Esrarın Hükümdarı

Leonard’ın terennümü bir ninniyi andırıyordu; sağlı sollu kapıların arasında hafifçe yankılandı, kıvrılarak uzanan ahşap merdiven boşluğunda yankılandı.

Klein’ın zihni bir anda uyuştu; sessiz bir mehtap görür gibi oldu, dinginlikle dalgalanan bir göl yüzeyi görür gibi oldu.

Göz kapakları hızla ağırlaştı. Ayakta bile uyuyakalabilirdi.

Bu bulanık idrakin ortasında, arkasından gelen o suretsiz, tekinsiz ve kayıtsız bakışı yeniden üzerinde hissetti; sanki Ruhanî Âlem’de bizzat geziniyordu.

Sebebi anlaşılmaz bir yaşanmışlık hissi kabardı. Klein düşüncelerini toparladı; güçlü Firaset’i ve artık tabiatına işlemiş tefekkürü sayesinde Geceyarısı Şiiri’nin tesirinden zar zor sıyrıldı.

Yine de bedenini ve zihnini saran o sükûnet yüzünden başka bir duyguya kapılması neredeyse imkânsızdı.

Çok geçmeden Leonard terennümü kesti, başını yana çevirip gülümsedi. “Bir Feynapotter lavtası talep etmeyi düşünüyorum; terennüm dediğin sazsız olur mu hiç?”

“Hehe, şaka yapıyorum, hepsinin uyuduğunu duyabiliyorum.”

Siyah saçlı, yeşil gözlü, şair mizaçlı Gece Şahini adımlarını hızlandırıp adam kaçıranlar ile rehinenin bulunduğu odanın kapısına vardı.

Ansızın omzunu geriye çekip kilit mekanizmasına sert bir yumruk indirdi.

Çatırt!

Kilidin etrafındaki tahtalar neredeyse duyulmayacak kadar cılız bir sesle parçalandı.

“Hassas bir kontrol gerektirir bu.” derken Leonard başını çevirip gülümsedi, bir yandan da elini açılan delikten içeri sokup kapıyı açtı.

Kendine gelen Klein onun kadar rahat değildi, elini koltuğunun altına atıp altıpatlarını çekti ve her an ateş edebilmek için topunu ayarladı.

Açılan kapının ardından, masaya kapanıp uyuyan, tabancası ayağının dibine düşmüş bir adam gördü; gözlerini uykulu uykulu ovuşturarak ayağa kalkmaya çalışan bir diğerini gördü.

Küt!

Leonard tek hamlede süzülerek yaklaşıp uyanmak üzere olan adamı oracıkta bayılttı.

Klein da tam peşinden odaya girecekti ki bir şey sezmiş gibi arkasını dönüp merdivenlere baktı.

Tak. Tak. Tak. Aşağıdan yukarıya doğru ayak sesleri geliyordu. Kahverengi ceketli, şapkasız bir adam, kucağında kâğıt torba dolusu ekmekle merdivenin dönemecini kıvrılıp üçüncü kata yöneldi.

Birden durdu; madenî pırıltısıyla üzerine dikilmiş namluyu gördü.

Göz bebeklerinde yarım boy ipek silindir şapkalı, siyah takım elbiseli, aynı renkte papyon takmış genç bir adam yansıdı; adamın tırabzana dayadığı baston yansıdı, o tehlikeli altıpatlar yansıdı.

“Kıpırdama. Kaldır ellerini. Üç, iki…” Klein’ın sesi pes ve sakindi.

Adamı talimdeki bir nişan tahtası gibi görmeye çalışarak altıpatları iki eliyle sımsıkı kavramıştı.

Gerilimin ortasında, kahverengi ceketli adam elindeki ekmek torbasını yere bıraktı ve yavaşça ellerini havaya kaldırdı. “Beyefendi, aramızda bir yanlış anlaşılma mı oldu acaba?” Gözünü Klein’ın tetikteki parmağından ayırmadan, zorla belli belirsiz bir tebessüm takındı.

Klein karşısındakinin adam kaçıranların suç ortağı mı yoksa komşulardan biri mi olduğunu kestiremiyordu; yine de yüzünde en ufak bir tereddüt kırıntısı göstermedi.

“Direnmeye kalkma, az sonra birisi gelip yanlış anlaşılma olup olmadığına bakar.” dedi Klein tok bir sesle.

O sırada Leonard içerideki adam kaçıranların icabına bakıp dışarı çıktı. Merdiven dönemecindeki adama bir göz atıp tasasızca konuştu. “Demek adam kaçıranların bir ortağı daha varmış; dışarıdan destek verip yiyecek alan biri mi?”

Bu sözleri duyar duymaz kahverengi ceketli adamın göz bebekleri küçüldü. Klein’ın görüşünü kapatmak ümidiyle aniden ayağını savurup önündeki ekmek torbasını havaya fırlattı.

Klein hiç istifini bozmamış gibiydi, talimdeymişçesine bir soğukkanlılıkla tetiği çekti.

Pam!

Adamın sol omzundan bir kan bulutu fışkırdı.

Darbenin hızıyla kendini yuvarlayan adam ikinci kata doğru kaçmaya yeltendi, fakat Leonard çoktan elini tırabzana dayayıp aşağı atlamıştı bile.

Güm!

Leonard yukarıdan inip adamın üzerine çöktü.

Adam kendinden geçti. Leonard üzerine sıçrayan birkaç damla kanı silkeleyip başını Klein’a kaldırdı, gülümsedi. “Nişancılığın fena sayılmaz.”

Aslında bacaklarına nişan almıştım… Klein’ın ağzının kenarı belli belirsiz seğirdi; burnuna hafif bir kan kokusu çalındı.

Kâhin iksirini içtiğinden beri ne görüşü keskinleşmişti, ne işitmesi, ne de dokunması. Buna rağmen önü kapalı şeyleri ‘görebiliyor’, cılız ayak seslerini ‘duyabiliyor’ ve hükmünü herkesten önce verebiliyordu.

Bu Firaset’in kapsamına mı giriyor? Klein dalgın dalgın başını salladı. Leonard’ın, suç ortağının üzerinden keskin bir hançer çıkarıp adamı içeri sürükleyişini izledi.

Bir elinde silah, diğerinde bastonla Klein odaya adım attı. Elliott Vickroy’un silah sesiyle irkilip uyandığını, büzüldüğü yerden doğrulup yavaşça oturduğunu gördü.

Leonard içerideki üç adamı, Elliott’ı bağladıkları iple sımsıkı bağlayıp birbirine geçirmiş, köşeye fırlatmıştı. İpin yetmediği yerde adamların giysilerini yırtıp kullanmıştı.

Omzundan vurulan adam ise baygın vaziyette pansuman ediliyordu, fakat Leonard ellerini kirletmek istemediğinden kurşunu çıkarmaya yanaşmamıştı.

“Siz… siz yoksa…?” Karşısındaki manzarayı gören Elliott’ın sesinde şaşkınlığa karışmış sevinç kırıntıları vardı.

“Evet, bildin, aynen öyle.” diye gelişigüzel cevap verdi yarı çömelmiş vaziyetteki Leonard.

Meğer bu herifin mizah damarı varmış… Klein altıpatlarını indirip Elliott’a baktı. “Babanın tuttuğu paralı askerleriz. Bize güvenlik personeli de diyebilirsin.”

“Oh, sahi mi? Kurtuldum mu yani?” Elliott sevinç içindeydi, yine de gelişigüzel kıpırdamaya cesaret edemiyordu.

Kaçırıldığından bu yana geçen şu kısacık birkaç saatte epey eziyet çektiği anlaşılıyordu; kendi yaşındakilere has o pervasızlıktan, şaşılacak şey, eser kalmamıştı.

Leonard ayağa kalkıp Klein’a döndü. “Aşağı inip devriye gezen polisleri bul. Şu tütün tüccarına haber versinler. Dışarıya elimde bir çocuk ve bu dört herifle çıkıp adam kaçıranlara benzemek istemiyorum.”

Klein geri kalan işlerin nasıl toparlanacağını düşünerek başıyla onayladı. Altıpatları yerine koydu, bastonunu alıp merdivenlere yöneldi.

Basamakları birer birer inerken belli belirsiz, bir şeyi unutmuş gibi hissetti; bu sırada Leonard’ın Elliott’a şöyle dediğini işitti.

“Gerilmene lüzum yok. Çok geçmeden babanı, anneni ve kâhya Klee’yi göreceksin. Bir el Gwent atalım mı ne dersin?”

…

Klein gülmemek için kendini zor tutarak sokağa çıktı, yoldan geçenlerin tarifiyle devriye gezen iki polis memurunu buldu.

Hususî Operasyonlar Dairesi rozetini ve kimliğini çıkarmak yerine meslekten bir güvenlik personeli sıfatıyla hadiseyi başından sonuna, olanı olduğu gibi anlattı.

Önceki gün çok amaçlı silah ruhsatını aldığı için taşıdığı silaha dair en ufak bir endişesi yoktu. Dâhilî yollardan yapılan başvurular son derece hızlı sonuçlanıyordu.

İki memur bakıştı; biri yardım çağırmak ve Vickroy ailesine haber vermek üzere ayrılırken, diğeri Klein’ın peşine takılıp odaya çıktı.

Kırk dakikayı aşkın bir bekleyişin ardından Leonard polisin boş bir anını yakaladı, Klein’a göz işareti çakıp sıvışmalarını sağladı. “İnan bana, karakola gitmek akıl almaz bir vakit kaybı; biz yolumuza bakalım.” dedi şair mizaçlı Gece Şahini kaygısızca.

Ne olursa olsun hesabı verecek olan kendisi değildi; Klein itiraz etmeden peşine takıldı.

Aradan beş dakika geçmemişti ki hızla ilerleyen birkaç fayton binanın önünde durdu; kâhya Klee, şişman efendisi Vickroy ile birlikte aşağı indi.

O ana dek Klee hâlâ derin bir şaşkınlık içindeydi; bu müjdenin bu denli çabuk, âdeta bir rüya gibi gelmesine inanamıyordu. Tam o sırada kulağına gelen sert bir şak sesiyle elinde olmadan başını çevirip baktı.

Pencereleri açık iki tekerlekli bir fayton yanlarından geçiyordu; siyah saçlı, yeşil gözlü Leonard yine parmak şıklatmıştı.

Vickroy’ların faytonunu geride bıraktıktan sonra Leonard pencereyi kapattı, arkasına dönüp Klein’a baktı. Gülümsedi, sağ elini kaldırdı. “Seninle çalışmak bir zevkti!”

Ne ara bu kadar samimi olduk yahu… Klein nezaketen adamın avucuna hafifçe vurdu.

Adam kaçırma işinin bu kadar çabuk çözüleceğini o da tahmin etmemişti; Aşkınların kudretine içten içe hayran kalmaktan başka bir şey gelmiyordu elinden. Kendisi gibi acemi bir Mertebe 9 Aşkın bile böylesine akıl almaz işler başarabiliyordu.

“Asilzadelerin kılıç dövüşünden sonra kutlama maksadıyla yaptığı bir harekettir bu.” dedi Leonard.

“Biliyorum.” Klein’ın soylu sınıfından pek çok okul arkadaşı vardı.

Pencereden dışarı bakıp hafifçe kaşlarını çattı. “Bay Klee ile teyitleşmeyecek miyiz? Elliott’ı polisin kurtardığını sanırsa mükâfatımız yarı yarıya düşer.”

Tamı tamına yüz Sterlin!

Adam kaçıranların yerini bildirme meselesine gelince, az önceki “karşılaşma” sayesinde buna dair en ufak bir şüphe kalmış olamazdı.

“Boş ver gitsin. Hayatımızda paranın öyle pek bir ehemmiyeti yok.” dedi Leonard, ellerini iki yana açıp gülerek.

…Benim için fazlasıyla var!

Klein yüzüne zorla kibar bir tebessüm kondurdu. “Nice şair sefaletten genç yaşta göçüp gitmiştir.”

Leonard güldü. “Elliott’ın bu hususta yalan söyleyeceğini sanmam; çocuğun masumiyetini bütünüyle yitirmediği belli. Ama iki yüz Sterlin mükâfatın tamamı alınsa bile sana pek bir şey düşmez.”

“Bana ne kadar düşer?” diye sordu Klein hemen.

“Öteden beri geçerli olan yazısız kaideye göre paranın yarısı müfrezenin ek masrafı olarak Bayan Orianna’ya verilir. Kalanı vazifeye katılanlar arasında eşit bölüşülür. Ne yazık ki sen aslî üye değilsin; herhâlde ancak yüzde onunu alabilirsin.”

On Sterlin mi? Fena değil gerçi… Klein içi acımamış gibi yapıp konuyu değiştirdi. “Adam kaçıranlar ayıldıklarında Aşkın güçlerin tesirinde kaldıklarını anlarlar diye endişe etmiyor musun?”

“Şüphelenmezler. Havayı çok güzel, uykuyu da pek tatlı buldukları için dayanamayıp sızdıklarını sanacaklar; hatta terennümü sadece rüyalarında duyduklarına inanacaklar. Bunu defalarca tecrübe ettik.” diye karşılık verdi Leonard kendinden son derece emin bir tavırla. “Asıl senin şu Şer Avı Mermisi kafalarını karıştırabilir. Gerçi ilm-i esrara meraklı bir kaçık olman bunu izah etmeye gayet yeter.”

“Anladım.” Klein rahatladı, ancak hâlâ bir şeyi unuttuğunu, daha doğrusu gözden kaçırdığını hissediyordu.

…

Klein, Tuzdiyarı Sokağı’na döndükten sonra Klee’nin gelmesini beklemedi. Welch’in evine doğru yürüyüp farklı bir yoldan eve geçti, dönerken de akşam yemeği için sığır eti ve lahana aldı.

Her zamanki gibi neşeli bir akşam yemeğiydi; üç kardeş yine her zamanki gibi bir yandan ders çalışıp bir yandan keyifli keyifli sohbet ediyordu. Tek fark, kapıyı çalan bir ziyaretçiydi.

Gelen, gaz saatinde biriken bütün bakır penileri toplayan görevliydi.

Gece ilerleyince kardeşler birbirine iyi geceler dileyip odalarına çekildi.

Klein derin bir uykudayken dışarıdan gelen hışırtıyla uyandı. Şaşkınlıkla kapıyı açıp kimsenin kalmadığı yatak odasının önüne vardı.

Boyası yer yer dökülmüş kapıyı itip içeri baktığında gri bir masa gördü.

Masanın üzerinde kapağı sert kâğıttan yapılmış ve tamamen karaya boyanmış bir el yazması duruyordu.

İçinde sebebi anlaşılmaz bir yaşanmışlık hissi belirdi. Klein masaya yaklaşıp el yazmasını açtı.

Açılan sayfada bir resim vardı; şatafatlı elbiseler kuşanmış, başında görkemli bir başlık olan o figür… Soytarı!

Soytarı’nın altında Hermes Diliyle yazılmış tek bir satır okunuyordu:

‘Ben dâhil herkes ölecek.’

Klein içten içe irkildi; tam o anda Soytarı’nın ağzının kenarının tekinsizce yukarı doğru kıvrıldığını gördü!

Fuh!

Yatağında sıçrayarak doğruldu. Perdelerin ardından süzülen kızıl mehtabı, kitaplığı, çalışma masasını, kendi odasının hatlarını gördü ve bir kâbus gördüğünü anladı.

Bir Kâhin olarak rüyaların daima bir şeylere işaret ettiğini bilirdi, bu yüzden gördüklerini etraflıca zihninde tarttı.

Düşünürken bir anda donakaldı, çünkü bugün neyi gözden kaçırdığını nihayet anlamıştı!

Leonard’ın terennümüne daldığı sırada, arkasından gelen o görünmez, kayıtsız bakışı üzerinde hissetmişti.

Bu bakış ne mutad tefekküre benziyordu, ne de Basiret tecrübelerine. Kendisine bir yaşanmışlık hissi veriyordu!

Kaptan Dunn’ın dediğine bakılırsa, böylesi bir hissin uyanması ekseriyetle şu manaya gelirdi…

Klein birden dikleşip oturdu, hissettiği şeyi teyit etti.

Evet, oydu; o el yazması! Antigonus ailesinin el yazması!