Esrarın Hükümdarı

Bölüm 49: Kehanet Usulleri

⏳ Okuma Süresi: 8 dk
20px

İlm-i Esrar’ın kapısından henüz adım atmış bir Kâhin olarak Klein çok şey bildiğini iddia edemezdi ama sıradan insanlardan epey fazlasını bildiğinden emindi; türlü türlü kehanet usullerinin muayyen bir ölçüte göre üç ana sınıfa ayrılabileceğini biliyordu.

Bu ölçüt de işaretin kaynağıydı!

Birinci tür kehanet yöntemleri tarot, iskambil, sarkaç, arama çubuğu ve rüyaları kapsıyordu; soru soranın bizzat kendi Ruhaniyet’i ile Ruhanî Âlem arasındaki irtibattan elde edilen işareti yorumlayarak sonuca varılırdı. Ne var ki sarkaç ve arama çubuğu yöntemleri Ruhaniyet’e, Nefs Beden’e ve Astral Beden’e son derece yüksek talepler yüklerdi; Aşkın olmayan biri kesin ve bariz bir işaret alamazdı. Kâğıtlarla yapılan kehanet ise simgeleri baştan sabitleyerek, sıradan bir insanın belli belirsiz sezdiği işaretin bile görünür olmasını sağlardı. Rüyalar ikisinin arasında bir yerde dururdu.

İkinci tür kehanet yöntemleri ruhanî sayıları, müneccimliği ve bunlardan türeyen bütün biçimleri içerirdi. Burada kâhin; soru soranın yahut tabiattaki değişimlerin sunduğu nesnel verilerden yola çıkarak hesaplar, akıl yürütür ve neticeyi yorumlardı. Bu yöntemde iş soru soranın değil, kâhinin elindeydi.

Üçüncü tür kehanet yöntemleri, kâhin ile soru soranın haricindeki üçüncü bir güce dayanıyordu. Klein’ın önceki hayatından bildiği tabakla ve kalemle ruh çağırma oyunları da bu sınıftandı. Muayyen bir ayin vasıtasıyla, bilinmez ve esrarengiz mevcudiyetlerden doğrudan bir cevap bahşetmeleri dilenirdi. Sıradan insanların bunu başarma ihtimali son derece düşük olsa da, bir aksi tesadüf zuhur eder de kötü niyetli yahut yalnızca temasıyla insanı kıran tekinsiz bir mevcudiyetle temas kurulursa, bu işler ekseriyetle faciaya yol açardı.

Hanass Vincent’ın az önce andığı Sihirli Ayna Kehaneti de bu yönteme giriyordu. İlm-i Esrar’a göre ayna bilinmeze, tekinsizliğe, Ruhanî Âlem’e açılan bir kapıydı. Klein’ın içtima odasının önünde durmasının sebebi de buydu: bu tanınmış kâhinin konuyu nasıl anlatacağını dinleyecek, Kaptan’a haber verip vermeyeceğine, yani gece yarısı gidip adamın gaz saatini ‘okumak’ gerekip gerekmediğine ona göre karar verecekti.

Elbette Sihirli Ayna Kehaneti’nin de tehlikesiz bir yolu vardı: Yedi muteber ilaha niyaz ederek cevap aramak. Sıradan insanların hakiki bir işaret alması imkânsıza yakın olsa da, en azından ortada bir tehlike ya da kalıcı bir zarar kalmazdı.

Gece Şahinleri ve Salahiyetli Tecziyeciler gibi teşkilatların sıkı denetim altında tuttuğu Sihirli Ayna Kehaneti ise, bazı teşkilatların taptığı habis ilahlardan yahut esrarengiz mevcudiyetlerden medet umulan türdendi. Kişinin kendi kafasından uydurduğu yakarışlar da olmazdı. Kim bilir, tek bir sözcük, tek bir nitelik bilinmez bir şeyin dikkatini çekebilirdi.

Aşkın güçlerin kol gezdiği bu dünyada böylesi kehanetler daima bir faciayla neticelenirdi. Hatta Klein; asıl Klein, Welch ve Naya’nın, Antigonus ailesinin el yazmasından hareketle buna benzer bir ‘kara kehanet’ yapmış olabileceğinden şüpheleniyordu.

Tam o sırada Hanass da beş üyeye Sihirli Ayna Kehaneti’nin esasını izah etmiş, tatbikatın tafsilatına geçmişti. “İlk olarak, inandığınız ilaha göre münasip bir gün ve saat seçmelisiniz. Bu da Müneccimlik Kılavuzu’na bakılarak tayin edilebilir. Mesela, hepimizin bildiği gibi pazar günü Ebedî Gece Tanrıçası’nın simgesidir, dinlenmenin tecellisidir. Sabaha karşı ikiyle üç arası, sabah dokuzla on arası, ikindide dörtle beş arası ve gece on birle gece yarısı arası Ay saatleridir ve Ebedî Gece Tanrıçası’nın hükmü altındadır. Dolayısıyla Ebedî Gece Tanrıçası’na inanan bir kâhin, pazar gününün bu saatlerinde Sihirli Ayna Kehaneti yapabilir.”

Temeli epey sağlammış… Klein aralık duran içtima odası kapısının arkasında gizlenerek hafifçe başını salladı.

Şunu söylemek gerekirdi ki yedi büyük kilisenin birbirini dengelediği bir düzende İlm-i Esrar’a dair birtakım malumat hakikaten dışarı sızmıştı. Sözgelimi Müneccimlik Kılavuzu birçok simgenin manasını veriyordu; gelgelelim iksirler ve Aşkın güçler olmadan, sıradan insanların murat ettikleri neticeyi elde etmesi neredeyse imkânsızdı.

“İkinci olarak, aynayı güzelce siliyoruz. Ayna muhakkak gümüş kaplama olmalı. Ardından aynayı evde ayı simgeleyen bir köşeye yerleştiriyoruz…” Hanass elindeki aletle hareketleri gösteriyordu.

Hayır, şu an gereken Sarkaç Kehaneti. Önce bir yer seç, içinden yedi kez ‘Burası Sihirli Ayna Kehaneti için uygun’ de, sonra sarkacın hangi yöne döndüğüne bak: saat yönünde dönerse doğru, saat yönünün tersine dönerse yanlış… Tabii kötü niyetli, bilinmez, esrarengiz bir mevcudiyete niyaz ediyorsan yer artık belirleyici olmaz. Asıl mesele O’nun ilgilenip ilgilenmediğidir… Klein sessizce onu düzeltti.

O anda kendini derse denetime gelmiş bir hoca gibi hissetti…

Hanass Vincent, Klein’ın aklından geçenleri duymaksızın gayet tabii bir ses tonuyla ön hazırlıkları etraflıca anlattı.

Üyeler notlarını aldıktan sonra anlatmayı sürdürdü. “Yıkandıktan sonra perdelerin sımsıkı çekildiğinden, odanın kapısının sıkıca kapatılıp içeriden kilitlendiğinden emin olun. Bir mum yakıp aynanın önüne koyun ve inandığınız ilaha huşuyla niyaz edin. Sorunuz mümkün mertebe sade olsun, süslü laflardan kaçının… Böyle yedi kez niyaz ettikten sonra aynanızı alın ve hafifçe yere çarpıp kırın. Fakat çok hafif olmalı… Kırıkların aldığı şekli aklınızda tutun, zira ilahın bahşettiği işaret odur… Şimdi başlıca simgeleri tek tek anlatayım.”

Oh, muteber Sihirli Ayna Kehaneti bu. Klein rahat bir nefes alıp yavaş adımlarla içtima odasına girdi. Eski yerine oturup fincanda kalan Southville Kahvesi’ni tek yudumda bitirdi.

‘Muteber’ dedikleri buydu: işaret gerçekten gelirdi, ama onu gerçekten yorumlamak neredeyse imkânsızdı.

Aşkınlar ise bu merhalede bir karşılık buldukları takdirde doğrudan aynanın içine bakıp muayyen görüntüler seçebilir, görece berrak bir malumata erişebilirdi!

Kırıkların teşkil ettiği simgeler hayli çok olduğundan Hanass anlatmayı uzun süre sürdürdü. Edward Steve kehanetini tamamlayıp içtima odasına döndüğünde dahi lafını bitirememişti.

Klein, Edward’a kime ne kehanetinde bulunduğunu yahut hangi usulü tatbik ettiğini sormadı. Bu, kâhinler arasındaki yazılı olmayan kurallardan biriydi; Kâhin rolü yapan Klein da, karşı taraf bizzat bahsetmedikçe bu kaideye harfiyen riayet etmek durumundaydı.

“Çoğu zaman yorumlarımızın fazla muğlak kaldığını düşünüyorum; sanki farklı talepleri karşılama derdindeyiz, böylece herkes bu yorumların içinde kendine uyan bir parça bulabiliyor.” Edward bir yudum Sibe Çayı alıp alçak sesle iç çekti. “Mesela, pek çok badire ile karşılaşacak, türlü belalar göreceksin ama eninde sonunda şafağı göreceksin… Heh heh, o şafağın ne zaman sökeceğini kimse bilmez. Ya da mesela, yolculuğun pek rahat geçmeyecek ama oraya sağ varacağın kesin… Hah, ölüler gelip bana itiraz etmez.”

En başından itibaren dinlemediği için Hanass’ın Sihirli Ayna Kehaneti dersine kulak vermiyordu.

“Hayatta kalan yanılgısı.” diye tamamladı Klein gülümseyerek.

Hayatta kalan yanılgısı kabaca, istatistiklerin ekseriyetle yalnızca hayatta kalanlardan ve paçayı kurtaranlardan toplanıp ölülerin hesaba katılmaması, neticede de bariz bir sapmanın zuhur etmesi demekti.

“Tam öyle. İmparator Roselle hakikaten büyük bir filozofmuş.” dedi Edward hayranlıkla.

… Klein dibini çoktan gördüğü kahve fincanını kaldırıp bir yudum alır gibi yaptı.

Bütün öğleden sonra üyeler gök haritalarına ve Sihirli Ayna Kehaneti’ne dalıp gitti; ara sıra da Klein ile Edward’ın yanına gelip fikir danıştılar.

Böyle anlarda Klein, Gece Şahinleri müfrezesinin aslî olmayan bir üyesi sıfatıyla vazifesini yerine getirmeye gayret ediyor, onları Aşkın meselelere ve tehlikeli düşüncelere kayabilecek her türlü yoldan uzak tutmaya çalışıyordu.

Ne var ki asıl yapmak istediği işte muvaffak olamadı; gelip giden birkaç soru sorandan hiçbiri kehanet için kendisini seçmedi.

Belki bir dahaki sefere müşterileri kendim mi ‘karşılasam’? Birkaç ‘Uğursuzluk yakanı bırakmıyor’, ‘Yakında başına bir talihsizlik gelecek’, ‘Hiçbir işin yolunda gitmeyecek’ mi savursam? Yok, bu artık Kâhinlikten çıkar… Aklından bunları geçiren Klein, kendini tutamayıp alay edercesine başını iki yana salladı.

Bastonunu alıp ayağa kalktı ve herkesle vedalaşıp ayrıldı.

Saat beş buçukta Edward Steve ceketini giymiş Kehanet Kulübü’nden çıkmak üzereydi ki tanıdık bir endam ilişti gözüne. “Tünaydın Glacis, görüşmeyeli epey oldu.” diye selamladı tebessümle.

Ortak meraka sahip bu dostu, her zamanki takım elbisesini giymiş, siyah bir papyon takmıştı. Göğüs cebinden ise bir monokl sarkıyordu.

Yüzü hiç iyi değildi. Açık sarı, yumuşak saçları bile kuruma belirtisi gösteriyordu.

“Tünaydın Edward… Öhö öhö.” Şapkasını elinde tutan Glacis, birden yumruğunu ağzına götürüp birkaç kez öksürdü.

Edward endişeyle sordu. “Hasta mısın yoksa?”

“Ağır bir hastalık atlattım; bir ara iş zatürreye kadar vardı. Karım tesadüfen usta bir aktara denk gelip bana harikulade bir ilaç vermeseydi, korkarım beni ancak mezarlıkta görebilirdin.” Glacis’in sesinde hâlâ bir ürperti ve büyük bir kurtulmuşluk hissi vardı.

“Tanrım, inanamıyorum! Eskiden öyle sağlıklıydın ki… Hâline bak, hâline bak, ne kadar da zayıf düşmüşsün! Geçen hafta senin için kehanette bulunduğumu hatırlıyorum, ağır bir hastalığa yakalanacağına dair en ufak bir belirti yoktu.” Edward bastonunu hafifçe oynatarak şaşkınlıkla iç geçirdi.

“Kendi baktığım kehanetin neticesi de seninkiyle birdi. Belki de henüz lâyıkıyla kâhin sayılamayız. Üstelik, üstelik…” Glacis birden pazartesi günü olanları hatırlayınca ifadesi son derece ciddileşti.

Tam bu sırada güzel hanım Angelica yanlarına geldi, tatlı bir tebessümle selam verdi. Karşılıklı hâl hatır sorduktan sonra önce Glacis’in sıhhatiyle ilgilenip birkaç tavsiyede bulundu, ardından laf arasında ekledi. “Bay Glacis, geçen sefer sizden kehanet isteyen Bay Moretti de kulübe katıldı.”

“Geçen sefer benden kehanet isteyen mi?” Glacis’in gözleri birden parladı. “Tanrım, nerede o?”

“O çoktan gitti.”

Hem Angelica hem de Edward, Glacis’in bu fevkalade tepkisine bir anlam verememişti.

Glacis heyecanla iki adım ileri geri yürüdü. “Bir daha geldiğinde şayet kulüpte yoksam, lütfen ne zaman tekrar geleceğini muhakkak öğrenin!”

“Glacis, ne oluyor? Şu Bay Klein Moretti sana bir şey mi yaptı?” diye sordu Edward merakla.

Glacis kolunu kaldırdı, Edward’la Angelica’nın kendisini yoklayan bakışlarını dosdoğru karşılayarak coşkuyla cevap verdi. “O çok, çok, çok harikulade bir…”

Kolunu indiren ve tam üç kez ‘çok’ diyen Glacis sesini yükseltti.

“Hekim!”

« Önceki 📚 Arşiv Sonraki »