Azik kendi kendine mırıldanırken, kendisine ilham verecek bir ipucu arıyormuşçasına gözü elinde olmadan Quentin Cohen’e kayıverdi.
Çukura kaçmış koyu mavi gözlü Cohen, hiç tereddüt etmeden başını iki yana salladı. “Buna dair en ufak bir hatıram yok.”
“…Peki o zaman. Belki de sadece kelime kökleri benzerdir.” Azik sol elini indirip kendiyle alay edercesine gülüverdi.
Klein sonuçtan epey hayal kırıklığına uğramıştı. Söze bir şeyler eklemekten kendini alamadı. “Hocam, Bay Azik, ikinizin de bildiği üzere Dördüncü Çağ’ın tarihini araştırıp gün yüzüne çıkarmaya büyük ilgi duyuyorum. Şayet bir şey hatırlar ya da konuyla ilgili bir bilgiye ulaşırsanız, bana bir mektup yazma nezaketini gösterir miydiniz?”
“Mesele değil.” Bugün yaşananlar sayesinde, gümüş saçlı Kıdemli Doçent Cohen ondan hayli memnun kalmıştı.
Azik de başını salladı. “Adresin hâlâ aynı mı?”
“Şimdilik öyle, lâkin yakında taşınacağım. Vakti gelince size haber vermek için bir mektup yazarım.”
Kıdemli Doçent Cohen siyah bastonunu hafifçe salladı. “Hakikaten de daha iyi bir muhite taşınmanın vakti artık geldi.”
Klein’ın gözü, Azik’in elindeki gazeteye ilişti. Kelimelerini tartıp seçtikten sonra konuştu. “Hocam, Bay Azik, gazeteler Welch ve Naya hakkında ne yazdı? Soruşturmayı yürüten polislerden pek bir detay öğrenemedim.”
Azik tam cevap verecekken, yüzü henüz pek kırışmamış Kıdemli Doçent Cohen siyah frağına altın bir zincirle bağlı cep saatini çıkardı. Tık! Cep saatini açıp baktı, ardından bastonuyla ileriyi işaret etti. “Toplantı başlamak üzere. Azik, daha fazla oyalanamayız. Gazeteyi Moretti’ye ver.”
“Pekâlâ.” Azik okuduğu gazeteyi Klein’a uzattı. “Biz yukarı çıkıyoruz. Mektup yazmayı unutma. Adresimiz henüz değişmedi. Hâlâ Khoy Üniversitesi Tarih Bölümü Yazıhanesi. Haha.”
Gülerek arkasını döndü ve Cohen’le birlikte odadan çıktı.
Klein şapkasını çıkarıp eğildi. İki centilmenin gidişini izledikten sonra, yazıhanenin sahibi Harvin Stone’a veda etti. Koridoru geçip gri, üç katlı küçük binadan ağır adımlarla çıktı.
Güneş ışığında bastonunu kaldırdı, gazeteyi açtı ve başlığı gördü: ‘Tingen Sabah Postası.’
Tingen’de de amma gazete ve dergi varmış… Sabah Postası, Akşam Postası, Dürüstlük Gazetesi, Backlund Günlük Tribünü, Tussock Times, aile dergileri, hikâye eleştirileri…
Klein şöyle bir düşününce zihninde yedi sekiz isim belirdi. Tabii bunların bir kısmı yerel değildi. Buharlı lokomotiflerle dağıtılıyorlardı.
Sınaî kâğıt üretimi ve matbaacılık geliştikçe, bir gazetenin fiyatı çoktan bir peni seviyesine inmişti. Ulaştığı kitle de giderek genişliyordu.
Klein gazetenin teferruatlarını didiklemeden, ‘Ev Soygunu Cinayeti’ haberinin bulunduğu Haberler bölümüne hızlıca geçti.
“…Polis müdüriyetine göre, Bay Welch’in evindeki manzara korkunçtu. Altın, mücevher ve banknot başta olmak üzere, kolayca taşınabilecek ne kadar değerli eşya varsa ortadan kaybolmuştu. Geride tek bir peni dahi bırakılmamıştı. Yüzleri görüldüğü an Bay Welch ve Naya Hanım gibi masumları öldürmekten çekinmeyecek, gözü dönmüş bir suç şebekesinin işi olduğuna inanmak için yeterli sebep var.
“Bu, krallığımızın yasalarına apaçık bir hakarettir! Bu, kamu güvenliğine bir meydan okumadır! Kimse böyle bir hadiseyle karşılaşmak istemez! Neyse ki iyi bir haber de var: Polis, katili belirleyip elebaşını yakalamış durumda. Gelişmeleri sizlere en kısa zamanda aktaracağız.
“Muhabir: John Browning.”
Mesele halledilip üstü örtülmüş…
Klein bulvarda yürürken belli belirsiz başını salladı.
Yol boyunca ağır adımlarla ilerlerken gazeteyi karıştırdı, bu arada diğer haberleri ve tefrikaları okudu.
Ensesindeki tüyler diken diken oldu. Sanki iğneler batıyordu.
Biri bana mı bakıyor? Beni mi süzüyor? Gözetliyor mu?
Klein’ın zihninde bir sürü düşünce kaynarken vaziyeti belli belirsiz kavramaya başladı.
Dünya’dayken de bir keresinde görünmez bir bakışı hissetmiş, sonunda kaynağını bulmuştu. Ama daha önce hiçbirinde tepkisi şimdiki kadar belirgin, vardığı ‘sonuç’ bu kadar kesin olmamıştı!
Asıl Klein’ın hafıza kırıntılarında da vaziyet aynıydı!
Altıncı hissimi keskinleştiren şey ruh göçü mü, yoksa o tuhaf şans artırma ayini mi?
Klein, gözlemciyi arama dürtüsünü bastırdı. Okuduğu romanlardan, izlediği film ve dizilerden edindiği bilgiye dayanarak yavaşça durdu, gazeteyi katlayıp Khoy Nehri’ne doğru baktı.
Ardından manzarayı seyrediyormuş gibi yapıp başını ağır ağır farklı yönlere çevirdi. Doğal bir tavırla dönerken etrafı taradı.
Ağaçların, çimenlik düzlüklerin ve uzakta geçip giden öğrencilerin dışında ortada kimse yoktu.
Ama Klein birinin kendisine baktığından emindi!
Bu…
Klein’ın kalbi hızlandı, kanı damarlarında şiddetle çarparak dolaştı.
Gazeteyi açıp yüzünün yarısını örttü. İfadesindeki bir terslik birilerinin gözüne çarpar diye korkuyordu.
Bir yandan da bastonunu sıkıca kavradı, silahını çekmeye hazırlandı.
Bir adım. İki adım. Üç adım. Klein ağır ağır ilerledi.
Gözetlenme hissi sürüyordu, ama ortada ansızın patlak veren bir tehlike yoktu.
Klein ağaçların gölgelediği bulvarda biraz tutuk adımlarla yürüyüp umumî fayton durağına vardığında, tesadüfen bir fayton yanaştı.
“Demir… Tuz… Hayır, Şampanya Sokağı’na.” Klein sürekli aklına gelenleri bir bir eledi.
Aslında hemen eve gitmeyi planlamıştı, ama niyeti meçhul bir gözlemciyi dairesine kadar peşinde sürüklemekten çekindi. Ardından yardım istemek için Tuzdiyarı Sokağı’na, Gece Şahinleri’nin, daha doğrusu mesai arkadaşlarının yanına gitmeyi düşündü. Fakat bundan da vazgeçti. Gözetleyenin kendisini ürkütüp kendi eliyle açığa çıkmasını sağlamaya çalışıyor olmasından korkuyordu. Bu yüzden gelişigüzel başka bir yer seçti.
“Altı peni.” dedi biletçi, alışıldık bir edayla.
Klein bugün yanına hiç Sterlin banknotu almamıştı. Parayı her zamanki yerine saklamış, yanına yalnızca iki soli banknotu almıştı. Buraya gelirken de aynı miktarı harcamıştı, cebinde bir soli altı peni kalmıştı. Bu yüzden bütün bozuklarını çıkarıp biletçiye uzattı.
Faytona binip bir koltuk buldu ve nihayet kapılar kapanınca, izlenme huzursuzluğunun dağıldığını hissetti!
Ellerinin ve ayaklarının hafifçe titrediğini hissederek yavaşça nefes verdi.
E şimdi ne yapmalıyım?
Bundan sonra ne yapmalıyım?
Klein bir çözüm bulmak için kafa patlatırken faytonun dışına baktı.
Kendisini izleyen kişinin niyetini netleştirene kadar Klein, işin içinde kötü bir kasıt olduğunu varsaymak zorundaydı!
Zihninde bir sürü düşünce belirdi, ama hepsini bir kenara itti. Böyle bir şeyi daha önce hiç yaşamamıştı. Nasıl ilerleyeceğini bulması birkaç dakika sürdü.
Gece Şahinleri’ne haber vermeliydi. Bu tehdidi gerçekten ortadan kaldırabilecek tek onlardı!
Ama oraya doğrudan gidemem, yoksa kendimi ele veririm. Belki de tam olarak istedikleri şey budur…
Bu düşünce zincirini takip eden Klein, aklı berraklaştıkça birbiri ardına kabaca planlar kurdu.
Fffff! Nefesini verirken bir nebze soğukkanlılığını topladı. Yanından akıp giden dışarıdaki manzaraya ciddiyetle baktı.
Şampanya Sokağı’na varana dek yolda bir aksilik olmadı, ama Klein kapıyı açıp faytondan iner inmez, o rahatsız edici izlenme hissi yine üzerine çöktü!
Hiçbir şey sezmemiş gibi davrandı. Gazetesini ve bastonunu alıp Tuzdiyarı Sokağı yönüne doğru ağır ağır yürüdü.
Ama o sokağa girmedi. Bunun yerine başka bir yoldan arkadaki Kızıl Mehtap Sokağı’na geçti. Orada güzel, beyaz bir meydan ve sivri çatılı, kocaman bir katedral vardı!
Azize Selena Katedrali!
Ebedî Gece Kilisesi’nin Tingen merkezi!
Bir mümin olarak, izin gününde ibadete katılıp dua etmesinde tuhaf bir şey yoktu.
Katedral, Dünya’nın Gotik üslubunu andıran bariz bir tasarıma sahipti ve genel hatlarıyla siyahtı. Uzun ve yıpranmış çan kulesi, katedralin ön cephesindeki kırmızı ve mavi damalı pencerelerin arasındaki devasa, merkezi bir payandanın üzerinde yükseliyor ve gökyüzünü delip geçiyordu.
Klein katedralden içeri girip bir koridoru izleyerek büyük dua salonuna yöneldi. Yol boyunca, ince mavi ve kırmızı desenlerle işlenmiş dar, yüksek pencerelerden renkli ışıklar süzülüyordu. Mavi neredeyse siyaha çalıyor, kırmızı ise Kızıl Ay’ın rengini taşıyordu. Bu, etrafı alışılmadık derecede karanlık ve esrarengiz gösteriyordu.
İzlenme hissi kayboldu. Klein istifini bozmadan kapısı açık büyük dua salonunun önüne kadar yürüdü.
Burada yüksek pencere yoktu. Derin karanlık ön plandaydı, ama yumruk büyüklüğünde yirmi kadar yuvarlak delik kemerli mukaddes sunağın ardında, kapının tam karşısındaki duvarda yer alıyor ve saf güneş ışığının yoğun, parlak ışıklar hâlinde içeri süzülmesini sağlıyordu.
Sanki yayalar karanlık gecede başlarını kaldırıp, asaletleri, saflıkları ve kutsiyetleri içinde pırıldayan yıldızları temaşa ediyordu.
Klein her zaman ilahların tahlil edilip anlaşılabileceğine inanmış olsa da, burada başını eğmekten kendini alamadı.
Piskopos pes ve mülayim bir sesle vaaz verirken, Klein sıraları iki kola ayıran koridordan sessizce ilerledi. Geçide yakın boş bir yer arayıp ağır ağır oturdu.
Bastonunu önündeki sıranın arkalığına yaslayan Klein, silindir şapkasını çıkarıp gazeteyle birlikte kucağına koydu. Sonra ellerini kavuşturup eğdiği alnına dayadı.
Bütün bunları, sahiden dua etmeye gelmiş gibi ağır ağır ve alışılmış bir düzenle yaptı.
Klein gözlerini kapatıp karanlıkta piskoposun sesini dinledi.
“Çırılçıplaktırlar; ne giyecekleri ne yiyecekleri vardır; ayazda üstlerini örtecek bir örtüden mahrumdurlar.
“Yağmurlar altında sırılsıklam olur, sığınaktan yoksun kalıp kayalara sımsıkı sarılırlar.
“Onlar, çocukları ellerinden alınmış annelerdir; onlar, ümitlerini yitirmiş yetimlerdir; onlar, doğru yoldan sapmaya zorlanmış yoksullardır.
“Ebedî Gece onları terk etmedi, bilakis onlara inayetini bahşetti.”
…
Yankılar, kulağına dolarken büyüdü. Klein önünde bir karanlık tabakası görürken ruhunun ve zihninin arındığını hissetti.
Klein piskopos vaazını bitirip ibadeti sonlandırana dek bunu sükûnetle içine sindirdi.
Ardından piskopos yanındaki bir günah çıkarma kabininin kapısını açtı. Kadın erkek sıraya girmeye başladı.
Klein gözlerini açıp silindir şapkasını yeniden giydi. Bastonu ve gazetesiyle ayağa kalkıp sıradaki yerini aldı.
Yirmi dakikadan fazla bir bekleyişin ardından sıra ona geldi.
İçeri girip kapıyı arkasından kapattı. Önünde karanlık vardı.
“Evladım, söylemek istediğin nedir?” Piskoposun sesi ahşap kafesin ardından geldi.
Klein cebinden “Yedinci Birim, Hususî Operasyonlar Dairesi” rozetini çıkarıp bir aralıktan piskoposa uzattı. “Biri beni takip ediyor. Dunn Smith’i bulmak istiyorum.” Sessiz karanlık ona da bulaşmışçasına tonu yumuşadı.
Piskopos rozeti aldı ve birkaç saniyelik bir sessizliğin ardından konuştu. “Günah çıkarma kabininden sağa dön ve sonuna kadar yürü. Yan tarafta gizli bir kapı olacak. İçeri girdiğinde biri sana yol gösterecek.”
Konuşurken odanın içindeki bir ipi çekti. Böylece bir rahip bir çıngırak sesi duydu.
Klein rozetini geri aldı, şapkasını çıkarıp göğsüne bastırdı. Hafifçe eğildi, dönüp kapıyı iterek dışarı çıktı.
İzlenme hissinin yeniden ortaya çıkmadığını doğrulayınca siyah yarım boy silindir şapkasını giydi. Yüzünde fazladan hiçbir ifade belirmeden bastonunu tutup sağa döndü ve kemerli sunağın yanına vardı.
Yan tarafındaki duvarda gizli kapıyı buldu. Sessizce açıp hızla içeri süzüldü.
Kapı gürültü çıkarmadan kapanırken, gaz lambalarının aydınlığında orta yaşlı, siyah cübbeli bir rahip belirdi. “Ne var?” diye kısaca sordu rahip.
Klein rozetini gösterip piskoposa söylediklerini tekrarladı.
Orta yaşlı rahip başka soru sormadı. Arkasını dönüp sessizce ilerledi.
Klein başını sallayıp silindir şapkasına dokundu. Siyah bastonuyla sessizce peşine takıldı.
Rozanne bir keresinde, Chanis Kapısı’na giden yoldaki kavşaktan sola dönülürse Azize Selena Katedrali’ne ulaşılacağından bahsetmişti.