“Şu lanet borcu düşünmeyi bırak da Ayin İlmi’nden konuşalım.” İhtiyar Neil rahat bir ifadeyle mumlar, kazan, gümüş bıçak gibi eşyaları toparladı.
Klein, önceki hayatındaki Amerikalılar gibi omuz silkip geçmeyi çok istedi fakat sonunda bir beyefendiye yakışmayan bu hareketi yapmadı.
Dikkatini yeniden Ayin İlmi’nin kendisine verdi. Daha önce kafasına takılan ayrıntılı soruları birer birer sordu ve yeterince kesin cevaplar aldı. Mesela okunan efsunların belli bir kalıbı vardı. Bu kalıba uyulduğu ve asıl anlam Hermes Dili’yle açıkça ifade edildiği sürece gerisi serbestçe kurulabilirdi. Elbette ilhada kaçan, yeterince hürmet etmeyen ifadeler kesinlikle yasaktı.
Bu ‘İlm-i Esrar dersi’ öğleye kadar sürdü. İhtiyar Neil hafifçe iki kez öksürdü. “Tuzdiyarı Sokağı’na dönmemiz gerek.”
Bunu dedikten sonra ağzının içinde belli belirsiz söylendi. “O lanet malzemeleri almak için güzelim kahvaltımı kaçırdım.”
Klein hem gülünç hem de anlaşılmaz bularak etrafına bakındı. “Bay Neil, evinizde bir aşçı yok mu? Ya da yemek pişiren bir hizmetçi?”
Haftada on iki Sterlin, birkaç hizmetli tutmaya yeter de artar bile!
Gazetelere bakılırsa yatacak yer ve yemek verildiği takdirde sıradan bir aşçıya haftada 12 ila 15 soli vermek yetiyordu, 1 Sterlin bile etmiyordu. Ayak işlerine bakan bir hizmetçi daha da ucuzdu. Haftalığı 3 soli 6 peni ile 6 soli arasındaydı. Tabii onların yemek becerisinden bir şey ummamak gerekirdi.
Ee, yok, öyle değil. Otuz Sterlin borcu olan Bay Neil’ın aşçı ya da hizmetli tutmaması gayet normal…
Galiba yine sormamam gereken bir şey sordum…
Klein sorduğuna pişman olurken İhtiyar Neil hiç oralı olmayıp başını iki yana salladı. “Evde sık sık Ayinler dener, Aşkın eşyaları ve onlarla ilgili vesikaları incelerim. Bu yüzden sıradan insanları aşçı, erkek hizmetli ya da hizmetçi olarak tutmam, tutamam da. Yalnızca belli aralıklarla gelip temizlik yapacak birini çağırırım. Sıradan insan olmayanlara gelince, sence böyle bir işi yapmaya razı olurlar mı?”
“Galiba aptalca bir soru sordum. Evde İlm-i Esrar’la ilgili hiçbir şey yapmayacağımdan aklıma gelmedi herhâlde.” diye açıkladı Klein kendiyle alay ederek.
İhtiyar Neil çoktan ayağa kalkmış, yuvarlak kenarlı keçe şapkasını başına geçirmişti. Kapıya doğru yürürken bir yandan da mırıldanıyordu. “Burnuma tavada kızartılmış kaz ciğeri kokusu geliyor sanki… Borç tamamen hallolunca kendime mutlaka güzel bir porsiyon çekeceğim! Öğlen elma soslu domuz kızartmasından bir parçanın tamamını kesin yerim, yok, bu da yetmez, yanına patates püreli bir sosis de şart…”
Benim de karnımı acıktırdı… Klein yutkunup adımlarını hızlandırdı; İhtiyar Neil’a yetişerek yakındaki umumî fayton durağına yöneldi.
Tuzdiyarı Sokağı’na vardıklarında faytondan inen İhtiyar Neil birdenbire “Hım?” dedi. “Ne görüyorum ben? Tanrıça aşkına, ne görüyorum?”
On yedi, on sekiz yaşındaki bir delikanlı kadar çevikleşmişti. Hızla yol kenarına seğirtip yerden bir şey aldı.
Klein merakla yanına sokulup dikkatle baktığında, bunun ince işçilikle yapılmış bir cüzdan olduğunu gördü.
Koyu kahverengi cüzdanın sığır derisi mi koyun derisi mi olduğunu anlamak onun görgüsünü aşıyordu; yalnız üzerine açık mavi küçük bir arma işlenmişti, armanın üzerinde de kanat açmış uçmaya hazırlanan beyaz bir güvercin vardı.
Klein’ın ilk bakışta edindiği intiba buydu; ikinci bakışındaysa gözleri cüzdanı tıka basa dolduran banknotlara takılıp kaldı.
Gri zemin üzerine siyah işlemeli altın Sterlinlerdi bunlar; en az yirmi tanesi yukarı bakıyordu!
İhtiyar Neil cüzdanı açıp banknotları çıkardı, dikkatle inceledikten sonra kıs kıs güldü. “On Sterlinlik banknotlar. Üzerlerinde muhterem ‘Kurucu’, ‘Koruyucu’ I. William. Oh, Tanrıça aşkına, tam otuz tane! Birkaç da beş Sterlinlik, bir Sterlinlik ve beş solilik banknot var.”
Üç yüz küsur Sterlin mi? Kelimenin tam anlamıyla bir servet bu! On yıl çalışsam bu kadar para biriktiremem belki de… Klein’ın solukları istemsizce ağırlaştı.
Sterlin çok değerli olduğundan böyle bir cüzdan bulmak, sonraki çağlarda bir evrak çantası dolusu banknot bulmakla bir tutulurdu.
“Hangi beyefendi düşürdü acaba… Sıradan biri olmadığı kesin.” diye akıl yürüttü Klein sakince.
Böyle bir cüzdanın bir hanıma ait olmadığı aşikârdı.
İhtiyar Neil hafifçe güldü. “Kim olduğunu dert etme. Bize ait olmayan paraya konmaya kalkacak değiliz ya. Biraz burada bekleyelim. O beyefendi birazdan aramaya döner bence. Kim olursa olsun, kolay kolay vazgeçilecek bir şey değil bu.”
Klein içten içe rahat bir nefes aldı; İhtiyar Neil’ın ahlâkına dair yepyeni bir kanaat edinmişti.
Daha az önce, ihtiyarın ‘Tanrıça bahşetti’ bahanesine sığınıp bu parayla borcunu kapatmasından endişeleniyor; onu nasıl durduracağını, nasıl ikna edeceğini kara kara düşünüyordu.
Şu ‘Dilediğini yap, lâkin zarar verme’ dedikleri bu muydu? Klein aniden bir şeyler kavramış gibi hissetti.
Yol kenarında bir dakika bile beklememişlerdi ki mükellef bir dört tekerlekli fayton hızla çıkageldi; yan tarafındaki açık mavi armada kanatlarını açmış beyaz bir güvercin vardı.
Fayton durunca siyah resmî kıyafetli, aynı renkte papyonlu orta yaşlı bir adam faytondan inip cüzdana baktı. Şapkasını çıkarıp selam verdi. “Beyefendiler, bu, efendimin cüzdanı olsa gerek.”
İhtiyar Neil nezaketle karşılık verdi. “Armanız her şeyi ispatlıyor fakat yine de teyit etmem gerekir; herkesin hakkını korumak icap eder. Sorabilir miyim, cüzdanda ne kadar para vardı?”
Orta yaşlı adam bir an duraksadı, hemen ardından kendine güldü. “Bir kâhyanın, efendisinin cüzdanında ne kadar para kaldığını bilmesi yakışık almaz. Kusura bakmayın, müsaadenizle gidip sorayım.”
“Siz bilirsiniz.” İhtiyar Neil eliyle buyrun işareti yaptı.
Orta yaşlı adam faytonun yanına döndü, pencereden içeridekiyle iki çift laf etti.
Yeniden Klein ile İhtiyar Neil’a yaklaşıp gülümsedi. “300 Sterlin’den fazla, 350 Sterlin’den az. Kesin miktarı efendim hatırlamıyorlar.”
Hatırlamıyormuş… Resmen para babası. O kadar param olsa durmadan tekrar tekrar saymazsam ne olayım… Klein’ın içi gitti.
İhtiyar Neil başını sallayıp cüzdanı uzattı. “Ulu Ece şahittir, bu sizindir.”
Orta yaşlı adam cüzdanı alıp parayı kabataslak saydı, ardından içinden üç tane on Sterlinlik banknot çıkardı. “Benim efendim Deweyville Beyefendi’dir. Gösterdiğiniz dürüstlüğü takdire şayan bulduklarını söylediler. Bu, dürüst olanın hak ettiği karşılıktır. Lütfen geri çevirmeyin.”
Deweyville Beyefendi mi? Şu ‘Deweyville Vakfı’nı kurup yoksul işçilere ucuz kiralık ev sağlayan Deweyville Beyefendi mi? Klein bu adı hemen hatırladı.
Ağabeyi Benson’ın hem saydığı hem de işlerini gerçeklerden kopuk bulduğu o beyefendiydi.
“Deweyville Beyefendi’ye teşekkür ederim; pek müşfik, pek cömert bir beyefendiymiş.” İhtiyar Neil hiç nazlanmadan üç banknotu aldı.
Deweyville Beyefendi’nin faytonu uzaklaşana kadar arkasından baktı; etrafta kimsenin kalmadığını görünce Klein’a döndü. Elindeki banknotları hafifçe sallayarak güldü. “Otuz Sterlin. Borç halloldu.
“Söylemiştim, makul bir şekilde hallolacak diye.
“İşte sihrin kudreti budur.”
…Vay anasını, sihrin kudreti lan bu! Böyle de olur muymuş! Klein’ın bir kez daha ağzı açık kaldı.
Birkaç dakika sonra kendine gelip merdiven boşluğuna girdi; güvenlik şirketine doğru tırmanırken şaşkınlıkla sordu. “Bay Neil, neden daha fazla bir miktar için niyaz etmediniz?”
“Açgözlülük etme. Hele Ayin icra ederken hiç açgözlü olmamalısın. Her Gizem Avcısı’nın yeterince uzun yaşayabilmesi için en mühim şart itidaldir.” diye açıkladı İhtiyar Neil neşeyle.
…
Devasa ziyafet salonundaki birkaç avizede birbiri ardına dizili mumlar yanıyor, etrafa insanı ferahlatan kokular yayıyordu. Bir araya gelen alevleri bir gaz lambasınınkinden aşağı kalmayan bir ışık saçıyordu.
Uzun masalara tavada kızartılmış kaz ciğeri, ızgara dana biftek, piliç kızartması, dil balığı tavası, Desi İstiridyesi, kuzu yahnisi, kremalı çorba gibi nefis yemekler dizilmişti; ayrıca ışıkların altında cezbedici renkleriyle parıldayan şişe şişe Sis Şampanyası, Aurmir Şarabı ve Southville Kırmızı Şarabı vardı.
Kırmızı yelekli hizmetkârlar, üzerlerinde kristal kadehler bulunan tepsilerle, kimi zarif kimi gösterişli giyinmiş beyefendiler ve hanımefendiler arasında mekik dokuyordu.
Audrey Hall; dik yakalı, yüksek belli, jigo kollu, kırık beyaz uzun bir elbise giymişti. Üst bedeni sımsıkı sarılmış, beli incecik sıkılmıştı; kat kat pasta kesimi etekleri ise balina kemiğinden çemberli krinolinle kusursuzca kabartılmıştı.
Uzun sarı saçları zarifçe toplanmıştı; küpeleri, kolyesi ve yüzükleri göz alıcı bir ışıltıyla parlıyordu. Ayağında ise üzerine gül ve elmaslar işlenmiş beyaz dans ayakkabıları vardı.
Bu eteğin içinde dört mü, beş mi, yoksa altı jüpon mu var acaba? Audrey, beyaz tül eldivenli sağ eliyle krinoline hafifçe dokundu.
Sol elinde ise berrak bir kadeh şampanya tutuyordu.
Audrey bu kez, her zamanki gibi ziyafetin ortasında yer alıp herkesin nazarlarını üzerine çekmek yerine kalabalıktan uzak durmuş, boydan boya pencerelerin perde gölgesinde sessizce dikiliyordu.
Şampanyasından bir yudum alıp buraya ait değilmiş gibi mesafeli bir tavırla önündeki kalabalığa bakıyordu.
Wolf Kontu’nun küçük oğlu, Conrad Vikontu’nun kızıyla konuşuyor. Sözünü kuvvetlendirmek için kolunu savurmayı seviyor. Hım, kolunu ne kadar savurursa söyledikleri o kadar az inandırıcı oluyor. Bu doğrulanmış bir sonuç… Sürekli kendini övüp başkalarını yermeden duramıyor ama suçluluk duygusunu da bastıramıyor. Konuşma tarzından, beden dilinden hemen belli oluyor…
Della Hanımefendi bugün gülerken ağzını sol eliyle örtüp duruyor. Hım, anladım; sol elindeki saf akuamarini sergiliyor…
Kocası Negan Dükü ise az ötede Muhafazakâr kanattan birkaç asilzadeyle vaziyeti tartışıyor; ziyafet başladığından beri gözleri Della Hanımefendi’yi kendiliğinden yalnız bir kez aradı…
Neredeyse hiç gerçek anlamda göz göze gelmiyorlar… Belki de, hım, dışarıya gösterdikleri kadar birbirlerine düşkün değillerdir…
Larry Baronu, Parnes Hanımefendi’yi yedi kez güldürdü. Bu gayet tabii, hiç tuhaf değil; ama neden kocasına suçlu suçlu bakıyor ki… A, ayrıldılar… Yok, gittikleri yerlerin ikisi de bahçeye çıkıyor…
…
Bu şatafatlı ziyafette Audrey, eskiden olsa asla dikkat etmeyeceği pek çok teferruatı algıladı.
Bir anlığına, gerçekten de bir oyun seyrettiğine inanacak gibi oldu.
Herkes de pek iyi birer oyuncuymuş… Sessizce iç çekti; gözleri duru ve soğuktu.
Bir şey sezip başını birden çevirdiğinde gözleri boydan boya pencerelerin ardındaki geniş balkona, geniş balkonun karanlık köşesine gitti.
O gölgede altın sarısı tüylü iri bir köpek sessizce oturmuş, durgun gözlerle içeriye bakıyordu, Audrey’ye bakıyordu. Bedeninin yarısı karanlıktaydı.
Susie… Audrey’nin ağzının kenarı seğirdi, yüzündeki ifade bir anda dağıldı. Seyirci hâlini artık sürdüremedi.