Esrarın Hükümdarı

Anna ile Joyce kucaklaşmalarını bitirince oldukça geniş oturma odasında ayrı kanepelere geçmişlerdi. Kızın anne babası aralarında oturuyordu.

Joyce yüzünde derin bir hoşnutlukla iç çekti. “Buhar aşkına, ne kadar şanslıyım, sağ salim dönebildim, Anna’yı bir kez daha görebildim.”

“Zavallı Joyce’um, senin başına neler geldi böyle?” Anna daha fazla dayanamayıp endişeyle sordu.

Joyce nişanlısına bir göz attı, yüzü ağırlaştı. “Bugün bile hâlâ korkuyorum, rüyalarımdan tekrar tekrar sıçrayarak uyanıyorum. Yonca, Sezar Limanı’ndan demir aldıktan beş gün sonra korsanlarla karşılaştık, korkunç korsanlarla. Tek iyi yanı, başlarındaki adamın Nast olmasıydı.”

“Kendine Beş Deniz’in Kralı diyen o büyük korsan mı?” diye şaşkınlıkla sordu Anna’nın babası Bay Wayne.

Joyce yarım saat önce ziyarete gelmiş olsa da başından geçenleri hiç ayrıntısıyla anlatmamış, hep çekingen, tedirgin ve huzursuz görünmüştü. Ancak Anna dönüp ona sarıldıktan sonra atlattığı badireyi gerçekten geride bırakmış gibiydi.

“Evet, Beş Deniz’in Kralı Nast, Solomon İmparatorluğu’nun soyundan geldiğini iddia ediyor ve tutsakları öldürmeme erdemine sıkı sıkıya bağlı kalıyor. Tam da bu yüzden yalnızca paramızı ve mallarımızı yağmaladılar, canımızı almadılar. Adamları bize yetecek kadar yiyecek bile bıraktı.” dedi Joyce, o günlerde yaşadıklarını hatırlayarak.

Bedeni yavaş yavaş hafifçe titremeye başladı ama yine de en derin, en karanlık kâbusunu anlatmakta diretti. “Kaybım çok değildi. Belanın geride kaldığını sanıyordum. Ama yolculuğun devamında Yonca’nın yolcularıyla mürettebatı birbirine girdi. Önce ağız kavgası, ardından yumruk yumruğa dövüş, ardından altıpatlarlar çekildi, kılıçlar kalktı, herkes birbirini doğramaya başladı… O birkaç gün gözümün önünde yalnızca kan vardı. Yanımdaki insanlar birer birer yere yığılıyor, bir daha hiç kapanmayacakmış gibi açık kalan gözlerle bakıyor, kolları, bacakları, kalpleri ve bağırsakları yerlere saçılıyordu.

“Vahşi hayvanlara dönüşmek istemeyen bizler, yani aklı başında kalanlar için ne saklanacak bir yer vardı ne de kaçacak bir yol. Çevremiz koyu mavi dalgalarla, ucu bucağı görünmeyen denizle sarılıydı… Kimi hüngür hüngür ağladı, kimi merhamet dilendi, kimi bedenini sattı ama kafaları yine de gemi direğine asıldı.

“Anna, o an umutsuzluk içindeydim, seni bir daha asla göremeyeceğimi sanıyordum. Neyse ki öyle bir kâbusun içinde bile bir kahraman çıktı. Kaptan bizi geminin sağlam alt güvertesine indirip sakladı. Önceden hazırlanmış temiz su ve yiyeceklerle o çılgın heriflerin tükenmesini bekledik. Bay Tris bizi yüreklendirdi, yiğitçe başı çekip o katillerin üzerine yürüttü…

“Ömrüm boyunca unutamayacağım bir kan savaşının ardından hayatta kaldık ama Yonca da rotasından sapmıştı, denizcilerin ise yalnızca üçte biri sağ kalmıştı.”

…

İnsan kalbinin en korkunç, en karanlık yüzünü anlatırken Joyce’un aklına elinde olmadan o ‘kahraman’ geldi, kendine Tris diyen kahraman. Yuvarlak, sıcak bir yüzü vardı. Bir kız gibi utangaçtı, hep bir köşede durmayı severdi. Yalnızca onu çok iyi tanıyanlar ne kadar konuşkan biri olduğunu anlayabilirdi.

Oysa en kötü, en umutsuz anda dimdik herkesin önüne geçen, işte bu göze çarpmayan oğlandı.

“Ah, Buhar aşkına, zavallı Joyce’um, ne yürek parçalayıcı şeyler yaşamışsın! Tanrı’ya minnettarım, Tanrı’yı yüceltirim! Ayrılmamıza O izin vermedi.” Anna’nın gözlerinde yaşlar birikmişti. Durmadan göğsüne nokta nokta dokunarak üçgen biçimindeki Buhar ve Çark Mukaddesat Amblemi’ni çiziyordu.

Joyce’un yüzünde biraz solgun bir gülümseme belirdi. “Bu bizim dindarlığımızın mükâfatı. Yonca daha sonra fırtınalar atlattı, yolunu kaybetti, birbiri ardına sınavlardan geçip sonunda Enmat Limanı’na ulaştı.

“Gemide o kadar ağır bir kanlı vaka yaşandığı için biz sağ kalanları polis gözetim altına alıp ayrı ayrı sorguladı. Eve telgraf çekip durumu bildirme fırsatımız olmadı. Her şey bittiğinde, yani bu sabah, hemen bir arkadaştan borç para bulup buharlı trenle döndüm. Beni yeniden Tingen toprağına kavuşturduğu, sizi bir kez daha görmemi nasip ettiği için Tanrı’ya minnettarım.”

Buraya kadar anlattıktan sonra biraz şaşkın bir ifadeyle nişanlısına döndü. “Anna, beni gördüğünde sevincini ve şaşkınlığını hissedebildim ama anlayamadığım bir şey var. Faytondan indikten sonra neden kapıya öyle heyecanla koştun? Heh, oysa sana büyük bir sürpriz yapmayı tasarlamıştım.”

Anna az önce başına gelenleri hatırlayıp hâlâ inanamıyormuş gibi konuştu. “Saklayacak bir şey yok Joyce. Senin için endişelendiğimden bugün Tingen Şehri’nin tek Kehanet Kulübü’ne gidip kehanet yaptırdım. O falcı, hayır, o Kâhin bana söyledi, dedi ki, ‘Nişanlınız döndü, oyuncak yel değirmeni olan evde.’”

“Ne?” diye aynı anda haykırdı Bay ve Bayan Wayne ile Joyce.

Anna yüzünü kapatıp başını iki yana salladı. “Bugün karşılaştığım şeye ben de inanamıyorum ama gerçekten oldu. Buhar aşkına, belki de bu dünyada gerçekten mucizeler vardır.

“Joyce, o Kâhin senin adını, dış görünüşünü, adresini ve doğum tarihini istedi, Gök Haritası Kehaneti yapacağını söyledi. Sonra oyuncak yel değirmeni olan evin benim evim mi, senin evin mi olduğunu sordu. Benimki olduğunu söyleyince de ‘Tebrik ederim Anna Hanım, nişanlınız döndü, tam da evinizde. Başına gelenleri sorgulamayın, ona sarılıp teselli edin.’ dedi.”

“Tanrım…” Joyce olanları akıl almaz, anlaşılmaz bir şey olarak görüyordu. “Yoksa beni tanıyor mu? Yoksa biri ona telgraf mı çekti? Yoksa Enmat Limanı’ndaki polislerle yakınlığı mı var? Hayır, bu yine de açıklamaz. Senin evine geldiğimi nereden bildi? Kehanet yaptırmaya gideceğinden nasıl emin olabildi? Önceden randevu mu almıştın?”

“Hayır, son anda seçtim.” diye boş bakışlarla karşılık verdi Anna.

“Belki de iyi bir Kâhin’in, o an için işine yaramasa bile zengin malumata hâkim olması gerekiyordur. Belki de kehanetin gerçekten olağanüstü bir yanı vardır.” Anna’nın babası Bay Wayne iç çekerek konuyu bağladı. “Bilinen bin küsur yıllık tarihte ve pek de aydınlık olmayan Dördüncü Çağ’da kehanet hep var oldu, hiç ortadan kalkmadı. Sanırım bunun mutlaka bir sebebi olmalı.”

Joyce başını hafifçe iki yana sallayıp sordu. “O Kâhin’in adı ne?”

Anna biraz düşünüp yanıtladı. “Klein Moretti.”

…

Kehanet Kulübü’nün kabul salonunda.

Klein sesini alçak tuttuğu, Angelica da anlayış gösterip yaklaşmadığı için genç kadın yalnızca Anna’nın aklı başından gitmiş gibi ayrıldığını, yüzünde yalnızca zihin karışıklığı ve şaşkınlık olduğunu görmüştü.

Angelica küçük adımlarla kanepenin yakınına gelip merakla sordu. “İyi bir sonuç mu?”

Kâhinlerin yazılı olmayan kurallarını çiğnemekten korktuğu için sonucun ne olduğunu sormaya cesaret edememişti.

“Evet.” Klein başını sallayıp pantolon cebinden üç bakır para çıkardı. “1 solinin sekizde biri 1,5 peni, değil mi?”

“Evet.” Angelica bakır paralara bir göz attı. Biri bir penilik, ikisi yarım penilikti. Aceleyle geri uzattı. “Yarım peni fazla.”

Klein gülümseyip elini havada hafifçe aşağı bastırdı. “Müşterimle ilgilendiğiniz için teşekkür ederim. O bana bahşiş verdi, benim de size bahşiş vermem gerekir.”

Bu aynı zamanda beni tavsiye ettiğin için bir teşekkür… diye içinden sessizce ekledi.

“Peki.” Angelica, Klein’dan nedenini bilmediği bir çekingenlik duyuyordu; gerekçeyi de uygun görünce bir daha reddetmedi.

Klein içtima odasına döndü, arkadan başka danışanların da geleceğini sanıyordu.

Ama saat 17:40’a gelindiğinde ikinci bir müşteri hâlâ gelmemişti.

Bu, Kehanet Kulübü’nün işlerinin kötü gittiği anlamına gelmiyordu. Gelenlerin büyük çoğunluğu kimi istediğini bilerek geliyor, kâhini kendisi seçiyordu.

“Büyük ihtimalle başkalarının tavsiyesiyle gelmişler, kime kehanet yaptıracaklarına çoktan karar vermişler… Kısacası itibar puanım hâlâ yetmiyor…” Klein bir oyun terimiyle kendine takıldı.

Üçüncü kez tazelenen Sibe Çayı’nı son damlasına kadar içti, yarım boy silindir şapkasını taktı, gümüş kakmalı bastonunu eline alıp ağır ağır içtima odasından çıktı.

Angelica, Glacis’in tembihini hatırlayıp telaşla onu karşıladı. “Bay Moretti, kulübe bir sonraki gelişiniz ne zaman olur? Bay Glacis size bizzat teşekkür etmek istiyor.”

“Vaktim oldukça gelirim. Kaderimizde karşılaşmak varsa beni mutlaka görür.” diye karşılık verdi Klein, kendini oyuna kaptırmış tam bir üfürükçü edasıyla.

Ardından Angelica’nın tepkisine aldırmadan Kehanet Kulübü’nden çıkıp umumî faytonla evine döndü.

Kapıdan içeri girdiğinde Benson’ın gazete okuduğunu, Melissa’nın ise akşam güneşinin ışığında ufak tefek dişlileri, rulmanları ve zemberekleri birleştirerek bir şeyler yaptığını gördü. “Tünaydın, Bayan Shaud ziyarete geldi mi?” diye rahat bir sesle sordu Klein.

Benson gazeteyi bırakmadan yalnızca başını kaldırdı. “Bayan Shaud gelip çeyrek saat oturdu. Birkaç hediye getirmiş, hazırladığımız küçük çöreklerle limonlu kekten çok memnun kaldı, fırsat bulduğumuzda bizi de evine davet etti. İyiliksever, görgülü bir hanımefendi, sohbet etmesini de çok iyi biliyor.”

“Tek sorun, bütün ailenin Fırtınalar Hâkimi’ne inanması. Kızların okula gitmemesi, yalnızca evde eğitim görmesi gerektiğini düşünüyorlar.” diye kendi kendine söylendi Melissa.

Bu durumdan epey hoşnutsuz olduğu belliydi.

“Çok kafana takma, işimize karışmadığı sürece yine de iyi bir komşudur.” diyerek gülümseyip kız kardeşini teselli etti Klein.

Loen Krallığı birçok inancın yan yana yaşadığı bir ülkeydi. Ne kuzeydeki Feysac İmparatorluğu gibi yalnızca Cenk Tanrısı’na itaat ederdi ne de güneydeki Feynapotter Krallığı gibi yalnızca Toprak Ana’ya hürmet gösterirdi. Fırtınalar Hâkimi, Ebedî Gece Tanrıçası ve Buhar ve Çarkların İlahı’ndan oluşan bu üç büyük kilisenin müminleri arasında görüş ve alışkanlık çatışmaları yaşanması kaçınılmazdı. Ancak yüzyıllar boyunca birbirlerine alışmışlar, karşılıklı ölçüyü koruyarak bir arada yaşanamayacak bir vaziyete düşmemişlerdi.

“Evet.” Melissa dudaklarını büzüp bakışlarını yeniden o parça yığınına çevirdi.

Akşam yemeğinden sonra Klein tarih bilgilerini gözden geçirmeye devam etti. Melissa ile Benson ayrı ayrı yıkanıp odalarına çekildikten sonra kendisi de yıkanıp temizlendi, yatak odasına girip kapıyı içeriden kilitledi.

Son zamanlarda öğrendiklerini ve ortaya çıkan sorunları derleyip toparlaması, önemli noktaları unutmamak ve gözden kaçırmamak için bir özet çıkarması gerekiyordu. Ancak bu şekilde bundan sonraki hadiseleri daha berrak bir zihinle karşılayabilirdi.

Klein defterini açıp dolma kalemini aldı ve Çince, kelime kelime yazmaya koyuldu.

“Bir iksiri sindirmenin anahtarı neden ‘rol yapmak’ olabilir ki?”