Esrarın Hükümdarı

Fırtınanın kasıp kavurduğu denizde, eski bir üç direkli yelkenli dalgalarla inip kalkıyordu.

Pek hızlı değildi, cüssesi de büyük sayılmazdı; göğün denize karıştığı bu felaket manzarasında daldan kopmuş kuru bir yaprağı andırıyordu. Yine de kasırga ne kadar kudursa da, dalgalar ne kadar korkunç olsa da hiç yan yatmadan, salimen yoluna devam ediyordu.

Alger Wilson boş güvertede durmuş, çevresinde dağ gibi yükselen dalgalara bakıyordu. Aklından ne geçtiği belirsizdi.

Yine pazartesi geliyor… diye sessizce mırıldandı.

Toprak Ana’ya ait bir gündü bu; yeşerip solmanın yeni bir devrinin başlangıcıydı.

Fakat Alger için bambaşka bir anlamı daha vardı; daima grimsi beyaz bir sise bürünmüş esrarengiz bir mevcudiyete aitti o gün.

En azından henüz bir deliye dönmedim… Bakışlarını geri çekip kendisiyle alay edercesine gülümsedi.

O sırada, birkaç kişilik mürettebatından biri yanına yaklaşıp hürmetle sordu. “Piskopos Hazretleri, bu seferki hedefimiz nedir?”

Alger çevresine bakındı, ses tonunu hiç değiştirmeden cevap verdi. “Fecir Tarikatı’ndan bir Dinleyici’yi yakalamak.”

…

Fırtına dağılmış, ortalığı sis basmıştı. Top mevzileri olsa da hâlâ çağın gerisinde kalmış, tuhaf bir yelkenlinin üstünde.

Sekiz dokuz yaşlarında, sarı saçları yumuşacık başına yatmış bir oğlan, yüreği ağzında, çevresindeki başıboş korsanları izliyordu. Koca fıçılardan bira içişlerini izliyordu, halatlara tutunup oradan oraya sallanışlarını izliyordu, birbirlerine laf sokuşlarını, hatta yumruk yumruğa girişmelerini izliyordu.

Başını çevirip gölgede dikilen siyah cübbeli adama baktı, sesini alçaltıp sordu. “Baba, nereye gidiyoruz?”

Beş gün önce, aklı erdi ereli ilk kez babasını görmüştü, kendine maceraperest diyen babasını.

Annesinden kalan o yağlı boya tablo adamın kim olduğunu kanıtlamasaydı, yetimhane de kapılarını ona açmış beklemeseydi, memleketini bırakıp neredeyse bir yabancı olan bu en yakın akrabasının peşine asla düşmezdi.

Gölgedeki adam başını eğip oğluna baktı, müşfik bir ifadeyle cevap verdi. “Jack, seni kutsal bir yere götürüyorum; Yaradan’ın vaktiyle ikamet ettiği Mukaddes Mesken’e.”

“Orası ilahların diyarı mı? Biz faniler ancak lütuf görürsek girebiliriz…”

Annesi küçük Jack’i iyi yetiştirmişti, yeterince umumî malumatı vardı; bu yüzden şimdi hem şaşkındı hem de korkuyordu.

Gölgede dikilen adamın, insanın aklından çıkmayacak kadar keskin hatlı bir yüzü vardı. En usta sanatkârın elinden çıkmış bir taş oymayı andırıyordu.

Elini kulağına götürüp dinler bir duruş aldı ve sayıklamaya yakın bir sesle cevap verdi. “Jack, ‘Fani’ yanlış bir kavramdır. Yaradan bu dünyayı yarattı. O her yerdedir, her zîhayatın bedeninde var olur. Bu yüzden her şeyde ulûhiyet vardır ve ulûhiyet belli bir yoğunluğa eriştiğinde melek olunabilir. Şimdiki o yedi sahte ilah, yalnızca daha kudretli meleklerdir.

“Bak, Yaradan’ın öğütlerini şu anda bile duyabiliyorum. Ah, ne olağanüstü bir işaret! Hayat, nefsin bir yolculuğundan ibarettir. Nefs yeterince kudretli, yeterince metin olduğunda kendi ulûhiyetimizi bulur, daha nice ulûhiyetle bir oluruz…”

Küçük Jack bu karmaşık sözleri anlayamadı. Başını iki yana sallayıp daha önce fırsat bulamadığı başka bir şeyi sordu. “Baba, annemden duymuştum. Yaradan bu dünyayı yarattıktan sonra bölünüp her şey olmuş, gerçekte yokmuş. O zaman O’nun Mukaddes Mesken’i neden var?”

Yedi sekiz yaşlarında bir çocuk için mantığı gayet açıktı.

Yüz hatları oymayı andıran adam bir an duraksadı; daha fazla fısıltı duymuş gibi başını biraz daha yana eğdi.

Birden öne kapaklanıp iki dizinin üstüne güverteye çöktü. Derisinin açıkta kalan yerlerinde birbiri ardına ince uzun, mavimsi kara, tekinsiz şeyler kabardı.

İki eliyle başını kavradı. Yüzü artık olağan sayılamayacak kadar çarpılmıştı; büyük bir ıstırapla haykırdı. “Yalan söylüyorlar!”

…

Klein öğle yemeğini yedikten ve İhtiyar Neil’dan bir dahaki sefere kendisini de yeraltı pazarına götüreceğine dair söz aldıktan sonra aheste adımlarla Karadiken Güvenlik Şirketi’ne döndü. Kalem memurlarının odasında oturup belgeleri okuyup kabiliyetlerini mi çalıştırmalıydı, yoksa Kaptan Dunn henüz yasak koymamışken dışarıda dolaşmaya devam edip Kehanet Kulübü’nde Kâhin rolü mü yapmalıydı, kestiremiyordu.

Fakat Klein bir karara varamadan Dunn Smith dış odadan içeri girdi. Üzerinde siyah bir palto, başında yarım boy bir silindir şapka vardı.

“Kaptan, bir gelişme var mı?” Klein, aklı Antigonus ailesinin el yazmasının akıbetinde, ilgiyle sordu.

Dunn’ın gri gözlerinde en ufak bir yorgunluk emaresi yoktu. “Pek çok kaynaktan teyit ettik. Antigonus ailesinin el yazması sahiden de Ray Bieber’ın elindeymiş. Fakat adam tamamen sırra kadem bastı.

“Telgrafla Gece Şahinleri’nin bütün müfrezelerine haber verdim. Bütün limanları, bütün buharlı tren istasyonlarını sıkı gözetim altında tutmalarını istedim. Bastırdığımız ilk parti eşkâl resimleri de dün öğleden sonra postalandı, büyük gazetelerin hepsinde yayımlanacak.”

Böyle zamanlarda telefon olsaydı, faks makinesi, güvenlik kamerası, büyük veri olsaydı ne iyi olurdu… Ne yazık ki hepsini yalnızca kullanmayı bilirim, nasıl işlediklerinden de ancak azıcık anlarım… Klein sessizce bir soluk verdi.

“Yine de ne olursa olsun el yazmasının akıbetini öğrenmiş sayılırız ve bu senin liyakatin. Tabii daha ileri bir teyit gerekiyor. Backlund Piskoposluğu’na telgraf çekip 2-049 numaralı Mühürlü Eser’i buraya getirmeleri için bir muhafız kafilesi göndermelerini istedim. Vaktiyle Antigonus ailesine ait tehlikeli bir nesnedir bu; Ray Bieber’ın gerçekten o ailenin soyundan gelip gelmediğini anlamamıza yardım edebilir.”

Sınıf 2 Mühürlü Eser… Tehlikeli… ihtiyatla ve ölçülü kullanılmalı… Klein merak edip bu Mühürlü Eser’in ne olduğunu, ne gibi hususî kabiliyetleri bulunduğunu ve tehlikesinin nereden kaynaklandığını sormak istedi; fakat gizlilik derecesinin buna yetmediği aklına gelir gelmez vazgeçmek zorunda kaldı.

“Ulu Ece bizi himaye etsin.” Klein göğsüne dört kez dokunup Kızıl Ay şeklini çizdi.

Dunn bir yandan kendi odasının kapısını açarken bir yandan da başını salladı. “Tanrıça bizi her zaman himaye eder. Klein, eğer daha önce Kâhin’i seçmemiş olsaydın, bu mesele kesinleştiğinde muhtemelen aslî üye olup Uykusuz’u seçebilirdin. Yazık oldu… Doğrusunu söylemek gerekirse neden Kâhin’i seçtiğini bir türlü anlayamadım. Naaş Toplayıcı insana nahoş gelse de Daly’yi gördün, bir Ruh Aracısı’nın ne kadar kudretli olduğunu anlamışsındır. Gizem Avcısı da iyi bir seçimdi; en azından önünde İhtiyar Neil gibi bir örnek varken şirazeni yitirme tehlikesi çok düşük olurdu.”

Klein bu soruya ta en başından bir cevap hazırlamıştı; ancak Dunn hiç sormamış, nihayet şimdi laf arasında çıtlatmıştı.

Kelimelerini toparladı. “Şöyle düşündüm: Kâhin ile Gizem Avcısı yardımcı Aşkınlardır, düşmanla sürekli yüz yüze gelmek zorunda kalmazlar, öylesi fazla tehlikeli. Hem siz de İhtiyar Neil de söylemiştiniz, esrar ve Aşkınlar dünyasında merak ve keşif çoğu zaman korkunç sonuçlar doğurur. Gizem Avcısı’nın adındaki o gizem avlama tarifi de beni tedirgin etti. Yani… Heh, bildiğiniz gibi, kısa bir süre öncesine kadar sıradan bir üniversite öğrencisiydim. Bu seçimi yapmamın tek sebebi korkaklığım.”

“İtiraf etmeliyim ki hiç beklemediğim ama bir o kadar da makul bir cevap.” Dunn şakaklarını ovuşturup hafifçe güldü.

Vücudunu hafifçe yana çevirdi; derin gri gözleriyle Klein’ı baştan aşağı süzdü. “Bu dönemde dışarı çıkmaya devam et. Artık Welch’in evinden Demir Haç Sokağı’na uzanan güzergâhla sınırlı kalmana gerek yok. Belki, belki de el yazmasını sezer, Ray Bieber’ın nerede olduğunu kesinleştirmemize yardım edersin.”

“Tamamdır.” Klein artık iki arada bir derede kalmaktan kurtulduğunu fark etti.

Müsaade isteyip arkasını döndü, içinden saymaya başladı. Üç, iki…

“Bir dakika.” diye seslendi Dunn.

Klein başını çevirdi, hafifçe gülümsedi. “Kaptan, başka bir şey var mı?”

Dunn hafifçe öksürüp konuştu. “Hım, yardımcı Aşkınların da düşmanla yüz yüze gelmek zorunda kaldığı anlar olur. Kâhin bunlardan kaçınabilirmiş gibi görünse de bunu ihmal edemeyiz. Atış talimlerini aksatmamalı, kuvvetini de usulünce artırmalısın.”

“Ben de bunun için gayret ediyorum zaten.” Klein dışarıyı gösterdi. “Ben çıkıyorum.”

“Peki. Ee, bir dakika.” Dunn onu bir kez daha durdurdu, düşüne düşüne konuştu. “Belki de sana bir dövüş hocası tutmayı düşünmeliyim. Tabii bütün bunların ön şartı, aslî üye olman.”

Klein “Hım” diye karşılık verip ihtiyatla sordu. “Kaptan, başka bir şey yok, değil mi?”

“Yok.” Dunn, Klein’ın pek inanmayan bakışlarını görünce hafifçe gülümseyerek başını iki yana salladı, bir kez daha üstüne bastı. “Gerçekten yok.”

Klein ancak o zaman bölmeden çıktı; Rozanne, Bayan Orianna ve diğerleriyle vedalaştı. Önce Atış Kulübü’ne gidip talim yaptı, ardından da Kaptan’ın verdiği vazifeyi bihakkın yerine getirerek tam bir saat boyunca sokaklarda dolaştı.

Bütün bunları bitirince Kehanet Kulübü’ne gitti.

Güzel Angelica Hanım keyifle dergi okuyordu.

Aile… Klein derginin adını içinden okuyunca bastonu elinde yanına gitti, gülümsedi. “Tünaydın, Angelica Hanım.”

“Tünaydın, Bay Moretti.” Angelica acele etmeden dergiyi bıraktı, ayağa kalktı. “Dün siz ayrıldıktan kısa bir süre sonra Bay Glacis geldi. Ağır bir hastalıktan yeni kurtulmuş.”

Klein rahat bir nefes alıp gülümsedi. “Buna sahiden sevindim.”

Başından beri onu gizlice süzen Angelica bunu duyunca kendini tutamayıp sesini alçalttı, merakla sordu. “Bay Glacis dedi ki, dedi ki siz çok, çok, çok harikulade bir hekimmişsiniz. Öyle mi?”

Ne? Klein afallamış bir hâlde karşısındaki hanıma baktı, olmayan şeyler duyduğundan şüphelendi.

Benim hekim olduğum nereden çıktı ki?

Benim bile haberim yok…