’la Melissa’ya yine içi sızladı.

Bir parça dana etini yuttuktan sonra Klein, üzerine kimyon ve biberiye serpilmiş kızarmış Tussock Balığı’ndan bir parça aldı. Dışı çıtır, içi yumuşacıktı. Üzerindeki o kızarıklık kusursuz bir altın rengindeydi. Tuzluluk ile yağın kokusu birbirine karışmıştı.

Hafifçe başını sallayan Klein bir parça ağır ateşte pişmiş ravent denedi ve tadını damak zevkine uygun buldu. Etin bayıcı tadını alıp götürüyordu.

Sonunda cesaretini toplayıp koyu bezelye çorbasından bir kaşık aldı.

Fazla tatlı ve fazla ekşi…

Klein kaşlarını çatmadan edemedi.

Ancak çorbayı tadan Benson ve Melissa’nın hallerinden memnun göründüklerini fark edince, kendi tat alma duyusundan yeniden biraz şüphe duymaya başladı. Dilini temizlemek için bir yudum zencefilli bira dikmekten kendini alamadı.

Kardeşler yemeğin sonunda tıka basa doymuştu. Uzun bir süre sandalyelerinden kalkamadılar.

“Haydi, bir kez daha: Ulu Ece’ye medholsun!” Dibinde yalnızca bir yudum kalmış zencefilli birasını kaldıran Benson’ın sesi memnuniyetle doluydu.

“Ulu Ece’ye medholsun!” Klein içeceğinin son damlasını da dikti.

“Ulu Ece’ye medholsun.” Melissa sona sakladığı az miktardaki limonlu pudingi de ağzına atıp, yayılan çeşnilerin tadını çıkardı.

Klein bunu görünce hafif çakırkeyifliğin de etkisiyle gülümsedi. “Melissa, bu yaptığın hiç doğru değil. En lezzetli bulduğun şeyi en başta yemelisin. Böylece onun o leziz yönlerini tam anlamıyla takdir edebilirsin. Doyup iştahın azaldıktan sonra tadına bakarsan lezzeti de azalır.”

“Hayır, hâlâ aynı derecede lezzetli.” diye yanıtladı Melissa, inatçı ve kesin bir dille.

Kardeşler keyifli bir sohbete daldılar ve yemeklerini sindirdikten sonra tabakları, çatal kaşıkları temizleyip balığı kızartmakta kullandıkları yağı yeniden kabına döktüler.

Bu koşuşturmacanın ardından biri derslerini tekrar etti, biri kendi başına muhasebe çalıştı, biri de ders kitaplarını ve notlarını karıştırmaya devam etti. Akşam dolu dolu ve memnuniyet içinde geçti.

Saat on birde kardeşler gaz lambasını söndürüp el yüzlerini yıkadıktan sonra yatmaya gittiler.

…

Klein önündeki karanlığa bakarken sersemlemiş hissediyordu. Dizlerine kadar inen siyah bir palto giyen ve yarım boy silindir şapka takan bir şahıs Klein’ın görüş alanında beliriverdi. O kişi Dunn Smith’ti.

“Kaptan!” Klein irkilerek kendine geldi ve rüya gördüğünü anladı.

Dunn, gri gözleri sakinliğini korurken sanki ehemmiyetsiz bir şeyden bahsediyormuşçasına konuştu. “Odana biri sızdı. Altıpatlarını al ve onu koridora sür. Gerisini bize bırak.”

Odama biri mi sızdı? Şu gözlemci sonunda harekete geçti mi?

Klein yerinden sıçradı ama daha fazlasını sormaya cüret edemedi. Tek yaptığı başını sallayıp, “Tamam!” demek oldu.

Gözlerinin önündeki manzara değişiverdi; karmakarışık beliren renkler, baloncuklar gibi birer birer parçalandı.

Klein gözlerini açarken başını dikkatlice çevirdi. Pencereye doğru baktığında çalışma masasının önünde durmuş, sessizce bir şeyler karıştıran ince, yabancı bir sırt gördü.

« Önceki 📚 Arşiv Sonraki »