Esrarın Hükümdarı

Gerçek bir Ruh Aracısı…

Klein bu tanımlamayı içinden tekrarlarken başka bir şey söylemedi ve faytondan inen Dunn Smith’i takip etti.

Welch’in Tingen’deki evi bahçeli, müstakil bir yapıydı. İşlemeli demir kapıların dışında uzanan yol, yan yana dört faytonun geçebileceği kadar genişti. Yolun iki yanına elli metrede bir sokak lambaları dizilmişti. Klein’ın önceki hayatında gördüklerinden farklıydılar; hepsi birer gaz lambasıydı ve yakılmalarını kolaylaştırmak amacıyla boyları yetişkin bir erkeğin hizasında tutulmuştu.

Siyah madenî çubuklar cama sımsıkı bitişip kafesler oluşturuyor, lambaları feneri andıran klasik ‘sanat eserlerine’ dönüştürüyordu. Soğuk ve sıcak iç içe geçmiş, aydınlık ile karanlık tek bir bedende can bulmuştu.

Klein ve Dunn Smith, gaz lambalarının sarımtırak ışıklarıyla örtülmüş yolda yürüyerek aralık bırakılmış demir kapıdan Welch’in kiralık evine girdiler.

Ana girişin hemen karşısında, iki katlı eve doğru uzanan beton bir yol vardı. Buradan da iki fayton rahatça geçebilirdi. Sol tarafta bir bahçe, sağda ise çimenlik bir alan göze çarpıyordu. Çiçeklerin hoş, hafif kokusu taze çimenlerin serinliğiyle birbirine karışıyor, insanın içine huzur veren bir ferahlık sunuyordu.

İçeri adımını atar atmaz, Klein aniden ürpererek etrafa bakındı.

Bahçede, çimenliğin gölgelerinde, evin en üst katında, salıncağın arkasında, karanlık köşelerin her birinde… bir çift değil, sayısız gözün onu izlediğini hissediyordu!

Ortalıkta kimsecikler yoktu. Ancak Klein kendini iğne atsan yere düşmeyecek kadar kalabalık bir caddenin ortasında gibi hissediyordu.

Bu tekinsiz tezat, bu tuhaf his, kaslarını kaskatı etti. Kuyruk sokumundan yukarı doğru bir soğukluk tırmandı. “Burada bir terslik var!” Klein kendini tutamayıp Dunn’ı uyardı.

Yanında yürüyen Dunn’ın ifadesinde en ufak bir sarsılma yoktu. “Görmezden gel gitsin.” diye yanıtladı sakince.

Madem bir Gece Şahini böyle diyordu, Klein mecburen boyun eğdi. İzleniyor, gözetleniyor ve süzülüyordu ama o görünmez kalabalığın kaynağını bulamıyordu. Bunun getirdiği o dondurucu dehşete katlanarak evin ana girişine kadar adım adım ilerledi.

Biraz daha böyle devam ederse yemin ederim kafayı sıyıracağım…

Dunn kapıyı çalmak için elini uzattığında, Klein hızla arkasına dönüverdi. Görünürde kimsecikler yoktu. Sadece rüzgârda usulca sallanan çiçekler vardı.

“İçeri gelin, beyler.” Evin içinden ruhanî, tekinsiz tınıya sahip bir ses süzüldü.

Dunn kapı kolunu çevirip içeri adımladı. Kanepede oturan kadına dönerek, “Daly, bir sonuç var mı?” diye sordu.

Oturma odasındaki avize yakılmamıştı. Mermer bir orta sehpanın etrafını bir deri kanepe ile iki deri koltuk çevreliyordu.

Sehpanın üzerinde yanan tek bir mum vardı ancak yaydığı ışık kobalt mavisiydi. Bu ruhanî parıltı; yarı açık oturma odasını, yemek bölümünü ve mutfağı titreşen, tuhaf bir renge büründürmüştü.

Kanepenin ortasında, mavi göz farı ve allık sürmüş, kapüşonlu siyah bir cübbe giyen bir kadın oturuyordu. Bileğinde, ucundan beyaz bir kristal sarkan gümüş bir zincir göze çarpıyordu.

Onu gördüğü an Klein’ın içini tarif etmesi güç bir his kapladı. Kadın tıpkı gerçek bir ruh aracısı gibi giyinmişti…

Kendi kendisinin rolünü mü yapıyor bu kadın?

Tekinsiz güzelliğiyle Ruh Aracısı Daly, parıldayan zümrüt gözleriyle Klein’a kısa bir bakış attı. Ardından Dunn Smith’e dönerek, “Asıl ruhların hepsi kaybolmuş. Welch ve Naya’nınkiler de dâhil.” dedi. “Şu an buradaki ufaklıkların hiçbir şeyden haberi yok.”

Ruhlar mı? Ruh Aracısı… Deminden beri beni gözetleyen o görünmez şeyler ruh muydu yani? Hem de bu kadar çok ruh mu vardı?

Klein şapkasını çıkarıp göğsüne bastırdı ve hafifçe eğilerek, “İyi akşamlar, Hanımefendi.” dedi.

Dunn Smith iç geçirdi. “İşimiz zor…

“Daly, bu Klein Moretti. Bak bakalım ondan bir şeyler öğrenebilecek misin.”

Ruh Aracısı Daly bakışlarını derhal Klein’a çevirdi. Tekli koltuklardan birini işaret etti. “Lütfen, oturun.”

“Teşekkür ederim.” Klein başıyla onayladıktan sonra uysalca birkaç adım atıp koltuğa yerleşti. Kalbi göğüs kafesini kıracakmış gibi çarpıyordu.

Hayatta kalıp kalamayacağım, bu işten yakamı sıyırıp sıyıramayacağım ya da sırlarımın açığa çıkıp çıkmayacağı tamamen bundan sonra olacaklara bağlı!

Ve ona asıl çaresiz hissettiren şey, güvenebileceği hiçbir dayanağının olmamasıydı. Tek umudu, farklı oluşuna bel bağlamaktı…

Bu durum cidden hayra alamet değil…

Dunn, Klein’ın karşısındaki ikili kanepeye oturdu. Daly ise belindeki gizli cepten başparmak büyüklüğünde iki cam şişe çıkardı.

Zümrüt gözlerinin içi gülerek Klein’a baktı. “Biraz yardıma ihtiyacım var. Sonuçta düşman değilsin; sana öyle dolaysız, kaba davranamam. Rahatsız olursun, canın yanar, hatta kalıcı hasar bile kalabilir. Sana biraz koku vereceğim. Yeterince nazik olacağım, işi kayganlaştıracağım ki kendini yavaş yavaş bırakasın ve o hissin içine gerçekten dalasın.”

Bu laf kulağa hiç doğru gelmiyor…

Klein’ın ağzı şaşkınlıkla açık kaldı.

Karşısında oturan Dunn gülerek, “Tuhafına gitmesin.” dedi. “Biz Fırtınalar Hâkimi Kilisesi’ndeki o yobazlardan farklıyız. Burada hanımlar da erkeklere lafla takılabilir. Senin bunu anlayabilmen gerek. Annen Ebedî Gece Tanrıçası’nın sadık bir inananıydı. Sen ve ağabeyin eskiden kilisedeki pazar mekteplerine giderdiniz.”

“Anlıyorum. Sadece onun bu kadar… bu kadar…” Klein doğru kelimeleri bulamayarak elleriyle garip bir işaret yaptı. Neredeyse eski dünyasına ait o ‘bel altı üstadı’ argosunu yumurtlayıverecekti.

Dunn dudaklarını hafifçe kıvırdı. “Endişelenme. Aslında Daly bunu nadiren yapar. Sadece seni sakinleştirmek için bu yöntemleri kullanıyor. Şahsen o, erkekler yerine cesetleri tercih eder.”

“Beni sapıkmışım gibi gösteriyorsun.” dedi Daly gülümseyerek.

Küçük şişelerden birini açıp parlak mavi mum alevinin üzerine birkaç damla damlattı. “Gece vanilyası, uyku çiçeği ve papatya… Hepsi damıtılıp özü çıkarılarak bu hoş kokulu bitki suyunu oluşturdu. Ben buna ‘Amantha’ diyorum. Hermes Dili’nde sükûnet anlamına gelir. Kokusu gerçekten olağanüstü.”

Sohbet ederlerken titreşen mum alevi, çiçek esansını buharlaştırarak kokunun tüm odayı doldurmasını sağladı.

Büyüleyici güzellikteki bir rayiha Klein’ın burnundan içeri süzüldü. Gerginliğinden eser kalmamıştı. Gecenin sessiz karanlığına dalıp gitmişçesine anında sakinleşiverdi.

“Bu şişenin adı Ruhun Gözü. Ejderdamarı ağacı ile kavağın kabukları ve yaprakları güneşte yedi gün kurutulur, üç kez kaynatılır. Sonra Lanti Şarabı’na yatırılırlar. Tabii, bu işlemler sırasında birkaç efsun da okunur…” Ruh Aracısı Daly sıvıyı tarif ederken kehribar rengi madde kobalt mavisi mum alevinin üzerine damladı.

Aromatik şarabın ruhanî kokusunu içine çektiğinde Klein, mum alevinin vahşice dans ettiğini fark etti. Daly’nin mavi göz farı ve allığı tuhaf bir parıltıyla ışıldıyor, hatta çift görünüyordu.

“Ruh aracılığı için muazzam bir yardımcıdır. Aynı zamanda fazlasıyla büyüleyici bir çiçek özüdür…” Daly açıklamalarına devam ederken, sesi sanki her yönden yankılanıyormuş gibi geliyordu.

Neler olduğunu anlamaya çalışan Klein etrafına bakındı ve her şeyin sallanarak bulanıklaştığını fark etti. Kat kat sisle sarmalanmış gibiydi. Bedeni bile sallanıyor, bulanıklaşıyor, havada süzülüyor ve ağırlığını yitiriyormuş gibi hissediyordu.

Renkler empresyonist bir tablo misali birbirine karışmıştı. Kırmızılar daha kırmızı, maviler daha mavi ve siyahlar daha siyahtı. Her zamankinden çok daha belirgin görünüyorlardı. Rüyayı andıran, puslu bir manzaraydı bu. Görünmeyen sayısız insan kendi aralarında tartışıyormuşçasına etraftan birbirine karışan kırık dökük fısıltılar süzülüyordu.

Bu, geçen yaptığım şans artırma ritüeline benziyor… Bi kafamı patlatacakmış gibi hissettiren o delilik kısmı eksik… diye geçirdi içinden etrafı süzerken.

Bakışları zümrüt kadar berrak bir çift göze takıldı. Daly, siyah cübbesiyle bulanık bir ‘kanepe’de oturuyordu. Bakışları tuhaf bir biçimde Klein’ın başının tam tepesine dikilmişti. Gülümsedi ve nazik bir sesle konuştu. “Kendimi düzgünce tanıtmama izin ver. Ben Ruh Aracısı Daly.”

Hâlâ mantıklı düşünebiliyorum… Tıpkı o şans artırma ritüelinde ve o toplantıdaki gibi…

Klein bu düşünceler zihninden süzülürken bilerek sersemlemiş gibi davranarak mırıldandı. “Merhaba…”

“İnsan zihni uçsuz bucaksızdır, içinde pek çok sır saklar. Bak, şu denize: kendi başımıza bilebildiğimiz yalnızca suyun üstünde görünen adalardır. Ama aslında adaların suyun altında çok daha büyük bir kısmı vardır. Ama aslında adaların ötesinde koca bir deniz, bir de Ruhanî Âlem’i simgeleyen uçsuz bucaksız bir gökyüzü vardır…

“Sen bedeninin ruhusun. Yalnızca yukarıdaki adaları değil, adaların denizin altında gizlenen kısımlarını ve tüm denizi de biliyorsun…

“Var olan her şey ardında birtakım izler bırakır. Adaların yüzeyindeki anılar silinebilir ancak adaların denizin altında kalan kısımlarında ve bütün denizde mutlaka bu anılardan geriye kalan bir izdüşümü vardır…”

Daly onu tekrar tekrar yönlendirerek konuşmaya devam etti. Etraftaki belirsiz rüzgârlar ve gölgeler de benzer biçimlere bürünmüştü. Sanki Klein’ın ruhu, Klein’ın kendisinin arayıp keşfetmesini bekleyen uçsuz bucaksız bir deniz suretinde tamamen açığa çıkmış gibiydi.

Klein sabırla izledi, ara sıra denizi hafifçe ‘dalgalandırdı’. Ardından boşluktan yankılanıyormuş gibi tınlayan bir sesle mırıldandı. “Hayır… Hatırlayamıyorum… Unutmuşum…”

Istırabını tam kararında, fazlasıyla inandırıcı bir dozda dışa vurmuştu.

Daly onu bir kez daha yönlendirmeyi denedi ancak zihni tamamen berrak olan Klein bundan etkilenmedi.

“Pekâlâ, bu kadar. Geri dön.

“Geri dön.

“Geri dön…”

O ruhanî ses yankılanırken Daly gözden kayboldu. O latif koku ve hafif şarap kokusu yeniden belirginleşirken, rüzgâr ve gölgeler de dinginleşti.

Renkler o eski, normal hâline döndü ve o puslu his tamamen dağıldı. Klein’ın bedeni hafifçe sarsılıverdi ve ağırlığını yeniden hissetti.

Ne ara kapattığını bile hatırlamadığı gözlerini açtığında, parlak mavi alevli mumun hâlâ önünde durduğunu gördü. Dunn Smith kanepesinde hâlâ rahatça arkasına yaslanmıştı. Siyah kapüşonlu cübbesiyle Ruh Aracısı Daly de hâlâ karşısındaydı.

“Neden Ruhiyat Simyagerleri denen o habis deliler sürüsünün teorisini kullandın?” Dunn kaşlarını çatarak Daly’ye dikti gözlerini.

Daly o iki küçük şişeyi kaldırırken sakince yanıtladı. “Bence oldukça isabetli bir teori. En azından, daha önce gördüğüm, temas ettiğim bazı şeylerle uyuşuyor.”

Dunn’ın cevap vermesini beklemeden avuçlarını yukarı çevirip ellerini açarak ekledi. “Çetin cevizmiş; ardında hiçbir iz bırakmamış.”

Bunu duyan Klein’ın üzerinden koca bir dağ kalktı. Numaradan bir şaşkınlıkla, “Ah, bitti mi? Ne oldu? Sadece kısa bir şekerleme yapmışım gibi hissettim…” diye sordu.

Testi geçtim, değil mi?

Neyse ki şu ‘şans artırma ritüeli’ ile iyi bir prova yapmıştım!

“Öyle farz et.” Dunn onun sözünü keserek Daly’ye döndü. “Welch ve Naya’nın cesetlerini inceledin mi? Onlardan dişe dokunur bir şey çıkarabildin mi?”

“Cesetler konuşmaya yaşayanlardan çok daha heveslidir.” Daly ayağa kalkıp elini muma uzattı. “Ne yazık ki Welch ve Naya gerçekten intihar etmiş. Yani onları buna sürükleyen o güç cidden korkutucu. Geride en ufak bir iz bile bırakmamış… Ben dinlenmeye çekiliyorum.”

Kobalt mavisi ışıltı sönüverdi ve evin içi anında dışarıdaki bulanık kızıllığın istilasına uğradı.

…

“Tebrikler, artık evine dönebilirsin. Ama unutma, bu olayı ailene ve arkadaşlarına anlatmayacaksın. Söz vermelisin.” dedi Dunn, Klein’ı kapıya doğru yönlendirirken.

Klein şaşkınlıkla, “Habis ruhların ardında bıraktığı izleri, lanetleri vesaire incelememize gerek yok mu?” diye sordu.

“Daly bir şey demediyse yok demektir.” diye yanıtladı Dunn sakince.

Klein biraz olsun rahatlamıştı. Ancak önceki endişeleri zihnine hücum edince telaşla atıldı. “Bundan sonra başımın belaya girmeyeceğinden nasıl emin olabilirim?”

“Endişelenme.” Dunn’ın ağzının kenarı hafifçe kıpırdadı. “İstatistiklere göre benzer durumlarda hayatta kalanların yüzde sekseni sonrasında korkunç olaylar yaşamıyor. Şey, bu rakamı aklımda kaldığı kadarıyla söylüyorum. Aşağı yukarı, öyle bir şey.”

“Öyleyse geriye kalan o zavallı beşte birlik bir kesim var demektir.” Klein şansını zorlamaya pek cüret edemiyordu.

“O hâlde aramıza kalem memuru olarak katılmayı düşünebilirsin; böylece bir belirti olursa vaktinde fark ederiz.” dedi Dunn faytona doğru ilerlerken rahat bir tavırla. “Ya da doğrudan bir Aşkın olursun. Sonuçta dadın değiliz. Bütün gece başında bekleyip kadınlarla ne yaptığına kadar seni izleyemeyiz.”

“Olabilir miyim ki?” diye mırıldandı Klein.

Elbette pek bir beklentisi yoktu. Sonuçta Gece Şahinleri’nin bir parçası olmak ve o Aşkınlar’ın gücünü elde etmek bu kadar kolay olabilir miydi hiç?

Bu Aşkınlar’ın gücüydü sonuçta!

Dunn adımlarını durdurdu ve başını yana çevirip ona baktı. “…Olamazsın diye bir şey yok. Vaziyete göre…”

Ne?

Sözlerindeki bu ani manevra Klein’ı afallatmıştı. Faytonun yanında öylece kalakalmış bir hâlde, “Gerçekten mi?” diye sordu.

Sen kime numara çekiyorsun? Bir Aşkın olmak bu kadar kolay olabilir mi hiç?

Dunn hafifçe güldü. Gri gözleri faytonun gölgeleri arasına gizlenmişti. “Bana inanmıyor musun? Aslında bir Gece Şahini olduğunda çok şey kaybedersin. Özgürlüğün gibi.

“Şu an bunu konuşmasak bile başka bir mesele daha var. Birincisi, sen hizmetleriyle temayüz etmiş bir din görevlisi değilsin, kendini adamış bir inanan da değilsin. Yani — canının istediğini seçemez veya en güvenli Yol’u tercih edemezsin.

“Ve ikincisi…” Dunn tutacağa asılıp kendini faytonun içine çekerken devam etti. “Bizim, yani Gece Şahinleri’nin, Salahiyetli Tecziyeciler’in, Makine Külli Şuuru’nun ve diğer yargı mercilerinin her yıl ilgilendiği vakaların dörtte biri şirazesini yitiren Aşkınlar’dan kaynaklanıyor.”

Dörtte biri… Şirazesini yitiren Aşkınlar…

Klein’ın nutku tutulmuştu.

Dunn bedeniyle hafifçe ona doğru döndü. Gri gözleri dipsiz bir kuyu gibiydi. Yüzünde tebessümden eser yoktu. “Ve o dörtte birlik kesimin büyük bir kısmı bizim kendi takım arkadaşlarımızdır.”