Dunn, Klein’ın sorusu üzerine bakışlarını pencereden dışarıya, Chanis Kapısı’na uzanan koridora çevirdi. Piposunu çıkarıp içine biraz tütün ve nane yaprağı bastırdıktan sonra burnuna götürdü. Sesi, geçmişin derinliklerine dalıp giden uzak bir tınıya bürünürken derin bir nefes çekti. “İnsan ancak evindeyken nane yapraklarıyla harmanlanmış tütünün o enfes kokusunun tadını tasasızca çıkarabiliyor… Klein, yaratılış mitini bilir misin?”
“Elbette, pazar mektebinde ilköğretim alırken okuma yazmayı Ebedî Gece Vahyi’nden öğrenmiştik. Bunların arasında yer alan Hikmet Kitabı ve Azizlerin Mektupları’nda da yaratılış mitinden bahsediliyordu.” Klein, asıl Klein’ın zihnindeki hafıza kırıntılarını ayıklamaya çalıştı. Konuşma temposunu yavaşlatarak devam etti. “Yaradan, Heyûlâ’dan uyanıp karanlığı parçaladı ve ilk ışık hüzmesini yarattı. Ardından Zatını tamamen evrenle bütünleştirerek bütün varlıklara dönüştü. Bedeni toprağa ve yıldızlara dönüştü. Gözlerinden biri güneşe, diğeri ise Kızıl Ay’a dönüştü. Kanının bir kısmı denizlere ve nehirlere dönüşerek yaşamı besleyip büyüttü…”
Klein bunu söylerken duraksayıverdi. Bunun bir sebebi ilgili anıların fazlasıyla bulanık olmasıysa, diğer sebebi de bu yaratılış mitinin Büyük Oburlar İmparatorluğu’nun Pangu efsanesine biraz benzemesiydi.
Farklı dünyaların insanlarının hayal güçleri bile mitlerinde ve efsanelerinde bu kadar ortak noktada buluşuyor demek ki!
Klein’ın ‘tıkanıp kaldığını’ fark eden Dunn, hafifçe tebessüm ederek araya girdi. “Akciğerleri elflere, kalbi devlere, karaciğeri ağaçsılara dönüştü; başından ejderler, böbreklerinden tüylü yılanlar, saçlarından anka kuşları, kulaklarından ise şeytanî kurtlar doğdu. Ağzı ve dişleri Aykırı Irkları var ederken, bedeninden geriye kalan sıvılar deniz canavarlarına dönüştü; bunların özü ise Naga’ydı. Midesi, ince ve kalın bağırsakları ile bedeninin habis parçaları ise iblisleri, habis ruhları ve bilumum meçhul şer menbalarını meydana getirdi. Ruhu ise Ebedî Yanan Güneş, Fırtınalar Hâkimi ve İlim ve Hikmetin İlahı oldu…”
“Hikmeti ise insanlığı doğurdu. Bu, İlk Çağ’dı, yani Heyûlâ Çağı.” Klein, Dunn’ın son cümlesini tamamlasa da tüm bu anlatılanları gülünç ve abes bulmuştu.
Bir klavye folklorcusu olarak, ilk kez bu kadar ‘ince detaylarla bezenmiş’ bir yaratılış mitiyle karşılaşıyordu. Her kayda değer ırkın, Yaradan’ın bedenindeki belli bir organa denk gelmesi can sıkıcı derecede nizamîydi.
Sanki anaokulu tekerlemesi mübarek, herkes sıraya dizilmiş elma yiyor…
Üstelik bu anlatı sadece Ebedî Gece Tanrıçası’nın kanonunda geçmiyordu. Fırtınalar Hâkimi ve Buhar ve Çarkların İlahı kiliselerinin de benzer tasvirleri vardı. Kimse kendini yüceltip diğer ilahları küçük düşürmeye çalışmamıştı.
Bu durum ya yaratılış mitinin gerçek olduğunu gösteriyor ya da bu birkaç Kilisenin Beşinci Çağ öncesinde uzlaşmaya varmadan evvel uzun mücadelelerden ve karşılıklı tavizlerden geçtiğine işaret ediyor…
Bunları düşünürken Klein’ın zihninde aniden yeni bir soru belirdi. Kaşlarını çatarak sordu. “Burada bir tezatlık var gibi. Neden Ebedî Yanan Güneş, Fırtınalar Hâkimi ve İlim ve Hikmetin İlahı doğrudan Yaradan’ın ruhundan doğuyor da Tanrıça doğmuyor?”
Ebedî Gece Vahyi’nin tarih öncesi kayıtlarında, Ebedî Gece Tanrıçası ancak İkinci Çağ’ın sonlarında uyanmıştı. Fırtınalar Hâkimi, Ebedî Yanan Güneş ve diğer ilahlarla el ele vererek insanlığı himaye etmiş ve Büyük Helak’tan sağ çıkmalarına yardım etmişti. Bu dönem Üçüncü Çağ, yani Helak Çağı olarak bilinirdi.
Toprak Ana ve Cenk Tanrısı da o dönemde ortaya çıkmıştı. Asıl adı Zanaatkârlık İlahı olan Buhar ve Çarkların İlahı ise ancak Dördüncü Çağ’da doğmuştu.
Bu mantıkla bakıldığında, ilahlar arasındaki kıdem sırası zaten kendiliğinden anlaşılıyor gibiydi.
Kadim olan daha muteberdi, bu kadar net!
Bu durum, Ebedî Gece Tanrıçası’na inananların da kafasını bir ölçüde kurcalıyordu.
Dunn Smith diğer eliyle piposunu kavradı ve cevap vermek yerine soruya soruyla karşılık verdi. “Tanrıça’nın Tazim İsmi’ni baştan sona tekrar et.”
Klein bir an için kendi kazdığı kuyuya düşmüş gibi hissetti. Zihnini zorlayarak hatırlayabildiği kadarını geri çağırmaya çalıştı. “Yıldızlı Gökkubbe’nin fevkinde, bekadan daha baki olan Ebedî Gece Tanrıçası. O aynı zamanda Kızıl’ın Hâkimesi, Sırrakadem’in Anası, Şeamet ve Dehşet Ecesi, Sükûnet ve Sükût’un Sahibesidir.”
Neyse ki, neyse ki Klein’ın annesi Ebedî Gece inancına bağlı, dindar biriydi. Hayattayken her akşamüstü ve her yemekte bu unvanları zikrederdi. Asıl Klein’ın anıları parça pinçik olmuş olsa da her şey tamamen kaybolmamıştı.
“Peki, Kızıl’ın Hâkimesi neyi simgeler?” diye sordu Dunn, yol gösterici bir edayla.
“Kızıl Ay’ı.” Klein bu cevabı verdiği an durumu idrak etmiş gibiydi.
Dunn hafifçe tebessüm etti. “Öyleyse Kızıl Ay, Yaradan’ın neresinden vücut buldu?”
“Tek bir gözünden!”
Klein ve Dunn bakışıp gülümsediler.
Bu durum, Yaradan’ın ruhunun üçte birinden tezahür eden Fırtınalar Hâkimi ve benzerlerinin haşmetinden zerre aşağı kalmıyordu!
Toprak Ana ve Cenk Tanrısı Kiliselerinin de muhtemelen benzer izahları vardı. Lâkin Buhar ve Çarkların İlahı, kendine böyle bir köken atfetmek için fazla geç doğmuştu. Kilisesi bin yılı aşkın bir süre boyunca zayıf kalmıştı. Ancak buhar makinesinin icadıyla önceliği ele geçirip diğer kiliselerle hakikaten aynı seviyeye gelmişti.
Dunn piposunu yavaşça okşadı. “İnsanlık Yaradan’ın hikmetinden doğdu, bu yüzden zeki ve fevkalade beyinlerimiz var ama diğer harikulade güçlerden yoksunuz. Yine de yaratılış mitinden yola çıkarak basit ama net bir sonuca varabiliriz. Her şey aynı menşeden gelir.”
“Aynı menşeden…” Klein bu son birkaç kelimeyi mırıldandı.
“Bu çıkarsamadan hareketle… ilahların himayesi altında devlere, iblislere ve Aykırı Irklara karşı mücadele eden insanlar zamanla, evet, yavaş yavaş, fevkalade güçler elde etmenin yollarını keşfettiler. Habis ruhların, ejderlerin, canavarların… yahut harikulade ağaç, çiçek ve kristallerin ilgili parçalarını alıp başka malzemelerle harmanlayarak iksirler hazırladılar. Bu iksirleri içip özümseyen kişi farklı güçler kazanırdı. Bu, bütün İlm-i Esrar ekollerinin ortak bilgisidir.”
Dunn teferruata girmeden yalnızca kısa bir girizgâh yapmıştı. “Bu süreçte atalarımız, çok acı tecrübelerle şunu öğrendiler: Doğrudan yüksek seviyeli veya fevkalade iksirleri tüketmek kolaylıkla feci sonuçlar doğurabiliyordu. Üç muhtemel netice vardır.”
“Hangi üç netice?” diye üsteledi Klein merakla.
“İlki: Zihinsel ölüm ve bedenin tamamen çökmesi. Etin her bir zerresi dehşetengiz birer canavara dönüşür. İkincisi: İksirdeki güçler yüzünden kişinin karakteri değişime uğrar. Soğuk, alıngan, hırçın, zalim ve hissiz birine dönüşürler. Üçüncüsü ise…” Dunn piposunu masaya bırakıp porselen fincana uzanarak bir yudum aldı. “Paz Nehri Vadisi’nden gelen Fermo kahvesi acıdır ama kokusu çok hoştur. Damakta harika bir tat bırakır. İster misin?”
“Feynapotter yaylasının kahvesini tercih ederim. Gerçi… onu da Welch’in yerinde sadece birkaç kez içebilmiştim.” diyerek kibarca reddetti Klein. “Üçüncü netice nedir?”
“Zihinsel buhran. Anında aklını yitirmek, bir iblisten beter bir varlığa dönüşmek. Şirazesini yitirmek derken kastettiğimiz şey tam olarak budur.” Dunn, ‘şirazesini yitirmek’ nitelemesinin üzerine bilhassa basmıştı.
Klein’ın tek kelime etmesine fırsat bırakmadan kahve fincanını masaya bırakıp devam etti. “Uzun süren deneyler ve arayışların ardından… İlhad Levhası’nın da ortaya çıkışıyla birlikte, insanlar nihayet iksir sistemini kusursuzlaştırdılar. Kademe kademe yükselmeyi ve istikrarlı gelişmeyi sağlayan bazı Mertebe zincirleri oluşturduk. Mertebe numarası ne kadar düşükse, iksirin seviyesi o kadar yüksektir. Geldiğimiz noktada, yedi büyük kilisenin her biri en azından bir eksiksiz Mertebe zincirini elinde tutuyor. Bunun haricinde… son birkaç yüz veya bin yılda topladıkları eksik ‘yollar’ da mevcut.”
“İlhad Levhası mı?” Klein bu tabiri anında yakalamıştı.
Toplantıda Asılmış Adam da bundan bahsetmişti!
Asılmış Adam’a göre, bir iksir sisteminin oluşumu ve tamamlanmasındaki en kritik faktör İlhad Levhası’ydı!
Bu durum, Dunn’ın az önce anlattıklarıyla tam olarak örtüşmüyordu.
“Bu, bazı habis ilahlar tarafından yaratılmış bir şey. Hangi çağda ortaya çıktığına, içinde ne barındırdığına ya da onu bu kadar özel kılanın ne olduğuna dair… benim de net bir fikrim yok. Eğer bu konuda herhangi bir ipucuna rastlarsan, derhal bana bildirmelisin. Bu husus, azami ehemmiyeti hak eder.” dedi Dunn kaçamak bir tavırla. “Sana şirazesini yitirme türlerinden birini söyledim. Şimdi kalan dördünü anlatacağım.”
“Pekâlâ.” Klein, İlhad Levhası’na dair zihnini kurcalayan soruları şimdilik rafa kaldırıp pürdikkat dinlemeye koyuldu.
“İnsanlar zeki zihinlere sahip olsalar da fevkalade güçlerden yoksundur dedik ama… bu mutlak bir doğru değil. Her zaman birkaç şanslı, ya da belki şanssız demeliyim, kişi çıkar. Bunlar nispeten daha yüksek bir Firaset’le doğarlar. Yani… ruhları sezebilme yetisiyle. Başkalarının duyamadığı sesleri duyar, göremediği şeyleri görürler. Aşkınların kısmî karakteristik özelliklerini taşırlar.”
Dunn konuşurken etrafındaki boşluğa bakınmıştı; bu bakış Klein’ı korkuyla ürpertmişti. “Başka bir deyişle, onlar yarım bir Mertebe 9 Aşkın sayılırlar ve sabit karakteristiklere sahiptirler. Ah, Mertebe 9 ‘zincir’in en alt kademesidir. Uzun lafın kısası, sadece o karakteristiklere karşılık gelen sabit bir Yol’u seçebilirler. Eğer başka iksirler içerlerse; hafif vakalarda zihinsel anormallik, ağır vakalarda şirazesini yitirme, daha ağır vakalarda ise doğrudan ölüm görülebilir.”
“Anladım.” Klein ağır ağır başını salladı.
“Üçüncü tür, ikinciye benzer. Bir Mertebe zincirini seçtiğin an… artık o yoldan yürümeye mahkûmsundur. Pişmanlığa yer yoktur. Eğer başka ‘yollar’ın denk Mertebelerinden iksirler içecek olursan… büyük ihtimalle birbirine karışmış, tuhaf ve çarpık güçler elde edersin. Ancak yarı çıldırmış bir ruh hâline bürünmen neredeyse kesindir; alıngan ve hırçın, zalim ve kana susamış… yahut suskun ve melankolik.
“Ve böyle bir hata için sana tanınan tek bir şans vardır. Sonrasında, ister asıl yolunun iksirini iç, ister hâlihazırda bulunduğun Mertebe’nin iksirini iç, varacağın yegâne sonuç şirazesini yitirmektir. Bu noktada netice zihinsel ölüm, bedenin çöküp bir canavara dönüşmesi yahut habis bir ruha dönüşmen olabilir.” Dunn konuşmasını kahvesinden aldığı ağır bir yudumla böldü.
Anlatılanların ağırlığıyla dehşete düşen Klein, birkaç saniye sustuktan sonra yeniden sordu. “Peki ya dördüncü tür?”
“Dördüncü tür… heh. En yaygın karşılaşılan sorunlardan biri de budur. Aslen fevkalade mahluklara ait olan güçleri elde etmek için iksirleri içtiğimizde, tabiatımıza aykırı bir dönüşüm geçiririz. Bu yüzden, o varlıklardan artakalan nefsten öyle ya da böyle etkileniriz. Belki hiçbir belirti dışa vurmaz, dışarıdan bakan biri hiçbir şey fark etmez ancak o nefs içimizde bir yerde mutlaka pusuda bekler. Eğer kişi, iksirin getirdiği o Aşkın güçlere tam anlamıyla hâkim olmadan ve zihnindeki o sinsi izleri silip atmadan daha yüksek bir Mertebe’nin kendisine karşılık gelen iksirini düşüncesizce içerse, delilik de şirazesini yitirme de gitgide birikir…” Dunn’ın sesi bıçak gibi kesiliverdi.
Kısa bir sessizliğin ardından ağır bir iç çekişle devam etti. “Biz Gece Şahinleri’nin iç kuralları gereği bir arkadaşımız ne kadar büyük liyakat gösterirse göstersin, son iksirini en az üç yıl önce içmiş olmalı ve yükselmeden evvel ilgili değerlendirmeden geçmelidir. Buna rağmen… her yıl bu sebeple şirazesini yitiren pek çok yoldaşımız oluyor.”
Ne kadar korkunç…
Klein kesik bir nefes alarak sordu. “Öyleyse son tür nedir?”
Dunn’ın dudakları yukarı doğru kıvrılsa da yüzünde bir tebessümden eser yoktu. “Beşinci tür de şirazesini yitirmenin yaygın sebeplerinden biridir. Aşkınların Firaset’i, içtikleri iksirle az ya da çok yükselir. Mertebe numarası küçüldükçe Firaset daha da keskinleşir. Bu yüzden başkalarının duyamadıklarını duyar, göremediklerini görür ve başkalarının asla karşılaşmayacağı şeylerle yüzleşirler. Durmaksızın esrarengiz bir ayartılmaya ve hayalî bir iğvaya maruz kalırlar. Başka bir uyarana maruz kaldıklarında veya içlerinde açgözlü bir arzu belirdiğinde ağır ağır şirazelerini yitirme yoluna girerler.”
Dunn doğrudan Klein’ın gözlerinin içine bakarken, gri irislerinde Klein’ın yansıması belirmişti. Sesi kasvetli bir ağırlığa büründü. “Gece Şahinleri’nin modern teşkilat düzeninin kurucusu Başpiskopos Chanis bir keresinde şöyle demişti: ‘Bizler muhafızlarız, ama aynı zamanda tehlikeye ve deliliğe karşı durmaksızın savaşan bir avuç zavallıyız.’”