Merdivenleri çıkıp kabul salonuna döndüğünde Klein, tam Rozanne’e veda edecekti ki kahverengi saçlı kızın neşeli bir sesle konuştuğunu işitti. “Kaptan pazartesi günü tekrar gelmeni söyledi. Önce evdeki işlerini halletmeni istiyor.”
“…Peki.” Klein, Gece Şahinleri yönetiminin bu kadar insani ve anlayışlı olmasını hiç beklememişti. Bu içinde hafif bir minnet duygusu uyandırdı.
Ertesi sabah erkenden kalkmayı ve sabah dışarıda ‘etrafta gezinme’ işini yaparken bulacağı fırsatı değerlendirerek Tingen Üniversitesi’ne gitmeyi planlıyordu. Mülakatın karşılama işlerinden sorumlu öğretim görevlisine sonraki aşamalara katılmayacağını bildirecekti. Ne de olsa asıl Klein bu mülakat şansını hocasının tavsiye mektubu sayesinde elde etmişti. Durum ne olursa olsun, meseleyi resmî bir şekilde kapatmak temel bir nezaketti. Kendi için olmasa bile hocasının emeklerine saygı duymalıydı.
Telefonların olmadığı, telgrafların harf başına ücretlendirildiği ve mektup göndermek için artık çok geç kalınmış bu dünyada, üniversiteye umumî faytonla gitmenin en ekonomik ve uygun çözüm olduğuna kanaat getirdi.
Kaptan’ın özel onayını almış olan Klein’ın kendini yormasına gerek yoktu. Uykusunu aldıktan sonra kalkıp oraya rahat rahat gidebilirdi.
Klein tam Rozanne’e veda etmek için şapkasını çıkarırken aklına bir şey geliverdi. Etrafına bakındı ve sesini alçalttı. “Rozanne, Kilise’nin eksiksiz Mertebe zincirinin başlangıcının adını biliyor musun?”
İhtiyar Neil’a sormayı unutmuştu.
Rozanne’in gözleri büyüdü ve hayretle Klein’a baktı. “Bir Aşkın mı olmak istiyorsun?”
Bu kadar belli mi ettim?
Klein ağzının kenarına dokunup hafif mahcup bir edayla yanıtladı. “Dünyada böylesi olağanüstü ve esrarengiz güçlerin var olduğunu öğrendikten sonra, insanın buna karşı bir miktar heves duyması kaçınılmaz.”
“Ah, Tanrıça aşkına! Bunun ne kadar tehlikeli olduğunu biliyor musun? Kaptan sana söylemedi mi? Aşkınların düşmanları sadece tarikatçılar veya kara büyücüler değil, bizzat kendileridir! Neredeyse her yıl birileri şirazesini yitiriyor. Birileri de hayatını kaybediyor! Aileni, onların ne hissedeceğini hiç mi düşünmüyorsun?” Rozanne’in el hareketleri, fazlasıyla telaşlı görünen tepkisiyle birleşince sesindeki paniği daha da büyütüyordu. “Klein, bence en iyisi bir kalem memuru olmak. Neredeyse hiç tehlikesi yok ve maaşımıza her yıl zam yapılıyor. Birkaç yıl çalıştıktan sonra epey para biriktirmiş olursun, böylece Kuzey Semti’nde veya banliyölerde bir müstakil ev kiralayabilirsin. Sonra çekici bir hanımefendiyle evlenirsin, harika bir ailen olur, hem tontiş hem de yaramaz küçük meleklerin olur…”
Klein konunun saptığını anlayınca alnında terler belirerek aceleyle onun sözünü kesti. “Rozanne, dur! Biraz bekle! Ben sadece… yani şimdilik, sadece temel şeyleri öğrenmek istiyorum.”
“Pekâlâ…” Rozanne birkaç saniyeliğine sustu, bakışlarını yere indirirken biraz mahcup görünüyordu. “Babama olanlardan sonra, ne zaman böyle şeylerle karşılaşsam… eh, bilirsin işte, biraz fazla telaşlanıyorum. Yine de dürüst olmak gerekirse, kendi isteğiyle bir Gece Şahini olan tüm bay ve bayanlara sonsuz saygı duyuyorum.”
“Anlıyorum, anlıyorum.” diye onayladı Klein.
Rozanne açık kahverengi gözlerini kırparak sözlerine devam etti. “Babam bir keresinde, insanın sadece daha da güçlenerek veya daha yüksek bir Mertebe’ye ulaşarak gizli riskleri çözebileceğini ya da tehlikeyle savaşabileceğini asla düşünmemesi gerektiğini söylemişti. Aslında durum tam tersiymiş. İnsan giderek daha korkunç şeylerle yüzleşirmiş. Bilinmeyen, dehşetengiz birtakım mevcudiyetlerle karşılaşıldığında, ölüm ve delilik mümkün olan yegâne iki sonmuş. Heh, bunu söyledikten sonraki ikinci hafta hayatını kaybetti… Klein, bana öyle acıyarak bakma. Hayatım şu an harika, cidden harika! Senin asıl bu anlattıklarımdan korkman gerek!”
Ağlasa mı gülse mi bilemeyen Klein, önceki cevabını tekrarladı. “Ben sadece temel şeyleri öğrenmek istiyorum…”
Kaptan bunu senden çok daha net açıklamıştı. Hem ben bir Aşkın olmasam bile zaten olağanüstü bir şeyle çoktan karşılaştım…
“Pekâlâ.” dedi Rozanne düşünceli bir tavırla. “Bunu hem Kaptan’dan hem de İhtiyar Neil’dan duymuştum. Fevkalade mahlukların sayısı azaldığı ya da soyları tükendiği için bu çağda çok az yüksek Mertebeli varmış. Zaten bir Aşkın olmak başlı başına çok etkileyici bir şey! Tingen Şehrimiz ile banliyöleri toplarsan yüz binlerce, belki de daha fazla insan vardır. Yine de topu topu otuz küsur Aşkın bulunuyor. Şey, bu sadece benim tahminim tabii… Karanlıkta saklanan tarikatçıları ve kara büyücüleri saymıyorum…”
Klein’ın cevap vermesini beklemeden, yumruğunu göğsünün önünde sıkarken eski neşesine kavuşmuş gibiydi. “Ve bu otuz küsur Aşkın’ın çoğu Mertebe 9’da! Ah, sanırım konudan biraz saptım…”
“Sorun değil. Bunlar da öğrenmek istediğim temel bilgiler.” Klein, Rozanne’in her zamanki hâline dönüp böyle daldan dala atlarken daha fazla bilgi sızdırmasını umuyordu.
“Her neyse, bir Aşkın olmak zaten çok ama çok etkileyici!” diye tekrarladı Rozanne. “Kilisemizin eksiksiz Mertebe zincirinin başlangıcının adı Uykusuz’dur: Mertebe 9, Uykusuz!”
Tahmin ettiğim gibi…
Klein, Rozanne’in kendini tüm detaylarıyla anlatmaktan alıkoyamamasına bakıp başını salladı.
“Adından da tahmin edebilirsin. Uykusuz, geceleri uyumaya ihtiyaç duymayan kişidir. Gündüzleri üç dört saat dinlenmeleri onlara yeter de artar. Of, nasıl kıskanıyorum anlatamam… Hayır, aslında hiç de değil! Uyku, Tanrıça’nın bize bahşettiği bir lütuftur. En büyük mutluluktur!
“En son ne diyordum? Ah, doğru. Bir Uykusuz hiçbir ışık olmasa bile karanlıkta çok iyi görebilir. Gece ne kadar derinleşirse o kadar güçlenirler. Her bakımdan daha güçlü olmalarını kastediyorum; fiziksel güçleri, Firasetleri ve zihin kapasiteleri de buna dâhil. Ama karanlıkta pusuya yatan bilinmeyen tehlikeleri sezebilseler de, normal yollarla başa çıkamayacakları canavarları halletmek için hâlâ Şer Avı Mermilerine ve diğer eşyalara güvenmek zorundalar. Babam da eskiden bir Uykusuz’du.”
Klein’ın deşmesini beklemeden devam etti Rozanne. “Bunun ardından Mertebe 8 Geceyarısı Şairi gelir, bir seviye yukarısı ise Mertebe 7 Kâbus’tur.”
Kâbus mu?
Klein, Dunn Smith’in rüyasını yönlendirişini anında hatırladı. Teyit etmek maksadıyla sordu. “Kaptan mı?”
“Bunu biliyor muydun?” Rozanne’in ağzı şaşkınlıktan neredeyse kocaman bir “O” şeklini almıştı.
“Kaptan bir keresinde rüyama girmişti…” Klein etrafına şöyle bir göz atıp sesini bir kez daha alçalttı.
Fısıltıyla karşılık veren Rozanne aydınlanmış gibiydi. “Anladım…”
Yanındaki kahve fincanından bir yudum aldıktan sonra gıptayla mırıldandı. “Tingen Şehrimizdeki Kilise’de sadece iki tane Mertebe 7 Aşkın var. Kaptan muhtemelen onlardan biri. Backlund gibi büyük bir piskoposluğa gitse bile o hâlâ çok etkileyici biri. Bazı diyakozlar ondan daha güçlü bile olmayabilir!”
“Demek Kaptan bu kadar etkileyici biri.” diye gülümsedi Klein.
Dürüst olmak gerekirse, Dunn Smith’in dün gece yarısı ortaya çıkışı onun üzerinde derin bir etki bırakmıştı. Temelde Dunn’ın son derece güçlü bir Aşkın olduğuna çoktan inanmıştı.
“Elbette!” Rozanne gururla sırtını dikleştirdi.
Saniyeler içinde, aklı bir karış havada olan kız canı sıkkın bir ifadeyle ekledi. “Mertebe 7’nin üstündekilere gelince, o konuda hiçbir fikrim yok. Bütün Gece Şahinleri arasında, bunu bilse bilse Kaptan biliyordur.”
“Peki ya diğer başlangıç Mertebeleri? Tamamlanmamış olanlar?” Hâlinden memnun olan Klein konuyu ustalıkla değiştirdi.
Kabul etmek gerekir ki Rozanne’in Uykusuz tasviri, Klein’ın Aşkınlara dair bazı beklenti ve kurgularıyla gerçekten örtüşüyordu. Ne var ki Klein’ın olmak istediği türden biri değildi. Onun gözündeki kusursuz Mertebe 9, İlm-i Esrar’a dair pek çok şey öğrenip bunlara hâkim olabileceği bir yoldu. Böylece, edindiği bu bilgileri kendi ruh göçünün nedenini çözmek için bir vasıta kılabilir ve gelecekte yapacağı geri dönüşün temellerini atabilirdi.
Rozanne iç çekmeden önce bir an düşündü. “O taraflarla pek ilgilenmiyorum. Tek bildiğim diğer kiliselerden daha fazlasına sahip olduğumuz. Ne de olsa Tanrıça, Sırrakadem’in Anası… Yani, iki veya üç tane olmalı. Takım arkadaşlarımızdan bazıları hep buz gibi, bu da onlardan tırsmama neden oluyor. Üstelik tuhaf bir kokuları da var. Bazı üyeler… Şey, İhtiyar Neil’ı kastediyorum. O epey şey bilir, bir sürü ilginç sihir Ayini de bilir. Dur düşüneyim, biraz daha düşüneyim. Bir keresinde Mertebe 9 unvanından bahsetmişti, bu aynı zamanda iksir formülünün de adıymış… Ah, evet, adı Gizem Avcısı.”
Bir sürü ilginç sihir Ayini mi? Gizem Avcısı? İstediğim şeye fena benziyor…
Klein içten içe hafifçe sevindi.
“Ayrıca, Yol’u eksik olan türden bir Mertebe 7 unvanının adını da biliyorum!” dedi Rozanne böbürlenen bir tonla. Hafızasını yoklarken aklına henüz gelmişti.
“Neymiş?” Klein haddinden fazla meraklanmıştı.
Yüksek Mertebelilerin kıt olduğu, hatta belki de hiç bulunmadığı bir durumda, Mertebe 7 artık Kilise’nin belkemiği sayılırdı, değil mi?
Rozanne tatlı bir tebessüm eşliğinde kendini beğenmiş bir tavırla yanıtladı. “Ruh Aracısı!”
“Daly Hanım mı?” kelimeleri Klein’ın ağzından dökülüverdi.
İlk şaşkınlığını üzerinden atınca, bunun aslında hiç de beklenmedik bir durum olmadığını anladı. Ruh aracılığı hususunda böylesine olağanüstü bir performansı ancak Mertebe 7 olan bir Aşkın sergileyebilirdi!
Rozanne’in gözleri bir kez daha fal taşı gibi açıldı ve inanamayarak kekeledi. “B-bunu da nereden biliyorsun?”
“Daly Hanım’la tanıştım.” Klein gerçeği gizlemedi.
“Peki.” dedi Rozanne imrenen bir tonla. “Eğer ben de doğrudan Daly Hanım gibi bir Ruh Aracısı olabilseydim, Aşkın olmaya dünden razı olurdum. Yok hayır, vazgeçtim, on dakika falan oturup enine boyuna düşünürdüm…”
“Evet, Daly Hanım benim de bir Aşkın’a dair tüm kurgularımı kusursuzca karşılıyor.” diye onayladı Klein hafif abartılı bir edayla.
Amacına ulaşan Klein, yeni bir bilgi tırtıklayamayacağını anlayana dek birkaç dakika daha Rozanne ile havadan sudan sohbet etti. Şapkasını çıkarıp selam vererek oradan ayrıldı.
Merdivenlerden inerken birkaç basamak sonra duraksadı. Elini uzatıp iç cebindeki banknotları yokladı.
Hemen ardından on iki Sterlinlik banknotları çıkarıp sol avucunda sıkıca kavradı. Elini pantolon cebine soktu; ne banknotları bırakmaya ne de elini yeniden dışarı çıkarmaya niyeti vardı. Yüzüne bir tebessüm yayılıvermişti.
Büyük Oburlar İmparatorluğu’nun âdetlerine göre, para kazanıldıktan sonra güzel bir yemek ısmarlamak şarttı!
Bu akşam Melissa’ya ziyafet çekme vakti gelmişti!