Tingen Şehri Kuzey Semti, Howes Sokağı 13 numara, ikinci kattaki Kehanet Kulübü.
Klein, misafirleri karşılayan o güzel hanımı bir kez daha gördü.
Uzun kumral sarı saçlarını yine topuz yapmıştı; olgun ve zarif bir hâli vardı, yalnızca dış görünüşüne bakıp yaşını kestirmek zordu.
Güzel hanım gülümseyerek, “Merhaba, Bay Glacis bugün burada değil. Başka bir kâhini tercih eder misiniz?” dedi.
Bunu duyan Klein, çıkardığı ipek silindir şapkayı henüz yerine takmıştı ki şaşkınlıkla sordu. “Beni hâlâ hatırlıyor musunuz?”
Oysa bunun üzerinden beş gün geçmişti!
Kumral hanım dudaklarını birbirine bastırıp gülümsedi. “Bay Glacis’ten kehanet isteyen ilk müşterisiniz; bugüne dek gelen tek kişi de sizdiniz. Aklımda yer etmemeniz pek mümkün değil.”
Ucuz etin yahnisini tadan müşteri olarak, değil mi? Klein içinden kendiyle dalga geçti, ardından biraz düşünüp sordu. “Bay Glacis kulübe en son ne zaman geldi?”
Kumral hanım ona bir göz atıp düşünür gibi cevap verdi. “Açıkçası üyelerimizin ne zaman gelip gideceğini kestiremeyiz. Hepsinin kendi hür iradesi, türlü türlü işleri var. Hımm… hatırladığım kadarıyla o günden sonra, size kehanette bulunduktan sonra Bay Glacis kulübe bir daha gelmedi sanırım.”
Şansı yaver gitsin. Ulu Ece onu himaye etsin… Klein içinden dua etti, üstelemedi. Gülümseyerek, “Bu defa kehanet için gelmedim, kulübe katılmak istiyorum.” dedi.
“Gerçekten mi? Bizim için bir şeref.” Kumral hanım tam vaktinde beliren şaşkın bir sevinçle gülümsedi. “İlk üyelik için beş Sterlin yıllık aidat ödemeniz gerekiyor, sonrasında yılda bir Sterlin. Ayrıntıları yeniden anlatmama lüzum yoktur sanırım?”
Klein, ceketinin iç cebinden yeni aldığı beş Sterlinlik banknotu çıkardı; I. Henry Augustus’un portresinin kendisinden uzaklaşmasını seyretti.
Kumral hanım sahteciliğe karşı konan filigranı dikkatle inceledikten sonra parayı özenle kaldırdı; bir varaka çıkarıp Klein’a uzattı. “Bilgilerinizi doldururken ben de makbuzunuzu hazırlayayım.”
Fatura da kesiyorlar mı? Karadiken Güvenlik Şirketi adına kessinler bari… Klein kendi aklından geçenlere gülerek masadaki mürekkebe batırılan çelik uçlu kalemi aldı. Lacivert mürekkeple adını, yaşını, oturduğu sokağı ve şirketin adını doldurdu.
Ne var ki doğum tarihini bilerek boş bıraktı. Bir Kâhin için o tarih, kendi sırlarına bağlı ruhanî sayı demekti.
Makbuzu kesip üyelik kaydını tamamlayan kumral hanım sağ elini uzattı. “Tingen Şehri Kehanet Kulübü’ne hoş geldiniz. Ben Angelica Barrehart, sizin çalışkan hizmetkârınız. Bu da üyelik kol düğmeniz; üzerinde üyeliğinizi belgeleyen bize has bir kitabe bulunur.”
“Merhaba, Angelica Hanım.” Klein kadının elini hafifçe sıktı, koyu altın rengi kol düğmesini aldı.
Üzerindeki kitabenin, Hermes Dili’ndeki ‘kâhin’ sözcüğünün kökünden türetildiğini gördü.
Angelica sol elini geri çekti, birkaç saniye düşünüp sordu. “Acaba hangi kehanet usulünde mahirsiniz? Yoksa kulüpte öğrenmek istediğiniz muayyen bir kehanet yöntemi mi var? Uygun alanlarda ders vermeleri için tanınmış kâhinleri davet etmeyi düşünürüz; benzer ustalığa sahip üyelerle tanışıp keyifle fikir alışverişinde bulunmanızı da sağlarız.”
Klein, “Her kehanet usulünden biraz anlarım, benim için özel bir düzenlemeye gerek yok.” diyerek sözlerini biraz süsledi. “Şimdiden başkaları için kehanette bulunabilir miyim? Yeni başlamış bir çaylak değilim.”
Buraya, sıradan insanların da öğrenebileceği kehanet yöntemlerini öğrenmeye değil, Kâhin rolü yapmaya gelmişti.
Angelica nezaketle gülümsemeyi sürdürdü. “Kulüpte dilediğiniz zaman başkaları için serbestçe kehanette bulunabilirsiniz. Yalnızca ustalığınızdan emin olana dek, müşteriler sorduğunda sizi tavsiye edemeyiz. Kehanet ücreti olarak ne kadar düşünüyorsunuz?”
“İki peni olsun.” Klein, henüz adı sanı duyulmamışken fiyatla öne geçmeyi aklına koymuştu.
“Toplam ücretin sekizde biri esasıyla çeyrek peni kesinti yaparız…” Angelica kuralları bir bir anlattıktan sonra Klein’ın malumatını müşterilerin seçimine sunulan kâhin albümüne işledi.
İşini bitirince gülümseyerek koridorun sonundaki içtima odasını işaret etti. “Bay Hanass Vincent şu anda Gök Haritası Kehaneti’ni anlatıyor. Sessizce bir köşeye oturup dinleyebilir, aklınıza takılan bir şey olursa el kaldırıp sorabilirsiniz.”
“Tamamdır.” Klein merakla içtima odasına doğru yürüdü; Hanass Vincent’ın anlattıklarıyla İhtiyar Neil’ın söyledikleri arasında ne fark olduğunu duymak istiyordu.
O sırada Angelica arkasından yetişip fısıldadı. “Bay Moretti, kahve mi alırsınız, çay mı? Sibe Siyah Çayı, Southville Kahvesi ve Desi Kahvesi ücretsiz ikramımızdır.”
Son günlerde gazeteleri sık sık okuyan Klein, bu kahve ve çayların ortanın biraz altında bir cinsten olduğunu biliyordu; yine de evdeki ucuz şeylerden kesinlikle daha iyi olduklarının farkındaydı. Biraz düşündükten sonra, “Bir fincan Southville Kahvesi. Üç kaşık şeker, süt olmasın.” dedi.
Loen Krallığı’nın Southville Kontluğu en çok birası ve kırmızı şarabıyla meşhurdu. Pek çok nüfuzlu zât bu içkilere düşkündü, kahvesinin adıysa pek duyulmamıştı.
“Peki, birazdan içeri getiririm.” Angelica eliyle içtima odasını gösterdi.
Klein yarı açık kapıya doğru ağır adımlarla yaklaştı; içeriden koyu Awwa Kontluğu şivesiyle yükselen anlatımı işitti.
“Gök Haritası Kehaneti, bütün kehanet usulleri arasında ziyadesiyle karmaşık olanlardandır…”
Bu yalnızca sıradan insanlar için geçerli… Klein içinden adamın sözünü tamamladı.
İçtima odasında beş altı uzun masa yarım daire biçiminde dizilmiş, siyah klasik bir cübbe giymiş orta yaşlı bir adamı, Hanass Vincent’ı çevrelemişti.
Bu zatın gözlerinin altında belirgin morluklar vardı; gür ve sert kahverengi saçları inatla dimdik duruyor, sanki kirpi rolü yapıyorlardı.
Gök Haritası Kehaneti’ni anlatan bu adamın bunun dışında göze çarpan bir özelliği yoktu.
Klein içeri girince Hanass Vincent dersi bölmeden hafifçe başını salladı; yalnızca konuşmasını biraz yavaşlattı.
Klein bir elini cebine sokup öbürüyle bastonunu tutarak kenarda bir yere oturdu, arkasına rahatça yaslandı. Öğleden sonranın hâlâ parlak güneşi altında odaya göz gezdirdi; altı üye vardı, dördü erkek, ikisi kadın.
Kimi dikkatle not alıyor, kimi fısıldaşıyor, kimi de Klein’a acı bir tebessümle karşılık veriyordu.
Bastonunu bırakan Klein, yarım boy ipek silindir şapkasını düzeltip parmağını bükerek kaşlarının arasına iki kez hafifçe vurdu.
Bakışlarını Hanass’a çevirdiğinde adamın hâlesini, üzerindeki farklı renkleri, parlaklığı ve kalınlığını gördü.
Koyu kırmızı. Biraz kaygılı… Başka her yeri sapasağlam, bir tek orasında bir sorun var. Neyin nesi, bilemiyorum… Klein bir yandan rahatça dersi dinliyor, bir yandan içinden bunları geçiriyordu.
Kendini birden ruhsatsız, yaşlı bir hekim gibi hissetmişti. Gülmemek için sağ elini yumruk yapıp ağzına bastırdı.
Basiret yeteneğinden şimdilik hayli memnundu. Bununla yalnızca genel bir fikir edinebiliyor, ince ayrıntıları seçemiyordu belki; ama pek çok faydalı bilgi edinmesine yetiyordu.
Çevresine bir kez daha göz gezdirdikten sonra, sanki Hanass’ın az önceki sözlerini tartıyormuş gibi parmağını büküp yeniden kaşlarının arasına iki kez hafifçe vurdu.
Gök Haritası Kehaneti, müneccimlik dallarından biriydi; ama sıradan insanlar da onu yorumlamayı deneyebilirdi. En temeli ‘doğum haritası’ydı: soru soranın doğduğu anda Güneş’in, Ay’ın, Mavi Yıldız’ın, Al Yıldız’ın ve öbürlerinin göğün neresinde durduğu belirlenir, her birinin sembolü gök haritasının üzerinde doğru yere işlenir, burçların o anki durumu eklenir ve kişinin kaderi bütün bunlardan okunurdu.
Bu da kâhinin gezegenlerin ve burçların vaziyetini geriye doğru hesaplamasını gerektirirdi ki iş hayli çetrefilliydi. Elbette insanların açıp bakabileceği müracaat kitapları basanlar da vardı; işi doğrudan basitleştirip yalnızca burçlara bakarak üstünkörü yorumlar yapanlar da.
Klein söze karışmadan, soru sormadan sessizce dinledi; ara sıra kol ağzının içindeki sarı kristal sarkacına dokunuyor, ara sıra da Angelica’nın getirdiği Southville Kahvesi’nden bir yudum alıyordu.
Epey bir vakit geçtikten sonra Hanass kaşlarının arasını ovuşturdu. “Belki de kendi gök haritanızı çizmeyi denemelisiniz. Bir sorunuz olursa yanıma gelebilirsiniz, Beyaz Kristal Odası’nda olacağım.”
Onun çıkışını izleyen beyaz gömlekli, siyah yelekli genç bir adam gülümseyerek kalktı, Klein’ın yanına geldi. “Merhaba, ben Edward Steve.”
“Merhaba. Klein Moretti.” Klein kalktı.
“Gök haritası öyle karmaşık ki her duyduğumda rüyalar âlemine dalasım geliyor.” dedi Edward Steve kendiyle alay ederek.
Klein gülümsedi. “Çünkü Bay Vincent bildiği her şeyi bize bir çırpıda öğretmekten kendini alamıyor. Önümüze tek seferde bir sofra dolusu Intis yemeği koymak gibi. Sindirmesi hiç kolay değil.”
“Ben olsam bir sofra dolusu Intis yemeğini bitirirdim. Koca koca tabaklarda üç lokma yemek veriyorlar.” Edward gülerek Klein’ın yanına oturdu, merakla sordu. “Yeni üyesiniz galiba? İki yıldır buralardayım, sizi hiç görmedim.”
“Kulübe bugün katıldım.” diye dürüstçe cevap verdi Klein.
“Neyde mahirsiniz? Benim elim en çok tarot ve iskambil kehanetine yatkındır.” diye laf arasında sordu Edward.
“Her şeyden biraz anlarım, ama yalnızca birazcık.” Klein vaktiyle kendini tarif ettiği sözleri burada da kullandı.
Alçakgönüllülük etmiyordu. Kehanet alanında henüz kavrayamadığı İlm-i Esrar bilgileri gerçekten de pek çoktu.
Diğer üyeler Gök Haritası Kehaneti üzerine konuşmak için yanlarına gelmeye niyetlenmişti ki Angelica içtima odasına girdi. “Bay Steve, sizden kehanet isteyen biri var.”
“Geliyorum.” Edward Steve gülümseyerek ayağa kalktı.
Klein ona baktı. “İyi bir kâhin olduğunuz belli.”
“Hayır, bu yalnızca fiyatımın en uygun olmasından.” dedi Edward alçak sesle gülerek. “Kehanet için gelen sıradan biri en pahalıları asla doğrudan seçmez. Kafasına eşek tepmediyse en ucuz birkaç kişiye de gönlü yatmaz. En kolay iş bulan, fiyatı ortada olandır.”
Senin şu kafasına eşek tepmiş dediğin adam benim işte… Gencin gidişini izleyen Klein başını iki yana sallayıp acı acı gülümsedi.
Galiba fiyatı yanlış koymuşum…
Ayağa kalkıp bastonunu aldı, içtima odasından çıkıp yeniden Angelica’nın yanına gitti. “Kehanet ücretimi değiştirmek istiyorum. Hım, sekiz peni olsun.”
Angelica ona derin bir bakış attı. “Talebinizi yerine getiririz; ancak müşterilere kulübümüze yeni katıldığınızı da belirtiriz.”
“Sorun değil.” Klein aldırmadan başını salladı.
Kimi zaman esrar da bir Kâhin için müşteri çekmenin mühim bir unsuruydu.
Klein bilgilerini yeniletince yeniden içtima odasına yöneldi.
O sırada Hanass Vincent Beyaz Kristal Odası’ndan çıkıyordu; elinde gümüş kaplama bir ayna vardı.
Bu tanınmış kâhin odadaki üçü erkek, ikisi kadın beş üyeye seslendi. “Bu yakınlarda yeni bir kehanet usulü öğrendim: Sihirli Ayna Kehaneti. Öğrenmek ister misiniz?”
Sihirli Ayna Kehaneti mi? Pek tekin bir kehanet yöntemi sayılmaz… Siyah takım elbiseli Klein içtima odasının kapısında durdu, kaşlarını çattı.