Esrarın Hükümdarı

Acı!

Korkunç bir acı!

Kafam çatlayacak gibi!

Tuhaf, rengârenk ve fısıltılarla dolu hülya hızla tuzla buz oldu. Derin uykudaki Zhou Mingrui’nin başı alışılmadık bir şiddetle zonkluyordu. Sanki biri sopayla kafasına sertçe vurmuştu. Hayır, daha çok sivri bir şey şakağına saplanmış, içinde dönüp duruyordu!

“Ah…” Zhou Mingrui yarı uykulu hâlde dönmek, başını tutmak, doğrulmak istedi ama ellerini ayaklarını bir türlü kımıldatamıyordu. Bedeni sanki hâkimiyetinden çıkmıştı.

Görünüşe göre daha uyanamadım. Hâlâ rüyadayım… Kim bilir, belki birazdan uyandığımı sanacağım ama aslında uyumaya devam ediyor olacağım…

Bu tür karabasanlara yabancı olmayan Zhou Mingrui, karanlığın ve sanrının prangalarından tamamen kurtulmak için bütün iradesini toplamaya çalıştı.

Ama yarı uykudayken irade duman gibi dağılıp gider, zapt edilmesi de toparlanması da zordur. Ne kadar uğraşsa da zihni bir yerlere kayıyor, aklına alakasız şeyler geliyordu.

Gecenin köründe başım neden bu kadar ağrıyor ki?

Hem de çok fena acıyor!

Lan, yoksa beyin kanaması falan mı geçiriyorum?

Hass… bu kadar erken yaşta geberip gitmeyeceğim değil mi?

Hemen uyan! Hemen uyan!

Bi’ dakka… Acı sanki az önceki kadar şiddetli değil? Ama hâlâ kör bir bıçak beynimi doğruyor gibi hissediyorum…

Görünüşe göre uyumaya devam edemeyeceğim. O hâlde yarın işe nasıl gideceğim ki?

Hâlâ ne diye işi düşünüyorum ki? Bu, harbiden sağlam bir baş ağrısı. Tabii ki de izin almam gerek! Müdürün dırdırından korkmama gerek yok!

Hey, böyle düşününce kulağa çok da fena gelmedi. Hehe, sonunda kendime ayıracak biraz vaktim olacak!

Ardı ardına gelen zonklamalarla Zhou Mingrui damla damla, elle tutulmaz bir güç topladı. Sonunda tek bir hamleyle belini doğrultup gözlerini açtı ve yarı uyku hâlinden tamamen sıyrıldı.

Önce her şey bulanıktı, ardından görüş alanını soluk, kızıl bir perde kapladı. Önünde doğal ahşap renginde bir çalışma masası duruyordu, tam ortasında da kaba, sararmış sayfalarıyla açık bir defter. Sayfanın başına tuhaf harflerle yazılmış tek bir cümlenin mürekkebi simsiyahtı, damlamak üzereymiş gibi göze batıyordu.

Defterin solunda, masanın kenarına yakın, yedi sekiz ciltlik muntazam bir yığın vardı. Kitapların sağındaki duvara grimsi beyaz borular ve onlara bağlı bir lamba gömülüydü.

Belirgin bir klasik Batı havası taşıyan lamba, yetişkin bir insan başının aşağı yukarı yarısı büyüklüğündeydi. İçi şeffaf camdan, dışı siyah madenî bir kafesle çevriliydi.

Sönük lambanın çapraz altında duran siyah mürekkep şişesini soluk kırmızı bir ışık sarmıştı. Yüzeyindeki kabartmalar belli belirsiz bir melek tasviri oluşturuyordu.

Şişenin önünde, defterin sağında, koyu renkli, tombul gövdeli bir dolma kalem sessizce yatıyordu. Ucu hafifçe ışıldıyordu, kapağı ise pirinç rengi parıldayan bir altıpatların yanındaydı.

Bir silah mı? Hem de bir altıpatlar!

Zhou Mingrui olduğu yerde kalakaldı. Gördüğü her şey öyle yabancıydı ki kendi odasıyla en ufak bir benzerliği yoktu!

Hayret ve sersemlik içinde, masanın, defterin, mürekkep şişesinin ve altıpatların üstünü kızıl bir tülün örttüğünü fark etti. Bu, pencereden içeri vuran ışıktı.

Farkında olmadan başını kaldırdı. Bakışları yavaş yavaş yukarı kaydı.

Gökte, siyah bir kadife perdenin üzerinde, kıpkızıl bir dolunay yükseklerde asılı duruyor, sessizce parlıyordu.

Bu…

Zhou Mingrui tarifsiz bir korkuyla ayağa fırladı. Ama daha bacakları tam doğrulmadan başı yine zonkladı. Bir an gücü kesildi, kendini tutamadan geri çöktü ve kalçası sert ahşap sandalyeye fena hâlde çarptı.

Pat!

Acı onu durduramadı. Zhou Mingrui elini masaya dayayıp yeniden doğruldu, telaşla arkasını dönüp etrafını süzdü.

Pek de büyük olmayan bir odaydı. Sağında ve solunda birer kahverengi kapı vardı, karşı duvara da ahşap bir ranza dayanmıştı.

Ranzayla soldaki kapının arasına bir dolap yerleştirilmişti. Üstü iki kanatlı açılıyor, altında beş çekmece bulunuyordu.

Dolabın yanında, bir insan boyu yükseklikte, duvara yine grimsi beyaz bir boru gömülüydü, ama bu boru dişlileri ve rulmanları yer yer açıkta kalmış garip bir mekanik düzeneğe bağlanıyordu.

Masanın yakınındaki sağ köşede kömür sobasına benzeyen bir şey, bir de tencere, tava gibi mutfak eşyaları yığılıydı.

Sağdaki kapının ötesinde iki çatlağı olan bir boy aynası vardı. Ahşap kaidesindeki desenler basit ve sadeydi.

Bakışları odayı tararken Zhou Mingrui aynada belli belirsiz kendini gördü. Şimdiki kendini.

Siyah saçlar, kahverengi gözler, keten bir gömlek, zayıf bir beden. Sıradan, keskin hatlı bir yüz…

Bu…

Zhou Mingrui’nin nefesi kesildi. Aklına çaresiz, birbirine karışmış bir sürü tahmin üşüştü.

Altıpatlar, klasik Avrupa ve Amerika üslubundaki döşemeler ve Dünya’dakinden tamamen farklı duran Kızıl Ay, tek bir anlama gelebilir!

Y-yoksa… Ruh göçü mü yaşadım?

Zhou Mingrui’nin ağzı yavaş yavaş açıldı.

Web romanlarıyla büyümüş, böyle şeyleri sık sık hayal etmişti, ama başına gerçekten gelince bir an için kabullenmekte zorlandı.

Davulun sesi uzaktan hoş gelir dedikleri bu mu acaba?

Onlarca saniye sonra Zhou Mingrui bu hâlinde bile kendiyle böyle dalga geçti.

Hâlâ süren baş ağrısı düşüncelerini gergin ve berrak tutmasaydı, rüya gördüğünden kesinlikle şüphelenirdi.

Sakinleş, sakinleş, sakinleş…

Zhou Mingrui birkaç kez derin derin soluyup paniğini biraz olsun yatıştırmaya çalıştı.

Bedeni ve aklı toparlandıkça, hafıza kırıntıları birer birer, ansızın belirip ağır ağır zihninde canlandı!

Klein Moretti. Kuzey Kıta’daki Loen Krallığı’nın Awwa Kontluğu’na bağlı Tingen Şehri’nden. Khoy Üniversitesi Tarih Bölümü’nden yeni mezun…

Babası, Kraliyet Ordusu’nda kıdemli çavuştu ve Güney Kıta’daki sömürge çatışmalarında şehit düşmüştü. Devletin bağladığı ölüm aylığı sayesinde Klein bir özel idadiye gidebilmiş, böylece üniversiteye uzanan yolun ilk adımını atmıştı…

Annesi Ebedî Gece Tanrıçası’na inanıyordu. Klein’ın Khoy Üniversitesi’nin giriş sınavını kazandığı yıl vefat etmişti…

Bir ağabeyi, bir de kız kardeşi vardı. Üçü bir apartmanın iki yatak odalı dairesinde birlikte yaşıyordu…

Aile varlıklı değildi, hatta hâlleri pek de iyi sayılmazdı. Şimdilik bütün yük, bir ithalat-ihracat şirketinde kâtiplik yapan ağabeyinin omzundaydı…

Tarih bölümü mezunu olan Klein, Kuzey Kıta ülkelerinin bütün yazılarının kaynağı sayılan Kadim Feysac Dili’ni ve antik mezar odalarında sık sık karşılaşılan, kurban ve duayla ilgili Hermes Dili’ni öğrenmişti…

Hermes Dili mi?

Zhou Mingrui’nin içinde bir şey kıpırdadı. Zonklayan şakağını eliyle bastırıp bakışlarını masadaki açık deftere çevirdi. Sararmış kâğıttaki o satır gözünün önünde tuhaftan yabancıya, yabancıdan tanıdığa, tanıdıktan da okunur bir hâle geldi.

Bu, Hermes Dili’yle yazılmış bir cümleydi!

Simsiyah, damlamak üzereymiş gibi duran mürekkep şöyle diyordu.

‘Ben dâhil herkes ölecek.’

Zhou Mingrui dişlerinin arasından keskin bir soluk çekti. Nedenini bilmediği bir korkuyla bedeni içgüdüsel olarak geriye kaykıldı, defterle, o satırla arasına mesafe koymaya çalıştı.

Öyle bitkindi ki az kalsın düşecekti, telaşla uzanıp masanın kenarına tutundu. Etrafındaki hava ona huzursuzca kıpırdanıyormuş gibi geldi, kulaklarında belli belirsiz, ince ince fısıltılar yankılanıyordu. Çocukken büyüklerinden öcü hikâyeleri dinlerken duyduğu hisse benziyordu.

Başını iki yana salladı. Hepsi bir yanılsamaydı. Zhou Mingrui dengesini bulup gözlerini defterden ayırdı ve soluk soluğa kaldı.

Bakışları pirinç rengi parıldayan altıpatlara takılınca aklına bir soru düştü. Klein’ın ailesinin hâli ortada. Altıpatlar alacak parayı da yolu da nereden bulmuş? Zhou Mingrui kaşlarını çatmaktan kendini alamadı.

Düşüncelere dalmışken masanın kenarında yarım, kırmızı bir el izi belirdiğini fark etti. Rengi ay ışığından koyu, o tülden daha yoğundu.

Bu, kanlı bir el iziydi!

“Kanlı bir el izi mi?” Zhou Mingrui istemsizce, az önce masanın kenarına bastırdığı sağ elini çevirip baktı. Avucu da parmakları da kan içindeydi.

Başındaki zonklama da sürüyordu, biraz hafiflemiş olsa da bir türlü dinmek bilmiyordu.

Kafamı mı yardım acaba? Zhou Mingrui bunu düşünerek arkasını döndü ve çatlak boy aynasına doğru yürüdü.

Birkaç adım sonra aynada bir şekil belirginleşti. Orta boylu, siyah saçlı, kahverengi gözlüydü, üzerinde belirgin bir okumuşluk havası vardı.

Bu benim şu anki suretim mi? Klein Moretti miyim?

Zhou Mingrui bir an duraladı. Gecenin bu vaktinde ışık yetmediğinden pek iyi seçemiyordu. Aynayla arasında tek adım kalana kadar ilerledi.

Tül gibi kızıl mehtapta başını yana çevirip alnının kenarına baktı.

Ayna her şeyi açık seçik, olduğu gibi gösteriyordu. Şakağında korkunç bir yara yuvalanmıştı. Kenarları yanmış, çevresi kana bulanmıştı. İçinde grimsi beyaz beyin dokusu ağır ağır kıpırdanıyordu.