Akşam saat yedi buçukta, Moretti ailesinin yemek masasında.
“Klein, danışman olduğun hâlde neden bu kadar erken gitmen gerekiyor? Güvenlik şirketindeki acil işler epey tehlikeli olmasın?” Benson patatesli dana yahnisinden bir patates çatallayıp sesinde gizli bir endişeyle sabahki meseleyi açtı.
Klein tavada kızarmış balığın kılçığını dikkatle tükürüp önceden hazırladığı cevabı verdi. “Backlund’a acilen gönderilmesi gereken bir parti tarihî vesika vardı. Eksik bir şey kalmadığını doğrulamak için bizzat bulunup sayım yapmam gerekti. Bilirsin ya, yumruk sallamaktan başka şey bilmeyen o tipler Kadim Feysac Dili’nden zerre anlamaz.”
Benson onun bu cevabını duyunca ağzındaki lokmayı çiğnemeyi bitirip iç çekmeden edemedi. “Bilgi sahiden çok mühim.”
Klein bu fırsattan istifade edip kalan beş Sterlinlik banknotu çıkardı ve Benson’a uzattı. “Bu bugün aldığım ek ücret. Senin de üstüne başına düzgün bir şeyler alma vaktin geldi artık.”
“Beş Sterlin mi?” dedi Benson ile Melissa aynı anda.
Benson banknotu alıp tekrar tekrar baktı. Şaşkınlıkla, duruma anlam veremeyerek, “Bu güvenlik şirketi de sahiden pek cömertmiş…” dedi.
Haftalık maaşı 1 Sterlin 10 soliydi, dört haftada tam 6 Sterlin ediyordu. Bu ek ücretten topu topu 1 Sterlin fazla!
Oysa bu maaşla erkek ve kız kardeşini geçindirmiş, onlara fena sayılmayacak bir ev sağlamış, haftada iki üç kez et yemelerine ve her yıl birkaç parça yeni kıyafet almalarına imkân verebilmişti!
Klein bilerek üsteleyip sordu. “Söylediklerimden şüphelenmiyor musunuz?”
Benson kıkırdadı. “Banka soyacak ne kabiliyetin var ne de cesaretin, öyle sanıyorum.”
Melissa çatal bıçağını bırakıp ciddiyetle cevap verdi. “Sen yalan söyleyecek biri değilsin.”
Ben… ben artık yalan söylemeye alışmış biriyim… Klein birden hafifçe utandı.
Gerçi şartlar onu buna mecbur bırakmıştı ama kız kardeşinin duyduğu güven yine de içinde buruk bir hüzün bıraktı.
“Bugünkü iş epey acil ve mühimdi, ben de oldukça mühim bir rol oynadım… Beş Sterlin etmesinin sebebi bu.” diye kısaca açıkladı Klein.
Bir bakıma söylediklerinin hepsi doğruydu.
Yakında dağıtılacak beş Sterlinlik ödenekten, yani daha önce Kehanet Kulübü’ne üye olmak için ayırmayı düşündüğü paradan ise evde hiç söz etmemeye karar verdi. Birincisi, eve bir kez daha beş Sterlin getirirse ağabeyini ve kız kardeşini gerçekten korkutur, yasadışı bir işe bulaştığından şüphelenmelerine yol açardı. İkincisi, bir Kâhin olarak öğrenmesi ve İlm-i Esrar bilgisini kavraması için ek malzeme alacak biraz para biriktirmesi gerekiyordu.
Benson yulaf ekmeğinden memnuniyetle bir lokma kopardı, on küsur saniye düşünüp konuştu. “Şimdiki işim pek düzgün kıyafet gerektirmiyor; hım, doğrusunu söylemek gerekirse kumaşı fazla iyi kıyafetler istemiyor, evdekiler fazlasıyla yeter.”
Klein’ın ikna etmesine fırsat vermeden kendisi söze girdi. “Bu ek gelirle beraber sahiden bir birikimimiz olmuş oldu. Muhasebe üzerine birkaç kitap daha alıp daha derinlemesine çalışmayı düşünüyorum. Klein, Melissa; beş yıl sonra haftalık maaşımın hâlâ iki Sterlin’in altında kalmasını istemiyorum. Heh, bilirsiniz, patronumla müdürümün kafasının içi bok dolu. Ağızlarını açtıkları an leş gibi kokuyor.”
“Harika bir fikir.” dedi Klein ve yeri gelmişken lafı yönlendirdi. “Benim odadaki dilbilgisi kitaplarına da neden bakmıyorsun? Sahiden düzgün bir adam olmak istiyorsan, dolgun bir ücret kazanmak istiyorsan, bu oldukça mühim bir etken.”
Belki de çok geçmeden Loen Krallığı’nda memuriyet imtihanları başlar; erkenden hazırlanmak insanı epey öne geçirir…
Benson bunu duyunca birden canlandı. “Sahiden de aklımdan çıkmış bu mesele. Gelin, güzel bir geleceğe kadeh kaldıralım.”
Çavdar birası içmedi; duru istiridye çorbasını üç fincana doldurup erkek ve kız kardeşiyle aynı anda hafifçe tokuşturdu.
Çorbayı içtikten sonra Klein, tavada kızarmış balıkla boğuşan kız kardeşine bakıp kısık sesle güldü. “Benson’ın kitaplarının yanı sıra, sanırım Melissa’nın da yeni bir elbiseye ihtiyacı var.”
Melissa başını kaldırıp durmadan iki yana salladı. “Hayır, bence en iyisi…”
“Biriktirmek.” diyerek cümlesini tamamladı Klein.
“Evet.” Melissa başını kuvvetle salladı.
“Aslına bakarsan kumaşına ve son modaya takılmazsak o kadar da pahalı tutmaz. Kalan parayı da biriktiririz.” dedi Klein, itiraz kabul etmeyen bir tavırla.
Benson da arka çıktı. “Melissa, yoksa Selena’nın on altıncı doğum günü için verilecek akşam ziyafetine yine o eski elbiseyle mi gitmek niyetindesin?”
Selena Wood, Melissa’nın sınıf arkadaşı ve iyi dostuydu; aile durumları fena sayılmazdı, ağabeyi bir muamelat avukatı, babası ise Backlund Bankası’nın Tingen şubesinde kıdemli bir memurdu.
Gerçi onların sözüm ona ziyafeti, arkadaşlarını akşam yemeğine çağırıp sohbet etmekten ve kâğıt oynamaktan ibaretti.
“Peki.” Melissa başını eğip mırıldandı, dana yahnisinden bir parçayı hırsla çatalına aldı.
Kısa bir sessizliğin ardından birden bir şey hatırlayarak alelacele başını kaldırdı. “Yan komşumuz Bayan Shaud hizmetçisiyle bir ziyaret kartı göndermiş. Pazar öğleden sonra, yani yarın saat 4’te bize yarı resmî bir ziyaret yapıp yeni komşularıyla tanışmak istiyormuş.”
“Bayan Shaud mu?” Klein hiçbir şey anlamamış hâlde ağabeyiyle kız kardeşine baktı.
Benson parmaklarıyla masanın kenarına hafifçe vurarak düşünüyor gibiydi. “Nergis Sokağı 4 numaradaki Bayan Shaud mu? Kocasını görmüştüm, kıdemli bir muamelat avukatı.”
“Kıdemli bir muamelat avukatı… Belki Selena’nın ağabeyini tanıyordur.” dedi Melissa, sesinde hafif bir sevinçle.
Biz Nergis Sokağı 2 numarayız… Klein başını salladı. “Komşuları tanımak şart tabii ama biliyorsunuz, pazar günü de güvenlik şirketine gitmem gerekiyor, yalnız pazartesileri iznim var. Benim yerime Bayan Shaud’dan özür dileyiverin.”
Bunu söylerken önceki hayatında çocukluğunun geçtiği mahalledeki komşuları, sonra da Demir Haç Sokağı’ndaki apartmanda oturan komşuları hatırladı. Eğlenerek hafifçe iç çekti. “Yarı resmî bir ziyaret… Komşular birbirini kendiliğinden tanıyıp kendiliğinden kaynaşmaz mı?”
“Haha, Klein, anlamazsın sen; son zamanlarda bir sürü gazete okudun ama ailelere yönelik, kadınlara yönelik o dergiler hiç eline geçmedi. O dergiler yılda 100 ile 1.000 Sterlin arası kazanan aileleri orta sınıf sayıyor ve bu sınıfı bütün krallığın belkemiği ilan ediyor. Orta sınıfın ne soylularla zenginler kadar kibirli ne de dar gelirliler kadar kaba olduğunu da övüyorlar.”
Benson keyifli ve rahat bir tavırla anlattı. “Bu dergiler soyluların birbirleriyle münasebetlerindeki pek çok merasimi sadeleştirip orta sınıfın alameti hâline getirmiş. Samimi ziyaret, yarı resmî ziyaret ve resmî ziyaret ayrımı da buradan geliyor.”
Konuşurken başını iki yana sallayıp güldü. “Umumîyetle, kendini bu sınıftan sayan beyefendiler, hanımefendiler ve küçük hanımlar böyle teferruata pek bir ehemmiyet verir. Hanımların komşularına ve ahbaplarına öğleden sonra saat 2 ile 6 arasında yaptıkları ziyarete de sabah ziyareti derler.”
“Sabah ziyareti mi?” diye sordu Klein ile Melissa hayretle.
Öğleden sonra saat iki ile altı arasındaki bir ziyaret nasıl sabah ziyareti sayılırdı ki?
Benson çatal bıçağını bırakıp ellerini iki yana açarak gülümsedi. “Nedenini ben de bilmiyorum, kadın meslektaşlarımın getirdiği birkaç dergiyi şöyle bir karıştırdım sadece. Hım, belki de ziyarete sabah elbisesiyle gidildiği içindir…”
Sabah elbisesi aslında ibadetlerde ve toplantılarda giyilen merasim kıyafetiydi. Sonradan gece elbisesinden ayrı olarak gündüz giyilen resmî kıyafetin adı oldu.
Klein gülüp kalan ekmeği etin suyuna batırdı, arasına patates sıkıştırıp ağzına attı. “Pekâlâ, yarın sabah iyi cins kahve tozuyla çay yaprağı almayı unutmayın. Bayan Smyrin’den de biraz küçük çörek ile limonlu kek alın. Komşulara ayıp olmasın.”
…
Ertesi gün, yani pazar sabahının erken saatleri.
Klein kötü cins çayından son yudumu alıp gazeteyi bıraktı. Yarım boy ipek silindir şapkasını takıp gümüş kakmalı siyah bastonunu eline aldıktan sonra aheste adımlarla kapıdan çıktı ve umumî faytona binip Tuzdiyarı Sokağı’na vardı.
Gece nöbetini yeni bitirip istirahat odasında uyumaya hazırlanan Rozanne’la selamlaştıktan sonra aşağı inerek yeraltına ulaştı.
Köşeyi döndüğünde Gece Şahinleri müfrezesinin üyelerinden biriyle, bir Uykusuz olan Royale Reideen’le karşılaştı.
Soğuk görünen bir kadındı; ince uzun kaşları, kocaman gözleri ve ipek gibi kapkara, dökümlü saçları vardı.
“Günaydın Bayan Reideen.” dedi Klein tebessümle.
Royale koyu mavi gözleriyle ona bakıp belli belirsiz başını eğdi.
Tam yanından geçmek üzereyken Royale aniden durdu ve gözlerini dosdoğru ileri dikerek konuştu. “Ayin İlmi çok tehlikeli bir iştir.”
Ah… Klein duraksadı; arkasını döndüğünde geriye yalnızca uzaklaşan sırtı kalmıştı.
“Teşekkür ederim.” Kaşlarını çatıp Royale Reideen’in arkasından alçak sesle seslendi.
Sola saptığında çok geçmeden Silahhane’nin bekçi odasındaki İhtiyar Neil’ı ve aslında orada bulunmaması gereken Bredt’i gördü.
İhtiyar Neil keyifle gülerek, “Hadi gidelim, benim eve geçiyoruz. Gerekli malzemeleri teslim aldım, Bredt de burayı benim yerime beklemeyi kabul etti.” dedi.
Klein şaşkınlıkla sordu. “Burada yapmıyor muyuz?”
Elindeki küçük gümüş kutuyu tutan İhtiyar Neil dilini şaklattı. “Burada Ayin İlmi çalışacak yer yok.”
Klein başka bir şey sormadı. İhtiyar Neil’ın peşi sıra yeryüzüne çıktı. Ardından umumî faytona binerek Kuzey Semti’nin kenar mahallelerine kadar gittiler.
İhtiyar Neil’ın evi müstakil bir yapıydı; önündeki bahçede gül ve altın nane gibi ‘malzemeler’ yetişiyordu.
Kapıdan girer girmez insanı halı kaplı bir antre karşılıyordu; içeride iki yüksek arkalıklı sandalye ile bir şemsiyelik vardı.
Antreyi geçince açık renk duvar kâğıtlarıyla kaplı, zemini koyu kahverengiye boyanmış geniş bir salona çıkılıyordu. Odanın ortasında çiçek desenli küçük bir halı, üzerinde ise ağır bir yuvarlak masa duruyordu.
Masanın etrafını rahat sedirler, sandalyeler ve bir piyano çevrelemişti.
“Rahmetli karım müziği çok severdi.” diyerek piyanoyu işaret etti İhtiyar Neil laf arasında. “Kanepeyle sehpa oturma odasında… Bugünkü Ayin’i salonda yapıverelim.”
“Peki.” diye cevap verdi Klein biraz çekinerek.
İhtiyar Neil küçük gümüş kutuyu bırakıp gülümsedi. “Önce sana bir Ayin göstereyim, dikkatle bak ve aklında tut.”
Bunu söylerken küçük gümüş kutudan parşömen görünümlü bir kâğıt çıkardı; özel olarak hazırlanmış, sükûnet veren bir koku yayan siyah mürekkeple üzerine tuhaf şekiller çizmeye başladı.
Klein baktı, bir daha baktı ve İhtiyar Neil’ın galiba, büyük ihtimalle, belki de bir hesap pusulası çizdiğini fark etti!
İhtiyar Neil ilgili yere ‘30’ rakamını ve yanına da Sterlin işaretini koyunca Klein artık kendini tutamadı. Şaşkın ve afallamış bir hâlde sordu. “Bay Neil, ne tür bir Ayin yapıyorsunuz?”
İhtiyar Neil iki kez öksürdü ve son derece ciddi bir tavırla cevap verdi.
“Bugün sihirle o otuz Sterlinlik borcu halledeceğim.”
Böyle de olur mu yani? Klein’ın gözleri irileşti, ağzı yarı açık kaldı.