Herkesin ölmesi âdettendir mi? Hâlâ hayatta olduğum için çok mu memnunlar? Hâlâ hayatta olduğum için şanslılar mı?
Klein’ın içini bir ürperti kapladı. Polislerin peşinden yetişip koruma talep etmek amacıyla hızla kapıya doğru koşturdu.
Ancak eli kapı koluna değer değmez duraklayıverdi.
O memur durumun vahametinden bu denli korkunç bahsettiyse, neden beni, yani böylesi önemli bir şahidi veya kilit bir ipucunu koruma altına almadılar?
Bu fazla umursamazca değil mi?
Beni mi sınıyorlar? Yoksa bu bir yem mi?
Zihni bir anda türlü düşüncelerle dolup taştı. Polislerin onu hâlâ gizlice ‘izlediğinden’ ve vereceği tepkiyi gözlemlediğinden şüpheleniyordu.
Bunu akıl edince epey sakinleşti, içindeki telaş dalgası dindi. Kapıyı yavaşça araladı ve merdiven boşluğuna doğru, sesine kasten titrek bir ton vererek bağırdı. “Beni koruyacaksınız, değil mi?”
Tık, tık, tık… Polis memurlarından hiçbir ses gelmedi; kösele ayakkabıların ahşap basamaklarla temasından doğan o ritimde en ufak bir sapma bile olmadı.
“Biliyorum! Korursunuz tabii!” Klein, tehlike altındaki sıradan bir insanı oynamaya çalışarak, sahte bir eminlikle bir kez daha seslendi.
Adım sesleri yavaş yavaş zayıfladı ve apartmanın en alt katında kaybolup gitti.
Klein hafifçe homurdandı; içinden alayla geçirdi: Bu tepkim fazla yapmacık olmadı mı? Oyunculuğum geçer not alamaz!
Peşlerinden gitmedi. Bunun yerine odaya geri dönüp arkasından kapıyı kapattı.
Sonraki birkaç saat boyunca Klein, Büyük Oburlar İmparatorluğu’nun deyimlerindeki bütün hâlleri eksiksiz sergiledi. Yerinde duramıyor, geriliyor, huzursuzca kıvranıyor ve okuduğundan tek kelime dahi anlamıyordu. Etrafta kimse yok diye işi boşlamadı.
İşte buna oyuncunun kendini yetiştirmesi denir! diye geçirdi içinden, kendi kendine gülerken.
Güneş batıya doğru alçalırken ufuktaki bulutlar kızıla çalan bir turuncuya büründü. Apartman sakinleri birer birer evlerine dönmeye başladıkça Klein da dikkatini başka bir yöne çevirdi.
Melissa’nın okulunun bitmesine az kalmıştır…
Sobaya baktı, su ibriğini kaldırdı, kömürleri kenara itip altındaki altıpatları çıkardı.
Hiç duraksamadan elini ranzanın altındaki tahtanın arkasına uzattı. Burada on kadar ahşap çıta birbirine çaprazlama uzanıyordu.
Altıpatları bir ahşap çıtayla tahta panelin arasına sıkıştırdıktan sonra doğruldu. Polislerin her an kapıyı kırıp ellerinde silahlarla odaya dalabileceği korkusuyla huzursuzca beklemeye koyuldu.
Eğer sıradan bir Buhar Çağı’nda yaşasaydı, bunu yaparken kimseye yakalanmadığından adı gibi emin olabilirdi. Ne var ki burada fevkalade güçler vardı; bizzat kendi tecrübesiyle varlığını doğruladığı fevkalade güçler.
Birkaç dakika geçmesine rağmen kapıda en ufak bir hareketlilik olmadı. Yalnızca Demir Haç Sokağı’ndaki Vahşi Yürek Barı’na doğru yola koyulan iki kiracının konuşma sesleri önce yaklaşıp sonra uzaklaştı.
Klein derin bir oh çekerek rahatladı.
Artık tek yapması gereken Melissa’nın dönüp taze bezelyeli kuzu yahnisini pişirmesini beklemekti!
Bu fikir zihnine düştüğü an, etin yoğun suyunun tadı damağına yayılır gibi oldu. Melissa’nın taze bezelyeli kuzu yahnisini nasıl pişirdiği gözünün önüne geldi.
Önce suyu kaynatıp et parçalarını kısaca haşlıyordu. Sonra soğan, tuz, bir tutam karabiber ve su ekliyordu. Belli bir süre geçtikten sonra bezelye ile patatesler de tencereye giriyor, kapağı kapatılan yahni bir kırk-elli dakika daha pişmeye bırakılıyordu.
Harbiden çok yavan ve kaba saba bir yöntem… etin kendi lezzetinden başka olayı yok! diye düşünerek başını iki yana salladı Klein.
Fakat yapacak bir şey yoktu. Sıradan halkın çeşit çeşit baharata veya farklı pişirme usullerine erişmesi zordu. Yalnızca basit, pratik ve cebi yakmayan yöntemlerin peşinden gidebilirlerdi. Et yanmadığı ve bozulmadığı sürece, haftada ancak bir ya da iki kez et yüzü görebilen insanlar için gerisi teferruattı.
Klein’ın kendisi de pek ahım şahım bir aşçı sayılmazdı, eski dünyasında çoğu zaman dışarıda yemek yerdi. Ancak haftada üç dört kez mutfağa gire gire, haftalar süren bu talimlerin ardından en azından geçer not alacak bir seviyeye gelmişti. O bir librelik kuzu etini ziyan etmemesi gerektiğini düşünüyordu.
Yemeği Melissa geldiğinde yapmaya başlasa ancak akşam yedi buçuktan sonra hazır olur. O saate kadar açlıktan midesi sırtına yapışır… Ona aşçılığın kralını göstermenin vakti geldi!
Klein böyle diyerek kendine bir bahane uydurdu. Önce sobayı tekrar harladı, umumî banyodan su getirip eti yıkadı. Ardından kesme tahtasını ve mutfak bıçağını çıkarıp eti ufak kuşbaşı parçalara ayırdı.
Mutfak hünerlerindeki bu ani şahlanışı nasıl açıklayacağına gelince, bütün suçu merhum Welch McGovern’ın üzerine yıkmaya karar vermişti. Welch, sırf Ortadeniz bölgesi lezzetlerinde usta bir aşçı tutmakla kalmaz, sık sık kendi tariflerini icat edip denemeleri için insanları davet ederdi.
Nasılsa ölüler beni yalanlayamaz ya!
Gerçi… Tüh, burası Aşkınların dünyası. Ölülerin suskun kalacağı ne malum…
Bunu akıl edince Klein’ın içine aniden hafif bir tedirginlik çörekleniverdi.
Kafasındaki bu tuhaf düşünceleri bir kenara savurup eti çorba kâsesine aktardı. Baharat kutusunu çıkarıp içine, sarıya çalan kaba tuzdan bir buçuk kaşık attı. Üstüne özel küçük bir şişeden ihtiyatla birkaç karabiber tanesi çıkararak hepsini harmanladı ve eti terbiye etmeye başladı.
Tencereyi sobaya oturtan Klein, ısınmasını beklerken dünden kalan havuçları bulup çıkardı ve bugün aldığı soğanlarla birlikte doğradı.
Hazırlıkları tamamladığında dolaptan küçük bir teneke kutu çıkarıp kapağını açtı. İçinde pek domuz yağı kalmamıştı.
Klein bir kaşık dolusu yağı tencereye atıp eritti. Havuç ve soğanları da ilave ederek bir süre kavurdu.
Etrafa iştah açıcı bir koku yayılmaya başlarken, kuzu etinin tamamını tencereye boca edip dikkatlice kavurmaya devam etti.
Normalde tam bu aşamada yemeğe biraz aşçılık şarabı, en azından bir miktar şarap eklemesi gerekirdi. Ne var ki Moretti ailesinin böylesi lüksleri yoktu. Benson bile haftada ancak bir bardak bira içebiliyordu. Klein eldeki imkânlarla yetinmek zorunda kalarak tencereye biraz kaynar su döktü.
Yaklaşık yirmi dakikalık bir pişme süresinin ardından kapağı açıp taze bezelyeleri ve doğranmış patatesleri içine attı. Bir bardak sıcak suyla iki kaşık tuz ilave etti.
Tencerenin kapağını kapattı, ateşi kısıp tatmin olmuş bir şekilde derin bir nefes verdi. Artık tek yapması gereken kız kardeşinin eve dönmesini beklemekti.
Saniyeler dakikaları kovaladıkça odadaki koku da gitgide yoğunlaştı. Etin cezbedici rayihası, patatesin doyurucu kokusu ve soğanın ferah aroması birbirine karışıyordu.
Ortaya çıkan bu cazip koku karşısında Klein ara sıra yutkunmadan edemiyor, bir yandan da cep saatinin kapağını açıp yelkovana bakıyordu.
Kırk dakikayı aşkın bir süre sonra, pek çevik olmasa da ritmik ayak sesleri yaklaştı. Kilitte bir anahtar tıkırdadı, kapı kolu çevrildi ve kapı aralandı.
Melissa daha içeri adımını atmadan şüpheyle fısıldadı. “Ne güzel kokuyor…”
Çantası hâlâ elindeyken içeri girdi ve doğrudan sobaya baktı. “Bunu sen mi yaptın?” Melissa tüllü şapkasını çıkarırken eli havada donakaldı. Ürküntü içinde Klein’a bakıyordu.
Burnunu hafifçe kırıştırıp kokuyu derin derin içine çekti. Bakışları hızla yumuşamış, Melissa durumdan biraz daha emin olmuş gibiydi. “Sen mi yaptın bunu?” diye sordu bir kez daha.
“Kuzu etini heba edeceğimden mi korktun yoksa?” Klein gülümseyerek karşılık verdi. Bir cevap beklemeden sözlerine devam etti. “Merak etme, Welch’ten özellikle bu yemeğin tarifini istedim. Biliyorsun, mahir bir aşçısı vardı.”
“İlk yapışın mı?” Melissa’nın kaşları endişeyle çatılıverdi ama odadaki o nefis koku çok geçmeden yüzündeki gerginliği silip süpürdü.
“Görünüşe göre içimde bir cevher yatıyormuş.” diye güldü Klein. “Neredeyse hazır. Kitaplarını ve şapkanı bir kenara bırakıp banyoda ellerini yıka da sofraya gel. Ortaya çıkardığım bu şahesere güvenim tam.”
Melissa ağabeyinin bu kadar derli toplu talimatlar verdiğini duyup yüzündeki o sakin, şefkatli tebessümü görünce kapıda öylece kalakaldı. Şaşkınlıktan ne diyeceğini bilemez hâldeydi.
“Yoksa etin iyice lime lime olmasını mı bekliyorsun?” diye takıldı Klein gülerek.
“Ah, tamam, tamam!” Melissa irkilip kendine geliverdi. Bir elinde çantası, diğerinde şapkasıyla aceleyle iç odaya daldı.
Tencerenin kapağı açıldığında Klein’ın yüzüne sıcak bir buhar bulutu çarptı. İki çavdar ekmeği, kokuyu ve ısıyı emip yumuşamaları için şimdiden kuzu eti ile bezelyelerin yanına yerleştirilmişti.
Melissa eşyalarını bırakıp elini yüzünü yıkayarak döndüğünde; taze bezelye, patates, havuç ve soğanla harmanlanmış kuzu yahnisi çalışma masasındaki yerini almıştı bile. Et suyuyla hafifçe renklenmiş iki çavdar ekmeği de tabaklarında onları bekliyordu.
“Hadi, tadına bak.” Klein, tabağın yanındaki ahşap çatal ve kaşığı işaret etti.
Melissa’nın kafası hâlâ biraz karışıktı. İtiraz etmedi; çatalıyla bir parça patates aldı, ağzına yaklaştırıp hafifçe ısırdı.
Nişastalı patatesin dokusu ve et suyunun rayihası damağına yayıldı. Ağzı iyiden iyiye sulanırken patatesi birkaç lokmada yutuverdi.
“Eti de dene.” Klein çenesiyle tabağı gösterdi.
Az önce tadına baktığında ucu ucuna geçer not alacağını düşünmüştü ama modern dünyanın nimetlerine yabancı bir kız için fazlasıyla yeterliydi bu. Ne de olsa eti kırk yılda bir ancak görebiliyordu.
Melissa gözleri beklentiyle parlayarak dikkatlice bir parça eti çatalladı.
Et pamuk gibiydi. Ağzına girer girmez neredeyse eriyip gitmişti. Etin hakiki rayihası ağzında patlayarak damağını lezzetli sularla doldurdu.
Bu, yemeden duramamasına yol açan, daha önce hiç tatmadığı bir histi.
Farkına vardığında çoktan birkaç parça eti mideye indirmişti bile.
“Ben… Ben… Klein, bu senin için hazırlanmıştı…” Melissa’nın yanakları kızarmıştı.
“Az önce yemeği yaparken biraz otlandım zaten. Aşçı olmanın ayrıcalığı da bu işte.” diyerek gülümsedi Klein. Kendi çatalını ve kaşığını eline aldı. Kimi zaman bir parça et yiyor, kimi zaman ağzını bezelyeyle dolduruyordu. Bazen de çatal kaşığı bırakıp çavdar ekmeğinden bir parça koparıyor, tabağın dibindeki o lezzetli suya banıyordu.
Klein’ın bu rahat ve sıradan tavırları karşısında gevşeyen Melissa, kendini yeniden o lezzet şölenine kaptırdı. “Gerçekten çok lezzetli. Hiç de ilk defa yapmışsın gibi durmuyor.” Melissa boş tabağa bakarken içtenlikle konuştu. Yemeğin suyundan bile eser kalmamıştı.
“Welch’in aşçısının yanından bile geçemez. Parayı bulduğumda seni ve Benson’ı bir restorana götürüp çok daha iyilerini ısmarlayacağım!” Şimdiden o günleri iple çekmeye başlamıştı.
“Senin mülakatın… Gark…” Melissa sözünü bitiremeden ağzından istemsiz bir geğirti kaçıverdi.
Utanç içinde aceleyle elini ağzına kapattı.
Bütün suç o bezelyeli kuzu yahnisinde! Öylesine lezzetliydi ki…
Klein içten içe gülerek kız kardeşiyle dalga geçmemeye karar verdi. Parmağıyla tabağı işaret etti. “Bulaşıklar da ellerinden öper.”
“Hemen!” Melissa derhal ayağa fırladı, bulaşık teknesini kaptığı gibi kapıdan dışarı koşturdu.
Geri döndüğünde, dolabı açıp her zamanki gibi baharat kutusunu ve diğer malzemeleri kontrol etti. “Bunları mı kullandın?” Melissa, bir elinde karabiber şişesi diğerinde domuz yağı tenekesiyle şaşkınlık içinde Klein’a döndü.
Klein omuz silkip güldü. “Çok azıcık. Lezzetin bedeli diyelim.”
Melissa’nın gözlerinde bir parıltı oynaştı, yüzündeki ifade birkaç kez değişti. En sonunda dudaklarını birbirine bastırıp “Bundan sonra yemekleri ben yapayım.” dedi. “Yani… Senin vakit kaybetmeden mülakatına hazırlanmaya bakman lazım. İşini gücünü düşünmelisin.”