Audrey; babası ve ağabeyinin memleketin ahvalini tartıştıkları sıradaki sözlerini zihninde canlandırarak kendi ifadeleriyle söze girdi. “Hükümetin mevcut yapısının pek intizamsız olduğu kanaatindeler. Ne zaman bir seçim bitip de parti değişse, yukarıdan aşağıya her kademede birtakım görevliler değiştiriliyor; bu durum her işi arapsaçına çevirdiği gibi verimi de son derece düşürüyor. Yalnızca harpte mağlup olunmasına yol açmakla kalmayıp ahaliye de büyük külfet getiriyor.”
Klein meselenin farkındaydı; önünde bir emsal bulunmadığından Loen Krallığı henüz bir memuriyet imtihanı nizamı geliştirememişti. Siyasî partilerin iktidar düzeni hâlâ başlangıç safhasındaydı. Dolayısıyla seçim zaferinin ardından pek çok sözde idarî makam, parti mensuplarına ve taraftarlarına lütfediliyordu.
Hım, İmparator Roselle’in Intis’te böyle bir nizam kurmamış olması mizaç ve harcına hiç uymuyor… Yoksa sonraları ağırlığı başka bir tarafa mı kaydırdı?
Asılmış Adam Alger bunları işitince alçak sesle gülerek araya girdi. “Kanaatindeler mi? Hissiyatları pek bir küntmüş; herhâlde kara sivrisinek ısırdıktan ancak bir yıl sonra kaşınmaya başlıyorlar.”
Kara sivrisinek, Loen Krallığı’nın güneyine mahsus bir mahluktu; maruz kalanın derisini kaşıya kaşıya yüzesi gelecek kadar şiddetli zehriyle meşhurdu.
Audrey elini kaldırıp ağzını hafifçe kapattı. Asılmış Adam’ın alayına aldırış etmeyerek az önceki haberin hülasasını ortaya koydu. “Ne yazık ki bu nizamın yerine koyacak iyi bir usulü şimdilik bulamıyorlar.”
Klein sessizce dinledi. Mevzunun kendi mahir olduğu sahaya girdiğini hissederek tebessüm etti. “Bu basit bir mesele.”
Büyük Oburlar İmparatorluğu’nun da, Büyük Oburlar İmparatorluğu’nu emsal alan Kokuşmuş Krallık’ın da son derece muvaffakiyetli, ileri tecrübeleri vardı.
“Basit mi?” diye sordu Audrey hafif bir hayretle.
Hususî dersleri siyaset ilmini ihtiva etmese de, babası, ağabeyi ve diğerlerinin müzakerelerini sıklıkla dinlediğinden bu kabil hususlarda kâfi derecede malumat sahibiydi.
Klein kendini sanki eski forum günlerine dönmüş gibi hissetti. Gayet müsterih bir edayla tebessüm ederek söze girdi. “İmtihan. Tıpkı üniversite giriş imtihanı gibi, bütün halka açık bir imtihan düzenlenir. Bu, iki ya da üç aşamadan oluşabilir; en tarafsız yöntemle en yetkin kişiler seçilip ayıklanır.”
“Lâkin…” Audrey böyle bir teşebbüsün ne kabil itirazlar doğuracağını az çok tahmin edebiliyordu.
Sözlerini toparlamasına fırsat vermeden devam etti Klein. “Ardından bu seçkinler Kabine’nin, kontlukların, belediyelerin ve kasabaların idarî makamlarına yerleştirilir. Yani doğrudan iş gören makamlara… Mesela Kabine başkâtipliği gibi.
“Farklı makamların farklı gereksinimlerine göre, ikinci ya da üçüncü aşamada ayrı ve özel elemeler yapılabilir. Uzmanlık isteyen işler, o işten anlayana bırakılmalı.
“Nazırlık, kontluk valiliği ve belediye reisliği gibi siyasî makamlar ise seçimi kazanan partilere terk edilir. Bu da onların payına düşen pastadır.”
Yan tarafta duran ve bu meseleye kâfi derecede alaka duymayan Alger farkında olmadan başını yana çevirip dikkatle kulak kesildi; Audrey ise kaşlarını hafifçe çatarak derin düşüncelere daldı.
“Bütün kadroyu bir seferde değiştirmeye kalkışılmamalı; aksi hâlde Kabine ve her kademedeki idareler felç olur. İmtihan yılda bir ya da üç yılda bir düzenlenerek değişim kademeli şekilde gerçekleşir. Sonrasında krallığın büyümesi ve memurların istifası yahut yaşlılığı yüzünden doğan boşluklar dikkate alınarak, alınacak memur sayısı planlı biçimde belirlenir.”
Klein bir klavye siyasetçisi olarak maharetini sonuna kadar sergiledi. Sözlerini bitirirken ellerini iki yana açarak ekledi. “Bu tür bir düzen, krallığın yetkin kişilerini olabildiğince hükümete kazandırır. Üstelik hangi parti iktidara gelirse gelsin, nazır kim olursa olsun, işlerin bu memurlar sayesinde asgari düzeyde ve nispeten verimli bir şekilde yürümesini sağlar.”
Tabii bunun yan efekti, bürokrasi denen o ölümsüz şeytanın doğması…
Audrey bir yandan düşünürken bir yandan da tereddütle sordu. “Yani o nazırların hepsi birer kıvırcık tüylü babun bile olsa muazzam bir tesir yaratmaz mı demek istiyorsunuz?”
“Hayır.” diyerek söze karıştı Alger. “Kanaatimce kıvırcık tüylü babunlar mevcut nazırlardan katbekat daha hayırlı bir tercihtir.”
Bir an duraksadıktan sonra ilave etti. “Nihayetinde kıvırcık tüylü babunların tek ihtiyacı yemek, uyumak ve çiftleşmektir; aptalca fikirler öne sürmez, akılsızca planlarda ısrar etmezler.”
Asılmış Adam Beyefendi, anlaşılan pek makbul olmayan bir amirin var…
Şeref Makamı’nda oturan Klein tebessüm ederek başını iki yana salladı.
Audrey, Soytarı Efendi’nin az önceki izahatını zihninde bir süre tarttıktan sonra afallayarak konuştu. “Bu… hakikaten işe yarayabilirmiş gibi duruyor…
“Son derece basit, lâkin bir o kadar tesirli bir çare!”
Klein’a dönerek samimiyetle seslendi. “Soytarı Efendi, zât-ı âliniz muhakkak engin bir hayat tecrübesine ve müstesna bir hikmete sahip muhterem bir ihtiyarsınız!”
…
Klein’ın ağzının kenarı hafifçe seğirdi. Asılmış Adam ile Adalet’e bakıp birkaç saniyelik sükûtun ardından konuştu. “Bugünkü toplantımız burada nihayete ersin.”
Eğer Adalet Hanım akrabalarını ikna edip bu işin önünü açabilirse, Benson’a erkenden yol gösterip memur olma fırsatı tanırım.
Aslında biraz düşününce Benson cidden bu mesleğe biçilmiş kaftan.
Tabii Adalet’in bu işe kendiliğinden girişmesi pek mümkün değil. Öyle bir durumda Asılmış Adam’la ben bu teklifin hangi soyludan geldiğini öğrenebilir, gerçek kimliğinden hemen hemen emin olabiliriz.
Elbette dolambaçlı yollara sapıp daha gizli bir şekilde yapabilir.
“İradeniz emrimizdir.” Audrey ile Alger aynı anda doğruldular.
Klein geriye doğru hafifçe yaslanıp bağı kopardı; Adalet ile Asılmış Adam’ın hayalî, muğlak suretlerinin süratle parçalanıp kaybolduğu görüldü.
Gri sisin fevkinde, ilahların meskeni misali haşmetli ve ıssız sarayda, uzun tunç masanın Şeref Makamı’nda sessizce oturan bir tek o kalmıştı.
Klein geçen seferki gibi doğrudan gri sisten aşağı düşüp burayı terk etmedi; zira artık bir Aşkın hâline geldiğinden zihni kâfi derecede zindeydi.
Tarot Cemiyeti toplantısını erken nihayete erdirmesinin sebebi, Gece Şahinleri’nin Antigonus ailesinin el yazmasına yönelik hakiki tutumunu öğrenmiş olmasıydı. Doğrudan yatıp uyumak yerine birazdan el yazmasını ciddiyetle arıyormuş gibi görünmeye karar vermişti; aksi hâlde Dunn Smith ve diğerleri evde ne işler çevirdiğinden şüphelenirdi.
Üstelik bugünkü kazancım da az sayılmaz.
Klein, uzun tunç masanın Şeref Makamı’ndaki yüksek arkalıklı sandalyede oturuyordu. Kollarını kolçaklara dayayıp parmaklarını birbirine kenetleyerek o nihayetsiz gri sisi sakince süzdü; burası öylesine tenha, öylesine sakindi ki sanki milyonlarca yıldır kimsenin ayak basmadığı bir yerdi.
Bağı kurup Adalet ile Asılmış Adam’ın aksini buraya ‘çağırdığı’ esnada bir hususu keskin bir sezgiyle fark etmişti.
Artık kendisi de bir Aşkın olduğundan, bir başka ‘koyu kızıl yıldız’a daha temas edecek takate sahipti!
“Yani bir kişiyi daha ‘çağırabilir’ miyim?” O hissi zihninde anımsayan Klein neredeyse emin bir tavırla mırıldandı.
Lâkin az önce aceleci bir tecrübeye girişmemişti; zira buraya çekilecek yeni kişinin nasıl bir hüviyete ve nasıl bir tutuma sahip olacağını kestiremiyordu. Nihayetinde herkes Adalet yahut Asılmış Adam gibi müstesna mizaçları sayesinde süratle uyum sağlayacak, kendi işine yarayanı alacak ve bu durumu gizlemeye razı görünecek değildi. Buraya Dunn Smith kabilinden birini çekecek olursa, henüz kurduğu bu ‘gizli teşkilat’ anında kilisenin nazarı önüne seriliverirdi.
‘Şer’ teşkilatının elebaşı olarak kendi geleceği de bir hayli karanlık olurdu.
Klein bu gri sisin pek hususî olduğunu, Dunn Smith’in Mertebesindeki bir Aşkın’ın burayı çözemeyeceğini biliyordu; fakat mesele şuydu ki madem Aşkın güçler mevcuttu, ilahların varlığını da hesaba katmak elzemdi.
Klein şimdilik temkinli bir kabulle yedi muteber ilahın hakikaten var olduğuna inanıyordu; elbette bu ilahların yüksek Mertebeli Aşkınlardan yalnızca birazcık daha kudretli olduğunu ve katı bir tahdit altında bulunduklarını düşünmeye daha yatkındı. Zira en azından Beşinci Çağ’dan bu yana, birkaç mukaddes ferman dışında hiçbir kerametleri görülmemişti.
“Haah, insanları zorla buraya çekmek de pek hoş bir hareket değil; kimse durup dururken esrarengiz hadiselerin ortasına düşmek istemez… En iyisi ileride tekrar bakmak…” Klein iç çekip ayağa kalktı.
Kendi Ruhaniyet’ini dışarı salıp bedeninin varlığını hissetti; ardından o süratli düşüşün getirdiği ağırlaşma hissini taklit etmeye koyuldu.
Gözlerinin önündeki ışık ve gölgeler anında dönüştü; gri sis ve koyu kızıllık bir anda uzaklaştı. Klein sanki bitip tükenmeyen su zarlarını delip geçmişçesine en sonunda gerçek dünyayı, odanın alacakaranlığını gördü.
Bu defa zihni tamamen berraktı; bütün safhayı pürdikkat tecrübe etti.
“Tuhaf… Gri sis ile Ruhanî Âlem arasında yine de biraz fark var…” Klein elini ayağını oynatıp etinin ve kemiğinin hakikatini hissetti.
Bir süre durumu tahlil ettikten sonra başını iki yana sallayıp çalışma masasına doğru yürüdü; elini uzatıp perdeyi tuttu.
Hışır!
Kumaş çekildi, içeri dolan gün ışığı odayı aydınlattı.
Cumbanın dışındaki caddeyi ve gelip geçen ahaliyi süzünce bir nefes alıp sessizce kendi kendine söylendi.
Çıkıp işe koyulma vakti geldi.
Kâhin gibi nasıl rol yapmalıyım?
Aceleye getiremem… Şimdilik elimden gelen yalnızca Basiret…
…
Backlund, İmparatoriçe Nahiyesi.
Audrey Hall aynadaki aksinde heyecandan al al olmuş yanaklarını, bakanın gözünü alacak kadar ışıl ışıl yanan gözlerini gördü.
Bunları incelemeye vakit ayırmadan aceleyle az öncesine dair hafızasını yokladı. Yakut kakmalı dolma kalemi eline alıp zarif parşömenin üzerine hışır hışır Seyirci iksirinin formülünü kaydetmeye başladı.
‘80 mililitre saf su, 5 damla güz çiğdemi özü, 13 gram öküzdişi şakayığı tozu, 7 elf çiçeği taçyaprağı, ergin bir Manhal balığının bir çift gözü ve 35 mililitre teke boynuzlu kara balık kanı.’
Derin bir nefes verdi Audrey. Birkaç kez baştan sona okuyup nihayet en ufak bir hata bulunmadığına kanaat getirdi.
İçinde yine o dans etme arzusu kabardı; lâkin vakur olması gerektiğini kendi kendine tembihledi.
Biraz düşündükten sonra iksir formülünün etrafına muhtelif kimyasal maddelerin isimlerini dizmeye başladı. Böylelikle o sayfayı karmaşık ve intizamsız bir ilmî not yığını gibi gösterdi.
Hım, kasten incelemediği müddetçe şöyle bir göz gezdiren kimse sakladığım bu hususları asla fark edemez… Harikulade!
Kendi kendini tebrik eden Audrey zihnini malzemelerin teminine çevirdi. “Evvela ailemin birkaç hazine mahzenine bakayım; eksik kalan kısmı da başkalarından takasla temin edip edemeyeceğimi denerim…
“Yine de hepsini toplayamazsam bir dahaki toplantıda Soytarı Efendi ile Asılmış Adam Beyefendi’den yardım istemekten başka çare kalmaz… Karşılığında ne takdim etsem acaba?”
Bir müddet düşündükten sonra not defterini kapatıp yatak odasındaki küçük kitaplığa koydu. Hafif adımlarla kapıya varıp kapıyı açtı.
Dışarıda iri, sarı tüylü bir köpek uslu uslu oturmaktaydı.
Audrey’nin dudaklarının kenarı yukarı kıvrıldı; gün ışığı gibi parlak bir tebessüm yayıldı yüzüne. “Susie, vazifeni fevkalade yerine getirdin!
“Gazetedeki tefrika hikâyelerde dedektif beyefendilerin daima marifetli bir muavini olur; bence hakiki bir ‘Seyirci’nin ardında da iri bir köpeğin bulunması icap eder~”
…
Yalnızca bir mum ışığının titrediği bodrumda Alger Wilson avucunu kaldırıp dikkatle süzdü.
Epey bir zaman geçtikten sonra iç çekti. “Hâlâ o kadar harikulade ki en ufak bir teferruatını dahi kavrayamıyorum…”
Önceden yeterince hazırlık yapmış olmasına rağmen Soytarı Efendi’nin bu ‘çağırma’yı nasıl icra ettiğini yine de anlayamamıştı…
Bakışlarını indirip uzun masanın üzerindeki parşömen tomara dikti.
O sarımsı kahverengi tomarın baş tarafında, koyu mavi mürekkeple yazılmış bir satır Hermes yazısı bulunuyordu.
‘7, Gemici.’