Klein’ın yüzündeki şaşkınlığı gören Angelica’nın inancı anında sarsıldı. “Değil mi? Bay Glacis yalnızca gözlem yaparak ciğerlerinde saklı bir hastalık olduğunu anladığınızı söylemişti…” Sesi gittikçe kısıldı, sonunda büsbütün sustu.
Gözlem mi? Yani ‘kaşlarının arası kararmış’ mı? Klein bir anda anladı. Başını iki yana sallayıp gülmeden edemedi. “Sanırım Bay Glacis yanlış anlamış.”
Aslında bu kadarıyla geçiştirmeyi düşünüyordu. Ama dün öğleden sonra kehanet için kimsenin kendisini seçmediği, bu yüzden Kâhin gibi rol yapmanın hiç de yolunda gitmediği birden aklına gelince zihni hızla çalıştı ve kısaca açıkladı. “Aslında bu da bir tür kehanet.”
“Kehanet mi? Ama Bay Glacis yalnızca yüzünü gözlemlediğinizden bahsetmişti, bu da mı kehanet sayılıyor?” diye sordu Angelica şaşkınlık ve kuşkuyla.
Klein rahat bir gülümsemeyle karşılık verdi. “Kehanet Kulübü’nün bir üyesi olarak el okumayı biliyorsunuzdur, değil mi?”
El okumak Büyük Oburlar İmparatorluğu’nun tekelinde değildi. Dünya’da bile Hindistan ve eski Avrupa kendilerine göre birer kuram geliştirmişti, kaldı ki Klein şimdi Aşkın güçlerin var olduğu bir dünyadaydı.
“Biliyorum ama siz onun elini de okumamış gibisiniz? Gizlice mi gözlemlediniz?” diye sordu Angelica merakla.
“Benim baktığım yüz okumaydı. Temeldeki ilkeleri el okumadan pek de farklı değildir.” diye uydurdu Klein.
“Sahi mi?” Angelica hiç inanmış görünmüyordu.
Klein, Kâhin olarak işlerinin açılması uğruna usulca güldü. Düşünüyormuş gibi yapıp elini kaldırdı ve kaşlarının arasına iki kez hafifçe vurdu.
Dikkatini toplayıp baktığında Angelica’nın Hâlesi gözlerinin önüne serildi: başı mor, kolları ve bacakları kırmızı, boğazı maviydi… Sağlığında bir sorun yoktu; sadece renkler biraz soluklaşmıştı, bu da olağan bir yorgunluğun belirtisiydi.
Ardından duygularına baktı: turuncunun arasına biraz kırmızıyla mavi karışmıştı; yani sıcaklığın içinde biraz heyecan, biraz da düşünce vardı.
Neyse ki… Ortada olağandışı bir durum olmadığını görünce Basiret’i kapatmaya niyetlendi; fakat tam o sırada, Angelica’nın duygu renklerinin derininde koyu bir griliğin saklandığını gördü.
Üstelik beyazın gayreti, şevki de biraz eksik… Düşünceli bir tavırla başını salladı.
Angelica, karşısındaki siyah takım elbiseli genç beyefendinin aniden susup kendisini dikkatle süzdüğünü görünce bir şeyler sezdi. Yarı merak, yarı kaygıyla sordu. “Bay Moretti, yüzümü mü okuyorsunuz?”
Klein hemen cevap vermedi. Yine kaşlarının arasına hafifçe vurdu, pürdikkat inceleyen bir tavra büründü.
Angelica biraz tedirginken usulca söze girdi. “Angelica Hanım, kimi kederleri, kimi acıları yüreğinize kapatıp saklamayın.”
Angelica’nın gözleri faltaşı gibi açıldı; dudakları aralandı, ama tek söz çıkmadı.
Başına yarım boy silindir şapka takmış, belirgin bir bilgin edası taşıyan Klein’a baktı. Karşısındaki adamın pes, yatıştırıcı ve insana sıcaklık veren bir sesle konuşmasını dinledi.
“Bir dağ tırmanışına, bir tenis maçına ya da hüzünlü bir piyese ihtiyacınız var. Bedeniniz hareketten yorulsun, gözyaşlarınız saklanmadan aksın. Sonra hıçkıra hıçkıra ağlayın, haykırın, o duyguların hepsini sonuna kadar dışarı salın. Bedeninizin sağlığı için de bunun çok faydası olur.”
Sözler usul usul kulağına dolarken Angelica bir heykele dönmüştü sanki; kaskatı, tek bir kıpırtı bile göstermeden öylece durdu. Gözlerini zorlukla kırpıştırıp telaşla başını eğdi, boğuk bir sesle konuştu. “Tavsiyeniz için teşekkür ederim…”
“Bugün epey üye var galiba?” Klein daha fazla üstelemedi. Az önce hiç kehanette bulunmamış gibi yana dönüp koridorun sonundaki içtima odasına baktı.
“Pazar öğleden sonrası… En az elli üye…” Angelica’nın sesi hâlâ boğuktu; yalnızca birkaç anahtar sözcüğü art arda sıralıyordu.
Bir an duraksadı, ardından sözlerinin akışı yavaş yavaş eski hâline döndü. “Kahve mi alırsınız, çay mı?”
“Sibe Çayı.” Klein hafifçe başını eğip nezaket gereği şapkasını çıkardı, içtima odasına doğru yavaş adımlarla ilerledi.
Angelica, ancak Klein kapının ardında kaybolduktan sonra soluğunu yavaşça bıraktı.
…
Kehanet Kulübü’nün içtima odası oldukça büyüktü; neredeyse Klein’ın lisedeki sınıfının iki katı kadardı.
Normalde burada yalnızca beş altı üye bulunur, ortalık alabildiğine boş görünürdü; oysa şimdi onlarca kâhin ikişer üçer farklı köşelere oturmuş, salonun büyük kısmını doldurmuştu.
Güneş ışığı birkaç cumba penceresinden içeri süzülüyordu. Kimi üyeler alçak sesle tartışıyor, kimileri Hanass Vincent’ın etrafına toplanmış akıl danışıyor, kimileri başını eğmiş kehanet denemeleri yapıyor, kimileri de tek başına kahvesini yudumlayıp gazetesini okuyordu.
Bu manzara Klein’a Dünya’daki öğrencilik yıllarını hatırlattı; tek fark, o günlerin çok daha canlı, çok daha gürültülü olmasıydı. O günlerde buradaki gibi dingin bir hava yoktu.
Çevresine bakınsa da tanıdık yüzlerden ne Glacis’i ne de Edward Steve’i görebildi. Bunun üzerine ortak kullanıma ayrılmış kehanet ders kitaplarından birini rastgele alıp bir köşeye çekildi, aheste aheste sayfalarını çevirmeye koyuldu.
Çok geçmeden Angelica elinde bir fincan çayla içeri girdi, fincanı Klein’ın önündeki masaya bıraktı.
Sessizce çıkmaya hazırlanırken Bay Moretti’nin sol kol ağzının içinden zarif biçimli bir gümüş zincir çözdüğünü gördü. Zincirin ucunda saf bir sarı kristal asılıydı.
Ne yapıyor? Angelica farkında olmadan adımlarını yavaşlattı, gözlerini Klein’a dikti.
Klein gümüş zinciri sol eliyle tutup sarı kristali o fincan Sibe Çayı’nın üzerinde dimdik sarkıttı. Kristal neredeyse sıvıya değecekti.
Klein huzurlu bir ifadeyle gözlerini yarı kapadı. Etraflarındaki hava bir anda derin bir sessizliğe büründü.
O saf sarı kristal hafifçe salınmaya başladı ve zarif biçimli gümüş zinciri de peşine takıp saat yönünde dönmeye koyuldu.
Bu manzarayı gören Angelica, Bay Moretti’nin fazlasıyla esrarengiz bir adam olduğunu düşündü.
“Çayınız fena değilmiş.” dedi Klein gözlerini açıp gülümseyerek, alçak sesle.
Az önceki hareketi bilerek yapmıştı; bilerek, Angelica görsün diye!
Klein kısa sürede birilerinin kehanet için kendisine gelmesini istiyorsa, karşılama ve tavsiyeden sorumlu olan Angelica son derece mühim bir etkendi!
Madem Kâhin gibi rol yapacaktı, Klein’ın artık hiçbir çekincesi kalmamıştı. Kendini bu kimliğe gerçekten verdi.
“…Evet, Bay Vincent çayın evsafı konusunda oldukça titizdir.” dedi Angelica şaşkınlıkla.
Klein Ruhanî sarkacı geri alıp zincirini yeniden düzgünce topladı. Ardından desenli beyaz porselen fincanı kaldırıp gülümseyerek kadına uzaktan selam verdi.
…
Angelica kabul salonuna döndüğünde dergi okuyacak hâli kalmamıştı. Oracıkta oturup dalıp gitti, aklından neler geçtiği belirsizdi.
Kapının çalınmasıyla aniden kendine geldi. Telaşla girişe baktığında açık mavi uzun elbiseli genç bir hanım gördü.
Genç hanım, üzerinde toz mavisi bir kurdele bulunan tüllü şapkasını çıkardı. Yüzünde dingin ama hüzünlü bir ifade vardı.
“Tünaydın, muhterem hanımefendi. Kulübe katılmak mı istiyorsunuz, yoksa kehanette bulunacak birini mi arıyorsunuz?” Angelica alışkın adımlarla onu karşılamaya gitti.
“Kehanet yaptırmak istiyorum.” Güzel gözlerinde hüzün saklı olan genç hanım alt dudağını ısırdı.
Angelica önce kadını kanepeye buyur etti, ardından üyelerden nasıl kehanet yaptırıldığını ayrıntılarıyla anlattı.
Albümü getirip kadına uzattı. “İçlerinden dilediğinizi seçebilirsiniz.”
Keyifsiz genç hanım albümün sayfalarını dikkatle çevirmeye başladı; ne var ki bugün kulüpte haddinden fazla üye vardı ve seçenekler öylesine çoktu ki baktıkça kafası karıştı, canı sıkıldı. “Birini tavsiye edebilir misiniz? Şu sayfalardakilerden.” Albümün orta kısmını gösterdi. Ücreti iki soliden fazla ve dört peniden az olan kâhinleri dışarıda bırakmıştı.
Angelica albümü geri alıp birkaç dakika inceledi. Sözlerini tartan bir sesle konuştu. “Şu beyefendiyi tavsiye ederim.”
Genç hanım içten içe huzursuzdu. Dikkat kesildiğinde, işaret edilen kişinin ‘Klein Moretti’ adında bir kâhin olduğunu gördü. “…Bay Moretti kulübe yeni katılmış… Ustalığına güvenebilir miyim?” diye sordu pek emin olamayarak.
Angelica kendinden emin bir şekilde başını salladı. “Ben ve bir üyemiz, Bay Moretti’nin son derece usta bir falcı olduğundan eminiz. Kulübe yeni katılmış olmasaydı bu kadar düşük bir ücret talep etmezdi zaten.”
“Anladım.” Hüzünlü genç hanım başını salladı. “Öyleyse Bay Moretti’den kehanet rica edeyim.”
“Pekâlâ, lütfen biraz bekleyin.” Angelica albümü alıp ayağa kalktı ve içtima odasına doğru yürüdü.
Klein’ın yanına varıp sesini alçalttı. “Bay Moretti, sizden kehanet isteyen biri var. Hangi kehanet odasını kullanmak istersiniz?”
Etkisi fena değil. İlk ‘iş’ ayağıma geldi… Klein çay fincanını masaya bırakıp sakince başını salladı. “Sarı Kristal Odası.”
“Pekâlâ.” Angelica önden yavaş adımlarla yol gösterdi ve Sarı Kristal Odası’nın ahşap kapısını açtı.
Klein üzerinde türlü kehanet aletlerinin durduğu masanın arkasına oturdu. Kırk elli saniye kadar bekledikten sonra içeri açık mavi uzun elbiseli, kederli ve hüzünlü bir kadının girdiğini gördü.
Klein, kadının elini geriye uzatıp kapıyı kapatmasını fırsat bilerek kaşlarının arasına iki kez hafifçe vurdu.
Midesindeki sarı biraz solgun… Duygularındaki koyu renk çok ağır basıyor; bilhassa kaygı ve huzursuzluk… Kadını dikkatle süzdükten sonra hafifçe arkasına yaslandı, elini kaldırıp Basiret’i kapattı.
Kadın otururken konuştu. “Merhaba, Bay Moretti.”
“Tünaydın. Size nasıl hitap edeyim?” diye sordu Klein nezaketle; mutlaka bir cevap alacağını düşünmüyordu.
Eski bir klavye delikanlısı olarak, pek çok insanın kehanet sırasında gerçek adını vermekten çekindiğini gayet iyi biliyordu.
“Bana Anna diyebilirsiniz.” Kadın tüllü şapkasını kenara koydu. Bir yandan umut, bir yandan kuşku dolu gözlerle Klein’a baktı. “Nişanlımın durumunu öğrenmek için kehanet istiyorum. Bir iş için martta Güney Kıta’ya gitmişti. Geçen ayın üçünde hem bana hem ailesine telgraf çekip dönüş için yola çıkmak üzere olduğunu bildirdi. Gelgelelim aradan yirmi gün geçti, hâlâ dönmedi. Başta Kudurgan Deniz’deki hava muhalefetindendir diye düşündüm ama bugüne kadar bir aydan fazla zaman geçtiği hâlde bindiği Yonca adlı gemi Enmat Limanı’na hâlâ yanaşmadı.”
Kuzey Kıta ile Güney Kıta’yı ayıran denize Kudurgan Deniz denirdi. Sayısız felaketi ve hesapsız tehlikeli akıntısıyla nam salmıştı. İmparator Roselle görece güvenli birkaç rota keşfetsinler diye adamlarını göndermemiş olsaydı, Kuzey Kıta devletleri bugün bile sömürgecilik çağına girememiş olabilirdi. Denizaltı kablosu döşeyip telgraf hattını kurmak ise hiç söz konusu olmazdı.
Klein, Kâhin olarak meslek hayatının gerçek anlamdaki ilk müşterisine bakıp ihtiyatla sordu. “Hangi kehanet yöntemini kullanmak istersiniz?”