Esrarın Hükümdarı

Tak! Tak! Tak!

Ayak sesleri dar, karanlık koridorda yankılanıyordu. Başka ses yoktu.

Klein, rahibin adımlarına ayak uydururken sırtını dik tutuyordu. Ona ne soru soruyor ne de boş boş laf ediyordu. Rüzgârsız havadaki su gibi sessizdi.

Rahip sıkı korunan geçidi aştıktan sonra bir anahtarla gizli bir kapıyı açtı ve taştan yapılma bir merdiveni işaret etti. “Chanis Kapısı’na ulaşmak için kavşaktan sola dönün.”

“Tanrıça sizi himaye etsin.” Klein göğsüne dört kez dokunup Kızıl Ay’ın ‘şekli’ni çizdi.

Dünyevî münasebetlerde dünyevî âdap, dinî münasebetlerde dinî erkân uygulanırdı.

“Ulu Ece’ye medholsun.” Rahip aynı işaretle karşılık verdi.

Klein başka söz etmeden, iki yandaki duvarlara kakılmış zarif gaz lambalarının ışığında karanlık taş merdivenden indi.

Yarı yolda arkasına dönüverdi. Girişte, merdivenin başında duran rahibi gördü. Gaz lambalarının ışığının düşürdüğü gölgelerin içindeydi ve kımıltısız bir balmumu heykeli gibi görünüyordu.

Klein bakışlarını çevirip inmeyi sürdürdü. Çok geçmeden buz gibi taş levhalarla döşeli zemine ulaştı. Burası onu kavşağa çıkardı.

Chanis Kapısı’na doğru dönmedi. Çünkü nöbetini yeni bitirmiş olan Dunn Smith kesinlikle orada değildi.

Sağdaki tanıdık yolu izledi. Bir merdiven daha çıkıp kendini Karadiken Güvenlik Şirketi’nin içinde buldu.

Sımsıkı kapalı ya da yarı aralık kapıları görünce içeri dalmadı. Bunun yerine kabul salonuna yöneldi; orada, tatlı bir gülümsemeyle bir dergiye gömülmüş, kahverengi saçlı bir kız gördü.

“Selam Rozanne.” Klein yanına yaklaşıp mahsus masaya tıklattı.

Tak!

Rozanne ayağa fırladı, bir sandalyeyi devirdi ve telaşla, “Selam, bugün hava ne güzel. S-sen, Klein, burada ne işin var?” dedi.

Eliyle göğsünü sıvazladı, iki kez soluklandı. Kaytarırken babası tarafından yakalanmaktan korkan genç bir hanımcığı andırıyordu.

“Kaptan’ı bulmam gerek.”

“…Ödümü kopardın. Kaptan çıkageldi sandım.” Rozanne, Klein’a ters ters baktı. “Kapı çalmasını bilmiyor musun sen?! Hıh, hoşgörülü ve iyi kalpli bir hanımefendi olduğum için şükret. Gerçi ‘genç kız’ sözünü daha çok severim… Kaptan’ı arıyorsun, bir sebebi mi var? Bayan Orianna’nın karşısındaki odada.”

İçi gergin olsa da Rozanne onu öyle eğlendirmişti ki Klein gülümsedi. Bir an düşündükten sonra, “Sır.” dedi.

“…” Rozanne’in gözleri fal taşı gibi açıldı.

O hâlâ inanamamanın şaşkınlığındayken Klein hafifçe eğilip veda etti.

Kabul salonunun bölme kapısından geçti ve sağdaki ilk yazıhanenin kapısını çaldı.

“Girin.” Dunn Smith’in derin ve yumuşak sesi duyuldu.

Klein kapıyı itip açtı, ardından arkasından kapattı. Şapkasını çıkarıp eğildi. “Günaydın, Kaptan.”

“Günaydın, nasıl yardımcı olabilirim?” Dunn’ın siyah paltosuyla şapkası, yanındaki portmantoda asılı duruyordu. Beyaz bir gömlek ve siyah bir yelek giymişti. Saçları hayli açılmış, gri gözleri derin olsa da adamın çok daha ferah bir görünümü vardı.

“Biri beni takip ediyor.” Klein hiç lafı dolandırmadan, dürüstçe cevap verdi.

Dunn arkasına yaslanıp ellerini kavuşturdu. Sessizce Klein’ın gözlerine baktı. Takip meselesinin üzerine gitmedi; bunun yerine, “Katedralden mi geldin?” diye sordu.

“Evet.” dedi Klein.

Dunn usulca başını salladı. Meselenin iyi ya da kötü yanı üzerine yorum yapmadan asıl konuya döndü. “Welch’in babası bildirdiğimiz ölüm sebebine inanmamış, işi araştırsın diye Rüzgâr Şehri’nden özel bir dedektif tutmuş olabilir.”

Ortadeniz Kontluğu’nun Constant Şehri, Rüzgâr Şehri olarak da biliniyordu. Kömür ve çelik sanayisi son derece gelişmiş bir bölgeydi. Loen Krallığı’nın şehirleri arasında ilk üçe girebilirdi.

Klein’ın fikrini söylemesini beklemeden Dunn devam etti. “Takip eden, o el yazmasının geldiği yerden de olabilir. Hah, Welch’in Antigonus ailesinin el yazmasını nereden aldığını araştırıyorduk zaten. Tabii, bu yazmanın peşindeki başka kişileri ya da teşkilatları da eleyemeyiz.”

“Ne yapmalıyım?” diye sordu Klein ciddi bir sesle.

Kuşkusuz, bunun ilk sebep olmasını umuyordu.

Dunn ona hemen cevap vermedi. Kahve kupasını kaldırıp bir yudum aldı; gözlerinde en ufak bir dalgalanma bile yoktu. “Geldiğin yoldan dön, sonra istediğin her şeyi yap.”

“Her şeyi mi?”

“Her şeyi.” Dunn kesin bir tavırla başını salladı. “Tabii, karşı tarafı ürkütüp kaçırma ya da kanunu çiğneme.”

“Peki.” Klein derin bir nefes alıp veda etti. Odadan çıkıp yeniden yer altına indi.

Kavşaktan sola döndü ve iki duvardaki gaz lambalarının ışığına gömülü hâlde, boş, karanlık ve soğuk geçitte sessizce yürüdü.

‘Tak tak’ seslerinin üst üste binen yankıları ıssızlığı ve korkuyu artırıyordu.

Klein çok geçmeden merdivene ulaştı. Basamakları birer birer çıkarken kapının önünde, gölgelerde duran orta yaşlı rahibi gördü.

İkisi karşılaştıklarında tek kelime etmedi. Orta yaşlı rahip sessizce dönüp yol verdi.

Klein sessizce ilerleyip büyük dua salonuna döndü. Kemerli sunağın ardındaki dairesel oyuklardan gelen ışık hâlâ aynı saflıktaydı. Odanın içindeki karanlık ve sükût da hâlâ aynıydı. Günah çıkarma kabininin önünde hâlâ sıraya girmiş kadınlar ve erkekler vardı, ama eskisinden çok daha azdı.

Klein bir süre bekledikten sonra, bastonu ve gazetesiyle, hiçbir şey olmamış gibi ağır ağır büyük dua salonundan ayrıldı ve Azize Selena Katedrali’nden çıktı.

Dışarı çıktığı anda yakıcı güneşi gördü. O tanıdık gözetlenme hissi hemen geri geldi. Kendini, bir şahinin gözüne kestirdiği av gibi hissetti.

Derken zihninde bir soru belirdi.

Bu ‘gözlemci’ neden peşimden katedralin içine girmedi? Karanlık ortamı ve rahibi kullanıp geçici kayboluşumu gizleyebilecek olsam da, dua eder gibi yapıp beni izlemeye devam etmesi zor mu olurdu? Kötü bir şey yapmadıysa, açık ve mertçe içeri girmesinde bir sakınca olmazdı, değil mi? Tabii, herifin karanlık bir geçmişi yoksa… onu Kilise’den korkutan ve bir Aşkın’ın güçlerine sahip olabileceğini bildiği için piskopostan çekinmesine yol açan bir geçmişi.

O hâlde, bunun bir özel dedektif olma ihtimali epey düşük…

Klein bir nefes verdi ve artık eskisi kadar gergin değildi. Rahat adımlarla dolanıp arka taraftaki Tuzdiyarı Sokağı’na geçti.

Duvarları yer yer yıpranmış, eski tarz bir binanın önünde durdu. Kapıdaki adres ‘3’tü. Adı Tuzdiyarı Atış Kulübü’ydü.

Polis teşkilatının yer altındaki atış poligonunun bir kısmı, ek gelir sağlamak amacıyla halka açılmıştı.

Klein içeri girdi ve izlenme hissi anında yok oldu. Bu fırsatı değerlendirip Hususî Operasyonlar Dairesi rozetini görevliye uzattı.

Kısa bir teyidin ardından yer altındaki küçük, kapalı bir poligona götürüldü.

“On metrelik hedef.” Klein görevliye kısaca bildirdi. Koltuk altı kılıfından altıpatlarını, cebinden de pirinç rengi mermilerin bulunduğu kutuyu çıkardı.

Birdenbire hedef hâline gelmenin yarattığı his, kendini koruyacak güce duyduğu arzuyu erteleme eğilimine baskın çıkarmıştı. Bu yüzden vakit kaybetmeden atış talimi yapmaya gelmişti.

Pat! Görevli gittikten sonra topu açıp gümüş Şer Avı Mermilerini çıkardı. Topu sıradan pirinç rengi mermilerle doldurdu.

Bu sefer ne kazara ateş almasın diye boş bir yuva bıraktı ne de resmî ceketini ve yarım boy silindir şapkasını çıkardı. Her zamanki kılığıyla talim yapmayı planlıyordu. Ne de olsa, bir düşmanla ya da tehlikeyle karşılaştıktan sonra “bir dakika, daha rahat bir şeyler giyeyim” diye bağırması imkânsızdı.

Klik!

Klein topu kapatıp başparmağıyla çevirdi.

Derken tabancayı iki eliyle kavrayıp dosdoğru kaldırdı ve on metre mesafedeki hedefe nişan aldı.

Gelgelelim ateş etmek için acele etmiyordu. Bunun yerine askerî eğitimde hedefi ıskaladığı tecrübesini, gez, arpacık ve hedefi nasıl aynı hizaya getireceğini ve silahın geri tepmesine dair bildiklerini hatırladı.

Hışır! Hışır!

Kıyafetleri hışırdarken Klein nişan alışını ve tutuş duruşunu tekrarladı. Üniversiteye giriş sınavına giren bir öğrenci kadar ciddiydi.

Bunu defalarca yaptıktan sonra duvara çekilip uzun, yumuşak bir banka oturdu. Altıpatları bir yana koydu, kollarını ovmaya başladı ve bir hayli dinlendi.

Talimini birkaç dakika zihninde tekrar ettikten sonra ahşap kabzalı, bakır rengi toplu altıpatları eline aldı. Usulüne uygun atış vaziyetine geçip tetiği çekti.

Güm!

Geri tepmeyle gövdesi arkaya giderken kolu titredi. Kurşun hedefi ıskaladı.

Güm! Güm! Güm!

Edindiği tecrübeden yararlanarak, atışın hissini deneye deneye kavramaya çalışarak altı mermisi bitene dek arka arkaya ateş etti.

Hedefi tutturmaya başlıyorum…

Klein geri çekilip yeniden oturdu ve iki kez soluklandı.

Klik! Topu dışarı savurup altı kovanın şangır şungur yere düşmesine izin verdi. Sonra, yüzünde en ufak bir değişiklik olmadan, kalan pirinç rengi mermileri yerleştirdi.

Kolunu gevşettikten sonra yeniden ayağa kalkıp talimini değerlendirerek atış yerine döndü.

Güm! Güm! Güm!

Hedef sarsılırken çınlayan atışlar yankılandı. Klein talim yaptı, dinlendi, yine talim yaptı. Otuz sıradan merminin tümünü ve önceden kalan beş mermiyi harcadı. Hedefi giderek istikrarlı biçimde tutturuyor, artık daha yüksek puanları hedefliyordu.

Ağrıyan kollarını sallayıp son beş kovanı dışarı attı. Başını eğip karmaşık desenli gümüş Şer Avı Mermilerini tabancaya geri yerleştirdi. Bu kez kazara ateş almasın diye boş bir yuva bıraktı.

Altıpatları koltuk altı kılıfına geri koyduktan sonra üstündeki barut isini ve tozu silkeledi, rahatlamış bir hâlde kendisine ayrılan atış poligonundan çıkıp sokaklara döndü.

Gözetlenme hissi yeniden belirdi. Klein, Şampanya Sokağı’na doğru ağır ağır yürürken eskisinden daha sakindi. Demir Haç Sokağı’na dönmek için raylı bir umumî faytona dört peni verdi, ardından kendi dairesine gitti.

Gözetlenme hissi iz bırakmadan kayboldu. Klein anahtarlarını çıkarıp kapıyı açtı. Çalışma masasının başında oturan, otuzuna merdiven dayamış, keten gömlekli, çok kısa saçlı bir adam gördü.

Kalbi bir an gerildi, sonra hemen gevşedi. Klein gülümsedi. “Günaydın, yok, tünaydın, Benson.”

Bu adam, Klein ile Melissa’nın ağabeyi Benson Moretti’den başkası değildi. Bu yıl daha yirmi beşindeydi, ama açılan alnı ve yaşlı görünüşü onu neredeyse otuzunda gösteriyordu.

Siyah saçlı, kahverengi gözlüydü; Klein’a biraz benziyordu ama Klein’daki o hafif okumuş havadan yoksundu.

“Tünaydın, Klein. Mülakat nasıl geçti?” Benson ayağa kalktı; dudaklarının kenarında bir gülümseme belirdi.

Siyah ceketi ve yarım boy silindir şapkası, ranzalarının bir çıkıntısında asılıydı.

“Berbat.” dedi Klein istifini bozmadan.

Benson’ın afalladığını görünce Klein kıkırdayıp ekledi. “Aslında mülakata katılmadım bile. Mülakattan önce bir iş buldum, haftada üç Sterlin veriyor…”

Melissa’ya anlattıklarını bir kez daha tekrarladı.

Benson’ın yüzü yumuşadı, gülerek başını iki yana salladı. “Sanki bir çocuğun büyümesini izliyorum gibi… Neyse, bu iş fena değil.” İç geçirdi. “İş için uzaktaydım. Döndüğümde ilk duyduğum şeyin böyle güzel bir haber olması ne hoş. Bu akşam kutlayalım, biraz dana etine ne dersin?”

Klein gülümsedi. “Olur, ama bunu duyunca Melissa’nın içinin sızlayacağını sanıyorum. Öğleden sonra birlikte yemeklik almaya gidelim mi? Hiç değilse üç soli götürelim mi? Doğrusunu istersen, bir Sterlin yirmi soliye, bir soli de on iki peniye denk geliyor. Üstüne yarım peni, çeyrek peni gibi birimler bile var. Böyle bir para sistemi düpedüz mantığa aykırı. Baş belası. Bence dünyanın en aptalca para sistemlerinden biri olmalı.”

Bunu söyleyince Benson’ın yüzünün sertleştiğini gördü. İçini hafif bir tedirginlik kapladı. Yanlış bir şey mi söyledim diye düşündü.

Yoksa asıl Klein’ın kayıp hafıza kırıntılarında Benson, başkalarının en ufak bir itirazına tahammülü olmayan, krallığın koyu, aşırı bir taraftarı mıydı?

Benson birkaç adım atıp sert bir ifadeyle onu çürüttü. “Hayır. Biri değil.”

‘Biri değil.’ demek!

Klein bir an şaşırdı ama ne demek istediğini çabucak anladı. Ağabeyiyle bakışıp güldüler.

Gerçekten de Benson iğneleyici mizahta ustaydı.

Benson dudaklarının kenarını hafifçe kaldırdı ve son derece ciddi bir tavırla, “Şunu anlaman gerek: Makul ve basit bir para sistemi kurmak için insanın hem saymayı bilmesi hem de ondalık sistemi kavraması lazım. Ne yazık ki o mühim şahsiyetlerin arasında bu yetenekte olan pek az kişi var.” dedi.