Pat!
Klein bir adım gerileyiverdi. Bir anlığına uyanık mı yoksa hâlâ rüyada mı olduğundan emin olamadı.
Karaltı, siyah silindir şapkasını çıkarıp hafifçe eğildi. “Kendimi yeniden tanıtayım. Gece Şahini, Dunn Smith.”
Gece Şahini mi? Adalet ve Asılmış Adam’ın bahsettiği Ebedî Gece Kilisesi’nin Aşkın takımlarından birinin kod adı mı yani?
Klein parçaları zihninde birleştirerek durumu kavradı. “Rüyaları kontrol edebiliyor musunuz? Az önce gördüğüm rüyayı siz mi kurguladınız?”
Gece Şahini Dunn Smith silindir şapkasını tekrar takarak hafifçe açılmış saç çizgisini gizledi. Derin gri gözlerinde belli belirsiz bir tebessüm vardı. “Hayır, ben sadece rüyana girdim ve gereken yönlendirmeyi yaptım.”
Tok ve müşfik sesi, başkalarının tatlı rüyalarını bölmeden loş koridorda yankılandı. “Rüyalarda, genellikle bastırdığın duyguların ve içindeki muhtelif karanlık düşünceler şiddetlenerek ortaya çıkar. Bu da her şeyin karmakarışık, abes ve çılgınca görünmesine sebep olur. Ne var ki hakikat hâlâ vardır, hâlâ bunların içinde saklıdır. Benim gibi uzun süredir bu işi yapanlar için her şey gün gibi aşikârdır. Bilinci açık bir sana kıyasla, rüyalarındaki sana daha çok inanıyorum.”
Bu… Hangi normal insan rüyasını kontrol edebilir ki? Eğer Dünya’ya dair bir şeyler görseydim, Dunn Smith bunu fark etmez miydi?
Klein rüyada olanları düşündükçe dehşete kapıldı.
Ne var ki durumu çok geçmeden garipsedi. Son derece ayık ve aklı başında olduğunu hatırlıyordu. Ne söyleyip ne söylemeyeceğini gayet iyi biliyordu.
Kısacası, zerre kadar rüya gibi hissettirmemişti!
Yani Dunn Smith sadece benim görmesini istediğim şeyleri mi ‘gördü’?
Zihni hızla çalışan Klein olan bitene dair belli belirsiz bir şeyler sezmeye başladı.
Bu, ruh göçünün getirdiği bir kıyak falan mı? Ruhumun özel olması gibi? Yoksa o şans artırma ritüelinin bir etkisi mi?
Klein düşüncelerini toparladı. “Yani Bay Smith, hafızamı gerçekten kaybettiğimden emin misiniz?” diye sordu.
Dunn Smith doğrudan cevap vermedi. Bunun yerine ona dikkatle, delici bir bakış attı. “Tüm bu olan bitene gerçekten hiç şaşırmadın mı?
“Rüyadan daha yeni çıkmış olsalar bile Aşkınların gücüne inanmayıp hâlâ uyanamadıklarına inanmayı tercih eden insanlarla karşılaştım.”
Klein bir ‘Hım’ sesi çıkarıp cevap verdi. “Belki de bana yardım edecek böyle bir gücün var olmasını umarak dua ettiğim içindir.”
“İlginç bir düşünce silsilesi. Belki de hayatta kalmanın tek sebebi şanslı olman değildi.” Dunn, pek gülümsemeden başıyla tasdik etti. “Yaşanan hâdise yüzünden hafızanın bazı kısımlarını, bilhassa da olayın kendisiyle ilgili olanları gerçekten kaybettiğini artık teyit edebilirim.”
“Yani, artık gidebilir miyim?” Klein, içinden derin bir oh çekerek adamı yokladı.
Dunn bir elini cebine attı ve Klein’a doğru yavaşça yürümeye başladı. Etraflarını saran karanlık dinginleşip uysallaşıyordu. Yüzünde kibar bir tebessümle, “Hayır, uzmanı görmek için hâlâ benimle gelmen gerekiyor.” dedi.
“Neden?” Klein soruyu ağzından kaçırıvermişti. Hemen ekledi. “Rüyayı yönlendirmenize güvenmiyor musunuz?”
Herif benimle kafa buluyor olmalı! Şu ‘uzman’ denilen kişi hipnoz, zihin okuma falan gibi şeylerde ustalaşmış biriyse, en büyük sırrım kabak gibi ortaya çıkmaz mı?
Sonuçlarının ne olacağını hayal bile edemiyordu!
“Genelde epey mütevazıyımdır ama rüyalarla ilgili konularda kendime güvenirim.” Dunn’ın sesi son derece sakindi. “Yine de böylesi mühim meselelerde bir kez daha teyit almaktan zarar gelmez. Kaldı ki uzmanlık alanlarımız farklı. Belki o, hafızanın bir kısmını geri kazanmana yardımcı olabilir.”
Klein’ın cevap vermesini beklemedi. Sesi bir kat daha toklaşmıştı. “Sonuçta, Antigonus ailesinin o el yazmasının nerede olduğuyla doğrudan bağlantılısın.”
“Ne?” Klein donakalmıştı.
Dunn tam önünde durdu. Gri gözlerini Klein’ınkilere kenetlemişti. “İntihar mahallinde Dördüncü Çağ’dan kalma o el yazması yoktu; evin hiçbir yerinde yoktu. Welch öldü, Naya öldü. Elimizdeki tek ipucu sensin.”
“…Peki.” Klein kısa bir sessizliğin ardından ağır bir nefes verdi.
Kayıp bir el yazması… İşte bu cidden tuhaf!
Dördüncü Çağ’a ait o el yazmasının nerede olabileceği nasıl oldu da hiç aklımdan geçmedi!
Dunn hafifçe başını sallayıp Klein’ın yanından geçip gitti. “Kapını kilitle ve benimle Welch’in evine gel. Uzman bizi orada bekliyor.”
Klein sessizce soluklandı. Kalbi göğüs kafesini dövüyor, içini huzursuzluk kemiriyordu.
Reddetmek, hatta tabanları yağlayıp kaçmak istiyordu. Ne var ki rüyasında yaşananlardan sonra Dunn Smith’in ihtiyatını kesinlikle artırdığına inanıyordu. Normal bir insan ile bir Aşkın arasındaki güç farkı da hesaba katıldığında, işi zorlayıp başarılı olma ihtimali yok denecek kadar azdı.
Kesin yanında bir altıpatlar da vardır… Onu kullanma konusunda da epey talimlidir hem…
Zihninde sayısız düşünce birbiriyle çatışırken, Klein nihayetinde gerçekliği kabullenmeyi seçti. “Tamam.”
Off, şimdilik gidişata ayak uydurmaktan başka çarem yok. Belki rüyamdaki şu tuhaf güç yine devreye giriverir…
“Gidelim öyleyse.” dedi Dunn kayıtsız bir sesle.
Klein arkasını dönüp onu takip etti. İki adım attıktan sonra duraksadı. “Bay Smith, ben… Önce helaya gitmek istiyorum.”
Zaten odadan asıl çıkma sebebim tuvalete gitmekti…
Dunn ona engel olmadı. Aksine, delici bir bakış atarak konuştu. “Mahzuru yok, Klein. İnan bana, karanlık gecede tahmin edemeyeceğin kadar güçlüyüm.”
Karanlık gecede…
Klein bu ifadeyi içinden tekrarladı.
Kaçmak gibi pervasız bir girişimde bulunmadı ve uslu uslu hacetini giderdi. Ardından yüzünü soğuk suyla yıkayarak tamamen sakinleşti.
Giysilerini ve şapkasını değiştiren Klein dairesinin kapısını kapattı. Dunn’ın ardından merdivenleri sessiz adımlarla inerek binanın girişine yöneldi.
Bu sükûnetin ortasında, Dunn Smith aradaki sessizliği bozdu. “Rüyanın sonunda neden kaçmaya çalıştın? Seni korkutan neydi?”
Klein, zihninden hızla geçen düşünceleri tartarken cevap verdi. “Welch’in evinde ne yaptığımı veya Welch ile Naya’nın ölümlerinde doğrudan bir parmağım olup olmadığını hatırlamıyorum. Sonunda bunları gerçekten benim yaptığımın kanıtlanmasından korktum. Bu riski göze alamadım; kaçıp Güney Kıta’da yeni bir hayata başlamak daha iyiydi.”
Dunn binanın kapısını iterek açtı. “Senin yerinde olsaydım ben de aynısını yapardım.” dedi. Gece yarısının serin esintisi içeri sızarak boğucu sıcağı dağıttı.
Dunn faytona binerken Klein’ın kaçacağından zerre endişe duymuyordu. Gelen vasıta tam da Klein’ın rüyasında gördüğünün aynısıydı. Faytoncusu olan, tek atlı, dört tekerlekli bir fayton. Yan tarafında, bir tacı çevreleyen çapraz kılıçlardan oluşan polis arması işlenmişti.
Klein onu takip edip faytona bindi. İçeriye kalın bir halı serilmişti ve etrafı yatıştırıcı bir koku sarmıştı.
Klein yerine oturduktan sonra, biraz daha bilgi koparmak için bir sohbet konusu aradı. “Bay Smith, farz edelim ki, sadece farz edelim, bu ‘uzman’ hafızamın bir kısmını gerçekten kaybettiğimi doğruladı. Ve kurban değil de fail olduğumu gösterecek başka hiçbir kanıt bulunamadı. O zaman bu iş peşimi bırakır mı?”
“Teoride evet. El yazmasını başka yollardan bulmaya çalışacağız. Var olduğu müddetçe bulunabilir. Tabii ki ondan önce, lanetlenmediğinden, üzerinde habis ruhların kokusunu taşımadığından ve bununla bağlantılı ruhî rahatsızlıklar çekmediğinden emin olmalıyız. Hayatının geri kalanını huzur ve sağlık içinde geçirebileceğini temin etmeliyiz.” Dunn Smith’in yüzünde tuhaf, pek alışılmadık bir tebessüm belirmişti.
Bu inceliği anında yakalayan Klein rahat bir nefes almaya bile fırsat bulamadan hemen sordu. “Teoride mi?”
“Evet, sadece teoride. Bu meslekte daima çarpık, aykırı ve akıl sır ermez şeyler yaşanır.” Dunn, Klein’ın gözlerinin içine baktı. “Onların devam edip etmeyeceğini ya da nasıl sonlanacağını her zaman öngöremez veya tayin edemeyiz.”
“Mesela?” Klein sahiden de bir anlığına dehşete kapılmıştı.
Fayton neredeyse bomboş sokaklarda hızla ilerliyordu. Dunn tütün piposunu çıkarıp kokladı. “Bunlar, tam her şeyin nihayete erdiğine, her şeyin eski hâline döndüğüne inandığımız anda korkunç ve kan dondurucu bir şekilde yeniden gün yüzüne çıkar.
“Birkaç yıl evvel sapkın bir tarikatla ilgili bir vakayı üstlendik. Tarikat, müritlerini intihara sürükleyerek habis bir ilahı memnun etmek için canlı kurban ritüelleri düzenliyordu. Müritlerden biri seçildiğinde, hayatta kalma içgüdüleri ahmaklığına, o sapkın itikadına ve uyuşturucuların etkisine karşı galip geldi. Gizlice kaçıp polise sığındı.
“Vaka bize devredildi. Tarikatta hiç Aşkın bulunmadığı için epey küçük çaplı bir görevdi. Taptıkları sözde ilah, liderlerinin sadece para ve tatmin uğruna uydurduğu bir zırvalıktan ibaretti. Orada insanlıktan eser kalmamıştı.
“Polisin de desteğiyle bu tarikatı çökertmek için sadece iki kişi görevlendirmemiz yetti. Kimse paçayı kurtaramadı. Bize haber uçuran o adama gelince, üzerinde habis ruhlara dair tek bir kalıntı kokusu dahi taşımadığını teyit ettik. Lanetlenmemişti. Aklî melekeleri yerindeydi. Ne bir kişilik bozukluğu, ne de en ufak bir anormallik… Hiçbir şey yoktu.
“Sonraları mesleğinde epey yükseldi. Çok iyi bir kadınla evlendi. Bir oğlu, bir de kızı oldu. O karanlık geçmişi ondan fersah fersah uzaklaşmış gibiydi. Dehşet ve dökülen kan tamamen silinip gitmiş gibiydi.”
Dunn Smith dudaklarında acı bir tebessümle hafifçe güldü. “Gelin görün ki bu yılın mart ayında, maddi durumu gayet yerindeyken, sevgi dolu bir eşi ve dünya tatlısı çocukları varken, kendi yazıhanesinde kendini boğarak öldürdü.”
Faytonun penceresinden süzülen marazî kızıl mehtap Dunn Smith’in üzerine vurdu.
Kendisiyle alay ediyormuş gibi duran tebessümü Klein’a tekinsiz, tarif edilemeyecek kadar tekinsiz gelmişti.
Kendini boğarak öldürdü…
Klein, sanki kendi feci sonunu görüyormuş gibi sessizce, buz gibi bir nefes çekti içine.
Yani paçayı bir kez kurtarsam bile, bu sadece geçici bir süreliğine mi?
Bu işten temelli kurtulmanın bir yolu yok mu?
Karşı çıkmak için bir Aşkın olsam?
Fayton yeniden sessizliğe büründü. Klein’ın zihnine sayısız düşünce hücum ediyor, ardından birer birer sönüp gidiyordu.
Bu boğucu sessizliğin ortasında, fayton uzun bir süre hızla yol almaya devam etti.
Klein tam bir çıkış yolu bulmak umuduyla Bay Smith’e danışmaya karar vermişken fayton durdu.
“Bay Smith, Welch’in evine vardık.” Faytoncunun sesi duyuldu.
“İnelim.” Dunn dizlerine kadar inen siyah paltosunu düzeltti. “Ah, peşinen tanıtayım. Bu uzmanın dışarıya karşı kullandığı kisve, Awwa Kontluğu’nun en meşhur ruh aracısıdır.”
Diğer tüm düşüncelerini bastıran Klein merakla sordu. “Peki ya gerçek kimliği ne?”
Dunn bedenini hafifçe döndürüp başını arkaya çevirdi. O derin ve anlaşılmaz gri gözleriyle konuştu. “Gerçek bir Ruh Aracısı.”