Esrarın Hükümdarı

Klein’ın kalbi hızla çarpmaya başladı. Sıkışıp bir yumruğa dönüşüyor, ardından aniden genişliyordu. Bedeni bu vuruşlarla hafifçe titriyordu.

Güm! Güm! Güm!

Gizlenen siluet bir değişiklik işitmiş gibi kulak kabartıp duraksayana dek, ne yapacağını ve ne yapması gerektiğini neredeyse unuttuğu bir an oldu.

Beynine sıçrayan kan yavaşça çekilirken, Klein temel idrak yetilerini geri kazandı. Elini yastığın altına uzatıp altıpatların ahşap kabzasını kavradı.

Silahın sert ama pürüzsüz yüzeyini hissettiğinde hızla sakinleşti. Altıpatları sessizce ve yavaşça çıkarıp namluyu davetsiz misafirin kafasına doğrulttu.

Dürüst olmak gerekirse, davetsiz misafiri vurabileceğine dair hiçbir güveni yoktu. Talimler sırasında sabit hedefleri artık istikrarlı bir şekilde vurabiliyor olsa da, hareket eden bir insanla sabit bir hedef tamamen farklı şeylerdi. İkisini birbirine karıştıracak kadar kibirli veya kendini beğenmiş değildi.

Yine de, önceki hayatından yarım yamalak hatırladığı bir fikir vardı: Nükleer bir silah asıl gücünü fırlatılmadan önce sergilerdi.

Bu kural şu anki vaziyeti için de geçerliydi. En büyük caydırıcılık, henüz ateş etmemiş olmaktı!

Tetiği çekmeyerek ve körü körüne ateş etmeyerek, davetsiz misafirin, Klein’ın onu ıskalama ihtimali son derece yüksek bir çaylak olduğundan emin olmasını engelliyordu. Endişeleri ve korkuları onu daha fazla düşünmeye itecek, bu da kendi kendini dizginlemesiyle sonuçlanacaktı!

Bir anda düşünceler birbiri ardına belirdi. Bu, Klein’ı derhal kararlı kıldı. Tehlike arttıkça daha da sakinleşen türden bir insan değildi. Gözlemciyle karşılaştığı vaziyeti daha önceden kafasında kurmuş, saldırmak yerine gözdağı vermeyi tasarlamıştı.

Büyük Oburlar İmparatorluğu’nun bir deyişi vardı: Tedbirin olduğu yerde tehlike barınmaz!

Klein silahını davetsiz misafire doğrulttuğunda, sıska adam bir şey sezmiş gibi kaskatı kesildi.

Hemen ardından, içinde hafif bir gülüş saklı bir ses duydu.

“İyi akşamlar, Beyefendi.”

Sıska adamın elleri usulca yumruk oldu; bedeni gerilmiş görünüyordu. Alt ranzada oturan Klein, altıpatları adamın kafasına doğrulttu ve elinden geldiğince doğal, ağır ağır konuşmaya çalıştı. “Lütfen iki elinizi de havaya kaldırın ve arkanızı dönün. Bunu yavaşça yapmaya çalışın. Dürüst olmak gerekirse, çok ürkeğimdir ve kolayca gerilirim. Eğer çok hızlı hareket ederseniz korkabilirim ve silahın yanlışlıkla ateşlenmeyeceğini garanti edemem. Evet, aynen böyle.”

Sıska adam iki elini de kaldırıp kafasının hizasında tuttu, ardından bedenini karış karış çevirdi. Göze çarpan ilk şey, düğmeleri muntazam, siyah, dar bir takımdı. Klein kalın ve keskin bir çift sarımsı kahverengi kaş seçti.

Davetsiz misafirin derin mavi gözleri korku yansıtmıyordu. Aksine Klein’a yırtıcı bir canavarın yoğunluğuyla bakıyordu. Klein bir saniyeliğine dikkatsiz davransa, karşısındaki kişi ileri atılıp onu parçalara ayıracakmış gibi duruyordu.

Klein sakin ve kayıtsız görünmek için elinden geleni yaparken kabzayı sıkıca kavradı.

Klein çenesiyle kapıyı ancak sıska adam tamamen ona döndüğünde işaret etti. Yumuşak ve kibar bir sesle, “Beyefendi, bunu dışarıda halledelim. Başkalarının güzel rüyalarını bölmeyelim. Ha, hareketlerinizi yavaş tutmaya devam edin. Adımlarınızı da biraz hafifletin. Bir beyefendi için asgari nezaket kuralıdır bu.” dedi.

Sıska adamın soğuk gözbebekleri kaydı ve Klein’a şöyle bir baktı. Ellerini havada tutmaya devam ederek yavaşça kapıya doğru yürüdü.

Altıpatların hedefindeyken kapı kolunu çevirdi ve kapıyı yavaşça açtı.

Sıska adam kapı yarı yarıya açıldığında aniden alçaldı ve öne doğru yuvarlandı. Kapı, sert bir rüzgârla çekilmiş gibi gürültüyle kapandı.

“Ah…” Üst ranzadaki Benson bu şiddetli gürültüyle irkildi. Sersemlik içinde neredeyse uyanıyordu.

Dışarıdan aheste ve huzurlu bir ezgi süzüldü. Ağır ve rahatlatıcı bir ses şarkı terennüm etmeye başladı.

“Ah, korkunç tehditler, kızıl ümitler!

“Bir şey muhakkak ki: bu ömür geçer.

“Bir şey muhakkak ki, gerisi yalan;

“Bir kez açan çiçek ebedî göçer…”

Şiir, insanları sakinleştirme ve rahatlatma gücüne sahip gibiydi. Üst ranzadaki Benson, diğer odadaki Melissa ve diğerleri, sersemliklerinin arasında yeniden uykuya daldılar.

Klein’ın bedeni ve zihni de huzurlu ve sakindi. Neredeyse esneyecekti.

Sıska adamın fırlayıp gidişi öylesine çevikti ki, Klein zamanında tepki verememişti.

Kapalı kapıya bakarak gülümsedi ve kendi kendine mırıldandı. “İnansan da inanmasan da, fişek yuvası aslında boştu.”

Yanlışlıkla ateş almasını önlemek için bırakılan boş yuva!

Ardından Klein, dışarıdaki çatışmanın bitmesini sabırla beklerken geceyarısı şiirini dinledi.

Bir dakika içinde, ay ışığının göl yüzeyindeki yansımasını andıran o dingin ezgi sustu ve karanlık gece derin sessizliğine geri döndü.

Klein sonucu beklerken altıpatların topunu sessizce çevirdi ve boş yuvayı namlu hizasından çıkardı.

Huzursuzluk içinde tam on dakika bekledi. Gidip bakması gerekip gerekmediğini merak ettiği sırada, kapıdan Dunn Smith’in ağırbaşlı ve sıcak sesini duydu.

“Halledildi.”

Derin bir nefes verdi Klein. Altıpatlarını kavrayıp anahtarını aldı. Çıplak ayaklarla kapıya dikkatlice yaklaştı. Kapıyı sessizce açıp dışarı çıktığında dizlerine kadar uzanan siyah paltoyu ve yarım boy silindir şapkayı gördü. Dunn Smith, derin ve sakin gri gözleriyle karşısında duruyordu.

Klein arkasından kapıyı kapattı, koridorun sonuna kadar Dunn’ı takip etti ve cılız kızıl mehtabın altında durdu.

Dunn pencerenin dışındaki Kızıl Ay’a bakıyordu. “Rüyasına girmem biraz zaman aldı.” dedi sakince.

“Geçmişini biliyor musunuz?” Klein epey rahatlamıştı.

Dunn başını salladı ve anlatmaya başladı. “Tarikat-ı Hafiyye olarak bilinen kadim bir teşkilat. Dördüncü Çağ’da kurulmuşlar. Solomon İmparatorluğu’yla ve o dönemin mütereddi soylularından birkaçıyla bağlantıları var. Heh, Antigonus ailesinin el yazması da onlardan çıkmış. Bir üyelerinin ihmalkârlığı yüzünden antika piyasasına düşmüş ve Welch’in eline geçmiş. Dört bir yanda aramaları için birilerini göndermekten başka çareleri kalmamış.”

Klein’ın soru sormasını beklemeden duraksadı, sonra devam etti. “İpuçlarından geriye doğru iz sürüp teşkilatın bazı üyelerini yakalayacağız. Eh, iyi bitmeyebilir. Bu herifler saklanma konusunda lağım fareleri kadar ustadır. Ama en azından, Antigonus ailesinin el yazmasını veya mühim bir ipucunu muhtemelen ele geçirdiğimize inanacaklardır… Bu durumda, mesele son derece hayati ve önemli bir şey olmadığı sürece operasyondan bütünüyle vazgeçerler. Onların hayatta kalma felsefesi budur.”

Endişelenen Klein, “…Peki ya el yazması son derece hayati ve önemliyse?” diye sordu.

Dunn cevap vermedi, sadece gülümsedi. Bunun yerine, “Tarikat-ı Hafiyye hakkında çok az şey biliyoruz.” dedi. “Bu seferki başarımızı senin keskin zekâna borçluyuz. Bu da senin hanene yazılacak bir liyakat. Gizli tehlike ihtimalini ve Firaset’in yükselmesinin el yazmasını bulmaya nasıl yardım edeceğini göz önünde bulundurarak, sana bir seçim şansı sunuluyor.”

“Seçim şansı mı?” Klein belli belirsiz bir şeyler sezerken nefesleri ağırlaştı.

Dunn yüzündeki gülümsemeyi silip tümüyle ciddileşti. “Aşkın olmak istiyor musun? Tabii yalnızca noksan bir zincirin başlangıç Mertebe’sini seçebilirsin.

“Elbette bu şanstan vazgeçip, kazandığın liyakati biriktirmeyi de seçebilirsin; ta ki biriktirdiğin liyakat seni bir Uykusuz yapmaya yetene dek. Uykusuz, Tanrıça’nın bizzat bahşettiği gece muhafızlığının ilk basamağı, Kilise’nin elindeki eksiksiz Mertebe zincirinin de başlangıcıdır.”

Tahmin ettiğim gibi…

Klein keyiflenmişti, içinde henüz bir tereddüt belirmemişti. İnisiyatif alarak, “Peki hangi Mertebe 9’lar arasından seçim yapabilirim?” diye sordu.

Vazgeçip vazgeçmeyeceğime, aynı zamanda hangisini seçeceğime karar vermek için ayrıntılı bilgiye ihtiyacım var!

Dunn Klein’a döndü, üzerine vuran kızıl örtüye bürünmüş gibiydi. Klein’ın gözlerinin içine bakarak yavaşça, “Kilise’nin elinde Uykusuz haricinde üç tane Mertebe 9 iksir formülü var.” dedi. “Bunlardan biri, İhtiyar Neil’ın da hükmettiği güç olan Gizem Avcısı. Heh, Rozanne muhtemelen bundan sana bahsetmiştir. Çenesini asla tutamaz.”

Klein ne cevap vereceğini bilemeden mahcupça gülümsedi.

Neyse ki Dunn buna aldırmadan devam etti. “Gizem Avcısı iksir formülümüz ve birbirine bağlı olmayan bazı sonraki Mertebeler, Mos Çilekeş Tarikatı’ndan elde edildi. O zamanlar henüz tereddiye düşmedikleri söylenirdi. Ahlâklarına ve kurallarına bağlıydılar, malumat arayışlarında kararlıydılar. Sırlarını kesin bir gizlilik içinde saklarlardı. Tarikata giren herkes, Gizem Avcısı olduktan sonra beş yıl boyunca konuşmaktan men edilirdi. Manevi talimde bulunmak ve dikkatlerini artırmak için susmayı öğrenirlerdi. Gizem Avcılarının düsturu ‘Dilediğini yap, lâkin zarar verme’ onlardan çıkmıştır.

“Gizem Avcıları sihir, büyücülük, müneccimlik ve diğer İlm-i Esrar bilgileri üzerinde kapsamlı ama temel düzeyde bir anlayışa ve kavrayışa sahiptir. Ayin İlmi’nden de epey şey bilirler ancak şeylerin ardında gizlenen birtakım mevcudiyetleri kolayca sezebilirler. Bu yüzden dikkatli olmaları ve Aşkın güçlere karşı derin bir huşu duymaları gerekir.

“Bu Yol’un büyük bir kısmından yoksunuz, bu yüzden eksik bir zincir. Örneğin Mertebe 8’i bizde yok. Tabii, belki de Kutsal Katedral’in elindedir.”

Bu neredeyse tüm şartlarımı karşılıyor…

Klein seçimini yapma hevesine kapıldı. Hafifçe başını salladı.

Neyse ki başka şeyleri de unutmamıştı. “Peki ya diğer ikisi?”

Dunn teferruatlarıyla anlatmayı sürdürdü. “İkinci Yol’un adı Naaş Toplayıcı. Güney Kıta’da Ölüm’e tapan pek çok tarikatçı bunu seçer. İksiri içtikten sonra, akılsız ölü ruhlar onları kendi türlerinden sanıp saldırmaz. Soğuğa, çürümeye ve ölüm havasının aşındırıcılığına karşı direnç kazanırlar. Habis ruhların bir kısmını doğrudan görebilir, pek çok yaşayan ölünün özelliklerini ve zayıflıklarını bilirler; ayrıca birtakım bedensel nitelik artışları elde ederler. Bizde bunu takip eden Mertebe 8 ve Mertebe 7 var. Heh heh, Mertebe 7’yi muhtemelen tahmin edersin: Ruh Aracısı! Daly de zamanında bunu seçmişti.”

Ruh Aracısı kulağa esrarengiz ve havalı geliyor gerçi, ama benim en çok istediğim şey İlm-i Esrar bilgisine vakıf olmak…

Klein araya girmedi. Tek yaptığı sessizce dinlemekti.

Dunn Smith başını çevirip kızıl mehtaba bir göz atarak, “Üçüncü Yol’un sadece Mertebe 9’u elimizde var. Kutsal Katedral’de devamı var mıdır, emin değilim.” dedi. “Adı, Kâhin.”

Kâhin mi?

İmparator Roselle’in günlüğüne düştüğü o pişmanlığı anımsayan Klein’ın gözbebekleri daraldı: Çırak, Kapkaççı veya Kâhin’i seçmemiş olmaktan pişmandı!