Esrarın Hükümdarı

“Bize… şu şekilde hitap etmeniz kâfidir: Soytarı.”

Bu kısa cevap heybetli ilahî sarayın ve her yanı saran sisin içinde çabucak yitip gitti. Ama Audrey ile Alger’ın yüreklerinde o ses uzun uzun yankılandı, halka halka dalgalanmalar uyandırdı.

Hiç beklemedikleri, ama tam da böyle olması gerektiğini hissettikleri bir unvandı bu. Esrarengizliği, kudreti ve garipliği kusursuzca yansıtan bir unvan!

Birkaç saniyelik sessizliğin ardından Audrey ayağa kalktı, eteğini hafifçe kaldırıp dizlerini kırarak Zhou Mingrui’ye reverans yaptı. “Muhterem Soytarı Efendi, cüretimi mazur görünüz lâkin takasımıza şahitlik etmeniz hususunda zât-ı âlinize istirhamda bulunmama müsaade eder miydiniz?”

“Bunun bir ehemmiyeti yok.” Zhou Mingrui’nin aklı hızla işledi, sıfatına yaraşır bir üslupla karşılık verdi.

“Bu bizim için bir şereftir, Soytarı Efendi.” Alger da ayağa kalktı, sağ elini göğsüne koyup eğilerek selam verdi.

Zhou Mingrui sağ elini havada hafifçe aşağı bastırdı, gülümsedi. “Devam ediniz.”

Alger başını sallayıp yeniden oturdu, Audrey’ye döndü. “Şayet Hayalet Köpekbalığı kanını temin edebilirseniz, bir ulak vasıtasıyla Pritz Limanı’nın Beyaz Gül Nahiyesi’ndeki Pelikan Sokağı’nda bulunan ‘Savaşçı ve Deniz’ Tavernası’na yollayın. Mekânın sahibi Williams’a bunun ‘Kaptan’ın talebi olduğunu iletmeniz kâfidir.

“Teslimatı teyit ettiğim vakit, iksir formülünü postalamam için bir adres mi vereceksiniz yoksa doğrudan burada, zâtınıza mı arz etmemi istersiniz?”

Audrey bir müddet düşündükten sonra yüzünde bir tebessümle cevap verdi. “Gizliliği daha iyi koruyan usulü tercih edeceğim. Hafızam için zorlu bir imtihan olacak olsa da, takası burada nihayete erdirelim.”

Soytarı Efendi takasa şahitlik etmeyi kabul ettiğine göre, demek ki benzer bir ‘toplantı’ ileride yine vuku bulacaktı.

Audrey bunu düşünürken birden başını çevirdi, ışıl ışıl gözlerle Zhou Mingrui’ye bakıp büyük bir hevesle önerdi. “Soytarı Efendi, acaba bu tarz ‘teşebbüsler’i birkaç kez daha yinelemek zât-ı âlinize zahmet verir miydi?”

Alger teklifi soğukkanlılıkla dinledi ama onun da içi kıpırdamıştı. Hemen söze karıştı. “Soytarı Efendi, böylesi ‘toplantılar’ zât-ı âlinizin de ilgisini celbetmiyor mu? Kudretiniz hayal gücümüzün sınırlarını aşıyor olsa dahi, mutlaka bilmediğiniz yahut maharet sahibi olmadığınız alanlar mevcuttur. Karşımdaki şahsın yüksek zümreden bir hanımefendi olduğu aşikâr. Bendeniz de kendime has tecrübelere, bilgi birikimine, vasıtalara ve kaynaklara sahibim. Belki bir gün gelir de, ikimiz, bizzat halletmeniz uygun düşmeyecek ehemmiyetsiz meseleleri halletmenizde size hizmet edebiliriz.”

Onun gözünde, hiçbir hazırlığı, karşı koyacak hiçbir gücü olmadan buraya çekilmiş olması, iplerin tamamen esrarengiz Soytarı Efendi’nin elinde olduğu anlamına geliyordu. ‘Toplantılar’a bir daha katılmayı reddetmek istese bile bunu başarabileceği kesin değildi. Hâl böyleyken, bu karşılaşmanın nimetlerinden olabildiğince istifade edip kazandıklarıyla düştüğü edilgen ve aleyhine konumu telafi etmek daha akıllıcaydı.

Uzun masanın etrafındaki üç tarafın geçmişleri, kaynakları, haber alma yolları ve esrar âlemine dair bilgileri birbirinden farklıydı. Aralarında bir alışveriş ve sınırlı bir işbirliği kurulabilse, bunun doğuracağı faydalar hesaba kitaba sığmazdı!

Az önce kararlaştırılan malzeme takası gibi. Ya da sözgelimi Alger birini öldürmek isterse, görünürde de gerçekte de kendisiyle hiçbir bağı olmayan bir ‘toplantı üyesi’nden rahatça yardım isteyebilirdi. Böylece iş kusursuzca bambaşka bir yöne saptırılırdı.

Yüksek zümreden bir hanımefendi mi… Tavırlarım ve şivem bu kadar mı barizdi?

Audrey’nin ağzı yarı açık kaldı, bir an duraladı, ama çabucak kendini toparlayıp hiç tereddüt etmeden başını salladı. “Soytarı Efendi, bendeniz de bunun fevkalade bir tasarı olduğu kanaatindeyim. Şayet bu toplantılarımız bir düzene girecekse, zât-ı âlinizin bizzat ortaya çıkması uygun düşmeyecek kimi meseleleri tamamen bizlere havale edebilirsiniz. Elbette, yalnızca kendi meşrebimiz ve kudretimiz dâhilinde olanları.”

Zhou Mingrui az öncesinden beri işin nimetini külfetini tartıyordu. Daha fazla ‘toplantı’ ona Aşkınlara dair daha çok sır ve mistisizme dair daha çok bilgi kazandırır, ileride geri dönmesine yardımcı olurdu. Örneğin bir sonraki toplantıda Seyirci iksirinin formülünün ortaya çıkması bekleniyordu. Aynı şekilde, şimdiki hayatı için de haber toplayıp bir ölçüde yardım görebilirdi.

Gelgelelim, daha fazla toplantı demek, foyasının ortaya çıkma ihtimalinin de artması demekti!

Demek hangi dünyada olursa olsun, kârı olup da zararı olmayan iş yok…

Zhou Mingrui sağ elini yeniden uzatıp parmaklarıyla uzun masanın kenarına hafif hafif vurdu.

Toplantıyı düzenlemek de dağıtmak da kendi elinde olduğuna göre, bir açığı ortaya çıksa bile iş hâkimiyetinden çıkmazdı. Nimeti külfetinden açıkça ağır basıyordu, Zhou Mingrui de hemen kararını verdi.

Zhou Mingrui parmakları durunca beklenti ve tedirginlikle bakan dört göze gülümsedi. “Bizler, eşdeğer takastan yanayız.

“Yardımlarınız karşılıksız kalmayacaktır.

“Her pazartesi öğleden sonra saat üçte, yalnız kalmaya gayret ediniz. Birkaç teşebbüs daha yapıp bazı meseleleri açıklığa kavuşturduktan sonra, belki de mazeret izinlerinizi önceden ayarlayabilirsiniz. Böylece münasebetsiz durumlara düşme endişesi taşımanıza lüzum kalmaz.”

Bu, Alger ile Audrey’nin teklifini kabul etmek demekti.

Audrey on yedisine yeni basmıştı. Hayatı boyunca el bebek gül bebek büyütüldüğünden, içindeki genç kız hâlâ pek baskındı. Soytarı Efendi’nin cevabını duyunca elinde olmadan yumruğunu sıkıp göğsünün önünde iki kez hafifçe salladı.

Alger’ın tek bir kelime dahi etmesine fırsat tanımadan, gözlerinde parlayan bir coşkuyla atılıverdi. “O hâlde, kendimize kod adları belirleyelim mi? Ne de olsa bu sohbetlerde kendi isimlerimizi kullanamayız.”

Gerçek durumumu Soytarı Efendi’den gizleyemeyebilirim ama karşımdaki tip belirli bir tehlike arz ediyor. Kim olduğumu bilmesine katiyen müsaade etmemeliyim!

“Makul bir düşünce.” diye kısa ve rahat bir cevap verdi Zhou Mingrui.

Audrey hemen kafa yormaya başladı, düşünürken bir yandan da konuşuyordu. “Zât-ı âliniz tarot kartlarından neşet eden ‘Soytarı’ ismini kullanmaktasınız. Hâl böyleyken, düzenli aralıklarla yapılan, uzun vadeli ve mahrem bir ‘toplantı’ olarak kod adlarımızda da mümkün olduğunca bir bütünlük arz etmeliyiz. Evet, ben de tarot kartlarından birini seçeceğim.”

Sesi yavaş yavaş neşelendi. “Kararımı verdim. Benim kod adım ‘Adalet’ olacak!”

Bu, tarotun yirmi iki Büyük Arkana kartından biriydi.

“Ya siz, beyefendi?” Audrey gülümseyerek karşısındaki ‘ortağı’na baktı.

Alger’ın kaşları hafifçe çatılsa da anında eski hâline döndü. “Asılmış Adam.”

Bu da bir diğer Büyük Arkana kartıydı.

“Pekâlâ, o hâlde Tarot Cemiyeti’nin kurucu azaları sayılırız!” Audrey önce sevinçle ağzından kaçırdı, sonra biraz çekinerek grimsi beyaz sise bürünmüş Zhou Mingrui’ye baktı. “Bu isim münasip midir, Soytarı Efendi?”

Zhou Mingrui eğlenmiş bir hâlde başını iki yana salladı. “Böylesi teferruatlara kendi aranızda karar verebilirsiniz.”

“Teşekkürler!” Audrey’nin keyfine diyecek yoktu.

Bakışlarını Alger’a çevirdi. “Asılmış Adam Beyefendi, adresi bir kez daha lütfeder misiniz? Hafızamın beni yanıltmasından endişe ediyorum.”

“Memnuniyetle.” Alger, Audrey’nin bu meseleyi ciddiye almasından ziyadesiyle hoşnut olmuştu. Adresi bir kez daha söyledi.

Audrey adresi içinden üç kez tekrarladıktan sonra yine o heyecanlı tavrıyla atıldı. “Tarot kartlarının İmparator Roselle tarafından bir oyun olarak icat edildiğini işitmiştim. Aslında, kehanet gibi bir işlevi olmadığını duymuştum. Bu doğru mu?”

Alger, Zhou Mingrui’ye kaçamak bir bakış attı. Ondan herhangi bir müdahale gelmediğini görünce Audrey’nin iddiasını çürüttü. “Hayır. Kehanet ekseriyetle kişinin kendi özünden filizlenir. Her insanın bir Ruhaniyet’i vardır; bu Ruhaniyet onların Ruhanî Âlem’le ahenk yakalamasını ve kendilerine dair daha üst bir katmandaki bilgilere bağlanmasını sağlar. Ne var ki sıradan insanlar bunu idrak etmekten yoksundur, kaldı ki aldıkları ‘işaretler’i yorumlayabilsinler. İşte bu bilgiler, kehanet vasıtalarının yardımıyla gün yüzüne çıkar. En basit emsallerden biri: Rüyalar ve rüya tabiri.

“Aslına bakılırsa tarot kartları da tam olarak böyle bir vasıtadır. Bu işaretleri daha kolay ve daha isabetli bir şekilde yorumlamamıza yardımcı olmak gayesiyle daha çok simgeden ve daha makul unsurlardan istifade eder.”

Zhou Mingrui dışarıdan kayıtsız görünse de aslında her kelimeyi pürdikkat dinliyordu. Ne var ki zihnindeki boşluk hissi gittikçe ağırlaşıyor, başı zonk zonk zonkluyordu.

“Anlıyorum.” diyerek başını salladı Audrey. Sözlerinin altını çizerek devam etti. “Maksadım bu değildi. Tarot kartlarının hükmünden şüphe etmiyorum, lâkin İmparator Roselle’in hakikatte gizli başka bir deste daha yarattığını işitmiştim. Bilinmeyen bazı kudretleri simgeleyen kâğıt kartlar; toplam yirmi iki kart varmış. Bu desteyi tamamladıktan sonra, bir oyun vasıtası olarak yirmi iki Büyük Arkana kartını da bu asıl desteyi esas alarak tasarlamış. Anlattıklarım doğru mudur?”

Bakışlarını, esrarengiz Soytarı Efendi’den sorusunun cevabını almak istercesine Zhou Mingrui’ye çevirdi.

Zhou Mingrui tek bir kelime dahi etmeden yalnızca gülümsedi. Bakışları, onu sınava tabi tutuyormuşçasına Asılmış Adam’a kaydı.

Alger farkında olmadan dikleşti, tok bir sesle konuştu. “Doğrudur. İmparator Roselle’in İlhad Levhası’nı gördüğü ve bahsi geçen kâğıt destesinin, yirmi iki İlahî Yolun o derin gizemlerini barındırdığı rivayet edilir.”

“Yirmi iki İlahî Yol…” diye tekrarladı Audrey büyük bir iştiyakla.

O sırada Zhou Mingrui’nin baş ağrısı şiddetlendi. Kendisiyle koyu kızıl yıldızlar ve grimsi beyaz sis arasındaki görünmez bağın sallanmaya başladığını hissetti.

Zhou Mingrui hemen karar verdi, alçak ve tok bir sesle konuştu. “Bugünkü toplantımız burada nihayete ermiştir.”

“İradeniz emrimizdir.” Alger başını eğerek selam verdi.

“İradeniz emrimizdir.” Audrey de Asılmış Adam’ı taklit etti.

Zihni hâlâ yanıtlanmamış sorularla ve düşüncelerle dolup taşıyor, buluşmanın böylesine tez bitmesine gönlü elvermiyordu.

Zhou Mingrui bağı koparırken hafifçe gülümsedi. “Bir sonraki toplantıda görüşmek üzere.”

‘Yıldızlar’ bir kez daha parladı, koyu kızıl ışık su gibi geri çekildi. Audrey ile Alger Soytarı Efendi’nin sözlerini duyar duymaz suretleri iyice bulanıklaşıp gitgide hayalîleşti.

Bir saniye geçmeden ‘akisler’ paramparça oldu, gri sisin üzerine yeniden sükût çöktü.

Zhou Mingrui ise bedeninin hızla ağırlaştığını hissetti, etrafındaki süzülme hissi kayboldu. Gözünün önü önce karardı, ardından pırıl pırıl bir güneş ışığıyla doldu.

Hâlâ dairesindeydi, hâlâ odanın tam ortasında duruyordu.

Rüya gibiydi… Neyin nesiydi lan o gri sis dünyası… O az önceki akıl almaz sarayı kim, nasıl bir güç yarattı öyle…

Zhou Mingrui şaşkınlık içinde, alçak sesle böyle söylendi. Bacakları kurşun dökülmüş gibi ağırdı, güçlükle çalışma masasına yürüdü.

Ne kadar zaman geçtiğini anlamak için dışarıda bıraktığı cep saatini eline aldı.

Zaman aynı hızda akmış.

Kabaca böyle hükmetti.

Saati bırakınca, başı çatlarcasına zonklayan Zhou Mingrui artık dayanamadı, sandalyeye çöktü. Başını önüne eğip sol elinin başparmağı ve orta parmağıyla iki şakağını ovmaya başladı.

Uzun bir süre sonra birden içini çekti ve Çince konuştu. “Görünüşe göre yakın zamanda dönemeyeceğim…”

Ancak cahil olan korkusuz olabilirdi. Böylesine akıl almaz bir şeye tanık olup Aşkınlar dünyasını ve esrar âlemini tanıdıktan sonra, Zhou Mingrui Kadim Feysac Dili ya da Loen Dili’yle ‘şans artırma ritüeli’ni pervasızca bir daha denemeye cesaret edemezdi!

Başka bir durum ortaya çıkar mıydı, kim bilir. Belki çok daha tuhaf, çok daha korkunç, hatta ölümü aratacak bir şey çıkardı karşıma!

En azından mistisizmde derin bir ustalık kazanmadan buna kalkışmamalıyım. Çaresizce böyle düşündü.

Neyse ki şu sözde ‘toplantı’dan medet umabilirdi.

Yine bir sessizlik oldu. Ardından yılgınlık, boşluk, acı ve hüzün içinde kendi kendine söylendi. “Şu andan itibaren… ben Klein’ım.”

…

Klein içindeki kasveti dağıtmak için düşüncelerini yeniden çarelere ve planlara çevirmeye çalıştı.

Belki gelecek hafta onlardan Seyirci iksirinin formülünü öğrenebilirim…

Az önceki ‘toplantı’ cidden akıl almaz bir olaydı. Dünyanın bambaşka yerlerinde yaşayan insanlar yüzlerce kilometreyi bir adımlık mesafeye indirip, yüz yüze konuşarak birbirlerinin ihtiyaçlarını karşılıyorlar. Bir dakika… bu kulağa biraz tanıdık geliyor…

Klein birkaç saniye kalakaldı, sonra birden gülmekten kendini alamadı. Bir eliyle şakağını bastırarak alçak sesle kendiyle alay etti. “Bildiğin sanal arkadaşlık sitesi değil mi lan bu?”