Esrarın Hükümdarı

Öğleden sonraki kızgın güneşin altında Klein evden çıktı.

Demir Haç Sokağı’ndan Welch’in evine kadar yürüyeceği için resmî takımını, silindir şapkasını ve deri çizmelerini çıkarmıştı. Yerine keten bir gömlek, eskimiş kahverengi bir ceket, aynı renk yuvarlak kenarlı bir keçe şapka ve eski deri ayakkabılar giymişti. Böylece ter kokusunun o ateş pahası takıma sinmesinden korkmasına gerek kalmayacaktı.

Nergis Sokağı boyunca Demir Haç Sokağı’na doğru ağır adımlarla ilerledi. Dönemeçteki meydanın yanından geçerken elinde olmadan gözü oraya kaydı.

O çadırlar çoktan ortadan kaybolmuştu; önceki sirk, gösterisini tamamlayıp buradan ayrılmıştı.

Klein aslında kendisinin kehanetini okuyan o hayvan terbiyecisinin gizlenmiş bir usta olduğunu hayal etmişti. Ondaki sıra dışılığı fark ettiği için yol göstermek amacıyla hususî olarak karşısına çıktığını, ileride mutlaka tekrar karşılaşacaklarını ve kendisine bazı imalarda bulunacağını sanmıştı. Ancak bunlardan hiçbiri gerçekleşmemiş, kadın sirkle birlikte bir sonraki durağına doğru yola çıkmıştı.

Hayat öyle klişe senaryolara göre işlemiyor işte…

Klein kendi hâline gülüp başını iki yana salladı ve Demir Haç Sokağı’na yöneldi.

Demir Haç Sokağı tek bir sokaktan ibaret değildi; adına yakışır şekilde, kesişen iki caddeden oluşuyordu.

Merkezindeki dörtyol ağzıyla Sol Sokak, Sağ Sokak, Yukarı Sokak ve Aşağı Sokak olarak dörde ayrılıyordu; Klein, Benson ve Melissa’nın önceden kaldığı apartman da Aşağı Sokak’taydı.

Fakat apartmanda ve civarında oturan ahali, bulundukları yeri Aşağı Sokak olarak görmüyor, kendilerince ‘Orta Sokak’ tabirini uydurarak burayı iki yüz metre ileride, yolun devamındaki yoksul mahalleden ayırıyorlardı.

Orada tek bir yatak odasına beş, altı, hatta on kişi tıkışabiliyordu.

Klein Sol Sokak’ın kenarından yürürken zihni dağıldı; Antigonus ailesinin el yazmasını, nerede olduğunun bilinmeyişini, Gece Şahinlerinin ona verdiği ehemmiyeti ve bütün bunlardan doğan o kanlı hadiseyi hatırladı.

Yüreği yavaşça ağırlaştı, yüzü karardı.

Tam o sırada kulağına tanıdık bir ses çalındı.

“Klein’cığım.”

Hım?

Klein merakla başını çevirdiğinde kendini Smyrin Fırını’nın önünde buldu; saçları ağarmış Bayan Wendy, yüzünde mülayim bir tebessümle el sallayarak ona sesleniyordu. “Pek… Pek neşeli görünmüyorsun?” dedi Wendy tatlılıkla.

Klein yüzünü sıvazlayıp cevap verdi. “Birazcık.”

“Ne kadar derdin olursa olsun, yarın nasılsa gelecek.” dedi Bayan Wendy gülümseyerek. “Gel, yeni yaptığım tatlı buzlu çayın tadına bakıver, buralıların ağız tadına uyar mı bilemedim.”

“Buralılar mı? Bayan Smyrin, siz buralı değil misiniz?” dedi Klein tebessümle başını iki yana sallayarak.

Tadına bakmak bedava demek oluyordur herhâlde?

Wendy Smyrin dudağının kenarını hafifçe kıvırdı. “Bildin. Ben aslen güneyliyim, kocamın peşinden Tingen’e geldim; kırk yıldan fazla oldu. Ha ha, o zamanlar Benson henüz doğmamıştı, annenle baban tanışmamıştı bile.

“Kuzeyin yemek tarzına hep biraz yabancılık çektim, gözüm hep memleketimin yemeklerinde; domuz sosisini, patates ekmeğini, fırınlanmış krepleri, domuz yağında kızarmış sebzeleri, kendine has soslu ızgara etleri özlüyorum.

“Ha, bir de tatlı buzlu çayı özlüyorum…”

Klein bunları duyunca gülümsedi. “Bayan Smyrin, insanı acıktıran bir mevzu bu… Ama kendimi çok daha iyi hissediyorum, teşekkür ederim.”

“Güzel yemekler insanın kederini her zaman iyileştirir.” Wendy, Klein’a bir bardak kahverengiye çalan kırmızımsı sıvı uzattı. “Hafızamda kaldığı kadarıyla hazırladığım tatlı buzlu çay; bak bakalım tadı güzel olmuş mu.”

Klein teşekkür edip bir yudum aldı. İçeceğin tadı Dünya’daki buzlu siyah çayı andırıyordu ama o kadar keskin değildi, çay rayihası daha yoğun, ferahlığı daha belirgindi ve yakıcı güneşin getirdiği harareti anında söküp atmıştı. “Fevkalade!” dedi.

“İçim rahatladı öyleyse.” Wendy gözlerini kısarak gülümsedi ve Klein’ın o bir bardak tatlı buzlu çayı bitirişini müşfik bakışlarla izledi.

Bayan Smyrin ile yeni eve taşınma mevzusu üzerine bir süre lafladıktan sonra Klein en iyi bildiği sokağa döndü.

Öğleden sonra vakti buradaki seyyar satıcılar iyice azalmıştı; saat beş buçuktan sonra tekrar toplanırlardı, geriye kalanlar da bezgin ve mayışmış bir hâldeydi.

Köşeyi dönüp buraya girdiği anda Klein’ın içine nedensiz bir kasvet çöktü; tarifi güç bir baskı, çöküntü ve keder hissi göğsüne oturdu.

Ne oluyor ya?

Kendindeki tuhaflığı anında fark edip durakladı, etrafına göz gezdirdi; ancak sıra dışı bir şeye rastlamadı.

Biraz düşündükten sonra Klein elini kaldırıp, düşünüyormuş gibi yaparak kaşlarının arasına iki kez hafifçe vurdu.

Görüş alanı anında değişti; seyyar satıcıların ve birkaç yayanın hâleleri belirdi.

Klein henüz sağlık durumlarını gösteren renklere dikkatle bakmaya fırsat bulamadan, hisleri simgeleyen o kesif karartının çekimine kapıldı.

Gözlemlediği kişilerin düşüncelerini tam olarak kestiremiyordu. Fakat o bedbinlik, hissizlik ve keder zihnine kazındı.

Çevresine bakındığında etraftaki bütün tonların bu loşluktan ibaret olduğunu gördü; tepelerindeki güneş bile bu karartıyı dağıtmaya yetmiyordu.

Bu, kaç gündür, kaç aydır, kaç yıldır üzerlerine sinmiş bir kasvetin tortusuydu.

Bunu görünce Klein sebebini bir anda anladı.

İhtiyar Neil’ın dediği gibi, Basiret’i açıkken yabancı bir muhite girmek insanı kolayca huzursuz ediyor, başkalarının duyguları da kolayca ona bulaşıyordu.

Benzer bir kaide Firaset kabiliyeti için de geçerliydi. Bu, Kâhin olduktan sonra haricen bir talim gerekmeksizin kazanılan bir melekeydi; reddedilmesi imkânsız, edilgen bir sezişti ve insanın bazı anormal vaziyetlerin varlığını doğrudan hissetmesini sağlıyordu.

Sezmek, bir dereceye kadar temas etmek demektir. Bu yüzden Ruh Aracısı gibi bir Aşkın’ın gözünde herkesin Firaset’inin kuvveti apaçık görünür; gecedeki bir meşale gibi. Firaset’i kuvvetli olanlar da anormal ve şiddetli bir havadan tabii olarak, kolayca etkilenir; bunu kavramak, denetlemek ve buna alışmak ancak tekrar tekrar talimle mümkündür.

“Böylesine kasvetli bir ‘renk tonu’ herhâlde uzun bir zamanda oluşmuştur, değil mi?” diyerek iç çekti Klein. Başını iki yana sallarken derinden etkilenmişti.

Bir daha kaşlarının arasına iki kez hafifçe vurdu ve Ruhaniyet’ini toplamaya gayret etti.

Tak. Tak. Tak. Klein adım adım apartmana doğru yürüdü. Var olabilecek diğer anormallikleri ve sezilmesi güç bağları hissederek, ‘kendisi’ tarafından saklanan Antigonus ailesinin el yazmasını aradı.

Sokaklar her zamanki gibiydi; pis sular, çöpler… Ancak apartmanın kapısına varınca etraf biraz daha temizdi.

Klein yarı açık kapıyı itip içeri girdi ve güneşin ulaşamadığı karanlıkta, birinci katı şöyle bir dolandı.

Ahşap merdivenleri gıcırtılar çıkararak basamak basamak tırmandı.

İkinci kat her zamanki gibi ışıktan mahrumdu. Klein Firaset’ini serbest bırakıp doğrudan loşluğa baktı.

Lâkin el yazmasına dair tek bir iz bulamadığı gibi, görünmez tek bir ruhanî varlık dahi seçemedi.

“Bu kadar kolay rastlansaydı, sıradan insanların ekserisi aşkın şeylerin varlığından bihaber kalmazdı ki…” diye kendi kendine hayıflandı Klein.

Ruhların çoğunun ruhanî varlık hâlinde değil, Ruhaniyet hâlinde var olduğunu; onlarla ancak bir Ruh Aracısının hakkıyla irtibat kurabileceğini artık anlamıştı.

Üçüncü katı da dolaştıktan sonra apartmandan çıktı ve hafızasındaki yolları izleyerek Welch’in evine doğru yürümeye koyuldu.

Tam bir saat yürüdü ama yol boyunca yine hiçbir şey bulamadı.

Bahçeli köşkün dışında dikiliyordu. Kilitli demir kapının ardından binayı süzüp kendi kendine mırıldandı. “Welch’in evini aramama gerek yoktur herhâlde? Kaptan ile Daly Hanım burayı zaten karış karış aramışlardır…

“Hem bende buranın anahtarı da yok, duvarı aşacak hâlim yok ya…

“Yarın başka bir güzergâhtan gelir denerim…

“Bugün o kadar yol yürüdüm ama ortalıkta bir adımsayar sıralaması bile yok…”

İçinden söylenerek yakındaki mahalleye doğru geri döndü; umumî faytona binip Karadiken Güvenlik Şirketi’ne gitmeyi, bugünkü otuz mermilik hakkını alıp zaman kaybetmeden talim yapmayı tasarlıyordu.

Bir Kâhin’in süratli ve etkili bir saldırı yolundan yoksun oluşunu ancak altıpatlar ile baston kapatabilir!

Welch’in evinin civarı hayli temizdi. Caddenin iki yanında vitrinleri pırıl pırıl pek çok dükkân sıralanmıştı.

Sokağı dönünce Klein tam umumî fayton durağını arayacağı sırada, gözü aniden karşı binanın ikinci katındaki birkaç tabelaya takıldı:

‘Harold Bonmarşesi.’

‘Emekli Subaylar Kulübü.’

‘Kehanet Kulübü.’

…

Kehanet Kulübü…

Klein bu ismi içinden tekrarlarken aniden bir Kâhin gibi ‘rol yapmak’ zorunda olduğunu hatırladı.

Gidip bir bakmalıyım… Yeni fikirler edinmeli…

Klein, zihni türlü düşüncelerle çalkalanırken caddenin karşısına geçti, ikinci kata çıkıp salona girdi ve karşılama işine bakan güzel hanımın önünde durdu.

Kumral saçlarını tepesinde toplamış olan hanım, Klein’ı şöyle bir süzüp tebessümle konuştu. “Beyefendi, kehanet yaptırmaya mı geldiniz, yoksa kulübümüze katılmak mı istersiniz?”

“Katılmanın şartları nelerdir?” diye öylesine sordu Klein.

Kumral saçları tepesinde toplanmış hanım, alışkın bir edayla izah etti. “Mufassal malumatınızı kaydettirip yıllık üyelik aidatını yatırıyorsunuz. İlk yıl beş Sterlin, sonraki yıllar ise senede bir Sterlin. Müsterih olun, biz o siyasî yahut ticarî kulüpler gibi değiliz; oralara ancak aslî bir üyenin tavsiyesiyle girebilirsiniz.

“Üyelerimiz kulübün içtima odasından, muhtelif kehanet odalarından ve kehanet aletlerinden ücretsiz faydalanabilir; sunduğumuz çay ile kahveyi ücretsiz içip abone olduğumuz gazete ve mecmuaları ücretsiz okuyabilirler. Öğle ve akşam yemeklerini, içkileri, kehanet ders kitapları ile kehanet malzemelerini de maliyetine satın alabilirler.

“Üstelik her ay en az bir namlı kâhini ders vermesi, müşkülleri halletmesi için davet ediyoruz.

“En mühimi de, kendiniz gibi aynı merakta olan bir dost meclisi bulup tecrübe alışverişinde bulunabilirsiniz.”

Kulağa hoş geliyor. Ama… Ama küçük bir sorun var, bende para yok…

Klein kendi hâline acı acı gülümsedikten sonra lafı değiştirdi. “Peki ya sadece kehanet yaptırmak istersem?”