Esrarın Hükümdarı

Güzel gözlü Anna on saniyeden uzun bir süre tereddüt ettikten sonra, “En isabetli bulduğunuz hangisiyse onu seçebilirsiniz.” diye söze girdi. “Siz falcısınız, ben değilim. Tabii iskambil kâğıtları hariç, tarot da buna dâhil. Evde onları ben de kurcaladım. Bana hep daha çok oyuncak gibi, daha çok oyun gibi geldiler.”

Klein biraz düşündü. Dirseklerini masanın kenarına dayamış, avuçlarını ağzı ile burnunun hizasında kenetlemişti. Sakin bir bakışla, “O hâlde Gök Haritası Kehaneti’ni kullanacağız.” dedi ağır ve tok bir sesle.

Masadaki çelik uçlu kalemi ve bir tomar beyaz kâğıdı göstererek, “Nişanlınızın adını, dış görünüşünü, adresini ve doğum tarihini yazın.” dedi. “Doğduğu saati de net olarak hatırlıyorsanız çok daha iyi olur.”

Kılığına, süsüne püsüne ve hâline tavrına bakılırsa okuma yazma bildiğine inanıyordu.

Anna cevap vermedi. Uzanıp beyaz bir kâğıt çekti, kalemi eline alıp mürekkebe batırdı ve arada bir durup düşünerek hızla yazmaya koyuldu.

İki dakika sonra kâğıdı masanın karşısına doğru itti.

Klein uzanıp kâğıdı tuttu ve kendisine doğru çevirerek üzerindeki malumata göz attı. “Joyce Meyer. 15 Eylül 1323, saat 14:00. Doğu Semti, Stevens Sokağı No. 8, Tingen Şehri. Kısa sarı saçlı, kartal gagasını andıran bir burun…”

Klein yalnızca şöyle bir bakarak adamın Doğum Günü Sayısı’nı zihninden hesaplayıverdi.

1 artı 5, 6 eder.

İlm-i Esrar’ın Ruhanî Sayılar dalında, doğum gününün rakamları tek haneye inene dek toplanarak bulunan sayıya Doğum Günü Sayısı denirdi ve bu sayı kişinin yirmi yedi yaşına kadarki hayatını etkilerdi. Doğum Ayı Sayısı (doğum ayının rakamları tek haneye inene dek toplanarak bulunur) yirmi yedi ile elli dört yaş arasını, Doğum Yılı Sayısı (doğum yılının rakamları tek haneye inene dek birbirine eklenerek bulunur) ise elli dört yaşından sonrasını etkilerdi.

Tarih Temmuz 1349’du. Joyce henüz yirmi yedi yaşını doldurmadığı için Klein doğrudan Doğum Günü Sayısı’nı hesaplamıştı.

Altı rakamı; insanın kalbini koyduğu, nispeten iyi bir evliliğin ya da nişanlılığın olduğu, dengeli ve uyumlu bir hayata işaret ediyordu.

Klein akabinde adamın Cari Yıl Sayısı’nı hesapladı.

Cari Yıl Sayısı denen şey, doğum yılının yerine içinde bulunulan yılın konulması ve ardından Doğum Günü Sayısı ile Doğum Ayı Sayısı’na eklenmesiyle elde ediliyordu; o yılın genel gidişatını gösterirdi.

1 + 3 + 4 + 9 = 17, 1 + 7 = 8; 8 + Doğum Ayı Sayısı 9 + Doğum Günü Sayısı 6 = 23; 2 + 3 = 5. Cari Yıl Sayısı 5: değişiklik ve kaza olacak demek, bir miktar risk göze alınması gerekecek… Klein, gerçek durumla birlikte değerlendirerek sessizce bu sonuca vardı. Anna’nın verdiği bilgilerin oldukça doğru olduğuna kani oldu.

Bakışlarını kâğıttan çekip Anna’ya yöneltti. “Bay Meyer yola 3 Haziran’da mı çıkmıştı?”

Anna alt dudağını hafifçe ısırarak, “Yalan söylemediyse öyle.” dedi.

“Tamamdır.” Klein kalemi alıp bu bilgiyi de kâğıdın bir kenarına iliştirdi.

Koyu kahverengi gözlerini Anna’ya dikerek, “Olayın gök haritasını çizmeye başlayacağım.” dedi nazikçe. “Bu işlem biraz zaman ve mutlak bir sessizlik gerektirir. Lütfen bir süre dışarıda bekler misiniz? Angelica size bir fincan kahve ya da çay ikram edecektir.”

“Peki.” Kimi kâhinlerin kendilerine has tuhaflıkları olabileceğini bilen Anna hiç yadırgamadan ayağa kalktı. Toz mavisi kurdeleli tüllü şapkasını alıp Sarı Kristal Odası’ndan çıktı.

Klein kapıyı içeriden kilitleyip masaya döndü. Doğum tarihine, saatine ve öteki bilgilere dayanarak olayın gök haritasını çizdi. Burçları, gezegenleri ve evleri (göğün bölümlere ayrılışı) tek tek haritaya işledi.

Haritayı çıkarırken Müneccimlik Kılavuzu’nun kapağını neredeyse hiç açmamış, tüm işlemi hafızasına dayanarak tamamlamıştı.

Klein, son günlerde gördüğü İlm-i Esrar derslerinde şunu fark etmişti: Konu kehanetle ilgili olduğu sürece öğrendiği her şeyi kolayca kavrıyor, bilgi hızla içgüdüye dönüyordu.

Belki de Kâhin olmak böyle bir şeydir… Gök haritasını çizmeyi bitirdiğinde içini bir tatmin duygusu kaplamıştı. Beden, kalp ve ruh üçlüsünün epeyce hafiflediğini hissediyordu.

Ortaya çıkan haritaya baktı. Burçlara göre, gezegenlerin düştüğü evlere göre, öteki yardımcı simgelere göre kabaca şu hükme vardı: Joyce Meyer bir badireyle karşılaşacak, ama sonunda bundan kurtulabilecekti.

Aslına bakılırsa kehanet bununla tamamlanmış sayılırdı. Ancak Klein ilk ‘iş’ini fazlasıyla önemsiyor, ün kazanıp ileride rol yapmasını kolaylaştırmak istiyordu. Bu yüzden kalemi tekrar eline aldı ve Anna’nın yazdığı kâğıdın üzerine Hermes Dili’nde bastıra bastıra şu satırı düştü.

‘Joyce Meyer’in şu anki durumu.’

Kâğıttaki doğum tarihi gibi bilgileri ezberleyerek cümleyi tekrar tekrar zihninden söylüyordu.

Klein yedi kez tekrarladıktan sonra kâğıdı avucuna alıp arkasına yaslandı.

Zihninde ışık küresini canlandırdı. Gözleri kapkara olmuş, bedeni hızla Tefekkür hâline geçmişti.

Çevresi bir anda ruhanî bir sessizliğe büründü. Yukarılarda bir yerde, görünmez şeyler ve hayalî bir gri sis uçsuz bucaksız uzanıyor gibiydi.

Klein kâğıtta yazan her şeyi zihninden bir kez daha geçirdi. Sonra kendini bırakıp bu dinginliğin içinde derin bir uykuya daldı.

Rüya Kehaneti’ne başvuruyordu!

Soruyu tekrarlamak, bilgileri zihne iyice kazımak ve uykuda Astral Beden’in Ruhanî Âlem’de dolaşmasına izin vererek işaret almak!

Sıradan insanlar da zaman zaman buna benzer şeyler yaşardı ama rüyalarındaki simgeler karmaşık ve bulanık olur, akılda zor kalırdı. Bir Kâhin ise böyle bir zorluk çekmezdi; bazı görüntüleri doğrudan doğruya görebilirdi.

Her şey bulanıklaşmaya başlamıştı. Klein yarı uyanık, yarı dalgındı.

Bu çarpık ve hayalî dünyada, kartal burunlu, sarışın bir genç adam gördü. Korku içinde kan denizinde çılgınca yüzüyor, birkaç kez dalgaların altında kalma tehlikesi atlatıyor ama en sonunda şans eseri kıyıya çıkmayı başarıyordu.

Görüntü parçalanıp değişti. Klein’ın karşısında, kapısında bir oyuncak yel değirmeni olan gri mavi bir ev vardı. O kartal burunlu, sarışın genç adam ağır ağır içeri giriyordu. Yüzünde sevinçli bir ifade vardı.

Görüntü yeniden değiştiğinde Klein kendini heybetli bir sarayda buldu.

Duvarlar yıkık döküktü. Kimi yerleri yosunlar ve yabani otlar peçelemişti. Çevredeki yarıkların arasından dışarıdaki dağ zirvesi ve neredeyse saraya değecekmiş gibi duran beyaz bulutlar görünüyordu.

Sarayın başköşesinde taştan oyulmuş devasa bir koltuk duruyordu. Donuk mücevherler ve altınla bezeli bu koltuk insanlar için yapılmamış gibiydi.

Bu devasa koltuk boştu. Üzeri yer yer alacalanmış, sanki uzun yılların aşındırmasına maruz kalmıştı.

Klein şaşkınlıkla etrafına bakındı. Neden böyle bir rüya gördüğüne anlam veremiyordu.

Zihnindeki o dalgın hâl azalmaya başlamıştı. Buranın neresi olduğunu anlamak için gayriihtiyari sarayın dışına doğru adımladı.

Derken üzerine dikilmiş bir bakış hissetti. Arkasından gelen bir bakış!

Bir hamlede arkasını dönüp devasa taş koltuğa baktı. Koltuğun üzerinde sayısız şeffaf kurtçuk yumak olmuş gibiydi. Yavaşça kıvranarak başıboş bir hâlde büyüyordu.

Nefesi kesildi.

Gözlerini aniden açarak rüyadan uyandı.

Masadaki kristal küre, tarot kâğıtları ve çizdiği gök haritası gözüne ilişti. Gerçeklik hızla hayali yenmişti.

Baştaki rüya kehanetin sonucuydu, peki ya sonraki neyin nesiydi? Bana yöneltilmiş gibiydi? Klein kâğıdı elinden bırakıp şakaklarını ovarak kaşlarını çatıp düşündü.

İçinde yatan korkuların rüya yoluyla açığa çıkmadığından emindi, çünkü kehanet yapıyordu.

Bir dağın tepesinde insanlara ait olmayan bir saray… Bana yöneltilmiş sessiz bir bakış… Çarpık, tuhaf kurtçuk imgeleri… Klein az önce gördüklerini hatırlayıp sessizce tahmin yürüttü. Bu, şans artırma ayininin temas kurduğu o zât mı, yoksa Antigonus ailesinin el yazmasının getirdiği bir şey mi… Doğru ya, o el yazmasında Hornacis sıradağlarındaki Ebedî Gece Ulusu’ndan söz ediliyordu! Rüyadaki saray da bir dağın tepesindeydi!

Kısa bir muhakemeden sonra Kâhin’i seçtiğine şükretti. İhtiyar Neil’ın dediğine göre, Gizem Avcısı da Rüya Kehaneti yapabilirdi ama kendisininki kadar etkili olamayacağı kesindi.

Of, peşimi bırakmıyor… Ray Bieber’ın bir an önce yakalanmasını ummaktan başka çare yok… Klein duygularını bastırdı ve üzerinde gök haritasının çizili olduğu kâğıdı alarak ağır ağır kapıya yürüdü.

Kapıyı açıp kabul salonuna geçti.

Anna pencereden dışarı bakıyor, önündeki çaya dönüp bakmıyordu bile.

Klein’ı göz ucuyla fark eden Anna telaşla ayağa kalktı. “Ah, Bay Moretti, kehanetten bir sonuç alabildiniz mi?”

Klein doğrudan cevap vermek yerine rüyasında aldığı işaret görüntülerine dayanarak bir soru sordu. “Sizin evinizin ya da Bay Meyer’in evinin kapısında oyuncak yel değirmeni var mı?”

Anna’nın gözleri faltaşı gibi açılmış, dili tutulmuştu.

Bir süre sonra mırıldandı. “O bana verdiği bir hediyeydi. Tam da kapımın önünde duruyor. Siz, siz bunu nereden biliyorsunuz…”

Bu, bu da mı kehanetle bulunabiliyor?

Klein gülümsedi. “Tebrik ederim Anna Hanım.” dedi sakin bir dille. “Bay Joyce Meyer şu an evinizde misafir. Hemen yola çıkarsanız ona büyük ihtimalle hâlâ yetişebilirsiniz. Bir felaket atlatmış, hayal dahi edemeyeceğiniz kadar acı dolu bir süreçten geçmiş. Şu an ihtiyacı olan şey sorgulanmak değil, teselli edilmek, sımsıcak bir kucaklama.”

Anna inanamayarak, “Sahiden, sahiden mi?” diye sordu.

Tanıdığı falcılar bugüne dek hiç böyle kesin konuşmamış, böylesine kesin bir sonuca varmamışlardı.

Klein yumuşak bir ses tonuyla, “Hemen eve dönerseniz görürsünüz.” diyerek gülümsedi.

Anna bir an durakladıktan sonra, “Ah, Buhar Hâkimi, doğru mu bu? Zavallı Joyce’um döndü mü? Sahiden emin misiniz? Hayır, inanamıyorum…” diye neredeyse ne dediğini bilmeden art arda sıraladı.

Çantasından bir solilik banknot çıkardı. Klein’ın para üstünü vermesini beklemeden Kehanet Kulübü’nden küçük adımlarla, neredeyse koşarcasına çıktı ve alelacele bir faytona binip evin yolunu tuttu.

“Bahşiş de dâhil mi acaba?” diyen Klein, banknotu elinde tutarak başını iki yana sallayıp gülmeden edemedi.

…

İki tekerlekli fayton caddeleri hızla geçerek Doğu Semti’ne girdi.

Anna endişe, umut ve korku içinde pencerenin dışındaki sokakların hızla akıp gidişini izliyordu. Çok geçmeden, o oyuncak yel değirmeni gözüne çarptı.

Faytondan indiğinde hâline tavrına aldırmadan kapıya doğru âdeta sendeleyerek koşup zile basmıştı.

Kapı gıcırdayarak açıldığında karşısında siyah takım elbiseli, sarışın bir genç adam duruyordu. Yüzü bitkin, bakışları neşeliydi ve kartal gagasını andıran bir burnu vardı.

Joyce gülümseyerek, “Bugün seni göremeyeceğimi sanmıştım.” dedi.

Anna gözlerini ovuşturarak neşe ve şaşkınlık içinde bağırdı. “…Buhar aşkına, sahiden dönmüşsün!”

O falcı doğru söylemiş!

Hayır, o hakiki bir Kâhin!

Hakikaten inanılmaz!

Düşünceleri kabarıp kaynıyordu. Anna gözyaşlarını tutarak ileri atıldı ve nişanlısına sımsıcak sarıldı.

İkili, gri mavi evin dışında sessizce kucaklaşırken oyuncak yel değirmeni yavaşça dönüyordu; bütün çileler sanki çok geride kalmıştı.