Esrarın Hükümdarı

“Bizler muhafızlarız, ama aynı zamanda tehlikeye ve deliliğe karşı durmaksızın savaşan bir avuç zavallıyız.”

Pencerenin ardındaki koridor kapalıydı. Taş duvarlar buz gibiydi. Oda parlak sarı ışıklarla aydınlanmıştı. Dunn Smith’in anlattıkları ağır ağır yankılanıyor, Klein’ın kalbine art arda inen darbeler gibi onu geçici bir süreliğine dilsiz bırakıyordu.

Klein’ın sessizliği karşısında Dunn başını iki yana sallayarak gülümsedi. “Büyük bir hayal kırıklığına mı uğradın? Aşkınlar tam olarak hayal ettiğin gibi değillerdir. Biz daima tehlikeyle kol kola yürürüz.”

Sarsıntıdan sıyrılan Klein, ses tonunu tartarak yanıt verdi. “Her kazancın ödenmesi gereken bir bedeli vardır.”

Doğrusu, bir Aşkın olmanın getirdiği görkemin, anormalliğin ve olağanüstülüğün ardında böylesine sinsi tehlikeler yatabileceği aklının ucundan bile geçmemişti. Belki de bu dehşete ilk elden tanık olmak yerine sadece tasvirini dinlediği için, belki de çoktan bu girdabın içine çekildiği ve her an tuhaf bir hadiseyle karşılaşabileceği için korkuları hafiflemişti. Korkusunu, huzursuzluğunu, endişesini ve vesvesesini kısa sürede zapt etmeyi başardı.

Elbette içten içe geri adım atma dürtüsü kaçınılmazdı. Zihninin köşesinde bir yerlerde dolanıyor ve gitmeyi inatla reddediyordu.

Fincanındaki son yudumu da bitiren Dunn ekledi. “Fena değil. Oldukça olgun, oldukça aklı başında… Ayrıca Aşkınlar sandığın kadar kudretli varlıklar da değillerdir, özellikle de düşük bir Mertebe’deyseler. Sahi, en yüksek dereceyi 1, en düşüğünü ise 9 ile ifade etmemiz sence de tuhaf değil mi? Sezgilere ve mantığa ters düşüyor. Sürekli bahsettiğimiz şu ‘düşük Mertebe’ kavramı, seviyenin düşüklüğünü yani rakamın büyüklüğünü ifade eder. Onlar, Mertebe zincirinin yalnızca başlangıç noktasıdır.

“Pekâlâ, nerede kalmıştım ben — evet, Aşkınlar sandığın kadar kudretli değildir. Düşük Mertebe bir Aşkın’ın gücü, bırakın topları, ateşli silahlara karşı bile bir hiçtir. Sadece… bazı yönlerden ateşli silah ve toplardan daha harikuladedirler; kendilerine karşı tedbir almak da daha güçtür. Eğer ileride bir Aşkın olma şansına erişirsen, bugün sana söylediklerimi çok iyi tartmalısın. Aceleci kararlar verme.”

Klein dudaklarına yerleşen alaycı bir tebessümle mırıldandı. “Elime ne zaman böyle bir fırsat geçeceğini bile bilmiyorum ki.”

Ayağına kadar gelirse böyle bir fırsatı tepmeyeceğini düşünüyordu. Yanlış bir iksir ya da Mertebe zincirinde gereğinden yüksek seviyeli bir iksir içme hatasından büyük ölçüde kaçınılabilirdi. Asıl büyük tehlike, iksirlerin beraberinde getirdiği belli belirsiz etkiler ile Firaset yükseldikten sonra duyulacak, görülecek meçhul ‘tehlikeler’di.

İlk sorun için, kendinden önceki nesillerin deneyimlerinden faydalanabilirdi. Yükselmek için acele etmediği ve güçleri üzerindeki kontrolü sabırla eline aldığı sürece, şirazesini yitirme ihtimali nispeten düşük olmalıydı. Üstelik, şu anki potansiyel tehlikeyi gidermek istiyordu. İlm-i Esrar’ın özünü kavramalı ve kendi dünyasına geri dönmenin bir yolunu bulmalıydı. İlk adımı atmak istemesinin asıl nedeni buydu. Öyle Yüksek Mertebe basamaklarında gözü yoktu. Şirazesini yitirmek bu kadar kolaysa yükselmeyi boş verirdi. Olduğu Mertebe’de takılır ve ‘eve’ dönüş rotasını çizebilmek için bilgisine yaslanırdı.

İkinci tehlikeyi uzun uzun deşmeye gerek yoktu. Şu şans artırma ritüelini yaptığında zaten az kalsın aklını kaçıracaktı. Kafasını patlatacak gibi olan o fısıltılar hâlâ zihninde capcanlıydı. Sırf Aşkın olmamayı seçti diye bunlardan kaçabileceği yoktu. O hâlde en azından kendini savunabileceği bir güç elde etmek çok daha mantıklıydı.

Bunları düşününce artılarla eksiler Klein’a apaçık görünüyordu. Geri adım atma fikri zihninden büyük ölçüde silinmişti.

Dunn, gri gözlerine yerleşen hafif bir parıltıyla piposunu yeniden eline aldı. “Sana bu konuda kesin bir cevap veremem. Bir Aşkın olmak için, her şeyden evvel yeterli liyakati göstermelisin. Belki yarın, belki de ertesi gün çok mühim kadim metinleri deşifre etmeyi başarırsın. Ya da belki de yürüttüğümüz vakalardan birinde bize kıymetli bir görüş sunarsın? İkinci olarak da, üstlerimizin yeni bir fikri olup olmadığına bağlı. Kimse kesin bir şey söyleyemez.

“Pekâlâ, sanırım artık Aşkınlar hakkında epeyce bir şey öğrendin. İleride artık aceleci kararlar vermezsin. Şimdi… sana Gece Şahinleri müfrezemizin kalem işlerini anlatacağım.”

Ayağa kalkıp kapıya yöneldi. Chanis Kapısı’nın tersi istikametini işaret ederek devam etti. “Bir muhasebecimiz var, bir başkası da faytonculuk yaparken aynı zamanda Kilise’den ve polis teşkilatından gelen erzakları toplayıp levazımı tedarik etmekten sorumlu. Onlar profesyonel çalışanlar, bu yüzden nöbete kalmaları gerekmiyor, pazar günleri dinlenebiliyorlar. Diğer üç kalem memuru ise Rozanne, Bredt ve İhtiyar Neil. Görevleri ziyaretçilerle ilgilenmek, odaları temizlemek, vaka dosyalarını ve eşya beyan listelerini tutmak. Ayrıca silah, malzeme ve evrak deposunu bekliyorlar; birinin içeri girmesi, bir eşya çıkarması ya da iade etmesi gerektiğinde kayıt prosedürlerini tavizsiz bir şekilde uyguluyorlar. Pazar günleri haricinde hepsinin haftada bir gün izni var. Gece nöbetlerini ve tatil günlerini aralarında anlaşıp ayarlıyorlar.”

Klein Aşkınlarla ilgili düşünceleri zihninin gerisine iterek yapacağı işi netleştirmeye çalıştı. “Yani benim vazifelerim de Rozanne ve diğerleriyle aynı mı olacak?”

“Hayır, buna lüzum yok. Sen bir profesyonelsin.” dedi Dunn gülümseyerek. “Şu an için iki görevin var. İlki, her sabah veya öğleden sonra dışarı çıkıp biraz yürüyeceksin. Özellikle Welch’in evinden senin evine çıkan sokaklara ağırlık ver.”

“Ne?” Klein afallamıştı.

Bu nasıl bir iş lan? Profesyonel diye buna mı diyorsunuz?

Dunn ellerini siyah paltosunun ceplerine soktu. “Hafızanı kaybettiğini teyit ettikten sonra Welch ve Naya vakasını kapatacağız.” dedi. “Aynı şekilde, Antigonus ailesinin o el yazması da tamamen ortadan kayboldu. Onu yanında götürdüğünden şüpheleniyoruz. Eve dönerken bir yerlere saklamış olabilirsin, evinde hiçbir ipucu bulamamamızın sebebi de muhtemelen budur. Olay mahallinde değil de evinde ‘intihar’ etmiş olmanın nedeni de muhtemelen buydu.

“Her ne kadar esrarengiz bir etkinin altında kalıp o anı parçasını unutmuş olsan da, insan zihni ve ruhu muazzam bir yapıdır — geride hâlâ birtakım izler kalmış olabilir. Daly bir Ruh Aracısı olarak sahip olduğu yöntemlerle o kalıntılara ulaşamadı ama bu, onların var olmadığı anlamına gelmez. Belki tanıdık ve mühim bir noktada… bir yaşanmışlık hissine kapılırsın.

“İşte bizim elde etmek istediğimiz şey tam olarak bu.”

“Anladım.” Klein meselenin ardındaki mantığı kavramıştı.

Gece Şahinleri’nin el yazmasının yeri hakkındaki çıkarımı gayet makuldü.

O sırada olay yerinde bulunanlar arasında hayatta kalan tek kişi oydu. Yazmayı alıp dönüş yolunda saklamak için hem zamanı hem de sebebi olan yegâne kişi de kendisiydi!

“Eğer yazmayı bu yolla bulabilirsen, bir Aşkın olmak için gereken liyakati muhtemelen sağlamış olursun.” Dunn’ın bu sözleri, yazmanın belli bir önem taşıdığını üstü kapalı bir şekilde açık ediyordu.

“Umarım.” Klein başıyla onayladı.

Dunn konuyu yeniden değiştirdi. “İkinci olarak, her hafta bir gün iznin var. Şimdilik hangi gün olacağına sen karar verebilirsin. Dışarıda olmadığın vakitlerde silahhanemize gidip oradaki literatürü ve kanon metinlerini okuyacaksın. Bu, tam da profesyonel bir tarihçiye göre bir iş. Hepsini bitirdiğinde ise İhtiyar Neil ve diğerleriyle dönüşümlü nöbet tutmaya başlaman gerekecek.”

“Pekâlâ, sorun değil.” Klein’ın omuzlarındaki gerginlik hafifledi.

İşim çok da zor değilmiş…

Dunn yarı yarıya dönerek üzerinde yedi Mukaddesat Ambleminin kazılı olduğu, çift kanatlı siyah demir kapıları işaret etti. “Burası Chanis Kapısı. Adını Gece Şahinleri’nin modern teşkilat düzeninin kurucusu Başpiskopos Chanis’ten alıyor. Her büyük şehrin merkez katedralinin altında bunlardan bir tane bulunur.

“Gece Şahinleri’nin aslî üyeleri tarafından dönüşümlü olarak korunur. İçeride Kilise bünyesinden en az iki ‘Bekçi’ ve sayısız tuzak bulunur. Ona sakın gelişigüzel yaklaşma… aksi takdirde şeamet yakanı bırakmaz.”

“Kulağa pek etkileyici geliyor.”

“İçerideki alan birkaç farklı bölgeye ayrılmıştır. Belirli Mertebeler için belirli iksir formülleri ve diğer harikulade malzemeler orada muhafaza edilir. Ayrıca sapkınları, Aykırı Irkları, tarikatçıları ve gizli teşkilat üyelerini geçici olarak alıkoymak için de kullanılır. Heh, eninde sonunda Kutsal Katedral’e gönderilecekler tabii.”

Kutsal Katedral mi? Krallığın kuzeyindeki Kış Kontluğu’nda bulunan Ebedî Gece Tanrıçası Kilisesi’nin karargâhı… Sükûnet Katedrali olabilir mi?

Klein duyduklarını tartıyormuş gibi usulca başını salladı.

“İlâveten, içeride yüksek gizlilik derecesine sahip türlü belge ve eserlerin nüshaları da bulunuyor. Daha yüksek bir erişim izni kazandığında, onları okuma şansın olabilir.” Dunn sözlerine devam etmeden önce bir an duraksadı. “Chanis Kapısı’nın ardında, en alt katta Mühürlü Eserler de var.”

“Mühürlü Eserler mi?” Kulağa son derece özel, teknik bir terim gibi gelmişti.

“Topladığımız ve geri aldığımız bazı Aşkın eşyalar fazlasıyla mühim ve harikuladedir. Yanlış ellere geçmeleri muazzam bir yıkıma sebebiyet verebilir. Bu sebeple onları mutlak bir gizlilik içinde muhafaza etmeli ve dikkatle gözetim altında tutmalıyız. Biz dahi onları yalnızca hususî durumlarda kullanabiliriz. Üstelik…” Dunn devam etmeden evvel kısa bir es verdi. “Üstelik, içeride çok hususî olan bazı şeyler var. Bekçilerin akıllarını çelebilecek türden ‘canlı’ niteliklere sahipler. Çevrelerini yönlendirebilir, kendi kendilerine kaçabilir ve felaket sonuçlara yol açabilirler. Katı bir şekilde zapt edilmeleri elzemdir.”

“Büyüleyici.” diye mırıldandı Klein dalgın bir sesle.

“Gece Şahinleri karargâhı, bu Mühürlü Eserleri dört dereceye ayırmıştır. Sınıf 0, ‘Son Derece Tehlikeli’ olanları temsil eder. En yüksek ehemmiyete ve en yüksek gizlilik derecesine tabidirler. Onlar hakkında soru sorulamaz, bilgi yayılamaz, tasvir edilemez veya casusluk yapılamaz. Yalnızca Kutsal Katedral’in bodrumunda mühürlenebilirler.

“Sınıf 1, ‘Yüksek Tehlikeli’ statüsündedir. Sınırlı şekillerde kullanılabilirler. Gizlilik derecesi uyarınca bilgiye erişim yalnızca piskoposluk bölgesindeki piskoposlar veya Gece Şahinleri diyakozları ve üstüyle sınırlıdır. Backlund gibi piskoposluk karargâhlarının merkez katedralleri bu eserlerden bir veya iki tane muhafaza edebilir. Geri kalanlar Kutsal Katedral’e teslim edilmek zorundadır.

“Sınıf 2, ‘Tehlikeli’ olanlardır. Dikkatle ve ölçülü bir şekilde kullanılabilirler. Gizlilik derecesi uyarınca piskopos ya da Gece Şahinleri müfreze kaptanı ve üzeri bir rütbe elzemdir. Büyük şehirlerdeki merkez katedraller bu eserlerden üç ila beş tane barındırabilir. Geri kalanlar en yakındaki Kutsal Katedral’e ya da piskoposluk karargâhına devredilir.

“Sınıf 3, ‘Belirli Ölçüde Tehlikeli’ olanlardır. Kullanımları özen gerektirir. Yalnızca üç veya daha fazla kişi gerektiren operasyonlar için talep edilebilirler… Gizlilik derecesi uyarınca Gece Şahinleri’nin aslî üyesi olmak kâfidir.

“İleride bunlara dair belgeleri göreceksin. Rakamlara bakarak neyi temsil ettiklerini anlayabilirsin. Örneğin 2-125, ‘Tehlikeli’ sınıfının 125 numaralı Mühürlü Eseri anlamına gelir.” diye teferruatıyla açıkladı Dunn.

Dunn konuşmasını sürdürürken bedenini çevirip odasına döndü ve çekmecesinin en dibinden bir kâğıt parçası çıkardı. “Bu arada, şuna bir bak. Üç yıl evvel, yeni atanan bir başpiskopos şirazesini yitirdi. Nasıl olduğu bilinmeden kat kat korumayı aşıp Sınıf 0 bir Mühürlü Eser ile sırra kadem bastı. Bu fotoğrafı zihnine kazı. Eğer onu fark edersen, sakın dikkatini çekme veya rahatsız etme. Derhal geri dönüp durumu rapor et, aksi takdirde görev başında ölme ihtimalin yüzde bin olur.”

“Ne?” Klein kâğıdı eline aldı. Üzerinde hiçbir başlık yoktu. Yalnızca siyah beyaz bir fotoğraf ve birkaç satır yazı bulunuyordu.

“Ince Zangwill. Erkek. Kırk yaşında. Eski başpiskopos. Yükselmesinde başarısız olup şeytanın ayartmasına yenik düşen ve mütereddi bir Serhad Bekçisi. 0-08 numaralı Mühürlü Eser ile kaçtı. Belirgin özellikleri…”

Fotoğraf ve beraberindeki yazılı tasvir, Ince Zangwill’i her iki tarafında düğmeleri olan simsiyah bir ruhban cübbesi ve yumuşak bir başlık içinde gösteriyordu. Saçları koyu sarıydı. Gözbebekleri o denli maviydi ki neredeyse siyaha çalıyordu. Burun köprüsü yüksek ve düzgündü, dudakları sımsıkı kenetlenmişti. Yüz hatları klasik bir heykeli andırıyordu; yüzünde tek bir kırışıklık dahi yoktu. En çarpıcı özelliği ise bir gözünün kör olmasıydı.

“Mütereddi kişi hakkındaki tasvir bu kadar teferruatlıyken, Mühürlü Eser’e dair tek bilgi kod adı…” Klein ilk izlenimini dürüstçe dile getirdi.

“İşte bu yüzden en yüksek gizlilik derecesine tabi. 0-08 numaralı Mühürlü Eser için başlatılan arama faaliyetleri yalnızca sözlü olarak aktarılır, asla kayda geçirilmez. Üstelik ona dair yalnızca az miktarda bilgi aktarılır.” dedi Dunn iç çekerek. “0-08 sıradan bir tüy kalem gibi görünüyor, lâkin yazmak için mürekkebe ihtiyaç duymuyor. Hepsi bu.”

Dunn mevzuyu daha fazla deşmedi. Siyah paltosundaki altın zinciri çekerek aynı renkte, göz alıcı bir cep saati çıkardı. Kapağını tık sesiyle açıp kısaca göz attıktan sonra dışarıyı işaret etti. “Bilmen gereken her şeyi anlattım. Silahhaneye gidip İhtiyar Neil’ı bul. Okuman gereken belgeleri ayarlamasını söyle. O sıradan bir kalem memuru değildir. Bir zamanlar o da bir aslî üyeydi, lâkin yaşı ilerlemişti, ayrıca yükselme de elde edememişti. Sağlığı pek yerinde değil, bu yüzden vaka üstlenmesi artık münasip olmuyor. Üstelik içeride bir Bekçi olmak ya da evinde inzivaya çekilmek de istemiyor. Tek arzusu, belgeler ve kitaplar arasında vakit geçirmek.”