Esrarın Hükümdarı

Klein kahvesini doldurduktan sonra Silahhane’ye dönüp İhtiyar Neil’ın derlediği kalın tarih vesikaları destesini ve izahat taslaklarını aldı. Duvardaki gaz lambalarını takip ederek Karadiken Güvenlik Şirketi’ne çıkan merdivenlere yöneldi.

Tak, tak, tak. Ayak sesleri mühürlü ve ıssız yeraltında yankılandı.

Döner merdiveni çıkıp kapıyı açan Klein, yönünü tayin ettikten sonra dosdoğru karşıdaki ikinci yazıhaneye yöneldi.

İki günlük alışma müddetinin ardından Karadiken Güvenlik Şirketi’nin yerleşimini aşağı yukarı kavramıştı:

Girişte bir takım kanepe, masa ve sandalyelerin bulunduğu ferah bir kabul salonu yer alıyordu. Bölmenin ardı ise iç kısımdı; koridorun solundaki üç oda yakından uzağa sırasıyla Bayan Orianna’ya ait muhasebe odası, birkaç kanepe-yatak benzeri eşyanın bulunduğu istirahat odası ve yeraltına inen merdivenlerdi.

Sağ taraftaki üç oda ise yine yakından uzağa sırasıyla Kaptan Dunn Smith’in yazıhanesi, daktilolu kalem memurları yazıhanesi ve Gece Şahinleri müfrezesinin aslî üyelerine ayrılmış eğlence odasıydı.

Klein daha önce Leonard Mitchell’ı eğlence odasında diğer iki müfreze üyesiyle kâğıt oynarken görmüş, oyunun Ağa Devirme olduğunu tahmin etmişti. Elbette İmparator Roselle adını Şer Devirme olarak değiştirmişti ama oynanışın Klein’ın bildiğinden zerre farkı yoktu.

Bredt gece nöbetinden sonra bir günlük uyku iznindeydi; Rozanne danışma tezgâhında oturuyordu; malzeme alımı ve talebinden sorumlu olan, aynı zamanda faytonculuk yapan Cesare Francis ise her zamanki gibi dışarıdaydı. Klein kalem memurları yazıhanesinin kapısını açtığında içerideki üç masa da boştu. Saf mekanik daktilo öylece duruyordu.

“Akerson Şirketi’nin 1346 model daktilosu…” Benzer aletleri hocasının yazıhanesinde ve Welch’in evinde görmüş olan Klein alçak sesle mırıldandı. Belli belirsiz seçilen karmaşık kumanda tertibatının mekanik bir güzellikle dolu olduğunu düşündü.

Daktilonun bulunduğu masaya geçip oturdu, biraz zihnini toparladıktan sonra havada yazar gibi parmaklarını oynattı.

İlk başlarda parmakları gayriihtiyari pinyine kayıyordu; ancak el alışkanlığı kazandıkça asıl Klein’a ait hafıza kırıntılarını ‘sindirdi’ ve artık hata yapmaz oldu.

Tak, tak, tak!

Tuşların ahenkli vuruşları madenden, sanayiden doğma sert bir ezgiyi andırıyordu. Bu ezginin eşliğinde Klein, ödenek talep evrakını çabucak tamamladı.

Yine de aceleyle Dunn Smith’in yanına gitmedi; dikkatini toplayıp İhtiyar Neil’ın verdiği tarih vesikalarını ciddiyetle okumaya koyuldu. Bu hem bir tekrar hem de yeni şeyler öğrenme fırsatıydı.

Öğleye doğru boynunu esnetip vesikaları kaldırdı ve ‘İlm-i Esrar dersleri’ taslağına bakarak sabah öğrendiklerini zihninde pekiştirdi.

Ancak o vakit dilekçeyi eline alıp yan yazıhaneye geçti ve kapıyı hafifçe çaldı.

Öğle yemeğinin gelmesini bekleyen Dunn’ın, Klein’ın uzattığı kâğıdı görünce ağzının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı. “Bunu sana İhtiyar Neil mı öğretti?”

“Evet.” Klein hiç tereddüt etmeden İhtiyar Neil’ı ele verdi.

Dunn koyu kırmızı dolma kalemini alıp kâğıdı hızla imzaladı. “Ben de tam Kilise’den ve Kontluk Polis Müdüriyeti’nden temmuz, ağustos ve eylül ayları için ödenek talep edecektim. Seninkini de araya ekleyeyim. Onay çıktığında parayı Bayan Orianna’dan alırsın. Ruhanî sarkacı ise öğleden sonra teslim alabilirsin.”

“Anlaşıldı.” Klein kısa ve kesin bir cevap verdi.

Hem sesine hem bakışlarına bariz bir sevinç yayılmıştı.

Ayrılmadan önce laf arasında sordu. “Temmuz, ağustos ve eylül ödeneklerinin haziranda talep edilmiş olması gerekmiyor muydu?”

Temmuz ödeneği temmuz gelince mi istenirmiş?

Dunn birkaç saniye sessiz kaldı, kahve fincanını kaldırıp bir yudum aldı. “Haziranda peş peşe üç vakayla uğraştık. O kadar yoğunduk ki, o kadar yoğunduk ki bazı şeyler unutulup gitti.”

Hafızası zayıf Kaptan’a yakışır doğrusu…

Klein sormaması gereken bir şeyi sorduğunu anladı, zoraki iki gülüşle hemen dışarı çıktı.

Böylece sade ve intizamlı bir hayata başladı: Sabahın erken saatlerinde yarım saat Tefekkür, kuşluk vakti iki saat İlm-i Esrar dersi, ardından bir buçuk saat tarih vesikalarını inceleme; öğle yemeğinden sonra ise güç toplamak için istirahat odasında kısa bir kestirme.

Mermilerini alır, Atış Kulübü’ne talime giderdi. Talim bittikten sonra pek de uzak sayılmayan Welch’in evine doğru yürür, dönüşte ise güzergâh değiştirip Demir Haç Sokağı’na yayan dönerdi; böylece bir umumî fayton parasından tasarruf etmiş olurdu. Vakit kalırsa Basiret ve Sarkaç Kehaneti gibi melekelerini geliştirir, bir yandan da erzağını alırdı.

…

Alet edevat ve malzemelerle eksiksiz donatılmış hususî bir kimya laboratuvarı.

Uzun boylu, altın sarısı saçları dökümlü Audrey elindeki bardağa dikmişti gözlerini; yükselen sayısız kabarcık, etrafı derin bir sükûnete boğuyordu.

Nihayet bardaktaki sıvı durulup koyu kıvamlı bir gümüş beyazına dönüştü.

“Haha, sahiden de İlm-i Esrar’a kabiliyetim varmış, ilk seferde oldu! Ben de olmaz diye korkup tam iki seferlik malzeme hazırlamıştım!” diye neşeyle mırıldandı genç kız.

Aile hazinesinden aldığı ve başkalarıyla takas ettiği arta kalan malzemeleri toparladı; derin bir nefes alıp gözlerini kapatarak bardaktaki Seyirci iksirini bir dikişte içmeye hazırlandı.

Tam o sırada laboratuvarın dışından havlamalar yükselince Audrey’nin kaşları bir anda çatıldı.

İçindeki gümüş beyazı sıvının hafifçe çalkalandığı bardağı loş bir köşeye bıraktı, arkasını dönüp kapıya yürüdü. “Susie, kim geldi?” Audrey kapı kolunu çevirip kapının önünde uslu uslu oturan altın sarısı tüylü iri köpeğe sordu.

Susie yaltaklanır gibi kuyruk sallarken, Audrey’nin hususî hizmetçisi Annie yakındaki koridorda belirdi.

Audrey laboratuvardan çıkıp kapıyı arkasından çekti ve Annie’ye baktı. “Söylememiş miydim? Kimya deneyleri yaparken beni rahatsız etmeyin.”

Annie sıkıntılı bir sesle cevap verdi. “Fakat Düşes’ten, Della Hanımefendi’den bir davet var.”

“Negan Dükü’nün eşi mi?” Audrey birkaç adım ilerleyip Annie’nin yanına sokuldu.

“Evet efendim. Saray pastacısı Bayan Vivi’yi getirtmiş; Hanımefendi’yi ve sizi ikindi çayına davet ediyor.” dedi Annie, davetiyenin muhtevasını aktararak.

Audrey belli belirsiz avurtlarını şişirdi. “Anneme söyle, başım dönüyor. Güneş fazla kuvvetliydi galiba, biraz da susuz kalmışım. Benim namıma Della Hanımefendi’den özür dilemesini rica et.”

Konuşurken de sanki takati kalmamış gibi bitkin bir tavır takındı.

“Küçükhanım, yalnızca ikindi çayı değil; aynı zamanda bir edebiyat meclisi.” diye ekledi Annie.

“Ama bu başımın dönmesini geçirmez, dinlenmem icap ediyor.” diyerek kesin bir dille reddetti Audrey.

Aynı esnada içinden geçiriyordu.

Eğer ısrar ederseniz bayılır kalırım, görürsünüz; adab-ı muaşeret öğretmenim bu hareketi kusursuz yaptığımı söylemişti zaten… Bir ses mi duydum ne?

“Peki o hâlde.” dedi Annie nefesini vererek. “Odanıza kadar kolunuza girmemi ister misiniz?”

“Lüzum yok, evvela laboratuvarı toparlayacağım.” Audrey bir an evvel içeri dönüp iksiri içmek için can atıyordu.

Yine de içindeki aceleyi bastırıp Annie’nin uzaklaşmasını bekledi, ardından dönüp laboratuvarın kapısına vardı.

Birden, dışarıda kalması gereken iri köpek Susie’nin ortalıkta olmadığını ve laboratuvar kapısının aralık durduğunu fark etti. “Susie’nin kapı kolu olan kapıları açabildiğini unuttum… O ses de ne? Eyvah!” Audrey içeriden gelen şıngırtıyı duyunca aklına gelen ihtimalle dehşete düşüp bir hışımla laboratuvara daldı.

Yerde paramparça olmuş bir bardak. Susie’nin yalayıp bitirdiği son damla gümüş beyazı sıvı.

Audrey bir heykel gibi kapının eşiğinde donakaldı.

Susie anında uslu uslu oturup sahibine masumca baktı ve kuyruk sallamaya başladı.

…

Pritz Limanı açıklarında, daima fırtınaların peçelediği bir adanın limanında kadim bir yelkenli yatıyordu.

Yumuşak sarı saçlı, şimşek desenli bir cübbe giymiş adam, karşısındaki Alger Wilson’a bakarak derin bir şaşkınlıkla sordu. “Alger, pekâlâ krallığa dönüp bir Salahiyetli Tecziyeciler müfrezesinin kaptanı yahut saygın bir piskopos olabilirdin; neden denize açılmayı, Mavi İntikamcı’nın kaptanı olmayı seçtin?”

Alger’ın haşin, hatları derin yüzünde fazladan bir ifade yoktu. Vakur ve ağırbaşlı bir edayla cevap verdi. “Deniz Fırtına’ya aittir. Burası Rabb’in mülküdür. Rabb’in iradesine uymayı, bu mülkte O’nun namına devriye gezmeyi isterim.”

“Peki o hâlde.” diyen sarı saçlı adam yumruğunu sıkıp göğsüne vurdu. “Fırtına yolunu açsın.”

“Fırtına yolunu açsın.” Alger da aynı selamla mukabele etti.

Güvertede birkaç tayfayla baş başa kalan Alger, yoldaşının hayalet gemiden inip uzaklaşmasını seyretti.

Sainz, anlamıyorsun çünkü yeterince şey bilmiyorsun…

Alger sessizce içinden geçirdi.

Bu esnada Audrey, ödü kopa kopa ikinci karışımı tamamladı.

Öncekinden farksız duran gümüş beyazı iksire bakarken az kalsın sevinçten gözleri dolacaktı.

Bir soluk verip Seyirci iksirini küçük yudumlarla ama çabucak içti.

…

Cuma günü Tingen’i şiddetli bir sağanak vurdu; şakır şakır inen yağmur bütün pencereleri dövüyordu.

Karadiken Güvenlik Şirketi’nde Klein, Rozanne ve Bredt kabul salonundaki kanepelere oturmuş, masadaki öğle yemeğinin tadını çıkarıyorlardı.

Burada yalnızca su ısıtmaya yarayan bir ocak vardı. Artan yemeği ısıtmanın imkânı yoktu. Klein da her gün kara ekmek yiyecek değildi. Umumî faytonla eve dönmek de olmazdı: öğleden sonra Demir Haç Sokağı’ndan yürüyüp Welch’in evine vardıktan sonra bir de dönüş faytonunu hesaba katması gerekirdi, düpedüz para çarçur etmekti bu. Mecburen Rozanne ve öteki mesai arkadaşlarıyla birlikte, sözde ‘yazıhane iaşesi’ni yemeye başladı.

Civardaki İhtiyar Will Restoranı her gün tam 10:30’da bir garson yollar, kaç kişilik öğle yemeği gerektiğini sorardı. Sayı belirlendikten sonra yemekler 12:30’da sefer tasına benzer kaplar içinde getirilir; öğleden sonra üçte ise garson akşam yemeği istenip istenmediğini sormak ve kapları toplamak için bir kez daha uğrardı.

Bu ‘iaşe’de et, sebze ve ekmek bulunurdu. Porsiyonlar pek cömert sayılmasa da bir insanı güçbela doyurmaya yeterdi. Çeşidine göre bir öğünün fiyatı yedi ile on peni arasında değişiyordu.

Klein yüzsüzlüğe vurup her defasında yedi penilik olanı seçerdi. Menüde ekseriyetle yarım libre yulaf ekmeği, türlü usullerle pişirilmiş küçük bir parça et, bir kepçe sebzeli koyu çorba ve bir parça kaymak yahut tereyağı bulunurdu.

“Bugün içeride yalnızca bir Gece Şahini var…” dedi Rozanne, kaşığındaki koyu çorbayı ağzına götürürken.

“Duyduğuma göre Altın Çınar Bölgesi’nde bir vaka patlak vermiş, işin içinde tarikat alametleri varmış; bu yüzden polis müdüriyeti iki Gece Şahinini oraya çağırmış…” dedi Bredt, ekmeğini bırakarak.

Klein arta kalan yulaf ekmeğini son et suyuna banıp ağzına attı, tek kelime etmedi.

Sol yeninin içine, ucunda sarı kristal sallanan gümüş bir zincir belli belirsiz sarılmıştı.

Tam o sırada yarı aralık dış kapıdan tok, tok, tok sesleri geldi.

“…Buyurun.” dedi Rozanne. Bir an duraksamış, kaşığını bırakıp alelacele mendiliyle ağzını sildikten sonra ayağa kalkmıştı.

Kapı itilerek açıldı. Bir adam içeri girdi. Başında yarım boy silindir şapka, sırtında sol omzu yağmurdan sırılsıklam olmuş siyah resmî kıyafeti vardı.

Şakakları kırlaşmış adam, elinde tuttuğu kapalı şemsiyeyle Klein ve yanındakilere baktı. “Eski paralı asker müfrezesi burası mı?”

“Öyle denebilir.” diye cevap verdi Rozanne, alışkın bir tavırla.

Uzun boylu, zayıf adam hafifçe öksürdü. “Tevdi etmek istediğim bir iş var.”