Esrarın Hükümdarı

Zhou Mingrui yeniden sandalyesine oturdu ve uzaktaki katedralin çanları bir kez daha, art arda yedi kez çalana kadar kalkmadı. Ancak o zaman ağır ağır doğrulup dolabın önüne gitti, kıyafetlerini dolaptan çıkardı.

Siyah bir yelek, aynı renk bir takım elbise, bilekleri hafifçe daralan bir pantolon, yarım boy bir silindir şapka ve üstüne sinmiş hafif okumuşluk havası… Aynadaki kendine bakınca Zhou Mingrui, Viktorya döneminde geçen bir İngiliz dizisi izliyormuş gibi oldu.

“Mülakata falan gitmiyorum yahu. Alt tarafı yiyecek alıp şans artırma ritüeli için malzeme hazırlayacağım…” Zhou Mingrui alçak sesle söylendi, sonra başını iki yana sallayıp gülmekten kendini alamadı.

Klein yaklaşan mülakatı öyle dert edinmişti ki bu, bedenine bir içgüdü gibi işlemişti. Bu yüzden Zhou Mingrui dikkatini toplayamadığı bir anda, alışkanlıkla evdeki tek düzgün takımı sırtına geçirivermişti.

Bir soluk verip takım elbiseyle yeleği çıkardı; eski, kahverengimsi sarı ceketini giydi, başına da aynı renkte, yuvarlak kenarlı bir keçe şapka geçirdi.

Hazırlanınca ağır adımlarla ranzanın yanına gitti, üst yataktaki şilteyi kaldırdı. Elini altındaki göze çarpmayan bir yırtıktan içeri soktu, biraz yoklayınca gizli bölmeyi buldu.

Sağ elini geri çektiğinde avucunda solgun koyu yeşil renkte, yedi sekiz banknottan oluşan bir rulo vardı.

Bu, Benson’ın şimdilik bütün birikimiydi, önlerindeki üç günün geçim parası bile buna dâhildi. Yalnızca ikisi beş solilik, gerisi bir solilik banknotlardı.

Loen Krallığı’nın para nizamında soli en değerli ikinci birimdi. Kökeni kadim gümüş sikkelere dayanıyordu. Bir soli on iki bakır peniye tekabül ediyordu. Tedavülde bir ve beş solilik küpürler mevcuttu.

Para nizamının zirvesinde altın Sterlin vardı. O da kâğıt paraydı ama altınla teminat altına alınmış, doğrudan altına bağlanmıştı. Bir Sterlin yirmi soli ederdi. Bir, beş ve on Sterlinlik banknotlar basılıyordu.

Zhou Mingrui banknotları açınca belli belirsiz, kendine has bir mürekkep kokusu aldı.

Bu, paranın kokusuydu.

Belki Klein’ın hafıza kırıntılarının tesiriydi, belki de kendisinin paraya hiç dinmeyen açlığının. O an Zhou Mingrui bu ufaklıklara âşık olduğunu hissetti.

Şunların tasarımındaki güzelliğe bak. Şu bizim iki minnak tutam bıyığı olan asık suratlı, eski kafalı III. George’u bile gözüme nasıl da sevimli gösteriyor meret…

Şuna bak, banknotu güneşe tutunca beliren şu filigran ne kadar da baştan çıkarıcı. Kalpazanlara karşı hazırlanan o ince işçilikli etiket tasarımı, parayı o sahte, cafcaflı piçlerden tamamen ayrı bir seviyeye taşıyor resmen!

Yarım dakika kadar hayran hayran bakınca iki tane bir solilik banknot ayırdı, kalanları yeniden rulo yapıp şiltenin içindeki zulaya tıkıştırdı.

Yırtığın etrafındaki kumaş şeritlerini düzeltti, iki banknotu muntazam katlayıp kahverengimsi sarı ceketinin sol cebine koydu, pantolon cebindeki birkaç peniyle karışmasın diye de onları ayrı tuttu.

Bütün bunları halledince anahtarı sağ cebine attı, büyük, koyu kahverengi bir kese kâğıdını alıp seri adımlarla kapıya yöneldi.

Tak tak… tak. Ayak sesleri yavaşlayıp sonunda kesildi.

Zhou Mingrui kapının eşiğinde öylece dikilirken kaşlarının ne ara çatıldığını kendisi dahi fark etmemişti.

Klein’ın intiharında pek çok soru işareti vardı. Böyle elini kolunu sallayarak çıkarsa başına bir ‘kaza’ gelmez miydi?

Bir an düşündükten sonra çalışma masasına dönüp çekmeceyi açtı, pirinç rengi parıldayan altıpatları çıkardı.

Aklına gelen tek müdafaa silahı buydu, üstelik yeterince de güçlüydü!

Hiç atış talimi yapmamıştı ama silahı çıkarması bile karşısındakinin gözünü korkutmaya yeterdi!

Soğuk madenî topu bir kez okşayıp altıpatları banknotların durduğu cebe soktu. Avucunda banknotları sıkarken parmaklarıyla kabzayı sımsıkı kavradı. Silah kusursuzca gizlenmişti.

Kendini emniyette hissetti. Her şeyden biraz anlayan biri olarak içine bir kurt düştü.

Ya silah cebimde durduk yere patlarsa?

Aklına bir sürü fikir üşüştü. Zhou Mingrui çabucak çaresini buldu. Altıpatları çıkarıp topunu sola açtı, ‘intihar’ yüzünden boşalan yuvayı horozun hizasına getirdi ve topu şak diye kapattı.

Böylece silah kazara ateş alsa bile patlayacak olan koca bir ‘boşluk’ olacaktı!

Altıpatları yeniden cebine yerleştirdi, sol elini de cebinde bıraktı, bir daha çıkarmadı.

Sağ eliyle şapkasını bastırdı, kapıyı açıp gürültüyle dışarı çıktı.

Gündüz vakti bile koridor loştu, sondaki pencereden giren güneş ışığı epey kıttı. Zhou Mingrui merdivenleri hızla inip apartmandan çıkınca güneşin parıltısını ve sıcaklığını ancak o zaman duyabildi.

Temmuz yaklaşmış, yaz ortasına gelinmişti ama Tingen’in, Loen Krallığı’nın kuzeyinde olduğu için kendine has bir iklimi vardı. Yılın en sıcak günü bile Dünya ölçüsüyle 30 dereceyi bulmaz, sabahlar daha da serin olurdu. Sokağın bazı yerlerinde pis sular akıyor, çöpler ortalığa saçılmış duruyordu. Klein’ın hatırladığına göre dar gelirlilerin oturduğu yerlerde, kanalizasyon olsa bile böyle manzaralar hiç de nadir değildi. Çünkü insan çoktu. Çünkü hayat böyleydi.

“Gel vatandaş gel! Nar gibi kızarmış balıkların tadına bakmadan geçme!”

“Gel efendim gel, sıcak sıcak taptaze istiridye çorbası! Şifa niyetine! Sabahları bir kâse iç, bütün gün zımba gibi gez!”

“Limandan yeni geldi derya kuzuları! Tanesi sadece beş peniye! Param olsa da ben alsam!”

“Küçük çörek ve yılan balığı çorbasına gel! Yanında zencefilli bira!”

“Deniz salyangozu var! Deniz salyangozu! Tazesine gel!”

“Şehrin dışından, tarladan yeni koptu! Dalından taze sebzeler! Gel vatandaş gel, sudan ucuz!”

…

Seyyar sebze, meyve ve sıcak yiyecek satıcıları, sokak boyunca telaşla koşuşturan yayaları bağırarak tezgâhlarına çağırıyordu. Kimisi duraklayıp bir şeyler satın almadan evvel ürünleri inceden inceye kıyaslıyor, henüz o gün için iş bulamamış olanlar ise satıcıları sabırsızca el sallayarak savuşturuyordu.

Zhou Mingrui bir pis, bir güzel kokunun dalga dalga geldiği havayı soludu. Sol eliyle kabzayı kavramış, banknotları avucunda sımsıkı tutuyordu. Sağ eliyle yuvarlak kenarlı keçe şapkasını bastırdı, hafifçe eğilip başını önüne indirerek bu curcunalı sokaktan geçti.

Kalabalığın olduğu yerde hırsız da olurdu. Hele bu mahalle, yarı işsiz hâlde günübirlik işlerle geçinen fakir fukarayla, başkalarının elinde kullanılan aç çocuklarla kaynıyordu.

Zhou Mingrui bir süre ilerledi. Çevresindeki kalabalığın yoğunluğu normale dönünce yeniden dikleşti, başını kaldırıp sokağın başına baktı.

Orada gezgin bir akordeoncu çalıyordu. Ezgisi kâh ahenkle uzanıp gidiyor, kâh coşkulu bir hâl alıyordu.

Etrafına yırtık pırtık giysiler içinde, kötü beslenmekten yüzleri balmumu gibi sararmış bir sürü çocuk toplanmıştı.

Müziği dinliyor, ritme uyup içgüdüyle kıvrılarak kendi uydurdukları danslarla oynuyorlardı. Yüzleri sevinçle doluydu, sanki her biri küçük bir prens, küçük bir melekti.

Hissizleşmiş bir yüzle bir kadın yanlarından geçti. Eteğinin ucu kire pasa bulanmıştı, teni solgundu.

Bakışları donuk ve fersizdi. Yalnızca o çocuklara baktığında gözlerinde cılız bir ışıltı çakıp söndü. Sanki otuz yıl önceki kendini görmüştü.

Zhou Mingrui kadını geride bırakıp başka bir sokağa saptı ve Smyrin Fırını’nın önünde durdu.

Fırının sahibi, yetmişlerinde Wendy Smyrin adında bir nineydi. Saçları tamamen kırlaşmıştı, yüzünden müşfik tebessümü hiç eksik etmezdi. Klein bildi bileli burada ekmek ve hamur işleri satardı.

Hele kendi pişirdiği Tingen bisküvileriyle limonlu kekleri öyle lezzetliydi ki…

Zhou Mingrui yutkunup gülümsedi. “Bayan Smyrin, sekiz libre çavdar ekmeği.”

“Ah. Klein’cığım, Benson nerede? Hâlâ dönmedi mi?” diye sordu Wendy gözlerinin içi gülerek.

“Birkaç güne döner.” diye üstünkörü bir cevap verdi Zhou Mingrui.

Wendy maşayla çavdar ekmeklerini alırken hayranlıkla konuştu. “Çok çalışkan, iyi bir delikanlı. İleride iyi bir eş bulacak.”

Bunu söyledikten sonra dudaklarının kenarı kıvrıldı ve takılarak devam etti. “Neyse ki artık her şey yolunda. Sen de çoktan mezun oldun. Bizim Khoy Üniversitesi tarih bölümü mezunumuzsun~ Ah, yakında sen de para kazanmaya başlayacaksın. Artık şu oturduğunuz apartman dairesinde kalmamalısınız. En azından bizim diyebileceğiniz bir banyonuz olmalı.”

“Bayan Smyrin, bugün yine çok genç ve enerji dolu görünüyorsunuz.” Zhou Mingrui bunu ancak zoraki bir gülüşle söyleyebildi.

Klein mülakatı başarıyla geçip Tingen Üniversitesi’nde okutman olabilirse, bütün aile bir hamlede orta hâlli bir hayata kavuşurdu!

Klein’ın hafıza kırıntılarında, şehrin kenarında müstakil bir ev kiralama hayali bile vardı. Üst katta beş altı oda, iki banyo ve geniş bir balkon; alt katta iki oda, bir yemek odası, bir salon, bir mutfak, bir banyo ve bir de bodrumda kiler.

Bu boş bir hayal değildi. Tingen Üniversitesi’nde deneme süresindeki bir okutmanın bile haftalığı 2 Sterlindi, kadroya geçince 3 Sterlin 10 soliye çıkıyordu. Oysa Klein’ın ağabeyi Benson yıllardır çalışmasına rağmen haftada ancak 1 Sterlin 10 soli kazanıyordu. Sıradan fabrika işçileri 1 Sterlin bile alamıyor ya da ancak biraz üstüne çıkabiliyordu. Öyle müstakil bir evin kirası ise 19 soli ile 1 Sterlin 18 soli arasında değişiyordu.

“Bu tam da ayda üç dört bin kazanmakla on dört on beş bin kazanmak arasındaki fark…” diye mırıldandı Zhou Mingrui kendi kendine.

Lâkin bütün bunlar, Tingen ya da Backlund Üniversitesi’nin mülakatlarından birini geçmesine bağlıydı.

Başka yollara gelince, torpili olmayan biri devlet memuriyeti için gereken tavsiyeyi bulamazdı. Hele tarih okuyanlar için iş imkânları daha da dardı. Aristokratların, bankerlerin ya da sanayi kodamanlarının özel danışmana pek ihtiyacı olmuyordu.

Klein’ın bilgisinin de ‘parçalanmış’, eksik gedik olduğu düşünülünce, Zhou Mingrui Bayan Smyrin’in beklentileri karşısında mahcup oldu, içi de hiç rahat etmedi.

“Hayır, ben oldum olası böyle gencim.” diye yanıtladı Wendy esprili bir dille.

Konuşurken bir yandan da tarttığı on altı çavdar ekmeğini Zhou Mingrui’nin getirdiği koyu kahverengi büyük kese kâğıdına doldurdu. Sağ avucunu açıp “Dokuz peni.” dedi.

Ufak tefek farklar kaçınılmazdı ama ekmeklerin her biri aşağı yukarı yarım libre geliyordu.

“Dokuz peni mi? Daha iki gün evvel on bir peni değil miydi?” diye sordu Zhou Mingrui farkında olmadan.

İki ay önce ise on beş peniydi.

“Tahıl Kanunu’nun ilga edilmesine de sokaklara dökülen o protestoculara da şükretmelisin.” dedi Wendy ellerini iki yana açıp gülerek.

Zhou Mingrui yarım yamalak anlamış gibi başını salladı. Klein’ın bu konudaki hatıraları eksikti. Tek hatırladığı, Tahıl Kanunu’nun temel gayesinin yerli tarım ürünlerinin fiyatlarını muhafaza etmek olduğuydu. Fiyatlar muayyen bir seviyeye çıkmadıkça Feynapotter, Masin ve Lenburg gibi güneydeki ülkelerden tahıl ithal edilmiyordu.

Millet böyle bir yasayı durduk yere niye protesto etsin ki?

Daha fazla uzatmadan, yanlışlıkla altıpatları da çıkarıvermekten korkan Zhou Mingrui banknotlarını dikkatlice çıkardı ve içlerinden birini Bayan Smyrin’e uzattı.

Para üstü olarak üç bakır peni aldı. Onları pantolon cebine tıkıştırıp ekmek dolu kese kâğıdını kavradı ve bir sokak ötedeki ‘Marul ve Et’ pazarına doğru yola koyuldu. Kız kardeşinin tembihlediği taze bezelyeli kuzu yahnisi için canla başla uğraşıyordu.

Demir Haç Sokağı ile Nergis Sokağı’nın kesiştiği noktada belediyeye ait bir meydan vardı. Buraya pek çok çadır kurulmuştu ve tuhaf, komik kıyafetler içindeki palyaçolar etrafa el ilanları dağıtıyordu.

“Yarın akşam sirk gösterisi mi varmış?” Zhou Mingrui başkalarının elindeki ilanlara göz atarken ana hatlarıyla ne yazdığını mırıldanarak okudu.

Melissa buna kesin bayılırdı. Giriş ücreti ne kadardı acaba? Bu düşünceyle Zhou Mingrui biraz daha yaklaştı.

Tam kırmızı sarı giysili palyaçolardan birine soracakken hemen yanından kısık bir kadın sesi geldi. “Bir kehanet ister misiniz?”

Farkında olmadan başını çevirince, alçak bir çadırın önünde sivri şapkalı, uzun siyah elbiseli bir kadın gördü.

Kadının yüzüne kırmızı ve sarı yağlı yüz boyaları sürülmüştü, gözleri derin ve grimsi maviydi.

“Hayır.” Zhou Mingrui başını iki yana sallayarak yanıtladı. Kehanete ayıracak tek bir kuruşu bile yoktu.

Kadın gülümseyerek, “Tarot kehanetlerim ziyadesiyle isabetlidir.” dedi.

“Tarot mu…” Zhou Mingrui olduğu yerde kalakaldı.

Bu kelimenin telaffuzu, Dünya’daki tarot kartlarının adına çok benziyordu!

Bu kartlar da aslında fal bakmak için kullanılan bir iskambil destesiydi, yalnızca her biri ayrı semboller taşıyan bazı ‘resimli kartlar’ fazladan vardı.

Bir saniye…

Bu dünyada tarot kehanetinin nereden çıktığı birden aklına geldi.

Tarot, yedi muteber ilahtan neşet etmemiş, kadim bir miras olarak da günümüze ulaşmamıştı. Aksine, onu bundan 170 yılı aşkın bir süre evvel Intis Cumhuriyeti’nin o dönemki Konsülü Roselle Gustav icat etmişti.

Bu Bay Roselle buhar makinesini icat etmiş, yelkenlileri geliştirmiş, Intis Krallığı’nın saltanatını devirmiş ve Zanaatkârlık İlahı Kilisesi tarafından tanınarak yeni cumhuriyetin ilk Konsülü olmuştu.

Sonraları dört bir yana seferler düzenlemiş, Lenburg gibi ülkeleri himayesine almış, Loen Krallığı, Feynapotter ve Feysac İmparatorluğu gibi Kuzey Kıta’nın kudretli devletlerine birer birer boyun eğdirmişti. Akabinde cumhuriyeti yeniden imparatorluğa çevirmiş ve kendini ‘İmparator Sezar’ ilan etmişti.

Zanaatkârlık İlahı Kilisesi, Beşinci Çağ’dan bu yana ilk aleni mukaddes fermanına Roselle’in hükümranlığı döneminde nail olmuştu. O günden sonra, Zanaatkârlık İlahı’nın unvanı Buhar ve Çarkların İlahı olarak tebdil edilmişti.

Tarot kehanetini icat eden de bizzat Roselle’di. Bugünkü iskambil kâğıtlarının nizamını ve oyun kurallarını tesis eden de oydu. Bu oyunlar arasında Zhou Mingrui’nin aşina olduğu Yükseltme, Ağa Devirme, Teksas Pokeri ve Gwent de vardı…

Buna ilâveten, gönderdiği filolar fırtınaları ve çalkantılı akıntıları aşarak Güney Kıta’ya uzanan deniz yolunu keşfetmiş, sömürgecilik devrini başlatmıştı.

Ne yazık ki yaşlandığında ihanete uğramıştı. Beşinci Çağ’ın 1198 yılında Ebedî Yanan Güneş Kilisesi, Intis’in eski hanedanı Soren ailesi ve başka aristokratların birlikte düzenlediği bir suikastla Beyaz Akçaağaç Sarayı’nda can vermişti.

Bu… Böylesi genelgeçer bir tarihî bilgiyi zihninin derinliklerinden bir anda çıkarıvermek, Zhou Mingrui’nin şaşkınlıktan elini alnına şaplatmasına ramak bırakmıştı.

Yoksa bu herif de benim gibi bu dünyaya ruh göçü yapmış bir ‘kıdemlim’ mi?

Zhou Mingrui bu ihtimal aklına düşünce buradaki tarot kartlarının neye benzediğini görmeye heves etti. Sivri şapkalı, yüzü boyalı kadına başıyla onay vererek, “Pahalı değ… şey, fiyatı makulse bir denerim.” dedi.

Kadın hemen gülerek atıldı. “Beyefendi, bugün kehanete gelen ilk kişi sizsiniz, o yüzden benden olsun.”