Klein bir anlığına kendi dünyasına geri döndüğünü bile düşündü. Ne var ki, pirinç ızgaralarla çevrili o zarif gaz lambası ve İhtiyar Neil’ın el çekimi kahvesini sakladığı gümüş kakmalı kalay kutu, onu içinde bulunduğu gerçekliğe döndürdü.
Benden önce ruh göçü yapan İmparator Roselle cidden hemşehrim mi çıktı yani? Bu dünyada var olmayan Basitleştirilmiş Çince’yi kullanarak sırlarını mı kaydetmiş?
Yabancı bir dünyada eski bir dostla karşılaşmanın tarifsiz hissiyatıyla, önündeki üç sayfayı hızla okuyuverdi.
“18 Kasım. Cidden büyüleyici bir mevzu. Hayalperest bir deney ve şans eseri yapılan bir hata, fırtınaların ortasındaki o dipsiz karanlıkta kaybolup tuzağa düşmüş şu zavallı herifi keşfetmemi sağladı. Bu dünyanın gerçekliğine yalnızca her ayın dolunayında yaklaşabiliyor. Yine de feryatlarını kimseye duyuramıyor. Şanslı adam, ne de olsa bu çağın ana karakteri olan bana denk geldi.”
“Yukarıda yazdığım paragrafı okuyunca içime bir kasvet çöktü. Çincem bile çeviri metni gibi duruyor. Kırk yıl bir parmak şıklatması kadar kısa sürede geçip gitti. Geçmiş anılarım artık bir rüyadan farksız.”
“1184, 1 Ocak. O görkemli Yeni Yıl Galasında, Leydi Florena tek kelimeyle bir afetti.”
“2 Ocak. Dışişleri komitemdeki beylerin hepsi süzme salak!”
“3 Ocak. Zamanında çok aceleci bir seçim yapmışım. Geriye dönüp baktığımda, Çırak, Kâhin veya Kapkaççı’yı seçmeliymişim. Ne yazık ki, her şeye baştan başlamanın bir yolu yok.”
“4 Ocak. Benim çocuklarım neden bu kadar yarım akıllı? Kendimi defalarca tekrar ettim. O üfürükçülere kanmayın! Hayır, belki o üfürükçülerin kendileri de kandırılmıştır. İksirlerin kilit noktası onları kavramak değil, onları sindirmektir! Mesele kazıyıp çıkarmak değil, rol yapmaktır! Ve bir iksirin adı yalnızca ‘asıl simgesi’ değil, somut bir imgedir; sindirmenin anahtarı!”
“22 Eylül. Bana karşı bir ittifak kuruluyor. Kuzeyden Feysac, doğudan Loen, güneyden Feynapotter. Düşmanlarım sonunda güçlerini birleştirdi ama zerre korkum yok. Silah ve bilgi birikimindeki nesil farkının, sırf kuru kalabalık ve düşük seviyeli Mertebe Sahipleri ile telafi edilemeyeceğini onlara acı gerçeklerle öğreteceğim. Kaldı ki, emrimde kimse yokmuş gibi davranıyorlar. Yüksek Mertebelere gelince, heh heh. Benim kim olduğumu unuttular mı?”
“23 Eylül. İlahların Metruk Diyarı’nı arayan gemiyle iletişimi kaybettim. Kablosuz telgrafı icat etmeyi düşünmeliyim. Umarım fırtınadan etkilenmez.”
“24 Eylül. Bayan Ithaca, Leydi Florena’dan çok daha büyüleyici. Belki de sadece gençliğime karşı nostaljik takılıyorumdur.”
Bunlar elle çoğaltılmış kopyalar olduğundan, Çince karakterlerin karmaşık yapısı sebebiyle her karakter epeyce büyütülmüştü; bu da her sayfaya daha az içerik sığmasına yol açmıştı. Dahası, muhafaza ve araştırma maksadıyla sayfaların arkası boş bırakılmıştı. Yine de günlükleri okurken Klein’ın iç dünyasında fırtınalar koptu. Özellikle İmparator Roselle’in iksirlerin özüne dair yaptığı tanım, ona çözüme giden yolu bulmuş gibi hissettirdi. Paha biçilmez bir sırrı öğrenmiş olmanın coşkusuyla yanıp tutuşuyordu.
Belki de bu, bir Aşkın olarak gelecekteki Yol’um için bir fener olur! Hım, bu üç sayfa farklı zamanlara ait girdileri barındırıyor. Görünüşe göre İmparator Roselle yılı sadece her senenin ilk girdisinde belirtmiş. Eylül ve kasım aylarını içeren iki sayfanın hangi yıla ait olduğunu tespit etmek imkânsız…
Keşfettiği o zavallı herif kim? ‘Sindirmek’ ve ‘rol yapmak’ aslında ne anlama geliyor?
İlahların Metruk Diyarı nerede?…
Bu sorular zihninde kaynıyordu. İmparator Roselle’in günlüğünün tamamını toplayıp baştan sona okuma arzusuyla yanıp tutuşuyordu!
Karşısında oturan İhtiyar Neil, “Klein?” dedi.
Klein irkilerek kendine geldi, durumunu aceleci bir kıkırdamayla örtbas etti. “Kendimi bir anlığına herkesten özel sandım herhâlde. Oturup şifresini çözebileceğimi falan düşündüm.”
“Gençlik işte.” İhtiyar Neil gülerek başını salladı. “Bir zamanlar ben de kendimi herkesten özel sanırdım.”
Klein elindeki üç sayfayı çevirdi. Hiçbir şeyi gözden kaçırmadığını doğruladıktan sonra onları İhtiyar Neil’a uzatırken umursamaz görünmeye çalışarak sordu. “Sadece bu birkaç sayfa mı var elimizde?”
İmparator Roselle’in günlüklerinden daha fazlasını okumam lazım!
“Çok mu olmasını bekliyordun?” İhtiyar Neil sayfaları okşarken alaycı gülüşüyle yüzündeki kırışıklıklar daha da derinleşti. “Zaten yılda Aşkınlar ve gizem içeren pek fazla vaka olmuyor. Ah, bunun asıl sebebi Kuzey Kıta’daki fevkalade mahlukların giderek tükenmesi. Onlar olmadan daha fazla iksir de elde edilemiyor, bu da Aşkınların sayısının zamanla azalmasına yol açıyor. Ah, son birkaç yüzyılda ejderler, devler ve elfler sadece kitaplardaki kayıtlardan ibaret hâle geldi. Denizhalkı bile artık kıyı sularında görülmüyor.”
Bunu duyduğunda Klein’ın aklına internetteki o eski geyiklerden biri geldi. Dudaklarına yayılan bir gülümsemeyle, “Sanırım bir Ejderhaları ve Devleri Koruma Derneği kurmanın vakti geldi.” dedi.
İhtiyar Neil kafa karışıklığıyla ona bakakaldı. Ne demek istediğini kavraması epey vaktini aldı. Nihayet jeton düştüğünde ise masayı tokatlayarak pek de bir beyefendiye yakışmayacak kadar gürültülü bir kahkaha patlattı. “Haha, Klein, cidden âlemsin. Bu bizim Loen Krallığı’mızın değişmez bir âdetidir gerçi. Gençlerin mizah anlayışının olması iyidir. Ama mevzuyu bu kadar dar bir çerçeveye sıkıştırmamak lazım bence. Neden sadece ejderhaları ve devleri koruyoruz ki? Adı Fantastik Canavarları Koruma Derneği olmalı.”
“Hayır, hayır, hayır. O gariban bitkileri nasıl es geçebiliriz?” Klein başını iki yana salladı.
Bakışıp bir ağızdan duyurdular. “Fantastik Canlıları Koruma Derneği!”
Sözsüz bir mutabakatla sırıttılar. Aralarındaki gergin ve yabancı atmosfer büyük ölçüde dağılıvermişti.
“Senin gibi ilginç gençler gitgide azalıyor… Ne diyordum ben?” İhtiyar Neil’ın kırışıklıkları bir gülümsemeyle gevşedi. “Hah, hatırladım. Zaten yılda Aşkınlar ve gizem içeren pek fazla vaka olmuyor. İmparator Roselle’i yücelten o mankafalar ise azınlığın da azınlığı. Üç sayfa bulabilmemiz bile büyük nimet… Gerçi, diğer büyük katedrallerde veya piskoposluklarda da birkaç sayfa daha bulunmalı…”
Kendi kendine bir şeyler geveledikten sonra, Klein’ın çoktan masaya bırakmış olduğu onay belgesini eline alıp göz gezdirdi. “Altıpatlar mermisi mi, tüfek mermisi mi, yoksa yüksek basınçlı buhar silahı mermisi mi istiyorsun?”
“Altıpatlar.” diye dürüstçe yanıtladı Klein.
“Pekâlâ. Gidip alayım şunları. Öhöm, koltuk altı kılıfın var mı peki? Bir beyefendi olarak, toplum içinde dolaşırken belden aşağında bir şeylerin şişkin durmasına müsaade edemeyiz.” İhtiyar Neil, erkek erkeğe anlaşılabilecek türden bir şaka patlattı.
“Heh, hayır. Kaptan’dan bunu da belgeye eklemesini istemem mi gerekiyor?” Klein uyum sağlayarak sırıttı.
İhtiyar Neil ayağa kalktı. “Gerek yok. Kayda geçirmem kâfi. O bir ‘teçhizat eklentisi’. Benden sonra tekrar et: Teçhizat eklentisi.”
“Eskiden öğretmen falan mıydınız?” diye takıldı Klein.
“Bir dönem Kilise’nin pazar mekteplerinde ve ücretsiz mekteplerinde biraz hocalık yapmıştım.” İhtiyar Neil belgeyi havada salladıktan sonra çekmeceden bir anahtar çıkardı. Ardından iç kısımdaki bir odaya açılan ağır demir kapıyı araladı.
Aşkınlar da sıradan insanlardan pek farklı görünmüyor doğrusu…
Klein bakışlarını masada duran üç sayfalık günlüğe çevirdi.
İmparator Roselle cidden de bu esrar âlemine bulaşmış…
Günlüğü paha biçilemez… Bu sayfalar başkaları için şifresinin ne zaman çözüleceği meçhul, değersiz kâğıt parçalarından ibaret ama benim için bulunmaz bir hazine bu! Günlüğün geri kalanı kim bilir nerelerde…
Daha fazlasını elime geçirmenin bir yolunu bulmalıyım…
Zihni fırtınalı bir deniz gibiydi, bir türlü sükûnet bulamıyordu. Bu çalkantılı hâli, İhtiyar Neil dışarı çıkıp demir kapıyı ardından kapatana dek sürdü.
“On adet Şer Avı Mermisi, otuz adet altıpatlar mermisi. Sığır derisinden bir koltuk altı kılıfı ve bir Yedinci Birim, Hususî Operasyonlar Dairesi rozeti. Sayımını yapıp üstünde bir dene bakalım. Kayıt defterini de imzalamayı unutma.” İhtiyar Neil malzemeleri masanın üzerine bıraktı.
Altıpatlar mermileri, üç katmana ayrılmış karton bir kutunun içine nizamlı bir şekilde dizilmişti. Tıpkı evindeki mermiler gibi sarımtırak bir parıltı yayıyorlardı, hafifçe ince uzun bir yapıları vardı.
Şer Avı Mermileri ise ufak, demir bir kutuda muhafaza ediliyordu. Biçim olarak standart altıpatlar mermilerinin birebir aynısıydılar ancak yüzeyleri gümüşi bir renkteydi. Dikkatli bakıldığında, mermilerin yüzeylerine karmaşık ve göz alıcı desenlerin, diplerine ise yıldızlarla bezeli siyah bir zemin ile kızıl bir yarım aydan oluşan minik Mukaddesat Amblemlerinin işlendiği fark ediliyordu.
Sığır derisi kılıf elde tok bir hissiyat bırakıyordu. Kayışı ve tokasıyla birlikte tam bir takımdı. Hemen yanında, avuç içinin yarısı büyüklüğünde bir rozet duruyordu. Demir rengi zemini üzerine, “Awwa Kontluğu Polis Müdüriyeti ve Yedinci Birim, Hususî Operasyonlar Dairesi” ibaresi gümüş harflerle işlenmişti. Bu yazılar iç içe, neredeyse kapalı iki çember hâlinde, merkezdeki “çapraz iki kılıç ve bir taç” figüründen oluşan polis amblemini çevreliyordu.
“Bir Gece Şahinleri rozeti olsa fena olmazmış…” dedi Klein. Sesinde yarı hüzünlü, yarı ağzını arayan bir tını vardı.
İhtiyar Neil sadece gülümsemekle yetindi ve Klein’a koltuk altı kılıfını denemesi için işaret etti.
Klein ceketini çıkardı. Kılıfı sol koltuğunun altına sımsıkı oturtup tokasını kapatana dek epey cebelleşmek zorunda kaldı. “Fena sayılmaz.” Ardından ceketini üzerine geçirdi.
İhtiyar Neil onu baştan aşağı süzüp memnuniyetle başını salladı. “Üzerine cuk diye oturdu. Gözüm her zamanki gibi keskindir.”
Klein diğer eşyaları ceplerine tıkıştırıp kayıt defterini imzaladı ve gitmeden önce İhtiyar Neil ile kısa, havadan sudan bir sohbete daldı.
Yolun yarısında elini şap diye alnına vurdu. “Mertebeler ve iksirler hakkında daha fazla şey öğrenmeyi unuttum. Hepsi o İmparator Roselle’in günlüğü yüzünden…”
Şu an itibarıyla, Ebedî Gece Tanrıçası Kilisesi’nin elindeki o eksiksiz Yol’un ilk Mertebe’sinin, yani Mertebe 9’un ne olduğundan hâlâ bihaberdi.
Rozanne galiba bir ara bir şeyler çıtlatmıştı… Uykusuz muydu?
Klein merdivenlere doğru ağır ağır ilerlerken yukarıdan birinin pat pat ayak sesleriyle indiğini gördü.
Adamın üzerinde hareket etmesini kolaylaştıran dar bir pantolon vardı. İçine sokmadığı beyaz gömleğiyle bariz bir şairin romantik mizacını taşıyordu. O, Klein’ın evini aramaya gelen siyah saçlı, yeşil gözlü polis müfettişinin ta kendisiydi. Daha önce üst katta karşılaşmışlar, ancak tek kelime etmemişlerdi.
Şair kılıklı genç Gece Şahini ona gülümseyerek, “Tünaydın.” dedi.
“Tünaydın. Sanırım kendimi tanıtmama lüzum yok?” diye esprili bir şekilde karşılık verdi Klein.
“Hiç lüzum yok. Bende derin bir intiba bıraktın.” Genç Gece Şahini sağ elini uzattı. “Leonard Mitchell. Mertebe 8, Geceyarısı Şairi.”
Mertebe 8… Herif cidden de şairmiş…
Klein gülümseyerek onun elini sıkarken karşılık olarak sordu. “Sende derin bir intiba mı bıraktım?”
Leonard Mitchell’ın yeşil gözlerinde bir derinlik vardı; dudaklarında belli belirsiz bir tebessümle, “Kendine has bir mizacın var.” diye yanıtladı.
Adamın sesi de tavırları da fena hâlde gay hissettiriyor…
Klein’ın dudaklarının kenarı hafifçe seğirdi. “Ben pek öyle düşünmüyorum.” derken o sırıtan ifadesini zar zor koruyabilmişti.
“Olan biten onca şeyin ardından, anında korumamız altına alınmamana rağmen hayatta kalmayı başardın. Bu seni yeterince özel kılıyor.” Leonard ileriye doğru işaret etti. “Kaptan’ın nöbetini devralmam gerek. Yarın görüşürüz.”
“Yarın görüşürüz.” Klein kenara çekilip Gece Şahini’ne yol verdi.
Klein adım adım ilerleyip merdivenin sonunda gözden kaybolunca, Leonard Mitchell bir anda arkasını döndü ve o loş sarı ışığa ve taş döşeli zemine dikti gözlerini. Kendi kendine konuşuyormuşçasına boşluğa doğru mırıldandı. “Herhangi bir şey sezebildin mi…”
…
“Tahmin ettiğim gibi, onda özel bir şey yok…”