Esrarın Hükümdarı

Dunn’ı duyduğunda Klein’ın içinde fırtınalar koptu. “Neden ki?” dökülüverdi dudaklarından.

Aşkınların bu kadar ciddi, saklı tehlikeleri mi var? Kiliselerin o tuhaf vakalarla bizzat ilgilenen iç yargı birimleri ve Aşkınlarının bile kolayca sorun yaşayabilmesi… Cidden mi?

Dunn faytona binip yerine yerleşti. İfadesi ve ses tonu zerre değişmemişti. “Bu senin bilmen gereken bir mevzu değil, kavrayabileceğin bir şey de değil. Bizden biri olmadığın müddetçe.”

Klein bir an afalladıktan sonra yerine oturdu. Yarı eğlenen, yarı anlam veremeyen bir tavırla sordu. “Bunu açıklığa kavuşturmadan aranıza katılmaya nasıl karar verebilirim ki?”

Katılmamam da anlamamam demek oluyor. Tam bir çıkmaz sokak…

Dunn Smith piposunu tekrar çıkardı, burnuna götürüp derin bir nefes çekti. “Sanırım yanlış anladın. Bir kalem memuru da bizden biridir.”

Klein düşüncelerini toparlayarak karşısındakinin kastını kendi sözleriyle yeniden ifade etti. “Yani, kalem memurunuz olduğum sürece bu sırlara vakıf olabilecek, Aşkınların peşini bırakmayan o saklı tehlikeleri ve karşılaşabileceğim riskleri idrak edebileceğim… ve ancak ondan sonra ileride bir Aşkın olmak isteyip istemediğimi tartabileceğim? Doğru mu anladım?”

Dunn gülümsedi. “Evet, durum tam olarak bu. Tek bir husus hariç. Sadece istiyorsun diye bir Aşkın olamazsın. Zira bütün kiliseler bu konuda aynı derecede katıdır.”

Kiliselerin bu konuyu gevşek tutması garip olurdu zaten…

Klein sözlerini bir el hareketiyle vurgulayarak sordu. “Peki ya kalem memurları? Bunun da oldukça katı şartları olmalı, değil mi?”

“Senin durumunda pek bir sorun çıkmamalı.” dedi Dunn yarı kapalı gözlerle. Yüzündeki ifade hafifçe gevşemişti. Dunn elindeki pipoyu koklamaya devam etmişti. Ancak onu hâlâ yakmamıştı.

Klein’ın zihnine yeniden şüphe tohumları ekildi. “Neden?”

Ne yani, bir ruh göçmeni olarak sahip olduğum o eşsizliğim karanlıktaki bir ateşböceği gibi parıl parıl parlıyor mu?

Dunn yarı kapalı gözlerini açtı. Gri gözleri önceki gibi derin ve esrarlıydı. “Öncelikle, böyle bir durumun içinden bizim yardımımız olmadan sağ çıkmayı başardın. Bazı istisnai nitelikler herkeste bulunmaz. Mesela, şans. Şanslı kimseler her daim makbuldür.”

Klein’ın yüzündeki boş ifadeyi yakaladığında, Dunn’ın dudaklarında belirsiz bir tebessüm belirdi. “Pekâlâ, bunu sadece ufak bir şaka olarak kabul et. İkincisi, Khoy Üniversitesi’nin tarih bölümünden mezunsun; ki bu bizim çok ihtiyaç duyduğumuz bir nitelik. Fırtınalar Hâkimi’nin itikatlı bir kulu olan Leumi’nin kadınlara karşı tavrı iğrenç olsa da toplum, beşerî bilimler, iktisat ve siyaset hakkındaki tespitleri hâlâ son derece keskindir. Kendisi vaktiyle ‘rekabet avantajını ve müspet gelişimi korumanın anahtarı yetenekli bireylerdir’ demişti. Kesinlikle katıldığım bir husus.”

Dunn, Klein’ın kaşlarının hafifçe çatıldığını fark edince rahat bir tavırla açıklamasına devam etti. “Dördüncü Çağ veya öncesine ait belgeler ve kalıntılarla sık sık karşılaştığımızı tahmin edebilirsin. Pek çok sapkın tarikat ve zındık, bu eşyalardan güç devşirmeye çalışıyor. Hatta bazen bu kalıntıların bizzat kendileri o tuhaf ve dehşet verici hadiselere sebebiyet verebiliyor.

“Özel alanlarda uzmanlaşmış Aşkınlar bir kenara, çoğumuzun okumayla arası pek iyi değildir veya o yaşları çoktan geçmişizdir.” Bunu söylerken Dunn Smith kendi kafasını işaret etti. Dudaklarının kenarı kendiyle alay ediyormuşçasına usulca yukarı kıvrıldı. “O yavan, sıkıcı bilgiler her daim bizi uyutur. Uykusuzlar bile buna karşı koyamaz. Eskiden tarihçilerle veya arkeologlarla işbirliği yapardık ancak bu, sırların ifşa olma riskini barındırıyordu. Dahası, bu işlerle hiçbir alakası olmayan o masum profesörlerin ve doçentlerin başına türlü felaketler gelebiliyordu. Hâliyle, saflarımıza bir uzmanın katılması geri çevirmesi oldukça zor bir fırsat.”

Klein bu mantıklı açıklamayı başını sallayarak kabullendi. Düşüncesini başka bir ihtimale yönelterek sordu. “O zaman daha önce neden doğrudan… bilirsiniz, birini aranıza katmadınız?”

Dunn devam etti. “Bu da beni üçüncü, son ve en mühim noktaya getiriyor. Sen hâlihazırda benzer bir musibetin içinden geçtin. Bu yüzden seni davet etmek gizlilik maddesini ihlal etmiyor.

“Başka birilerini aramıza katmaya kalktığımızda işler ters giderse ifşanın tüm vebalini benim üstlenmem gerekir. Müfreze üyelerimizin ve kalem memurlarımızın çok büyük çoğunluğu zaten bizzat Kilise’nin içinden gelir.”

Sessizce dinleyen Klein merakla sordu. “Gizliliği koruma konusunda neden bu kadar katısınız? Gerçekleri halka duyurmak ve herkesi tetikte tutmak, aynı hataların tekrarlanmasını önlemez miydi? En büyük korku bilinmeyenden beslenir. Bizler bilinmeyeni bilindik kılabiliriz.”

“Hayır. İnsanoğlunun ahmaklığı senin tahayyül sınırlarının çok ötesindedir. Bu durum bilakis daha fazla taklide, daha büyük bir kaosa ve çok daha vahim hadiselere yol açar.” Dunn Smith başını iki yana salladı.

Klein bunu anladığını belirterek, bir aydınlanma edasıyla cevap verdi. “İnsanların tarihten çıkarabileceği tek ders, tarihten hiçbir ders çıkaramadıkları ve her daim aynı trajedileri tekrarladıklarıdır.”

“İmparator Roselle’in bu meşhur sözü gerçekten de felsefi bir derinlik barındırıyor.” diyerek katıldı Dunn.

…İmparator Roselle mi demiş bunu? Bu kıdemlim olan ruh göçmeni, kendinden sonra gelen zavallılara hava atacak hiçbir fırsat bırakmamış cidden…

Klein, Dunn’ın bu sözlerinin üzerine ne diyeceğini bilemedi.

Dunn başını çevirip faytonun penceresinden dışarıyı seyre daldı. Sokak lambalarının sönük, sarımtırak ışıkları birbirine karışarak medeniyetin ışıltısını oluşturuyordu. “…Büyük kiliselerin iç yargı birimlerinde de buna benzer bir söylem hâkimdir. Katı gizliliğin ve sıradan insanların bunları bilmesinin yasaklanmasının ardındaki asıl sebep de muhtemelen budur.”

“Nedir o?” diye sordu Klein canlanarak, yasaklı sırlara burnunu sokmanın verdiği o tuhaf hazla.

Dunn başını çevirdi. Yüz kaslarındaki o belli belirsiz seyirmeyi fark etmek neredeyse imkânsızdı. “İtikat ve korku beraberinde felaketleri getirir. Daha derin bir itikat ve daha büyük bir korku, çok daha büyük felaketlere yol açar, ta ki her şey mahvolana dek.”

Dunn içini çekti. “İlahların himayesini ve yardımını niyaz etmek haricinde, insanoğlu o asıl, devasa felaketlerle tek başına asla baş edemez.”

İtikat ve korku beraberinde felaketleri getirir. Daha derin bir itikat ve daha büyük bir korku, çok daha büyük felaketlere yol açar…

Klein bu sözleri içinden mırıldandı ancak manasını tam olarak idrak edememişti.

Ardından, bilinmeyenin getirdiği o tekinsiz belirsizlik korkusu zihnine çöktü. Tıpkı dışarıdaki sokak lambalarının vurduğu kuytularda biriken karanlık gölgeler gibiydi. Işığın ulaşamadığı o zifiri karanlıkta, sanki kötü niyetle dolu sayısız göz ve ardına kadar açılmış ağızlar pusuya yatmıştı.

Atların tempolu toynak sesleri ve fayton tekerleklerinin tıkırtıları duyuluyordu. Dunn, Demir Haç Sokağı ufukta belirdiğinde o ağır sessizliği bozarak resmî davetini sundu. “Bir kalem memuru olarak aramıza katılmak ister misin?”

Zihnine üşüşen sayısız düşünce Klein’ı felç etmişti. “Düşünmek için… biraz vakit isteyebilir miyim?”

Böylesine ağır sonuçları olabilecek bir mevzuda alelacele ve pervasızca bir karar veremezdi.

“Hiç sorun değil. Pazar gününden önce bana bir cevap vermen kâfi.” Dunn başını sallayarak devam etti. “Elbette, bunu bir sır olarak saklaman gerektiğini ve Welch ile ilgili hadiseleri, ağabeyin ve kız kardeşin dâhil, kimseyle paylaşmaman gerektiğini unutma. Bu kuralı çiğnersen sadece onların başını belaya sokmakla kalmazsın, aynı zamanda kendini özel mahkemelerde hesap verirken bulabilirsin.”

“Anlaşıldı.” diye yanıtladı Klein ciddiyetle.

Fayton bir kez daha o kesif sessizliğe gömüldü.

Klein, Demir Haç Sokağı’na, yani eve yaklaşmak üzere olduklarını fark edince aklına hayati soru geldi. Birkaç saniye tereddüt etse de sormadan edemedi. “Bay Smith… kalem memurlarının maaşı ve sair hakları tam olarak nedir?”

Bu kesinlikle çok ciddi bir mesele…

Bir an duraksayan Dunn, ardından gülümsedi. “Bu konuda endişelenmene lüzum yok. Ödeneklerimiz Kilise ve emniyet teşkilatının güvencesi altındadır. Yeni kaydolan bir kalem memurunun haftalık maaşı iki Sterlin on soli olarak belirlenir. Gizlilik ve taşıdığın risklerin bedeli olarak da buna on soli daha eklenir. Yani haftalık toplam üç Sterlin. Bu meblağ, kadrolu bir üniversite okutmanının maaşından pek de aşağı kalmaz.

“İlerleyen zamanlarda ise tecrübene ve liyakatine binaen maaşın kademeli olarak artacaktır.

“Sözleşmeler genelde beş yıllıktır. Beş yılın sonunda kalmak istemezsen usulüne uygun şekilde istifa edebilirsin. Sadece ömür boyu geçerli bir gizlilik maddesini ayrıca imzalaman gerekir ve izin almadığın müddetçe Tingen’i terk edemezsin. Başka bir şehre taşınırsan da derhal o bölgenin yerel Gece Şahini birimine gidip kayıt yaptırman gerekir.

“Bu arada, pazar tatili yoktur. Yalnızca dönüşümlü izin kullanabilirsin. Görev başında her daim üç kalem memuru bulunmak zorundadır. Eğer güneye veya Desi Körfezi’ne tatile gitmek istersen, bunu meslektaşlarınla kendi aranızda ayarlaman gerekir.”

Dunn sözlerini bitirdiği an fayton durdu. Klein ve kardeşlerinin yaşadığı o köhne apartman hemen yan taraflarında belirmişti.

“Anladım.” dedi Klein arkasını dönüp faytondan inerken. Kenarda durup tekrar sordu. “Bu arada Bay Smith… kararımı verdiğimde sizi nerede bulacağım?”

Dunn’ın boğazından tok, pes bir kıkırtı döküldü. “Beşik Sokağı’ndaki ‘Tazı Hanı’na git ve patronları Wright’ı bul. Ona bir görev için küçük bir paralı asker müfrezesi kiralamak istediğini söyle.”

“Efendim?” diye sordu Klein şaşkınlıkla.

“Konumumuz da gizlidir. Aramıza katılmayı kabul edene kadar bunu sana doğrudan söyleyemem. Pekâlâ Bay Klein Moretti, bu gece de güzel rüyalar görmenizi dilerim.” dedi Dunn gülümseyerek.

Klein şapkasını çıkarıp selam verdi. Giderek hızlanan faytonun karanlığa karışmasını izledi.

Cep saatini çıkardı.

Tık diye bir sesle kapağını açtığında saatin sabahın dördünü biraz geçtiğini gördü. Sokakta insanı rahatlatan, serin bir esinti hâkimdi. Sokak lambalarından yayılan o sönük, sarımtırak ışık etrafı zar zor aydınlatıyordu.

Klein derin bir nefes alarak gecenin o ağır sessizliğini içine çekti.

Gündüzleri en işlek ve gürültülü olan bu mahalle, geceleyin böylesine cansız ve ölü bir sessizliğe bürünebiliyordu. Bu dinginlik, Welch’in evindeki sessiz bakışlarla ve ruh aracılığı seansının düşsel havasıyla çok keskin bir tezat oluşturuyordu.

Keten gömleğinin sırtının, farkında olmadan soğuk ve yapış yapış bir terle sırılsıklam olduğunu ancak o an anladı.