Esrarın Hükümdarı

İhtiyar Neil sözünü bitirir bitirmez arkasındaki loşlukta beliren o hayalî göz çifti hızla gözden kayboldu. Basiret hâlindeki Klein bile varlığına dair en ufak bir iz seçemiyordu.

“Bu, Ayin İlmi’nin bir tezahürü.” diye açıkladı İhtiyar Neil kıkırdayarak.

Bayağı büyülü bir şey… Şu Basiret dedikleri, yin-yang gözünün gelişmiş bir sürümü mü yani?

Klein yeni oyuncak almış bir çocuk gibi heyecanla bakışlarını çevirip odanın her köşesini süzmeye başladı. Basiret açıkken simya odasının öncekine kıyasla nasıl bir farkı olduğunu görmek istiyordu.

Alacakaranlık eşyaların hatlarını çiziyordu: uzun masa, deney tüpleri, terazi, bardaklar, dolaplar… Hepsi Klein Basiret’ini açmadan öncekiyle tamamen aynıydı, en ufak bir parıltı bile yaymıyorlardı.

Cansız nesnelerin Ruhaniyet’i yok mu yani?

Klein kendi kendine mırıldanırken bakışları masanın üzerindeki küçük gümüş kutuya kaydı.

Bir anda kutunun içinde pırıltılar belirdi: kimi gökyüzü gibi masmavi, kimi yıldızlar gibi ışıl ışıl, kimi de alev gibi kıpkırmızıydı!

“Fevkalade mahluklardan elde edilen malzemelerin içinde hâlâ bir nevi… ee, canlılık mı kalıyor? Asıl sahibi ölmüş olsa bile mi?” Klein sözcükleri dikkatle seçerek, büyük bir merakla İhtiyar Neil’a sordu.

“Tam karşılığı, artakalan Ruhaniyet taşımalarıdır. İksir terkibinin başarıya ulaşmasının esaslarından biri olduğu gibi, Aşkınların şirazelerini yitirmesinin de başlıca sebeplerinden biridir bu. Dunn sana anlatmış olmalı.” diye açıkladı İhtiyar Neil rahat bir edayla.

Aklına ne geldiyse, aniden bir kahkaha attı. “Naaş Toplayıcı formülünde havada kurutulmuş, ergin bir siyah benekli kurbağa olduğunu hatırlıyorum da… O iksiri içmek gerçekten büyük cesaret ister.”

Klein bunu gözünün önüne getirince midesinin bulandığını hissetti. İhtiyar Neil’ın neşesine katılmayarak bakışlarını etraftaki loş karanlığa çevirdi. Ne var ki orada görmeyi umduğu, neredeyse görünmez ruhanî varlıklar veya hayaletler gibi şeyler yoktu. “Ruhanî Âlem’in her yerde olduğu söylenmez miydi?” diye sordu şaşkınlıkla.

İhtiyar Neil alayla gülüp konuştu. “Evlat, dediğimi tekrarla:

“Burası bir Gece Şahinleri müfrezesinin karargâhı, burası Ebedî Gece Tanrıçası Kilisesinin yer altı mekânı, burada bir sürü Aşkın var!

“Ruhların ve canların buralarda başıboş dolaşmasına izin vereceğimizi mi sanıyorsun? Hem Ruhanî Âlem ile ruhlar farklı kavramlardır.”

Klein bir an mahcup olarak başını çevirdi, gizli kapının girişinden sızan zayıf gaz lambası ışığına bakıyormuş gibi yaptı. “Anladım.”

Konuştuğu sırada kaşlarının arası aniden seğirmeye başladı; sanki kramp girmiş gibi söz dinlemez olmuştu.

Ne oluyor?

Klein tam arkasını dönüp soracakken, gizli kapının iç tarafında, parıl parıl sarı ışığın kıyısında neredeyse saydam bir şeklin sessizce durduğunu fark etti. İnsan suretindeydi; hâlesinin rengi karanlıkla öylesine kusursuz birleşmişti ki seçmek zordu.

Sss!

Klein’ın kaşlarının arasına şiddetli bir ağrı saplandı, görüşü bir anda peçelendi. Dikkatini toplayıp yeniden baktığında ise ortalıkta ‘görünmez’ bir siluetten eser yoktu!

Tuhaf…

Arkasını dönüp sordu. “Bay Neil, kaşlarımın arası seğiriyor, biraz da ağrıyor.”

“Haha, gayet olağan! Aşkınlığa yeni yükselmiş birisin; Basiret senin ‘Nefs Beden’ine büyük yük bindirir ve sürekli sarfiyata yol açar. Dışarıya da kaşların arasında seğirme, başta batıcı ağrı, aşırı hassasiyet ve hafif sanrılar olarak yansır. Üstelik Basiret açıkken yabancı çevrelerden rahatsız olman ya da başkalarının duygularından etkilenmen çok kolaydır. Bunların hepsi dikkat etmen gereken hususlar; bolca alıştırma yaparak bunlara alışmalı ve etkilerini bertaraf etmelisin. Ayrıca kararınca kullanmalı, vakti geldiğinde kapatmalısın.” dedi İhtiyar Neil gülümseyerek.

Sen bu işten keyif alıyorsun galiba…

Klein vakit kaybetmeden sordu. “Peki Basiret durumundan nasıl çıkılır?”

Az önce gördüğü ‘görünmez’ siluetten bahsetmeyi düşünmüştü ama belirtiler arasında ‘hafif sanrılar’ lafını duyunca bu fikirden vazgeçti.

Kaşlarının arasındaki seğirme ve aynı yerdeki batmayla birleşince, İhtiyar Neil’ın vereceği cevabı tahmin etmek hiç de zor değildi!

“Deminki gibi bir nesne hayal et, dikkatini topla, ardından Tefekkür hâline geç. Gözlerini kapat, Ruhaniyet’ine hükmet ve ona durmasını tekrar tekrar söyle. Sonra gözlerini açtığında Basiret’in sona erdiğini göreceksin.”

İhtiyar Neil keyifle tarif etti, bitirirken de ekledi. “Tabii bu en zahmetli, en hantal yöntemdir. Alıştırma yaparak Tefekkür esnasında kendimize tekrar tekrar telkinler verebilir, Ruhaniyet’imizi tekrar tekrar etkileyip geride basit bir ‘düğme hareketi’ bırakabiliriz. Mesela ben kaşlarımın arasına iki kez vurursam Basiret kolayca açılır, iki kez daha vurursam kapanır. Bunu tam olarak nasıl ayarlayacağın senin alışkanlıklarına ve zevkine kalmış.”

“Anladım.” Klein bir an düşünüp İhtiyar Neil’ı taklit etmeye karar verdi; kaşlarının arasına iki kez vurma hareketini Basiret’in ‘düğme’si yapacaktı.

Tek vuruş, kafasını kaşıma alışkanlığıyla karışabilirdi; üç vuruş ise tehlikeli anlarda değerli vakti heba edebilirdi. Parmak şıklatmak gibi hareketlere gelince, fazla göze çarpar, dikkat çekerdi.

Dikkatini topladı, bir araya gelen ışık kürelerini zihninde canlandırarak yeniden Tefekkür hâline geçti.

İhtiyar Neil’ın rehberliğinde, defalarca telkin verip alıştırma yaptıktan sonra nihayet ‘düğme hareketi’ni ayarlamayı başardı.

Hafifçe yumruk yapıp işaret parmağının kök eklemiyle kaşlarının arasına iki kez vurdu; Klein’ın gözlerinin önünde bir anda farklı kalınlıklarda ve renklerde ışıldayan hâleler belirdi.

İki kez daha vurunca her şey eski hâline döndü, olağanüstü bir iz kalmadı. “Nihayet öğrendim…” diye sevindi içtenlikle.

Ancak o an ne kadar tükenmiş olduğunu fark etti. Her an sızıp gidecek gibiydi, kafasının içi üç gece üst üste uyumamış gibi boşalmış ve ağrıyla dolmuştu.

İhtiyar Neil gülümsedi. “Biz Uykusuz değiliz; ne zaman Basiret’i fazla çalıştırsak ya da aşırı kullansak toparlanmak için uyumamız gerekir. Artık eve dönebilirsin, güzelce dinlen. Öğleden sonra Welch’in evinden Demir Haç Sokağı’na uzanan yolda biraz dolan, Antigonus ailesinin el yazmasına dair bir iz bulmaya bak. Yarın İlm-i Esrar derslerimize devam ederiz. Tabii tarih vesikalarını okumayı da ihmal etme.”

“Tamamdır.” Klein, İhtiyar Neil’ın bu planına dört elle sarıldı.

Bastonunu alıp simya odasından çıktı. Gizli kapının kapanışını ve İhtiyar Neil’ın silahhaneye dönüşünü izledikten sonra kaşlarının arasını ve şakaklarını ovuşturdu. Tırabzana tutunarak merdiven basamaklarını birer birer tırmandı.

O esnada Dunn Smith arkadan yaklaştı. Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıktı. Bakışı derindi. “İhtiyar Neil’dan duyduğuma göre gayet iyi uyum sağlamışsın; ister Tefekkür olsun, ister Basiret.”

“Belki de sadece Kâhin olmamın getirdiği bir özelliktir.” diye mütevazı bir karşılık verdi Klein.

Dunn az önce İhtiyar Neil’ın yerine silahhanede nöbet tutuyordu herhâlde.

Dunn adımlarını yavaşlattı, Klein’ın hemen bir adım önünde yürümeye başladı. Birkaç saniyelik sessizliğin ardından, arkasını dönmeden konuştu. “Unutma, merak kediyi öldürür; Aşkın’ı da öldürür. Duyulmaması gereken fısıltıları ve görülmemesi gereken mevcudiyetleri kurcalamaya kalkışma.”

“Anladım.” Klein bunun, Aşkınların şirazelerini yitirmesine dair bir başka uyarı olduğunu biliyordu.

Karadiken Güvenlik Şirketine girince, Klein’ın Aşkın olduğundan henüz haberi olmayan Rozanne’e bir selam verdi. Aheste aheste kapıdan çıkıp caddeden geçen raysız umumî faytona bindi ve Nergis Sokağı’na döndü. Yolda neredeyse uyuyakalacaktı.

Vakit henüz sabahtı, hava ancak yirmi altı–yirmi yedi derece kadardı. Klein kemerinden bakır anahtarı çıkarıp evinin kapısını açtı.

Evin içinde henüz bir sürü eşya eksikti; oturma odası ve yemek odası bomboş duruyordu. Benson işe, Melissa da okula gittiği için çoktan çıkmışlardı.

Klein başka hiçbir şeyle uğraşacak hâlde değildi. Kapıyı arkasından kapatıp hızlı adımlarla üst kata çıktı. Kitaplıklı kendi yatak odasına girdi.

Frağını çıkarıp portmantoya astıktan sonra sabırsızca kendini yatağa attı, başı yastığa değer değmez derin bir uykuya daldı.

Klein pırıl pırıl bir güneşle uyandı. Başını çevirip gözlerini yavaşça açtığında dışarıda güneşin kuvvetle parladığını fark etti.

Saat kaç oldu? Öğleden sonraki Tarot toplantısını kaçırmadım değil mi?

Güçlükle yataktan kalkıp portmantoya doğru yürüdü; cep saati hâlâ frağının iç cebinde duruyordu.

Yalnız bunu değil, yatak odasının kapısını kapatmayı ve cumba pencerelerinin perdelerini çekmeyi de unutmuştu.

Çıt!

Klein cep saatini çıkarıp kapağını açınca rahat bir nefes aldı.

Saat henüz on ikiyi biraz geçiyordu; kararlaştırılan öğleden sonra üçe daha epeyce vakit vardı.

Bugün pazartesiydi; Asılmış Adam ve Adalet ile toplanacakları gündü.

Düşünür gibi bir tavır takınarak kaşlarının arasına iki kez vurdu. Görüşü bir kez daha değişti. Kendi hâlesinin yeniden canlı bir parlaklığa kavuştuğunu gördü.

İki kez daha vurup Basiret’ten çıktı. Rahatlamış bir hâlde zemin kata inip bir ibrik su kaynattı, içine biraz adi çay yaprağı attı. Yanında azıcık tereyağıyla bir somun çavdar ekmeğini kemirdi.

Tarih ders kitapları ile asıl Klein’ın notlarını çıkarıp hiç acele etmeden ‘tekrar’ yapmaya ve bilgilerini pekiştirmeye başladı.

…

Öğleden sonra saat üçe üç kala kitabını kapattı, dolma kaleminin kapağını takıp perdeleri hışırtıyla çekti.

Hemen yatak odasının kapısını içeriden kilitledi. Oda iyice alacakaranlığa büründü.

Yine işaret parmağının kök eklemiyle kaşlarının arasına iki kez vurup Basiret’ini açtı, etrafını gözden geçirdi.

Odasında görünmez bir ruhanî varlık olmadığını teyit ettikten sonra Basiret’ini kapattı, cep saatini çıkarıp zamana baktı.

Tik tak. Tik tak.

Üçe bir dakika kala adımlarını açtı, önceden yaptığı gibi saat yönünün tersine, kare çizecek şekilde dört adım attı. Her adımında içinden o adıma karşılık gelen Çince efsunu okuyordu.

Ne var ki bu defa temel bir yiyecek hazırlamamıştı.

Klein gözlerini kapattı. Elinin üstü biraz kaşındı; elinin üstünde küçük bir kare oluşturan dört siyah nokta kabarıyor, yüzeye çıkıyor gibiydi.

Cinnet dolu, hırıltılı haykırışlar ve baştan çıkarıcı fısıltılar yankılanmaya başladı, fakat Klein başına saplanan ağrının geçen seferki kadar şiddetli olmadığını fark etti.

Etkilenmiyor değildi; sadece kulak kabartmamak için kendini var gücüyle dizginleyebiliyordu.

Artık bir ‘Aşkın’ olarak böyle bir ortamda kendine hâkimiyeti biraz daha artmıştı.

Çok geçmeden bedeni hafifledi, yukarı doğru süzüldü. Yayılan grimsi beyaz, uçsuz bucaksız, puslu sisi gördü; koyu kızıl ‘yıldız’ların her birini seçti. Bunlardan ikisiyle arasında ince bir bağ var gibiydi; ona son derece tanıdık geliyorlardı.

Klein kendi peçelenmiş suretine bakıp şaşkınlıkla fısıldadı. “Acaba İhtiyar Neil’ın bahsettiği Astral Beden mi bu?”

Birkaç saniye sakinleşti. Ardından gri sisin fevkindeki görkemli ilahî sarayı, engin kubbenin tam altında duran uzun tunç masayı ve üzerinde farklı burç simgeleri taşıyan yirmi iki yüksek arkalıklı sandalyeyi yeniden tezahür ettirdi.

Klein sessizce geçip Şeref Makamına oturdu, bedenini ve yüzünü daha da kesif bir gri sisle örttü. Sağ elini uzatarak o tanıdık iki ‘koyu kızıl’ yıldıza uzaktan işaret etti ve harikulade bir bağ kurdu.