Esrarın Hükümdarı

Bölüm 63: Rüya Tabiri

⏳ Okuma Süresi: 9 dk
20px

Klein birkaç adım ilerleyince kehanet için gelen müşteriyi gördü. Siyah bir takım elbise giymiş, başına yarım boy silindir şapka takmıştı. Elinde altın kakmalı ahşap baston vardı. Kısa sarı saçları şapkanın kenarlarından inatla dışarı taşıyordu. Burnunun ucu bir kartalın gagası gibi hafifçe kıvrıktı.

Anna’nın nişanlısı… Korkunç bir çileden geçen şu Joyce Meyer… Klein onu Rüya Kehaneti’nde görmüştü. Hemen gülümseyerek söze girdi. “Tünaydın, Bay Meyer.”

“Tünaydın, Bay Moretti.” Joyce silindir şapkasını çıkarıp eğilerek selam verdi. “Anna’ya yol gösterdiğiniz için teşekkür ederim; sizin ne kadar harikulade olduğunuzu anlatmaktan dilini neredeyse durduramıyor.”

Klein hafifçe güldü. “Ben hiçbir şeyi değiştirmedim. Asıl teşekkür etmeniz gereken kişi kendinizsiniz; sağlam bir iradeniz ve güzel günlere duyduğunuz özlem olmasaydı, o badirelerin üstesinden gelemezdiniz.”

Karşılıklı nezaket faslı bitince içinden söylenmeden edemedi. Bu da iş icabı karşılıklı yağ çekmek oluyor herhâlde?

“Doğrusu, sağ dönebilmiş olmam bana hâlâ bir rüya gibi geliyor. Birbiri ardına gelen o badireleri atlatabildiğime hâlâ inanamıyorum.” Joyce duygulanarak başını iki yana salladı.

Klein’ın bir şey söylemesini beklemeden merakla sordu. “Az önce beni görür görmez kim olduğumu bildiniz. Bunun sebebi burnumun fazla kendine has olması mı, yoksa sizi ziyaret edeceğime dair önceden kehanette bulunmuş olmanız mı?”

“Elimde hakkınızda ayrıntılı bilgi var. Bir Kâhin için bu kadarı yeter.” Klein bilerek muğlak bir cevap verip bir üfürükçü edasına büründü.

Joyce gerçekten de sarsılmıştı. Zoraki bir gülümsemeyi ancak on saniye kadar sonra takınabildi. “Bay Moretti, sizden benim için kehanette bulunmanızı rica ediyorum.”

Sözü ağzından çıkar çıkmaz bir şey fark etti.

Bay Klein Moretti kendine Kâhin diyordu; falcı değil, Kâhin!

“Peki, Sarı Kristal Odası’na geçelim.” Klein eliyle buyur etti.

Nedense hem üzerinde uzun siyah bir cübbe olması hem de bir Kâhin’in esrarını yansıtmak için mümkün olduğunca az konuşması gerektiğini hissetti.

Kehanet odasına girdiklerinde Joyce Meyer ahşap kapıyı kendiliğinden arkadan kilitledi ve etrafını inceledi.

Klein bu fırsatı değerlendirip kaşlarının arasına sessizce iki kez vurdu ve Basiret’ini açtı.

Joyce oturdu, bastonunu yanına dayadı ve siyah papyonunu çekiştirip ağır ve alçak bir sesle konuştu. “Bay Moretti, sizden rüyamı tabir etmenizi rica ediyorum.”

“Rüya tabiri mi?” Klein her şey hesabı dâhilindeymiş havasını bozmadan, emin olmak istercesine sordu.

Joyce’un sağlık renkleri yer yer solmuştu ama hiçbiri henüz hastalık raddesine varmamıştı. Duygu renklerinde ise düşünceyi gösteren mavi hâkimdi ve koyuluğundan belirgin bir gerginlik okunuyordu.

Joyce ciddiyetle başını salladı. “Yonca Enmat Limanı’na yanaştığından beri her gece aynı korku dolu rüyayı görüyorum. Biliyorum, belki de bu, yaşadığım badirenin bende açtığı bir yara ve bir gönül hekimine görünmem gerekiyor. Fakat bunun olağan bir rüya olmadığından şüpheleniyorum. Olağan bir rüya her gece tekrarlansa bile ayrıntılarında mutlaka farklılıklar olur. Oysa bu rüya, en azından hatırladığım kısımlarıyla, hiçbir zaman değişmedi.”

“Bir Kâhin için bu tür rüyaların hepsi ilahların verdiği birer ‘işaret’tir.” Klein yarı teselli eder, yarı açıklar gibi konuştu. “Rüyayı bana ayrıntılarıyla tarif edebilir misiniz?”

Joyce yumruğunu sıkıp ağzına dayadı, kısa bir süre düşüncelere daldıktan sonra konuştu. “Rüyamda Yonca’dan aşağı, denize doğru düşüyordum. Deniz koyu kızıldı, çürümüş kan gibiydi.

“Düşerken gemideki biri beni yakaladı. Yüzünü seçemiyordum, yalnızca çok güçlü olduğunu biliyordum.

“Ben de aynı şekilde birini tutuyor, denize düşmesini önlemeye çalışıyordum. Bu adamı tanıyordum; Yonca’nın yolcularından biriydi, Younis Kim.

“Ağırlığı yüzünden, çırpınması yüzünden daha fazla dayanamadım; onu bırakmak zorunda kaldım ve onun feryat ederek kan rengi denize düşüşünü seyrettim.

“Derken üstümdeki de beni bıraktı. Bir şeye tutunmak için iki kolumu birden savurdum ama hiçbir şeye tutunamadım. Hızla düşmeye başladım.

“Sonrasında ise dehşet içinde uyanıyorum; sırtım ve alnım terden sırılsıklam olmuş oluyor.”

Klein elini alnına dayadı, hafif hafif vurarak düşünüyormuş gibi yaptı, sonra sözlerini toparlayıp konuştu. “Bay Meyer, tek başına görülen korkulu rüyalar, birbirine benzeyen korkulu rüyalar, art arda gelen korkulu rüyalar ruhsal meselelerdir; hepsinin karşılık gelen bir kökü vardır. Ama aynı korkulu rüyanın tekrar tekrar görülmesi Ruhaniyet’inizin size bir hatırlatmasıdır, aynı zamanda ilahların verdiği bir işarettir.”

Joyce’un yüzünde anlam veremeyen bir ifade belirince Klein daha etraflıca açıkladı. “Şüphe etmeyin, sıradan bir insanın Ruhaniyet’i de sahibine bir ölçüde hatırlatmada bulunur.

“Yonca’da tam olarak ne yaşandığını bilmiyorum ama belli ki kan ve demirin başrolü oynadığı bir faciaymış ve sizde çok, çok derin bir yara açmış.”

Joyce hafifçe başını sallayınca Klein açıklamasını sürdürdü. “Gemideyken çok korkmuş olmalısınız, çok ürkmüş olmalısınız. İnsan böylesine uç bir duygunun içindeyken gözlem gücünü kolayca yitirir, göz ardı edilmemesi gereken pek çok ayrıntıyı göz ardı eder. Ama bu, onları görmediğiniz anlamına gelmez; yalnızca göz ardı ettiniz, anlıyor musunuz? Göz ardı ettiniz.

“Göz ardı edilen ayrıntılar şuuraltınızda, Ruhaniyet’inizin içinde olduğu gibi durur. Eğer bu ayrıntıların işaret ettiği şey yeterince önemliyse, Ruhaniyet’iniz onu size hatırlatır; rüya yoluyla.”

Daha önce bir şeyi göz ardı ettiğim hissini hatırlayıp o el yazmasının Ray Bieber’ın eline geçtiğini bulmam da aynı türden bir olaydı… Yalnızca ben daha keskindim, Ruhaniyet’im daha güçlüydü, İlm-i Esrar bilgim daha zengindi; bu yüzden ilk anda hüküm verebildim… Klein birkaç saniye duraksayıp Joyce Meyer’in gözlerinin içine baktı. “Siz bıraktığınız için kan rengi denize düşen o Bay Younis Kim, gemideyken size yalvarmış ama yine de kaderindeki sondan kaçamamış mıydı?”

Joyce huzursuzca kıpırdandı, ağzını birkaç kez açıp kapattıktan sonra cevap verdi. “Evet, ama ona acımıyorum. Belki birkaç gün, belki bir hafta sonra gazetelerde onun ne kadar acımasız, ne kadar nefret edilesi bir alçak olduğunu göreceksiniz. En az üç hanımın ırzına geçip onları öldürdü, bir bebeği Kudurgan Deniz’e attı ve akıllarını yitirmiş bir vahşi hayvan sürüsünün başını çekerek yolcularla mürettebat arasında büyük bir katliama girişti.

“Kurnazdı, güçlüydü, kötüydü. Geri durmaya ne cesaretim vardı ne de imkânım; geri dursaydım canımdan olurdum.”

“Yaptığınız şeyi sorgulamıyorum.” Klein önce tavrını belli etti, ardından açıklamaya geçti. “Yalnızca rüyanız bana pişman olduğunuzu, hayıflandığınızı, onu bırakmamanız gerektiğini düşündüğünüzü söylüyor. Madem onu öldürmenin adil bir iş olduğunu düşünüyorsunuz, o hâlde neden pişmanlık ve hayıflanma duyuyor, bıraktığınız anı tekrar tekrar rüyanızda görüyorsunuz?”

“Ben de bilmiyorum…” Joyce şaşkınlıkla başını iki yana salladı.

Klein ellerini kenetleyip çenesinin altına koydu ve yoklayarak tahlil etmeye girişti. “Az önce tarif ettiklerimle birleştirirsek, bu meselede bir şeyleri göz ardı etmiş olabilir misiniz? Mesela Younis Kim’in sözünü ettiği bir şeyi, yalvarırken söylediklerini, sergilediği tavrı, vesaire, vesaire? Sizin yerinize ben hatırlayamam; lütfen iyice düşünün.”

“Hayır… O sırada yalnızca ‘Bağışla beni, teslim oluyorum’ diyebildi…” Joyce şaşkınlık içinde kendi kendine mırıldandı.

Klein tam olarak neler yaşandığını bilmiyordu; yalnızca rüyadan yola çıkarak onu yönlendirebilirdi. “Öyleyse Younis Kim’in sağ kalmasının daha faydalı olacağını, bazı şeyleri kanıtlayabileceğini, bazı şeyleri açıklayabileceğini düşünmüş olabilir misiniz?”

Joyce birden kaşlarını çattı. Uzunca bir süre sonra ağzını açtı. “Belki… Yonca’daki çatışmanın çok ani başladığını, çok şiddetlendiğini hep düşündüm; sanki herkesin içinde gizli duran kötü arzular bir anda, zapt edilemeden patlak vermişti… Bu olağan değil… hiç olağan değil… Belki, belki Younis Kim’i sorguya çekmek, en başta ne uğruna içine cin girmiş gibi davrandığını sormak istedim…”

Joyce’un uykuda sayıklamayı andıran tarifini dinleyip rüyayla birleştirince Klein’ın zihninde her şey bir anda yerine oturdu. Klein üfürükçülere özgü bir eda takındı. “Hayır, yalnızca bu değil.”

“Ne?” Joyce irkilmiş gibi oldu.

Klein ellerini kenetleyip çenesini onlara dayadı. Ağır bakışlarını Joyce’un gözlerine dikerek alçak ve yavaş ama güçlü bir sesle konuştu. “Yalnızca bu meselenin olağan olmadığını düşünmekle kalmıyorsunuz; göz ardı ettiğiniz bazı şeyleri de gördünüz ve göz ardı edilen bu şeyler birbirine eklendiğinde korkunç bir sonuca varılıyor.

“Bu yüzden Ruhaniyet’iniz size birinin çok şüpheli olduğunu söylüyor: rüyada sizi yakalayan ama sonunda bırakan kişi. Farkında olmadan ondan şüphelenmiyorsunuz, bu yüzden yüzünü göremiyorsunuz. O sizin yoldaşınız; bir zamanlar ölümünüz de kalımınız da onun elindeydi, ya da şöyle diyelim, sizi kurtarmıştı!”

Joyce hızla geriye yaslanınca sırtı boğuk bir sesle sandalyenin arkalığına çarptı.

Alnında yavaş yavaş ter boncukları birikti, bakışlarında tam bir karmaşa vardı.

“Ben… ben gördüm…”

Tangır! Joyce ayağa fırladı. Yüksek arkalıklı sandalye iki yana sallanıp neredeyse devriliyordu.

“Bay Tris…” Bütün gücünü tüketircesine bir isim söyledi.

Yuvarlak yüzlü, cana yakın, utangaç bir oğlandı; hayatta kalanları kurtaran kahramandı…

Klein onu rahatsız etmedi. Hafifçe arkasına yaslanıp sessizce bekledi.

Joyce’un yüzü birkaç kez renkten renge girdi; sonunda olağan hâline döndü, biraz solgun bir olağan hâline.

Acı bir gülümsemeyle konuştu. “Anladım. Rüyamı tabir ettiğiniz için teşekkür ederim. Galiba bir polis merkezine uğramam gerekecek.”

Deri cüzdanını çıkarıp bir solilik banknot aldı. “Paranın sizin değerinizi yansıtabileceğini düşünmüyorum. Yalnızca belirlediğiniz ücreti verebiliyorum. Bu sizin ücretiniz.” Joyce banknotu Klein’a doğru itti.

Doğrudan on Sterlin versen de hiç gocunmazdım… Bir soli… Nişanlınla birbirinize gerçekten çok benziyorsunuz… Klein üfürükçü edasını bozmadan hiçbir şey söylemedi, gülümseyerek banknotun üzerine elini bastırdı.

Joyce nefes aldı, silindir şapkasını taktı ve dönüp kapıya doğru yürüdü.

Kilidi açarken başını birden çevirip arkasına baktı ve içtenlikle konuştu. “Teşekkür ederim, Üstad Moretti.”

Üstad mı? Klein içten içe güldü. Joyce’u kehanet odasından çıkarken gözleriyle uğurladı ve sesini çıkarmadan kendi kendine söylendi. Yonca’da olağan dışı bir şeyler olmuş gibi… Keşke Kaptan burada olsaydı; Joyce Meyer’in rüyasından bütün olup biteni çözebilirdi…

…

Salı sabahı, erkenden. Backlund, İmparatoriçe Nahiyesi.

Erkenden kalkan Audrey iri, sarı tüylü köpeği Susie’yi yanına çağırdı ve son derece ciddi bir tavırla konuştu. “Susie, artık sen de bir Aşkın’sın. Biz aynı türdeniz, pöh, hayır, demek istediğim şu: Birbirimize daha iyi yardım etmeliyiz. Birazdan kapıda nöbet tutacaksın, kimsenin beni rahatsız etmesine müsaade etmeyeceksin. Bir Ayin icra edeceğim.”

Susie sahibine baktı ve çaresizce kuyruğunu salladı.

« Önceki 📚 Arşiv Sonraki »