Esrarın Hükümdarı

“Kim o?” Klein, asıl Klein’ın sırlarla dolu intiharını ve muhtemelen yüzleşmek zorunda kalacağı meçhul tehlikeleri düşünürken kapı çaldı. Çekmeceyi açıp altıpatları kapıverdi ve temkinli bir sesle sordu.

Karşı taraf iki saniye sessiz kaldıktan sonra Awwa şivesine sahip, hafif tiz bir ses cevap verdi. “Benim, Mountbatten. Bitsch Mountbatten.”

Ses bir an duraksadı ve ekledi. “Polis.”

Bitsch Mountbatten… Klein bu ismi duyduğunda, zihninde anında sahibinin sureti belirdi.

Apartmanın bulunduğu bölgeye bakan polislerden biriydi. Kaba saba, kuvvet kullanmaya pek düşkün, hoyrat bir adamdı. Fakat belki de ayyaşlar, hırsızlar, yan iş olarak hırsızlık yapanlar ve it kopuk takımı için tek caydırıcı güç de ancak böyle bir adam olabilirdi.

Kendine has sesi de alametifarikalarından biriydi.

“Tamamdır, hemen geliyorum!” diye seslendi Klein.

Altıpatları çekmeceye geri koymayı düşünmüştü. Ancak polislerin neden kapıya dayandığını bilmediğinden temkinli adımlarla ateşi çoktan sönmüş sobaya seyirtti. Odayı arama ihtimallerini de göz önünde bulundurarak silahı içine sakladı.

Ardından küçük kömür sepetini alıp sobanın içine birkaç parça kömür silkeledi, silahın üstünü örttü ve her şeyi gizlemek adına su ibriğini sobanın üzerine yerleştirdi.

Tüm bunları hallettikten sonra kıyafetlerine çekidüzen verip hızlıca kapıya yanaştı ve kapıyı açarken mırıldandı. “Kusura bakmayın, öğle uykusundaydım da.”

Kapının ardında siyah-beyaz damalı üniformaları ve rozetli, yumuşak şapkalarıyla dört polis memuru dikiliyordu. Sarımsı kahverengi sakalları yanaklarını da kaplayan Bitsch Mountbatten öksürdü ve Klein’a dönüp, “Bu üç polis memurunun sana soracakları var.” dedi.

Memur mu? Klein diğer üçünün omuzlarındaki apoletlere göz atıverdi. İkisinin apoletinde üçer, birinde ise ikişer gümüş altı köşeli yıldız vardı ve her iki rütbe de omuzlarında sadece üç V şeridi bulunan Bitsch Mountbatten’ınkinden daha kıdemli duruyordu.

Bir tarih öğrencisi olarak Klein’ın, Bitsch Mountbatten’ın sık sık kıdemli bir çavuş olmakla övünmesi dışında polis rütbeleri hakkında pek bir bilgisi yoktu.

Yani bu üçü müfettiş mi? Ağabeyi Benson’dan, Welch ve diğer sınıf arkadaşlarından duydukları sayesinde bu konuda az çok malumatı vardı. Kenara çekilip odayı işaret etti. “Lütfen, içeri geçin. Acaba mesele nedir?”

Üç müfettişin lideri, keskin bakışlı orta yaşlı bir adamdı. Bakışları insanın içini okuyacak gibiydi ve karşısındakini ister istemez korkutuyordu. Göz kenarları kırışmıştı ve şapkasının altından açık kahverengi saçları görünüyordu. Odaya göz gezdirirken tok bir sesle sordu. “Welch McGovern’ı tanıyorsun, değil mi?”

Klein ürpertiyle sarsılırken “Ona ne oldu?” sözleri dudaklarından dökülüverdi.

“Burada soruları ben sorarım.” Ağırbaşlı, orta yaşlı polis müfettişinin bakışları sertti.

Yanındaki, omuzlarında yine üç gümüş altı köşeli yıldız taşıyan müfettiş Klein’a bakıp hafifçe gülümsedi. “Gergin olma. Bu sadece mutat bir sorgulama.”

Otuz yaşlarındaki bu polisin yüksek ve düz bir burun köprüsü ve kadim bir ormanda pek az kişinin uğradığı bir gölü andıran, insana tarifsiz bir derinlik hissi veren gri gözleri vardı.

Klein derin bir nefes alıp kelimelerini toparladı. “Kastettiğiniz kişi Constantlı, Khoy Üniversitesi mezunu Welch McGovern ise, evet kendisini tanıyorum. İkimiz de Kıdemli Doçent Quentin Cohen’in öğrencisi olan sınıf arkadaşlarıyız.”

Loen Krallığı’nda ‘Profesör’ yalnızca meslekî bir unvan değil, aynı zamanda Dünya’daki profesörlük ve bölüm başkanlığının birleşimi gibi idarî bir makamdı. Bu, bir üniversite bölümünde yalnızca tek bir profesör olabileceği anlamına geliyordu. Bir doçent profesör olmak isterse, ya üstünün emekli olmasını beklemek ya da onu yetenekleriyle makamından etmek zorundaydı.

Krallığın Yükseköğretim Encümeni, yetenekli beyinleri ellerinde tutabilmek adına yıllar süren gözlemlerin ardından okutman, doçent ve profesörden oluşan üç kademeli sisteme ‘kıdemli doçent’ unvanını eklemişti. Bu unvan, profesör olamayanlar arasında akademik seviyesi yüksek veya kıdemi yeterli olanlara veriliyordu.

Klein, orta yaşlı müfettişin gözlerinin içine bakarak kısa bir an duraksadı. “Dürüst olmak gerekirse aramız oldukça iyidir. Son zamanlarda, eline geçen Dördüncü Çağ belgesini, bir el yazmasını yorumlamak ve tartışmak için kendisiyle ve Naya ile sık sık bir araya geliyorduk. Müfettiş Beyler, ona bir şey mi oldu?”

Orta yaşlı polis cevap vermek yerine gri gözlü meslektaşına yandan bir bakış attı.

Rozetli, yumuşak şapkalı, sıradan görünüşlü müfettiş yumuşak bir sesle yanıtladı. “Üzgünüm… Bay Welch vefat etti.”

“Nasıl olur?” Bazı kötü hisleri olsa da Klein şaşkınlıkla sormaktan kendini alamadı.

Welch de tıpkı bu bedenin asıl sahibi gibi nalları mı dikmiş?

Bu harbi korkunç!

“Peki ya Naya?” diye sordu telaşla Klein.

“Naya Hanım da vefat etti.” dedi gri gözlü polis oldukça sakin bir tavırla. “İkisi de Bay Welch’in evinde can vermiş.”

“Cinayet mi?” Klein’ın aklına belli belirsiz bir ihtimal gelmişti.

Belki de intihardır…

Gri gözlü memur başını iki yana salladı. “Hayır. Vaka mahalli intihar ettiklerini gösteriyor. Bay Welch başını defalarca duvara vurmuş — duvarı tamamen kana bulamış. Naya Hanım ise kendini bir leğende boğmuş… Evet, bildiğimiz yüz yıkamak için kullanılan leğenlerde.”

“Bu imkânsız…” Klein’ın tüyleri ürperiverdi. O tekinsiz manzarayı hayal edebiliyor gibiydi.

Sandalyenin üzerinde diz çökmüş, yüzünü su dolu bir leğene gömmüş genç bir kadın… Kahverengi, yumuşak saçları aşağı dökülmüş, rüzgârda sallanıyordu, ancak bedeni cansız bir sükûnet içinde öylece duruyordu. Yere yığılıp kalmış, donuk gözlerini tavana dikmiş Welch… Alnı et ve kan yığınına dönmüş, başını defalarca vurduğu duvardaki izler aşağı süzülen kan şeritleriyle kazınmıştı…

Gri gözlü polisin ağzının kenarı kıpırdadı ve devam etti. “Biz de öyle düşünmüştük. Ancak otopsi sonuçları ve öldükleri yerdeki bulgular ilaç etkisi veya dış müdahale gibi ihtimalleri eliyor. İkisinde de — Bay Welch ve Naya Hanım’ı kastediyorum — en ufak bir boğuşma izine rastlanmadı.”

Klein daha ağzını açamadan müfettiş odanın içine doğru adımladı ve laf arasında soruyormuşçasına ekledi. “Bay Welch’i veya Naya Hanım’ı en son ne zaman gördün?” Konuştuğu esnada gözleriyle, omuzlarında iki gümüş yıldız bulunan meslektaşına ufak bir işaret veriverdi.

Bu, Klein’la hemen hemen aynı yaşlarda görünen genç bir müfettişti. Siyah favorileri ve yeşil gözleriyle oldukça yakışıklıydı; bir şaire has, romantik bir mizacı vardı.

Soru üzerine Klein kısa bir an düşünüp dikkatlice cevap verdi. “26 Haziran olmalı. El yazmasındaki yeni bir bölümü çözümlemiştik. Ardından, 30 Haziran’daki mülakatıma hazırlanmak için eve döndüm. Şey, mülakat Tingen Üniversitesi’nin Tarih Bölümü içindi.”

Tingen, bir üniversiteler şehri olarak bilinirdi. Tingen ve Khoy adında iki üniversitenin yanı sıra teknik okullara, hukuk ve işletme akademilerine de ev sahipliği yapıyordu. Bu bakımdan yalnızca başkent Backlund’ın gerisindeydi.

Klein sözlerini bitirdiği an, göz ucuyla o genç polisin çalışma masasının yanına gittiğini ve daha çok bir günlüğü andıran defteri eline aldığını fark etti.

Siktir! Onu saklamayı tamamen unuttum!

“Hey!” diye çıkışıverdi Klein.

Genç müfettiş başını çevirip ona ukalaca gülümsedi ama sayfaları karıştırmayı sürdürdü.

Gri gözlü olan ise araya girdi. “Bu gerekli bir usul.”

O esnada Bitsch Mountbatten ve ağırbaşlı, orta yaşlı polis müfettişi sessizce yan tarafta seyrediyor, aramaya ne yardım ediyor ne de müdahalede bulunuyorlardı.

Arama izniniz nerede yahu? Klein çıkışmak niyetindeydi fakat meseleyi dikkatle düşündü; görünüşe göre Loen Krallığı’nın hukuk sisteminde ‘arama izni’ diye bir mefhum yoktu. En azından o, böyle bir şeyin var olup olmadığını bilmiyordu. Ne de olsa polis teşkilatı kurulalı şunun şurasında ancak on beş-on altı yıl olmuştu.

Asıl Klein henüz bir çocukken onlara hâlâ ‘Asayiş Memurları’ deniyordu.

Klein buna engel olamadı. Genç müfettişin notlarını karıştırmasını öylece izledi. Ancak gri gözlü müfettiş hiçbir soru sormadı.

“Bu tuhaf şey de ne?” Genç polis müfettişi notların son sayfasını açıp aniden sordu. “Peki bu ne anlama geliyor? ‘Ben dâhil herkes ölecek’…”

İlahlar hariç herkesin öleceği zaten bilinen bir gerçek değil mi?

Klein tam laf ebesi gibi kıvırmaya hazırlanıyordu ki, karşılaşabileceği tehlikelere karşı tedbir olarak polisle ‘bağlantı’ kurmayı planladığı aklına geldi. Fakat elinde ne geçerli bir sebep ne de bir bahane vardı.

Bir saniye bile geçmeden kararını verdi. Alnını eliyle kapatarak acı dolu bir ifadeyle cevapladı. “Hiçbir fikrim yok… Gerçekten hiçbir fikrim yok. Bu sabah uyandığımda kendimi biraz tuhaf hissettim, sanki bir şeyler hafızamdan silinmiş gibiydi. Özellikle de son birkaç günde olanların bir kısmını hatırlamıyor gibiyim. O cümleyi neden yazdığımı dahi bilmiyorum.”

Bazen, dürüst olmak bir sorunu çözmenin en iyi yoludur. Elbette bu biraz yetenek gerektirirdi. Neyi söyleyip neyi söyleyemeyeceğin işin bir yanıydı. Neyi önce, neyi sonra ve nasıl söyleyeceğin de diğer yanıydı.

Usta bir klavye delikanlısı olarak Klein safsatada da oldukça becerikliydi.

“Bu ne saçmalık! Bizi aptal mı sanıyorsun?” Bitsch Mountbatten öfkeyle araya girmeden edemedi.

Öylesine berbat bir yalandı ki bu, hem kendi zekâsına hem de meslektaşlarının zekâsına hakaretti!

“Hafızanı kaybetmiş numarası yapmaktansa aklını kaybetmiş numarası yapsan daha inandırıcı olurdu!”

“Size gerçeği söylüyorum.” Klein, Mountbatten ile orta yaşlı memurun bakışlarına sakince karşılık verdi.

Bunun daha gerçeği olamazdı.

“Belki de öyledir.” dedi gri gözlü polis müfettişi yavaşça.

Ne? Cidden inandı mı? Klein’ın kendisi bile şaşırmıştı.

Gri gözlü müfettiş ona gülümsedi ve, “İki gün sonra bir uzman gelecek ve inan bana, kayıp anılarını geri getirmene muhtemelen yardımcı olacaktır.” dedi.

Uzman mı? Anılarımı geri getirmeme yardım mı edecek? Psikoloji alanında mı?

Klein’ın kaşları çatıldı.

Siktir, ya Dünya’daki anılarım açığa çıkarsa?

Yine o elini alnına şaplatma hissi geldi.

Genç müfettiş notları elinden bıraktı ve çalışma masasıyla odayı aradı. Neyse ki su ibriğini kaldırmak yerine kitaplara dikkatini vermişti.

“Pekâlâ, Bay Klein, yardımınız için teşekkür ederiz. Önümüzdeki günlerde Tingen’den ayrılmamanızı tavsiye ediyoruz. Eğer mecbur kalırsanız, lütfen Memur Mountbatten’ı haberdar edin. Aksi takdirde bir kaçağa dönüşürsünüz.” diye uyardı gri gözlü polis müfettişi.

Bu kadar mı? Bugünlük bu kadar mı yani? Daha derinlemesine bir soruşturma ya da başka bir soru yok mu? Veya beni karakola götürüp işkence etmeyecekler mi?

Klein ne yapacağını bilemez hâldeydi.

Yine de o da Welch’in yol açtığı bu garip olaylar silsilesini çözmek istiyordu. Bu yüzden başıyla onayladı. “Bu bir sorun olmaz.”

Müfettişler odadan birer birer çıktı. En sondaki genç adam ise aniden Klein’ın omzuna hafifçe vurdu. “Bu cidden çok hoş… Ne büyük şans.”

“Ne?” Klein, yüzündeki şaşkınlığı gizleyemedi.

Şair mizacına sahip, yeşil gözlü müfettiş gülümseyerek şöyle dedi. “Genel olarak, bu tür vakalarda olaya karışan herkesin ölmesi âdettendir. Seni hâlâ hayatta gördüğümüz için çok memnunuz… ve şanslıyız.”

Ardından odadan çıktı ve kapıyı arkasından kibarca kapattı.

Herkesin ölmesi âdettendir mi? Hâlâ hayatta olduğum için çok mu memnunlar? Hâlâ hayatta olduğum için şanslılar mı?

Bu haziran öğleden sonrasında, Klein’ın bütün bedeni ürperiyordu.