Esrarın Hükümdarı

Melissa, şunu yüzüme vurmasan olmuyor değil mi…

Klein, başında zonklayan bir ağrı hissetti.

Asıl Klein’ın unuttuğu konular devasa boyutta değildi ama göz ardı edilecek gibi de durmuyordu. Mülakata şunun şurasında iki gün kalmıştı, onca eksiği kapatacak vakti nereden bulacaktı ki?

Üstelik başı böyle garip ve korkunç bir beladayken ders çalışacak havaya girmesi nasıl mümkün olabilirdi?

Klein kız kardeşine geçiştirici bir yanıt verip ders çalışıyormuş gibi yapmaya koyuldu. Melissa bir sandalyeyi çekip onun yanına oturdu. Gaz lambasından yayılan ışığın altında ödevlerine başladı.

Ortalık huzurluydu. Saat on bire yaklaştığında iki kardeş birbirlerine iyi geceler dileyip yattılar.

…

Tak!

Tak! Tak!

Kapının çalınması Klein’ı uykusundan uyandırdı.

Pencereden dışarı bakıp şafağın ilk ışıklarını gördü. Sersemlik içinde yatakta dönüp doğruldu. “Kim o?”

Şu saate bak! Melissa beni niye uyandırmadı ki?

Kapının dışındaki tok ve derin bir ses, “Benim. Dunn Smith.” diye yanıt verdi.

Dunn Smith mi? O kim ki acaba… Klein başını iki yana sallayıp yataktan kalkarak kapıya yürüdü.

Kapıyı açtığında, karşısında bir gün önce karşılaştığı gri gözlü polis müfettişinin dikildiğini gördü.

Klein ihtiyatla sordu. “Bir sorun mu var?”

Polis müfettişi sert bir bakışla yanıtladı. “Bir faytoncu bulduk. Ayın 27’sinde —yani Bay Welch ile Naya Hanım’ın öldüğü gün— senin Bay Welch’in evine gittiğine dair ifade verdi. Üstelik yol paranı da bizzat Bay Welch ödemiş.”

Klein afalladı. Yalanları ortaya çıkan birinden beklenecek korku ya da suçluluk duygusunun kırıntısını bile hissetmiyordu.

Çünkü hiç de yalan söylemiyordu. Aksine, Dunn Smith’in sunduğu bu kanıt tam da beklediği gibiydi.

Haziran’ın yirmi yedisinde, asıl Klein gerçekten de Bay Welch’in evine gitmişti. Döndüğü o gece ise, tıpkı Welch ve Naya’nın yaptığı gibi intihar etmişti!

Klein zoraki bir şekilde gülümsedi. “Bunlar yetersiz. Welch ve Naya’nın ölümüyle doğrudan bir ilgim olduğunu kanıtlamıyor. Doğrusunu isterseniz, ben de bütün bu olan biteni fazlasıyla merak ediyorum. O iki zavallı arkadaşıma tam olarak ne olduğunu bilmek istiyorum. Ama… Ama… Gerçekten hatırlamıyorum. Hatta ayın 27’sinde ne yaptığımı neredeyse tamamen unuttum. İnanması güç gelebilir ama o gün Welch’in evine gittiğimi bile sadece kendi yazdığım günlüklere dayanarak kabaca tahmin edebildim.”

“Gerçekten de sağlam bir iraden var.” dedi Dunn Smith, başını ağır ağır sallayarak. Sesinde ne bir öfke kırıntısı vardı ne de yüzünde bir gülümseme belirmişti.

Klein doğrudan onun gözlerinin içine baktı. “Ne kadar samimi olduğumu duyabiliyor olmalısınız.”

Doğruyu söylüyorum sonuçta! Yani, en azından bir kısmını!

Dunn Smith hemen cevap vermedi. Bakışlarını odanın içinde ağır ağır gezdirdikten sonra yavaşça konuştu. “Bay Welch bir altıpatlar kaybetmiş. Sanırım onu burada bulabilirim, öyle değil mi Bay Klein?”

Demek öyle…

Klein altıpatların nereden geldiğini sonunda anlamıştı. Zihninde şimşek gibi çakan bir düşünceyle anında nihai kararını verdi.

Ellerini yarıya kadar kaldırıp geri çekilerek yolu açtı. Ardından çenesiyle ranzayı işaret etti. “Yatak tahtasının arkasında.”

Ranzanın alt katı olduğunu özellikle belirtme gereği duymamıştı. Kimse normal şartlarda bir şeyi üst katın yatak tahtasının arkasına saklamazdı. Oraya konan bir şey, odaya girenlerin bir bakışta fark edebileceği kadar bariz olurdu.

Dunn Smith öne doğru bir adım atmadı. Dudaklarının kenarı hafifçe seğirirken sordu. “Ekleyeceğin başka bir şey yok mu?”

Klein hiç tereddüt etmeden, “Var!” diye atıldı.

“Evvelki gece yarısı uyandığımda, çalışma masamın üzerine yığılıp kaldığımı fark ettim. Yanımda da bir altıpatlar duruyordu. Duvar dibinde ise bir kurşun vardı. Sanki intihar etmişim gibi görünüyordu. Ancak belki tecrübesiz olduğumdan, daha önce hiç silah kullanmadığımdan ya da son anda korktuğumdan… Her neyse, kurşun beklenen sonucu vermemiş, kafam hâlâ yerinde duruyor. Gördüğünüz gibi yaşıyorum.

“İşte o andan beri hafızamın bir kısmını kaybettim. Ayın 27’sinde Welch’in evinde ne gördüğüm ve ne yaptığım da buna dâhil. Yalan söylemiyorum. Gerçekten hiçbir şey hatırlayamıyorum.”

Şüpheliler listesinden çıkabilmek uğruna… Etrafını saran tüm bu tekinsiz hadiselerden kurtulabilmek için, Klein yaşanan neredeyse her şeyi anlattı. Ruh göçü ve ‘toplantı’ olayları hariç.

Ayrıca kelimelerini özenle seçmiş, kurduğu her cümlenin yoruma açık olmasına dikkat etmişti. Örneğin, kurşunun aslında beynini dağıttığı gerçeğini ifşa etmemiş; bunun yerine sadece kurşunun beklenen sonucu vermediğini ve kafasının hâlâ yerinde durduğunu söylemekle yetinmişti.

Dışarıdan birine bu iki ifade neredeyse aynı şeyi kastediyormuş gibi görünebilirdi, ancak gerçekte aralarında dağlar kadar fark vardı.

Gri gözlü polis Dunn Smith sessizce dinledi. “Bu, benim tahminlerimle örtüşüyor. Geçmişteki benzer vakaların ardında yatan gizli mantıkla da keza öyle. Elbette hayatta kalmayı nasıl başardığına dair hiçbir fikrim yok.”

Klein’ın omuzlarından hafif bir yük kalktı. “Bana inanmanıza sevindim. Hayatta kalmayı nasıl başardığıma dair inanın benim de hiçbir fikrim yok.”

“Fakat…” Dunn’ın yüzündeki ifade ağırlaştı. “Sana inanmamın hiçbir faydası yok. Şu an ciddi şüphe altındasın. Yaşadıklarını gerçekten unuttuğunun ya da Bay Welch ile Naya Hanım’ın ölümlerine gerçekten doğrudan yol açmadığının bir ‘uzman’ tarafından teyit edilmesi gerekiyor.”

Boğazını temizledi. “Bay Klein, soruşturma için bizimle karakola gelerek yardımcı olmanızı rica ediyorum… Eğer sizinle ilgili bir sorun olmadığı doğrulanırsa, bu iş kabaca iki ila üç gün sürer.”

Klein afallamış bir hâlde, “Uzman burada mı?” diye sordu.

Hani iki günü daha vardı bu işin?

“Beklenenden erken geldi.” Dunn yan dönerek Klein’ın çıkması için yol verdi.

“Bir not bırakmama müsaade edin.” dedi Klein.

Benson iş seyahatinden henüz dönmemişti ve Melissa da okula gitmişti. Klein, kendisi için endişelenmemeleri adına, geride yalnızca Welch ile bağlantılı bir meseleye karıştığını bildiren bir not bırakabilirdi.

Dunn bu isteği pek önemsemeden başını sallayarak onayladı. “Pekâlâ.”

Klein masaya döndü. Kâğıdı bulup notunu yazarken, birazdan olacakları düşünmeye başladı.

Doğrusu, o ‘uzman’ ile yüzleşmeyi hiç ama hiç istemiyordu. Ne de olsa, sakladığı çok daha büyük bir sırrı vardı.

Yedi büyük kilisenin hüküm sürdüğü bir yerde, kendisi gibi bir ruh göçmeni kıdemlisi olduğundan şüphelenilen İmparator Roselle’in bile suikasta kurban gittiği gerçeği ortadayken, ‘ruh göçü’ gibi bir kavramın bedeli büyük ihtimalle ruhanî mahkemeye çıkarılıp yargılanmak demekti!

Fakat ne bir silahı, ne dövüş yetenekleri, ne de fevkalade güçleri vardı. Talimli bir polisle boy ölçüşebilecek durumda değildi. Üstelik, dışarıdaki karanlıkta Dunn’ın birkaç adamı daha bekliyordu.

Silahlarını çekip kurşunu bastıkları an biterim!

Off, şimdilik duruma göre hareket edeceğiz artık.

Klein notu masaya bıraktı, anahtarlarını kaptı ve Dunn’ın peşinden odadan çıktı.

Karanlık koridor boyunca, siyah-beyaz damalı üniformalar içindeki dört polis ikişerli gruplara ayrılarak sağda ve solda koruma düzeni aldılar. Oldukça tetikteydiler.

Tık. Tık. Tık.

Klein, zaman zaman gıcırdayarak isyan eden ahşap merdivenlerden Dunn’ın yanında indi.

Apartmanın dışında tek atın çektiği dört tekerlekli bir fayton bekliyordu. Aracın yan tarafına bir tacı çevreleyen çapraz iki kılıç figüründen oluşan polis arması işlenmişti. Etraf her zamanki gibi kalabalık ve gürültülüydü.

“Haydi, bin.” Dunn, Klein’a önden gitmesini işaret etti.

Klein tam öne doğru bir adım atıyordu ki, bir istiridye satıcısı müşterilerinden birinin yakasına yapışıp onun hırsız olduğunu iddia ederek bağırmaya başladı.

İki taraf birbirine girince atlar ürktü ve ortalık bir anda karıştı.

Aha fırsat!

Klein’ın daha fazla düşünecek vakti yoktu. Öne doğru eğilip kalabalığın arasına daldı.

Önüne çıkanları ite kaka, sağa sola manevralar yaparak sokağın diğer ucuna doğru can havliyle kaçmaya başladı.

Şu an için o uzmanla yüzleşmemek adına yapabileceği tek şey, şehrin dışındaki iskeleye gidip bir tekneye atlayıp Tussock Nehri’nde akıntı yönünde ilerlemek ve başkent Backlund’a kaçmaktı. Oranın nüfusu çok daha kalabalıktı, izini kaybettirmesi kolay olurdu.

Tabii buharlı bir trene tutunup binerek doğuya, en yakın Enmat Limanı’na gitmek ve oradan deniz yoluyla Pritz’e geçip Backlund’a ulaşmak da mümkündü.

Çok geçmeden bir sokağı dönüp Demir Haç Sokağı’na çıktı. Burada kiralanabilecek birkaç fayton bekliyordu.

“Şehir dışındaki iskeleye.” Klein elini dayayıp faytonlardan birine atladı.

Planını kafasında kurmuştu. Öncelikle peşinden gelen polisleri yanıltması gerekiyordu. Fayton biraz yol aldığı anda aşağı atlayacaktı!

“Baş üstüne.” deyip dizginleri çekti faytoncu.

Tıkıdık! Tıkıdık! Tıkıdık…

Fayton Demir Haç Sokağı’nı arkasında bıraktı.

Klein tam faytondan atlamak üzereydi ki, faytonun bambaşka bir yola saptığını fark etti. Bu yol şehir dışına çıkmıyordu ki!

Bir anlık sersemlikle, “Nereye gidiyorsun?” diye ağzından kaçırdı.

“Welch’in evine…” diye monoton bir sesle yanıtladı faytoncu.

Ne!?

Klein’ın nutku tutulmuştu. Faytoncu arkasını döndüğünde o dipsiz, gri ve buz gibi gözler ortaya çıktı.

Bu Dunn Smith’ti, gri gözlü polis!

“Sen!” Klein tarifsiz bir dehşete kapıldı. Dünya etrafında fırıl fırıl dönerken her şey birbirine girdi. Yatakta birden doğruldu.

Doğruldu mu? Şaşkınlık içinde etrafına bakındı. Pencerenin dışındaki Kızıl Ay’ı ve odanın üzerine örtülmüş kızıl tülü fark etti.

Elini alnına götürdü. Teni nemli ve buz gibiydi. Soğuk ter döküyordu. Sırtı da sırılsıklamdı.

“Sadece bir kâbusmuş…” Derin bir nefes verdi. “Her şey yolunda… Her şey yolunda…”

Bu durum ona tuhaf gelmişti. Rüyasında zihni gayet berraktı, üstelik son derece soğukkanlı bir şekilde düşünebilmişti!

Nabzı yatışınca cep saatine uzandı. Saat henüz gece ikiyi biraz geçiyordu. Sessizce yataktan çıktı. Niyeti umumî banyoya gidip yüzüne biraz su çarpmak ve sıkışan mesanesini boşaltmaktı.

Kapıyı açıp karanlık koridora adım attı. Sönük ay ışığının altında, adımlarını sakınarak umumî banyoya doğru ilerledi.

Koridorun sonundaki pencerenin önünde bir karaltının durduğunu fark etti.

O karaltının üzerinde cübbeden kısa, ceketten uzun, paltoya benzer siyah bir giysi vardı.

O karaltı, üzerine vuran soğuk kızıl mehtapta yıkanarak yarı yarıya karanlığa karışmıştı.

O karaltı ağır ağır yüzünü döndü. Gözleri dipsiz, gri ve buz gibiydi.

Dunn Smith!