Vuuu!
Sağanağa, uluyan bir rüzgâr eşlik ediyordu. Üç direkli yelkenli, bir devin elinde oyuncağa dönmüşçesine, peşi sıra gelen dalgaların tepeleri ile çukurları arasında savruluyordu.
Alger Wilson’ın gözlerindeki koyu kızıl parıltı soldu. Kendini hâlâ güvertede buldu, görünüşe bakılırsa hiçbir şey değişmemişti.
Avucundaki tuhaf biçimli cam şişe çatırdayarak paramparça oldu, içindeki kırağı eriyip yağmura karıştı. Birkaç saniye geçmeden bu kadim nesnenin varlığına dair en ufak bir iz kalmamıştı.
Alger’ın avucunda altıgen, kristalvari bir kar tanesi belirdi. Hızla soluklaşıp gözden kayboldu; sanki etinin içine çekilmişti. Alger bir şey düşünüyormuşçasına başını belli belirsiz eğdi. Tam beş dakika boyunca sessiz ve hareketsiz kaldı.
Arkasını dönüp kamaraya yöneldi. Tam içeri girecekken, üzerinde şimşek motifleri işlenmiş benzer bir cübbe giyen ve dışarı çıkan bir adamla karşılaştı.
Yumuşak sarı saçlı bu adam duraksayıp Alger’a baktı. Sağ yumruğunu göğsüne bastırdı. “Fırtına yolunu açsın.”
“Fırtına yolunu açsın.” Alger da sağ yumruğunu sol göğsüne vurdu. Keskin hatlı, kaba saba yüzünde fazladan tek bir duygu kırıntısı yoktu.
Selamlaşmanın ardından içeri girdi ve koridorun en ucundaki kaptan kamarasına ilerledi.
Yol boyunca hiçbir denizciye rastlamadı. Ortalık bir mezarlık kadar ıssızdı.
Kaptan kamarasının kapısı açılınca gözünün önünde yumuşak, kalın, koyu kahverengi bir halı belirdi. Karşılıklı duvarları bir kitaplık ve bir şaraplık kaplamıştı. Sarıya çalan kapaklı kitaplar ile koyu kırmızı şarap şişeleri, mum ışığının altında tuhaf bir parıltıyla ışıldıyordu.
Mumun bulunduğu masanın üzerinde bir mürekkep şişesi, tüy kalem, siyah madenî bir teleskop ve pirinçten yapılma bir sekstant duruyordu.
Masanın arkasında solgun yüzlü, orta yaşlı bir adam oturuyordu. Başında kuru kafa motifli bir kaptan şapkası vardı. Alger’ın adım adım yaklaşmasını izleyerek öfkeyle dişlerini sıktı ve konuştu. “Teslim olmayacağım!”
“Buna inancım tam.” Alger’ın sesi, hava durumundan bahsediyormuşçasına düz ve kayıtsızdı.
“Sen…” Adam afalladı; böyle bir cevap beklemiyormuş gibiydi.
Alger hafifçe öne eğilip tek bir hamlede ileri atıldı, aralarında yalnızca masa kaldı.
Çat!
Alger omzunu gerdi ve sağ elini uzatarak adamın gırtlağına yapıştı.
Adama tepki verecek fırsat tanımadan bütün gücünü parmaklarına yükledi, elinin sırtında hayalî balık pulları belirdi.
Çatırt!
Keskin çatırtı eşliğinde, bedeni havaya kalkan adamın gözleri yuvalarından fırlayacakmışçasına açıldı.
Ayakları şiddetle seğirdi ve kısa süre sonra tamamen hareketsiz kaldı. Gözbebekleri büyüdü, bakışları boşluğa sabitlendi. Bacaklarının arasından pis bir koku yayıldı, pantolonu usulca nemleniyordu.
Alger, adamı havada tutmaya devam ederken sırtını eğdi ve duvara doğru atıldı.
Adamı bir kalkan gibi kullanarak dosdoğru ahşap duvara geçirdi. Kolu bir canavarınki kadar kalındı.
Güm!
Yarılan duvardaki delikten içeriye, okyanusun kokusunu taşıyan azgın rüzgâr ve sağanak doluştu.
Alger belinden dönüp gövdesini savurarak adamı kamaradan dışarı, dağları andıran devasa dalgaların tam ortasına fırlattı.
Kapkara gökte uğuldayan rüzgârla yağmurun ortasında, tabiatın muazzam kudreti önüne çıkan her şeyi yutuyordu.
Alger çıkardığı beyaz bir mendille sağ elini özenle sildi, ardından mendili de denize attı.
Birkaç adım gerileyip sabırla yoldaşının içeri girmesini bekledi.
On saniye geçmeden, az önceki sarışın adam içeri daldı. “Ne oldu burada?”
“Kaptan kaçtı.” Alger soluk soluğa, öfkeyle cevap verdi. “Aşkın güçlerinin bir kısmını hâlâ elinde tuttuğunu bilmiyordum.”
“İt herif!” Sarışın adam deliğe yaklaşıp uzaklara gözünü dikti. Ne var ki, rüzgâr, yağmur ve dalgalardan başka hiçbir şey seçilmiyordu.
“Boş ver, alt tarafı fazladan bir ganimetti.” Sarışın adam elini salladı. “Tudor Dönemi’nden kalma bu hayalet gemiyi bulduğumuz için yalnızca takdir görürüz.”
Bir Derya Hâmisi olsa dahi, bu hava şartlarında denize düşüncesizce atlamazdı.
“Üstelik fırtına böyle devam ederse ‘kaptan’ın pek ömrü kalmadı.”
Alger başını salladı ve ahşap duvardaki gediğin gözle görülür bir hızla kıpırdanarak kapanmaya başladığını fark etti.
Alger gediği dikkatle süzdükten sonra gayriihtiyarî başını çevirip dümenle yelkenlerin bulunduğu yere baktı.
Arada kat kat ahşap kalas bulunmasına rağmen oradaki durumu açıkça biliyordu.
Ne birinci zabit vardı ne ikinci zabit, ne mürettebat ne tayfa. Orada canlı tek bir insan dahi yoktu!
Bütün bu ıssızlığın ortasında, dümen ve yelkenler tekinsizce kendi kendilerine ayarlanıyordu.
Alger, grimsi beyaz bir sise bürünmüş olan Soytarı’nın sureti zihninde yeniden belirince içini çekti.
Dışarıdaki azgın rüzgâra ve kudretli dalgalara dönüp bakarken, hem ümitle hem korkuyla, sayıklar gibi mırıldandı. “Yeni bir çağ başladı…”
…
İmparatoriçe Nahiyesi, Backlund; Loen Krallığı’nın başkenti.
Audrey Hall, az evvel yaşadığı o hadisenin gerçekliğine inanamayarak yanaklarını çimdikledi.
Önündeki tuvalet masasında duran kadim bronz ayna tuzla buz olmuştu.
Bakışlarını aşağı indirdi ve elinin sırtında girdap gibi dönen o ‘koyu kızıllığı’ gördü, âdeta bir yıldız dövmesiydi.
‘Koyu kızıllık’ usulca solarak tenine süzülüp gözden kayboldu.
Audrey ancak o an, yaşananların bir rüya olmadığına kanaat getirdi.
Bakışları canlanırken dudaklarının kenarı usul usul yukarı kıvrıldı. Kendine engel olamayarak ayağa kalktı ve eğilip elbisesinin eteklerini kaldırdı.
Boşluğa doğru zarif bir reverans yaptıktan sonra hafif adımlarla dönerek dans etmeye koyuldu. Figürleri, son zamanlarda sarayda pek revaçta olan Kadim Elf Raksı’na aitti.
Süzülürken yüzü ışıl ışıl bir tebessümle doluydu.
Tık! Tık! Tık! Yatak odasının kapısı çalındı.
Audrey dansını anında kesti ve zarif bir duruş takındı. “Kimsiniz?”
Kapının ardındaki ses hususî hizmetçisine aitti. “İçeri girebilir miyim küçükhanım? Hazırlanmanız icap ediyor.”
Audrey, tuvalet masasındaki aynaya bakıp yüzündeki o geniş gülümsemeyi çabucak sildi. Geriye yalnızca hafif bir tebessüm kırıntısı kalmıştı.
Sağına soluna bakıp görünüşünde hiçbir kusur olmadığından emin olduktan sonra, nazik bir sesle karşılık verdi. “Gelebilirsin.”
Kapı kolu döndü ve hususî hizmetçisi Annie kapıyı iterek içeri girdi.
Annie bronz aynanın hâlini görür görmez irkildi. “Ah, kırılmış…”
Audrey gözlerini kırpıştırdı, aheste aheste konuştu. “Şey, evet, hım… Susie az evvel buradaydı. Bilirsin, ortalığı birbirine katmaya bayılır!”
Susie, çok da safkan sayılmayan altın tüylü, iri bir köpekti. Babası Kont Hall’a bir tilki tazısı satın aldığında hediye olarak verilmişti. Yine de Audrey ona bayılıyordu.
“Onu iyi terbiye etmelisiniz.” Annie, küçükhanımına zarar gelmesin diye aynanın parçalarını alışkın elleriyle, büyük bir ihtimamla topluyordu.
Ortalığı toparlaması biter bitmez Audrey’ye bakıp gülümsedi. “Hangi elbiseyi giymeyi arzu edersiniz?”
Audrey bir süre düşündü. “Madam Guinea’nin on yedinci yaş günüm için tasarladığı o elbiseyi arzu ediyorum.”
“Hayır, olmaz. Sonra herkes Hall ailesi malî sıkıntıya mı düştü diye konuşur. Resmî bir merasimde aynı elbise iki kez giyilir mi!” Annie başını iki yana salladı.
“Fakat onu sahiden çok seviyorum.” Audrey tatlı bir sesle üsteledi.
“Onu evde yahut pek de resmî olmayan ortamlarda giyebilirsiniz.” Annie’nin tavrı, meselenin müzakereye kapalı olduğunu açıkça söylüyordu.
“O hâlde Bay Sades’in iki gün evvel takdim ettiği, kol ağızları fırfırlı elbise olsun.” Audrey, o tatlı tebessümünü zerre bozmadan, hissettirmeden bir nefes aldı.
“Zevkiniz her daim kusursuz.” Annie bir adım gerileyip kapıya doğru seslendi. “Altıncı giyinme odası! Ah, boş verin, bizzat kendim getireceğim.”
Hizmetçiler etrafında pervane oldu. Biri elbiseyle, biri mücevherlerle, biri ayakkabılarla, biri tüllü şapkayla ilgileniyor; biri Audrey’ye makyaj yapıyor, biri saçını düşünüyordu. Hiçbir teferruat ihmal edilmiyordu.
Hazırlıklar nihayete ermek üzereyken, Kont Hall üzerinde koyu kahverengi bir yelekle kapıda belirdi.
Kıyafetleriyle aynı renkte bir silindir şapkası ve şık, küçük bir bıyığı vardı. Masmavi gözleri gülüyordu, ancak gevşeyen kasları, çıkık göbeği ve belirginleşmeye başlayan burun-dudak çizgileri gençliğindeki yakışıklılığı acımasızca silip süpürmüştü.
“Backlund’ın en göz alıcı mücevheri, yola revan olma vaktimiz geldi.” Kont Hall açık kapıya iki kez vurdu.
“Baba, lütfen bana böyle hitap etmeyiniz.” Audrey hizmetçilerin yardımıyla ayaklanırken yüzüne bilerek biraz dertli bir ifade takındı.
“Pekâlâ, gitme vakti geldi, benim güzel küçük prensesim.” Kont Hall sol kolunu kıvırarak Audrey’ye koluna girmesi için işaret verdi.
Audrey hafifçe gülümseyip başını iki yana salladı. “O taraf Hall Hanım’ın, kontesin, sevgili annemin yeri.”
“O zaman bu taraf.” Kont Hall gülümseyerek sağ kolunu kıvırdı. “Burası da senin için, benim en büyük gurur kaynağım.”
…
Kraliyet Donanması üssü, Meşe Adası, Pritz Limanı.
Audrey babasının koluna girip faytondan indiği anda, önünde dikilen muazzam cüsse karşısında afalladı.
Pek de uzak olmayan askerî limanda, madenî yansımalarla parıldayan devasa bir gemi demirlemişti. Yelkenleri yoktu. Geriye yalnızca bir gözcü kulesi kalmış, üstüne göğe yükselen iki baca ile önde ve arkada birer açık taret eklenmişti.
Öylesine haşmetli ve kocamandı ki, etrafını saran yelkenli hat gemileri, bir devin ayaklarına dolanan yeni doğmuş cüceleri andırıyordu.
“Ya Hâkim…”
“Ah, Rabbim.”
“Zırhlı bir savaş gemisi!”
…
Alçak sesle yükselen hayret nidaları birbirine karışırken, insanoğlunun yarattığı bu emsalsiz mucize Audrey’yi de sarsmıştı. Bu, okyanusların daha evvel hiç şahit olmadığı türden bir harikaydı!
Aradan kim bilir ne kadar zaman geçtikten sonra asilzadeler, nazırlar ve mebuslar kendilerini toparlayabildiler. Gökyüzündeki siyah bir nokta gitgide büyüyerek semanın üçte birini, herkesin görüş alanını kapladı. Ortam birden derin bir ciddiyete büründü.
Havada asılı duran, zarif ve aerodinamik hatlara sahip devasa bir uçan makineydi bu. Koyu mavi makinenin gaz torbalarını barındıran pamuklu örtüsünü sağlam fakat hafif bir alaşım iskelet taşıyordu. İskeletin alt kısmındaki açıklıklara makineli tüfekler, mermi fırlatıcılar ve namlular yerleştirilmişti. Ateşlemeli buhar motoru ile kuyruk pervanelerinin kopardığı o mübalağalı uğultu, herkesi hayrete düşüren bir senfoni yaratıyordu.
Kral ailesini taşıyan hava gemisi, her şeye tepeden bakan bir heybetle gelmişti.
Kabinin iki yanında, kabzalarında yakuttan taçlar bulunan ve uçları diklemesine aşağıyı işaret eden iki kılıç güneş ışığını yansıtıyordu. Bunlar, önceki çağdan miras kalan ve Augustus hanedanlığını simgeleyen Yargı Kılıcı amblemiydi.
Audrey henüz on sekizini doldurmamıştı. Kraliçe’nin önderliğinde Backlund cemiyetine resmen adım atılıp rüştün ilan edildiği ‘takdim merasimi’ne de katılmamıştı. Hâl böyle olunca hava gemisine yaklaşamıyor, bulunduğu yerde sessizce durup olup biteni uzaktan izliyordu.
Gerçi bu pek umurunda değildi. Aslına bakılırsa prenslerle muhatap olmak zorunda kalmayacağı için içi rahattı.
İnsanoğlunun gökyüzünü fethetmekte kullandığı o ‘mucize’ usulca yere indi. Merdivenlerden ilk inenler, beyaz pantolonlu ve kırmızı merasim üniformalı, yiğit edalı genç muhafızlar oldu. Göğüsleri madalyalarla bezenmiş hâlde, ellerinde tüfekleriyle iki saf tuttular. Kral III. George’un, kraliçesinin, prens ve prensesin inmesini bekliyorlardı.
Mühim şahsiyetlere yabancı olmayan Audrey bu manzaraya hiç alaka duymadı. Bakışları, kralın iki yanında heykel gibi dikilen siyah zırhlı iki süvariye kaydı.
Demirin, buharın ve topların hüküm sürdüğü bu çağda hâlâ tepeden tırnağa zırh kuşanan birileri var demek!
Soğuk madenî parıltı ve koyu siyah miğfer, insana bir ağırlık, bir azamet ve itaat etme zorunluluğu hissettiriyordu.
Daha yüksek Mertebe’den Tedip Süvarileri olabilirler mi… Audrey’nin aklından, evdeki büyüklerin sohbetlerinden kulağına çalınmış kırıntılar geçti. Merak içindeydi lâkin yaklaşmaya cüret edemiyordu.
Merasim, kraliyet ailesinin teşrifiyle başladı. Mevcut Başvekil, Lord Aguesid Negan öne çıktı.
Muhafazakâr Parti mensubuydu ve bugüne dek Başvekil makamına yükselen, aristokrat kökenli olmayan yalnızca iki kişiden biriydi. Muazzam katkılarından ötürü kendisine Lord unvanı bahşedilmişti.
Elbette Audrey meselenin içyüzüne daha vakıftı. Muhafazakâr Parti’nin en mühim destekçisi, Aguesid’in özbeöz ağabeyi olan mevcut Negan Dükü Pallas Negan’ın ta kendisiydi!
Aguesid, ellisini devirmiş, uzun boylu, ince yapılı, seyrek saçlı ve keskin bakışlı bir adamdı. Söze girmeden evvel etrafı şöyle bir süzdü. “Hanımefendiler ve beyefendiler, tarihe geçen bu zırhlı savaş gemisine şahitlik ettiğinize kaniyim. Yüz bir metreye yirmi bir metre ebatlarındadır. Yüksek bordalı tasarımı fevkaladedir. Zırh kuşağı dört yüz elli yedi milimetre kalınlığında, deplasmanı ise tam on bin altmış tondur. Ön ve arka kısmında toplam dört adet üç yüz beş milimetrelik ana top, altı adet seri ateşli top, on iki adet altı librelik top, on sekiz adet altı namlulu makineli tüfek ve dört adet torpido kovanı barındırmaktadır. Hızı on altı knota ulaşabilmektedir!
“O, denizlerin yegâne hâkimi olacak! Okyanusları fethedecek!”
Asilzadeler, nazırlar ve mebuslar arasında bir kıpırdanma oldu. Devasa gerçeğin tam karşılarında dikilmesi bir yana, salt bu betimlemeler bile zihinlerine korkutucu imgeler kazımaya yetiyordu.
Aguesid tebessüm edip birkaç kelâm daha ettikten sonra kralı selamladı. “Majesteleri, istirham ediyorum, ona bir isim lütfediniz.”
“Mademki Pritz Limanı’ndan denize açılacak, adı ‘Pritz’ olmalıdır.” III. George’un ifadesindeki memnuniyet barizdi.
“Pritz!”
“Pritz!”
…
Bu nida, Bahriye Nazırı ve Kraliyet Donanması Başkomutanı’ndan başlayarak güvertedeki tüm asker ve subaylara yayıldı. Hep bir ağızdan haykırdılar. “Pritz!”
Selam topu atışları ve kutlama havasının ortasında III. George, Pritz’in yola çıkıp deneme atışı yapmasını emretti.
Gemi düdüğü gürledi!
Bacalardan kapkara, yoğun bir duman püskürdü. Düdüğün sesinin altında, makine dairesinin ritmik gürültüsü belli belirsiz işitilebiliyordu.
Dev gemi limandan ayrıldı. Geminin pruvasındaki iki ana top, ilerideki küçük, ıssız bir adaya ateş açtığında herkes donakaldı.
Güm! Güm! Güm!
Toz bulutları göğe fışkırırken yeryüzü sarsılıyor gibiydi. Şok dalgaları yayılarak denizde dalgalanmalara yol açtı.
Hâlinden ziyadesiyle memnun olan Aguesid asilzadelere, nazırlara ve mebuslara dönüp ilan etti. “Bugünden tezi yok, kendilerine Amiral diyen yedi korsanın ve Kral unvanını yakıştıran dördünün başına kıyamet kopacak! Artık ancak tir tir titreyerek kıyametlerini bekleyebilirler!
“Onların devri kapandı. Korsanlar ister az çok Aşkın güce, ister hayalet gemilere yahut lanetli teknelere sahip olsunlar; denizlerde artık yalnızca zırhlı savaş gemileri kol gezecek.”
Aguesid’in başkâtibi maksatlı bir soru sordu. “Kendi zırhlı savaş gemilerini inşa edemezler mi?”
Bazı asilzadeler ve mebuslar, böylesi bir ihtimalin göz ardı edilemeyeceğini düşünerek belli etmeden başlarıyla onayladılar.
Aguesid derhal gülümsedi, başını aheste bir biçimde iki yana sallayarak itiraz etti. “İmkânsız! Bu asla mümkün olmayacak! Bizim zırhlı savaş gemimizin inşası için üç büyük kömür ve çelik konsorsiyumu, yirmiden fazla çelik fabrika ağı, Backlund Topçu Akademisi ve Pritz Denizcilik Akademisi’nden altmış bilim insanı ve kıdemli mühendis, iki kraliyet tersanesi, yedek parçalar için neredeyse yüze yakın fabrika, bir Bahriye Nezareti, bir gemi inşa encümeni, bir Kabine, mükemmel bir ileri görüşlülüğe sahip kararlı bir kral ve yıllık on iki milyon ton çelik üretimine sahip yüce bir devlet gerekti!
“Korsanlar bu kudrete hiçbir vakit erişemeyecek.”
Sözünün burasında bir an duraksadı, ardından kollarını kaldırıp coşkuyla haykırdı. “Hanımefendiler ve beyefendiler, devir artık topların ve zırhlı savaş gemilerinin devridir!”