Esrarın Hükümdarı

“Karadiken Güvenlik Şirketi.”

Klein tabelayı gördüğünde şaşırmakla beraber durumu gayet makul buldu.

İnsan… buna ne demeli ki…

Kafasını iki yana sallayıp güldükten sonra basamakları çıktı ve yarı aralık kapıya sağ eliyle hafifçe vurdu.

Tak! Tak! Tak!

Ses yavaş ama muntazam bir şekilde yankılansa da içeriden bir cevap gelmedi. Duyulan tek şey belli belirsiz gelen ‘takır takır’ sesiydi.

Tak! Tak! Tak!

Klein kapıyı bir kez daha çaldı, ancak sonuç değişmedi.

Kapıyı itip aralığı genişleterek içeri göz attı; misafir ağırlamak için konulmuş olabilecek klasik bir kanepe, yumuşak kumaşlı bir tekli koltuk ve doğal ahşap renginde bir sehpa. Tam karşıdaki masanın arkasında başı öne düşüp duran, kahverengi saçlı bir kız vardı.

‘Güvenlik Şirketi’ sadece bir paravan da olsa, bu kadarı da… fazlasıyla ‘amatörce’ değil mi? Burası ne zamandır iş yapmıyor böyle? Ah doğru ya, sizin müşteriyle falan işiniz olmaz…

Klein sessiz adımlarla kıza yaklaşıp masaya, tam kulağının dibine vurdu.

Tak! Tak!

Kahverengi saçlı kız birden oturduğu yerde doğruldu ve önünde açık duran gazeteyi iki eliyle kapıp yüzünü gizledi.

Tingen Şehri Dürüstlük Gazetesi… Ne hoş bir isim…

Klein kendisine dönük sayfadaki başlığı içinden okudu.

“Constant Şehri’ne doğrudan giden ‘Süzülen Ekspres’ buharlı tren seferleri bugün başlıyor… Ah, Tanrıça aşkına, Desi Körfezi’ne doğruca gideni ne zaman çıkacak bunun? Oraya bir daha gemiyle gitmek istemiyorum, cidden felaket bir şey, kelimenin tam anlamıyla felaket… Hey, sen de kimsin?” diye söylendi kahverengi saçlı kız, bir yandan okuyormuş gibi yapıp bir yandan da lafı kendine getirerek. Konuşurken gazeteyi indirip parlak alnını ve açık kahverengi gözlerini ortaya çıkardı. Klein’a önce şirinlik yapmaya çalışan, ardından afallayan bir ifadeyle baktı.

“Merhaba, ben Klein Moretti. Dunn Smith’in daveti üzerine buradayım.” dedi Klein, silindir şapkasını göğüs hizasına indirip hafifçe eğilerek.

Kız yirmilerinin başlarında görünüyordu. Üzerinde açık yeşil renkli, Loen tarzı, hafif ve uzun bir elbise vardı. Kol ağızları, yakası ve göğüs kısmındaki zarif danteller yüzünü daha da güzel gösteriyordu. “Kaptan mı… tamam, bir saniye bekle burada. Gidip kendisine bir sorayım.” Kız telaşla yerinden fırladı ve yan taraftaki odaya daldı.

Bir bardak su bile ikram etmedi… Hizmet sektöründeki bu bilinçsizlik gerçekten endişe verici…

Klein olduğu yerde beklerken hafifçe gülümsedi.

İki üç dakika sonra kapı açıldı ve kahverengi saçlı kız dışarı çıktı. Yüzünde tatlı bir tebessümle, “Bay Moretti, lütfen beni takip edin. Kaptan bugün Chanis Kapısı’nda nöbette ve oradan ayrılamıyor.” dedi.

“Peki.” Klein güler yüzle yürümeye başladı.

Chanis Kapısı da neyin nesi?

Bölmeden geçtiklerinde gözüne çarpan ilk şey, her iki tarafında yaklaşık üçer yazıhane bulunan küçük bir koridordu.

Odaların bazıları sıkıca kilitliyken bazıları açıktı ve içeride ağır, mekanik daktilolarda ‘takır takır’ sesleri çıkararak durmaksızın bir şeyler yazanlar göze çarpıyordu.

Klein tek bir bakışta tanıdık bir sureti fark etti: Evinde arama yapan, siyah saçlı, yeşil gözlü ve bir şairin o romantik havasını taşıyan genç memur.

Resmî kıyafet giymemişti. Beyaz gömleğini pantolonunun içine sokmamıştı ve bu ona kurallara aldırmayan, serbest bir hava veriyordu.

Belki de adam harbi harbi bir şairdir…

Klein selam vermek maksadıyla başını eğdi ve karşılığında bir tebessüm aldı.

Kız koridorun sonundaki sol odanın kapı kolunu çevirip kapıyı iterek açtı ve içeriyi işaret ederek şakıdı. “Daha birkaç kat aşağı inmemiz gerekiyor.”

Burada hiçbir mobilya yoktu, yalnızca aşağı doğru uzanan grimsi beyaz, taştan bir merdiven bulunuyordu.

Merdivenin iki yanındaki duvarlarda zarif biçimli gaz lambaları yanıyordu. Titremeyen durağan ışık, karanlığı defederek etrafa huzur katıyordu.

Kahverengi saçlı kız, adımlarına dikkat ederek ve gözlerini ayaklarından ayırmadan önden yürüyordu. “Buradan sık sık geçmeme rağmen hâlâ düşmekten, bir fıçı gibi aşağı yuvarlanmaktan çok korkuyorum. Bilemezsin, Leonard tam da böyle bir aptallık yapmıştı. Uykusuz olduğu ilk gün, yani kendi gücüne henüz tam hâkim olamadığı o ilk gün, merdivenlerden aşağı koşturarak inmeye kalktı. Ve… ve düpedüz bir tekerlek gibi yuvarlandı. Haha, düşününce aslında çok komikti! Ah evet, az önce sana selam veren çocuktan bahsediyorum. Üç yıl önceydi bu. Laf açılmışken, ben beş yıldır Gece Şahinleri’yleyim; katıldığımda daha on yedisindeydim…”

Kız yola bakarak, sanki kırk yıllık ahbapmışlar gibi konuşuyordu. Birden, belli etmeden alnına hafifçe vurup “Kendimi tanıtmayı unuttum! Ben Rozanne. Babam Gece Şahinleri’nin bir aslî üyesiydi, beş yıl önceki bir kazada kendini feda etti. Sanırım bundan böyle meslektaşız… Şey, evet, ‘meslektaş’ doğru kelime… Bizler Aşkın olmadığımız için takım arkadaşı sayılmayız.” dedi.

“Bu onura nail olmayı umuyorum, lâkin her şey Bay Smith’in ne söyleyeceğine bağlı.” dedi Klein kapalı mekânı süzerken. Yerin altına doğru indiklerini hissediyordu; taş duvarlardan sızan buz gibi rutubet, yaz sıcağını defediyordu.

“Hiç endişelenme, buraya kadar gelebilmen Kaptan’ın kabul ettiği anlamına gelir. Müşfik, babacan biri olmasına rağmen ondan her zaman biraz korkmuşumdur. Nedenini bilmiyorum ama yine de korkuyorum işte.” Rozanne’in kelimeleri, sanki ağzında tatlı bir şeker yuvarlıyormuşçasına neşeyle dökülüyordu.

Klein nükteli bir dille karşılık verdi. “Birinin babasından korkması gayet normal değil mi?”

“Haklısın.” Rozanne dirseği dönerken duvardan destek aldı.

İkili konuşurken sarmal merdivenleri inmeyi bitirmiş ve taş döşeli bir zemine ulaşmışlardı.

Uzun bir koridordu. Duvarların her iki yanına, etrafı madenî ızgaralarla çevrili gaz lambaları tutturulmuştu. Klein ve Rozanne’in gölgeleri bu aydınlatmanın altında uzayıp gidiyordu.

Klein her birkaç adımda bir, Ebedî Gece Tanrıçası’nın simgesi olan bir “Karanlık Mukaddesat Amblemi” bulunduğunu keskin gözleriyle fark etti. Işıltılı bezemelerle noktalanmış zifiri karanlık bir zemin; Kızıl Ay’ın tam yarısını çevreleyecek biçimde kümelenmişlerdi.

Bu amblemler ilk bakışta hususî bir özellik taşımıyor gibi görünse de, aralarında yürümek Klein’a derin bir sükûnet bahşediyordu. Az önceki geveze hâlinden eser kalmayan Rozanne de susmuştu.

Çok geçmeden karşılarına bir kavşak çıktı. Rozanne kısaca izah etti. “Soldaki yol Azize Selena Katedrali’ne çıkar; sağda silah, malzeme ve evrak deposu var. Ve dosdoğru ilerlersen Chanis Kapısı’na ulaşırsın.”

Azize Selena Katedrali mi? Yani Tuzdiyarı Sokağı, Kızıl Mehtap Sokağı’nın hemen arkasında mı kalıyor?

Klein hafifçe afallamıştı.

Kızıl Mehtap Sokağı’ndaki Azize Selena Katedrali, Ebedî Gece Kilisesi’nin Tingen’deki karargâhı, yerel dindar müminlerin ziyaret etmek için can attığı mukaddes bir topraktı. Banliyölerdeki Buhar ve Çarkların İlahı Kilisesi’ne ait “Kutsal Sayılar Katedrali” ve Kuzey Semti’ndeki Fırtınalar Hâkimi Kilisesi’ne ait “Nehir ve Deniz Katedrali” ile birlikte, Tingen Şehri ile ona bağlı kasaba ve köylerin ruhanî camiasını ayakta tutuyorlardı.

Statüsünün daha fazla soru sormaya müsait olmadığının bilincinde olan Klein, sadece sessizce dinlemekle yetindi.

Kavşağı geçip dosdoğru ilerlediler. Bir dakikadan kısa bir süre sonra, üzerine yedi Mukaddesat Amblemi hakkedilmiş siyah demirden, çift kanatlı bir kapı belirdi.

Karanlığın içinde nöbet tutan bir dev misali ağır, soğuk ve tahakküm edici bir heybetle orada dikiliyordu.

“Chanis Kapısı.” diye belirtti Rozanne. Yanlarındaki odayı işaret ederek ekledi. “Kaptan içeride. Kendi başına girebilirsin.”

“Pekâlâ, teşekkür ederim.” diye kibarca yanıtladı Klein.

Rozanne’in bahsettiği oda Chanis Kapısı’nın hemen önündeydi. Pencereler açıktı, içeriden ışık vuruyordu. Klein bir nefes alıp sakince parmaklarını kıvırdı.

Tak! Tak! Tak!

“İçeri gel.” Dunn Smith’in derin ve müşfik sesi duyuldu.

Klein sürgüsü çekilmemiş kapıyı usulca araladı. İçeride sadece bir masa ve dört sandalye vardı. Dunn Smith ağır ağır gazetesini okuyordu. Üzerinde Klein’ın önceki geceden aşina olduğu siyah palto vardı, göğsünden altın saat kösteği sarkıyordu ve gerilemiş saç çizgisi göze çarpıyordu.

“Gel, otur şöyle. Kararını verdin mi? Bize katılmak istediğinden, yani bizimle olacağından, emin misin?” diye sordu Dunn, gazetesini masaya bırakıp hafifçe gülümseyerek.

Klein şapkasını çıkarıp başıyla selam verdi, ardından masanın yanındaki sandalyeye ilişip başını ağır ağır sallayarak yanıtladı. “Evet, eminim.”

“O hâlde şu akde bir göz at. Heh heh, şimdilerde insanlar buna sözleşme demeyi tercih ediyor.” Dunn masanın çekmecesini çekip iki nüsha çıkardı.

Maddeler çok değildi ve çoğu zaten Dunn Smith tarafından zikredilmişti. Vurgu, gizlilik maddesi üzerindeydi. İhlal edenler krallık mahkemeleri yerine Ebedî Gece Kilisesi’nin ruhanî mahkemelerinde yargılanacaktı. Tıpkı subayların ve askerlerin yargılanmak üzere divanıharbe sevk edilmesine benzer bir nizam vardı.

Beş yıllık bir sözleşme. Haftalık maaş iki Sterlin on soli, risk ve gizlilik tazminatı olarak da on soli.

Klein metni madde madde sonuna kadar okuyup kararlı bir şekilde yanıtladı. “Benim için bir mahzuru yok.”

“O hâlde imzala.” dedi Dunn, koyu kırmızı dolma kalemi ve mürekkebi işaret ederek.

Klein derin bir nefes almadan önce kalemi denemek için bir müsvedde kâğıdı kullandı. Her iki nüshanın da ilgili yerine adını nakşetti: Klein Moretti.

Henüz bir mührü olmadığı için sadece parmak izini basmakla yetindi.

Dunn sözleşmeyi teslim alınca çekmeceden bir mühür çıkarıp belgenin sonuna ve birkaç mühim yerine bastı.

İşi bittiğinde ayağa kalkarak bir eliyle nüshalardan birini iade etti, diğer elini ise Klein’a uzatarak konuştu. “Aramıza hoş geldin… Bugünden tezi yok, sen de bizden birisin. Ve unutma, bu sözleşme de bütünüyle mahremiyete tabidir.”

Ayağa kalkan Klein, sözleşmeyi alıp adamın elini sıktı. “Yani, size Kaptan diye mi hitap etmeliyim?”

“Evet.” Dunn’ın grimsi gözleri loş, sarımtırak ortamda hususî bir derinlik barındırıyordu.

Tokalaşmanın ardından yerlerine oturdular. Klein sözleşmedeki mühre göz attı. Üzerinde şu ibare yer alıyordu: ‘Gece Şahinleri Müfrezesi, Tingen Şehri, Awwa Kontluğu, Loen Krallığı.’ “Tabela olarak ‘Karadiken Güvenlik Şirketi’ ismini kullandığınıza inanamıyorum.” dedi kıkırdayarak.

“Aslında başka tabelalarımız da var.” Dunn çekmeceden bir evrak daha çıkardı.

Üzerinde şehir yönetimi ile polis teşkilatının mühürleri vardı. İçeriği iki satırdan ibaretti: ‘Yedinci Birim, Hususî Operasyonlar Dairesi, Awwa Kontluğu Polis Müdüriyeti, Loen Krallığı.’

“İlk dört birim, asayişten sorumlu normal polislerdir. Mühim Şahsiyetleri Koruma Birimi veya Kilit Tesisler Koruma Birimi gibi. Beşinci ve sonraki birimler ise kontluğun her şehrindeki doğaüstü vakalarla, yani bizim ele aldığımız türden meselelerle, ilgilenir. Bizim birimimiz, Tingen’deki Ebedî Gece Tanrıçası müminleriyle alakalı vakalardan mesuldür. Eğer farklı inançlara mensup kişiler varsa, görevleri bölgelere göre taksim ederiz; biz ekseriyetle Kuzey Semti, Batı Semti ve Altın Çınar Bölgesi gibi yerlerden sorumluyuz.”

Dunn yavaşça açıklamaya devam etti. “Fırtınalar Hâkimi Kilisesi’ne bağlı Salahiyetli Tecziyeciler’in Altıncı Birimi; Rıhtım Semti, Doğu Semti ve Güney Semti’nden sorumludur. Üniversite Semti ve banliyöler ise Tingen’deki Makine Külli Şuuru müfrezesi olan Beşinci Birim’in idaresindedir.”

“Anlıyorum.” Klein’ın bu konuya dair bir sorusu yoktu. Ardından yüzüne şakacı bir ifade yerleşti. “Peki ya biri gerçekten ‘Karadiken Güvenlik Şirketi’ tabelasını görüp de bize iş tevdi ederse ne olacak?”

“O işleri de kabul ederiz. Neden etmeyelim ki? Tabii günlük işleyişimize mani olmadığı sürece.” dedi Dunn ağır ve mizahî bir tonda. “Elde edilen her türlü kazanç ek ödenek sayılır. Bu yüzden üyelerimiz bu tür işleri almaya dünden razıdır. Nasıl olsa kedi köpek bulmak gibi ufak tefek ama can sıkıcı meselelerin piyasası çoktan özel dedektiflerin tekeline girmiştir.”

Konu açılmışken Klein sormadan edemedi. “Peki bu Gece Şahinleri müfrezesinde toplam kaç kişi var?”

“Doğaüstü vakalar pek sık yaşanmaz. Aşkınların sayısı ise daha da azdır. Ben de dâhil, tüm Tingen Şehri’nde sadece altı Gece Şahini aslî üyesi bulunuyor. Heh heh, kalem memurlarına gelince, seninle beraber sayıları da altıya çıktı.”

Klein başını salladı ve en nihayetinde aklını ilk andan beri kurcalayan asıl, ağır soruyu dillendirdi. “Öyleyse Kaptan… Aşkınların şirazesini yitirmesiyle ne kastetmiştiniz? Bu olay neden oluyor?”