Esrarın Hükümdarı

“Mahzuru yok.” Klein ses tonunu olabildiğince derin ve değişmez tutmaya çalıştı.

Sol dirseğini yüksek arkalıklı sandalyenin kolçağına dayadı. Hafifçe yana eğdiği alnını parmaklarıyla pek güç vermeden destekleyerek sakince dinleyen bir tavır takındı.

Alger sözünü tarttı. “Antigonus ailesi kadim bir ailedir. Tarihleri Dördüncü Çağ’dan önceki Helak Çağı’na kadar bile uzanır ve ikinci İlhad Levhası’yla bağlantılıdır.”

İkinci İlhad Levhası mı? İlhad Levhası’nın ikincisi de mi var? Kaç tane var ki bundan? Klein’ın gözbebekleri hafifçe küçüldü; neredeyse duruşunu bozacaktı.

Asılmış Adam ile Adalet’in daha önce söylediklerine göre İlhad Levhası’nda yirmi iki İlahî Yol kayıtlıydı!

Böylesine önemli bir nesneden iki tane, hatta daha fazla mı var?

Yirmi iki İlahî Yol… Mertebe Yolları… Hım, bu iki adın arasına bir eşittir konabilir mi? Her eksiksiz Mertebe Yolu, ilahlık tahtına çıkan yol mu?

Bu ikinci İlhad Levhası tarifi Klein’ın zihninde bir anda birbiri ardına düşünceler uyandırmıştı; yoğun grimsi beyaz sis kendisini örtmese, hissî tepkisinin Seyirci Hanım’a büyük ihtimalle çoktan açık vermiş olacağına inanıyordu.

Helak Çağı tabirine gelince, işin ehli biri olarak buna yabancı değildi; Üçüncü Çağ’ın diğer adıydı bu.

Son günlerdeki tekrarları sayesinde Klein, Üçüncü Çağ’ın iki devre ayrıldığını bile biliyordu: Şaşaa Devri ve Afet Devri.

“İkinci İlhad Levhası mı?” Audrey şaşkınlığını gizlemeden sordu.

Henüz kendini toparlayıp Seyirci hâline tam olarak dönmüş değildi.

İyi soru! Klein içinden Adalet Hanım’a alkış tuttu.

Soytarı kimliğiyle sorması yakışık almayacak bir soruydu bu.

Alger göz ucuyla Soytarı’ya baktı. Onun duruşunun değişmediğini, onu durdurmak için de bir şey söylemediğini görünce biraz düşündü. “İlk İlhad Levhası Karanlık Çağ’da, yani biz insanların ilahların himayesi altında hayatta kalmaya çırpındığı İkinci Çağ’da ortaya çıktı. İkinci İlhad Levhası ise Üçüncü Çağ’ın sonunda belirdi; hatta ortaya çıkışının Helak Çağı’nın kapanışının alameti olduğu bile söylenebilir.

“Bu iki İlhad Levhası’na dair malumat, yedi büyük kilisenin sıkı sıkıya gizlediği hususlardandır. Yalnızca pek az şey biliyorum: İkisi de İlahî Yollar’la ilgilidir. Aralarında ne fark bulunduğuna ise vâkıf değilim.”

“İmparator Roselle’in gördüğü İlhad Levhası birincisi miydi, yoksa ikincisi mi?” diye merakla sordu Audrey.

Klein bunu duyunca ilk toplantıda Alger’ın iksir adlarına dair söylediklerini hatırladı. Mertebe iksirlerinin adları hep İlhad Levhası’ndan geliyormuş!

Kaptan da iksir sisteminin biçimlenip olgunlaşmasını İlhad Levhası’nın ortaya çıkışına borçlu olduğunu söylemişti… Bu da İlahî Yolların Mertebe Yollarının ta kendisi olduğunu dolaylı yoldan kanıtlıyor! Klein az önceki sorusuna sessizce cevap verdi.

Asılmış Adam Alger sözü uzatmadan, doğrudan cevapladı. “İkincisi.”

Audrey’nin bakışları duruldu. Yeniden Seyirci hâline girdi, başka sual sormadan yalnızca gözlerini dikkatle Asılmış Adam’a dikti.

Bu bakışlar Alger’ı epey huzursuz etti. İçindeki duyguları bastırıp alçak ve ağır bir sesle sözünü sürdürdü. “Dördüncü Çağ’daki Solomon Hanedanlığı döneminde Antigonus ailesi her ne kadar namlı asilzadeler arasında sayılsa da hafızalarda yer edecek bir iş bırakmadı; ta ki Tudor İmparatorluğu’nun kuruluşunu destekleyip ancak o zaman gerçekten Kuzey Kıta sahnesinin ortasına çıkana dek.

“O dönemde Antigonus, Amon, Abraham ve Jacob gibi kadim isimler insan krallıklarında parıldıyordu. Lâkin Dört İmparator Savaşı’nın ardından Tudor İmparatorluğu’nun Kan İmparatoru hayatını kaybedince onlar da zirveden yuvarlandılar ve bugünkü yedi ilah tarafından avlanır oldular.

“Hâdisenin teferruatına bendeniz vâkıf değilim; bildiğim tek şey Antigonus ailesinin nihayetinde Ebedî Gece Kilisesi’nin elinde yıkıma uğradığıdır. Soytarı Efendi, zât-ı âliniz daha fazlasını öğrenmek arzusundaysa korkarım bu malumatı yalnızca Ebedî Gece Kilisesi’nden edinebilir yahut o birkaç kadim gizli teşkilatla temasa geçebilirsiniz. Hangilerini kastettiğimi biliyorsunuzdur.”

Bilmiyorum ki… Klein içi burkularak başını salladı. “Hım.”

Tarikat-ı Hafiyye bunlardan biri; Kaptan ile İhtiyar Neil’ın bahsettiği Mos Çilekeş Tarikatı da bir diğeri. Ruhiyat Simyagerleri sayılır mı bilmiyorum…

O içinden bunları sıralarken Alger son malumatı da verdi. “Antigonus ailesinin hangi Yol’u elinde tuttuğunu da bilmiyorum. Yalnızca onlara dair tariflerde iki sıfat tekrar tekrar geçer: Garip ve korkunç.”

Garip ve korkunç… O el yazmasını, asıl Klein ile sınıf arkadaşlarının ve Ray Bieber’ın annesinin başına gelenleri düşününce, gerçekten de oldukça yerinde… Öbür elinin parmağıyla uzun masanın kenarına art arda birkaç kez hafif hafif vurdu.

Ardından Klein alçak ve ağır bir sesle konuştu. “Gayet iyi. Bu ücretten memnunuz.”

Parmaklarıyla uzun masaya şimdi tekrar tekrar hafif hafif vurmasının sebebi bu hareketi pekiştirmek, Adalet’le Asılmış Adam’ı onun bir şeylere hafif hafif vurma alışkanlığı olduğuna inandırmak ve böylece Basiret’i açıp kapamasını örtmekti.

“Bu bendeniz için bir şereftir.” Alger laf arasında başka bir konuya girmedi.

Audrey önce Asılmış Adam’a, ardından Soytarı’ya bakıp hafifçe gülümsedi. “Öyleyse ikinci sualimi sorayım: Seyirci’nin devamındaki iksirlerin adları sırasıyla nedir? İpuçlarını nerede bulabilirim?”

Ben de böyle doğrudan sormak isterdim ama farklı tercihler farklı güçlükleri göğüslemeyi gerektiriyor… Klein ağzını açmadan bakışlarını Asılmış Adam’a çevirdi.

Alger birkaç saniye sustuktan sonra konuştu. “Bu soruyu karşılıksız cevaplıyorum, zira sizi bu Yol’a ben yönlendirdim.

“Seyirci’nin devamındaki Mertebe 8’e Gönülşinas denir; Mertebe 7’nin kadim adı Nefs Tahlilcisi’dir, bugün ise Gönül Hekimi diye anılır. Bunu bir Ruhiyat Simyagerleri mensubundan öğrenmiştim. Sanırım bu Yol’un pek çok iksir formülü onların elinde bulunuyor.”

Ruhiyat Simyagerleri… Ruh Aracısı Daly onların bazı kuramlarına epey hak veriyordu, Kaptan ise habis ve delice oldukları görüşündeydi… Klein konuşulanları düşünceli düşünceli dinledi.

“O Ruhiyat Simyagerleri mensubunun şimdi nerede olduğunu biliyor musunuz?” diye gözleri parlayarak sordu Audrey.

Gerek Gönülşinas gerekse Gönül Hekimi adları onun zevkine epey uyuyordu.

Alger nadir duyulan bir gülüş koyuverdi. “Biliyorum. Sonia Adası açıklarında, deniz dibinde yatıyor. Onu oraya kendi ellerimle batırdım.

“Ruhiyat Simyagerleri’ni arıyorsanız özür dilemekten başka çarem yok; iz koptu.”

Adalet’in az önceki tariften yola çıkarak kim olduğunu bulacağından endişelenmiyordu, zira o işi tek başına yapmıştı.

“Batırdınız…” Audrey ne yüz takınacağını, ne diyeceğini bilemedi.

Nefesini içine çekince Seyirci hâlini koruyamaz oldu ve biraz mahcup bir sesle konuştu. “Üçüncü sualim şu: Şayet—ki şayet diyorum—sıradan bir hayvan Mertebe 9 iksiri içerse ne olur?”

Bu ne biçim soru böyle… Klein, alnına dayadığı parmağıyla, belli etmeden kaşlarının arasına iki kez hafifçe vurdu.

Çok geçmeden renklerin değişimi, Audrey’nin biraz telaşlı, biraz gergin, biraz da utanmış olduğunu söylüyordu.

Yoksa buna benzer bir aptallık mı yaptı? Klein biraz afallasa da bunu pek garipsemedi.

Önceki iki toplantıdan sonra, Adalet Hanım’ın genlerinde bu tür işlere bir yatkınlık bulunduğundan emindi.

Asılmış Adam Alger’ın da afalladığı ortadaydı. Ağzını ancak epey sonra açabildi. “Sıradan hayvanların insan aklı yoktur; Tefekkür’ü ilk anda öğrenemezler. Bu yüzden büyük ihtimalle oracıkta ölür ya da çözülüp birer canavara dönüşürler. Fakat dayanabilirlerse fevkalade mahluk olmaları gerekir. İksir düşünme melekesini yükseltiyorsa zekâları bile artar.”

Audrey sessizce soluğunu bırakıp rahatlamış bir sesle başını salladı. “Pekâlâ. Başka sualim kalmadı.”

Alger biraz düşündü. Fecir Tarikatı ve Dinleyici meselesini açmadı, başını iki yana salladı. “Benim de yok.”

Klein duruşunu bozmadan, gülümseyerek konuştu. “Bizim de bir işimiz var. Bunun için iş birliğiniz gerekecek.”

Basiret’ini henüz kapatmamış olan Klein, Asılmış Adam’ın belirgin biçimde gerildiğini hemen gördü. Eskiden hiçbir şeyi dert etmeyen Adalet Hanım’da da bir parça korku ve temkin belirmişti.

Onlar daha bir şey demeden Klein ikisini yatıştırdı. “Endişeye mahal yok. Ufak bir mesele. Başarılı olursa sizin için pek faydalı olacak; bu yüzden ayrıca bir ücret ödemeyeceğiz.”

“Buyurunuz.” Audrey içgüdüsel olarak Seyirci hâline girdi, lâkin ne kadar baksa da Soytarı’yı saran yoğun gri sisin ardını göremedi.

“İradeniz emrimizdir.” Alger kendini toparlayıp derin bir sesle karşılık verdi.

Klein parmaklarını hafifçe oynatıp gülümsedi. “Önceden izin isteyebilmeniz ve pazartesi öğleden sonraları uygunsuz bir ortamda bulunursanız ne yapacağınız konusunda endişelenmemeniz için bazı denemeler yapacağımızı söylemiştik.”

“Arzu ettiğimiz de tam olarak buydu.” Audrey’nin kaşlarının arası açıldı.

Alger bir an düşündü. “Ne yapmamız gerekiyor?”

“Boş bir vaktinizde Ayin İlmi’nde bir deneme yapabilirsiniz; pek resmî olmasına lüzum yok, kimsenin sizi rahatsız etmeyeceği bir ortam kâfidir… Sunağın üzerine, dört köşeye birer tane gelecek biçimde dört yeni mum dizin; sandal kokulu olanları tercih etmeniz daha iyi olur… Sol üstteki mumun yanına bir beyaz ekmek, sağ üstteki mumun yanına bir Feynapotter eriştesi koyun; sol altta deniz mahsullü pilav, sağ altta ise bir Desi turtası kullanın… Gümüş bıçakla kapalı bir ruhanî ortam kurun…”

Klein, şans artırma ayininden uyarladığı Ayin’i tarif etti ve Adalet Hanım’a ruhanî ortamın nasıl kurulacağını da karşılıksız öğretti.

Doğrusu Ayin kendisini işaret ettiği için Klein, baştaki kısmın, yani söz konusu mevcudiyetlerin ilgisini çekip gönüllerini hoş etmeye yönelik sunu kısmının doğrudan atlanabileceğine inanıyordu. Yine de akışın gerçek bir Ayin gibi görünmesine çabaladı. Elbette bu, İhtiyar Neil’ın anlattığı, iki mumla ilahı simgeleyip üçüncüsünü kişinin kendisine ayıran düzene uymuyordu.

“…Mehtap çiçeği, altın nane, uyku çiçeği, altın el limonu ve kaya gülünü karıştırıp damıtın, uçucu yağını çıkarın, her muma birer damla damlatın…”

Audrey büyük bir ilgiyle dinleyip anlatılanları kaydetti. En sonunda sordu. “Ya efsun? Soytarı Efendi, buna karşılık gelen efsun nedir?”

Alger da elindeki dolma kalemle yazmayı bıraktı ve başını çevirip Soytarı’ya baktı.

Grimsi beyaz sisin sardığı Klein, parmağıyla uzun masanın kenarına hafif hafif vurarak Hermes Dili’nde dümdüz, dalgasız bir sesle cevap verdi. “Ey bu asra mensup olmayan Soytarı, sen gri sislerin fevkindeki esrarlı Hükümdarsın, sen talihe hükmeden Sarı ve Siyahın Kralısın…”