Esrarın Hükümdarı

Bu asra mensup olmayan Soytarı… gri sislerin fevkindeki esrarlı Hükümdar… talihe hükmeden Sarı ve Siyahın Kralı… Audrey Hall bu üç satırlık tarifi içinden tekrarlarken yüreği bir anda öyle çalkalandı ki Seyirci hâlini koruyamaz oldu.

Bir İlm-i Esrar meraklısıydı; bu gri sise çekilmeden önce Aşkın güçlerle doğrudan tanışmamış olsa da kendisi gibi meraklı asilzadelerle yaptığı özel buluşmalarda herkesin kendi edindiği, doğruluğu belirsiz malumatları konuşur, Ayinlerde kullanılan Hermes Dili’ni öğrenir ve başkalarından duyduğu bazı Ayinleri denerdi.

O Ayinlerin hiçbiri tek bir sonuç bile vermemişti; yine de Audrey bu sayede belli bir kalıba dökülmüş efsunları az çok tanımıştı.

Bu yüzden Soytarı’nın söylediği üç satırlık tarifin başka Ayinlerde neyi temsil ettiğini çok iyi biliyordu.

Temsil ettiği, işaret ettiği şey, bütün dünyaya yukarıdan bakan yedi ilahtı!

Bu, ‘Kızıl’ın Hâkimesi, Sırrakadem’in Anası, Şeamet ve Dehşet Ecesi’ ile neredeyse denkti!

Soytarı Efendi, Glaint ve arkadaşlarının sözünü ettiği o bilinmeyen, gizli, bir ilah kadar kudretli mevcudiyet mi? Ayinlerde özenle sakınmamız gereken o tehlike kaynağı mı?

Arkadaşları, denemek isteyip de cesaret edemedikleri bazı tuhaf Ayinlerden söz ederken iç geçirirlerdi.

Audrey bunu hızla hatırladı ve bir an dili tutuldu.

Ondan daha fazlasını bilen, daha fazlasını anlayan Alger Wilson ise içten içe ürperdi.

Soytarı’nın tasarladığı Ayin gerçekten onu işaret edebiliyor, isteklerimizi ona ulaştırabiliyorsa o zaman, o zaman ondan O diye söz etmek gerekecek, ilahlar ve onlara benzer mevcudiyetler için kullanılan üçüncü şahıs tazim zamiriyle…

Ne büyük şans, ne akıllıca davranmışım! Hep uyum gösterdim, aptalca bir işe kalkışmadım; onu yoklarken bile makul sınırların dışına çıkmadım…

Belki de kadim, gizli ve korkunç bir mevcudiyettir; yalnızca karşımıza asıl görünüşü ve gerçek adıyla çıkmıyordur… İlksel Şerbânû mu, Batınî Bilge mi, yoksa birkaç esrarengiz tarikatın ortaklaşa inandığı Hakiki Hâlık mı?

Alger şu an gördüğünün Soytarı’nın gerçek görünüşü olmayabileceğini biliyordu. Karşısındakinin bir cinsiyeti olması, hatta insan biçimli bir mahluk olması bile şart değildi.

Klein bir eliyle alnını destekliyor, öbür eliyle uzun tunç masanın kenarına hafif hafif vuruyordu. Asılmış Adam ile Adalet’teki değişimi keskin bir dikkatle sezdi.

Ama hiçbir şey olmamış gibi davrandı. Her şey hesabı dâhilindeymiş havasıyla, kimseye aldırmadan konuşmayı sürdürdü.

“Yardımını niyaz ediyorum.

“İnayetini niyaz ediyorum.

“Bana güzel bir rüya bahşetmeni niyaz ediyorum.

“Ey uyku çiçeği, Kızıl Ay’ın otu, kudretini efsunuma aktar.

“Ey altın el limonu, Güneş’in otu, kudretini efsunuma aktar.”

…

Başka bir kalıptaki efsunu satır satır tarif etmeyi bitirdi ve sonunda gülümsedi. “Hanımefendi, beyefendi, ezberlediniz mi?”

“Ah…” Audrey ağzından hafif bir ses kaçırdı; elini hemen dudaklarına kapatıp ciddiyetle hatırlamaya koyuldu.

Bir Seyirci’nin güçlü hafızası sayesinde hepsini çabucak yazıya geçirdi ve teyit almak için yüksek sesle tekrarladı.

Alger ise ondan çok daha soğukkanlı davrandı; içinden ne geçerse geçsin elindeki dolma kalem bir an bile duraksamadı.

Klein, Audrey’nin kaydettiklerini onayladıktan sonra hafifçe gülümsedi. “Bu deneme başarılı olursa bir dahaki sefere efsunu biraz değiştirip istediğimiz sonuca ulaşabiliriz.

“En geç çarşambaya kadar boş bir vakit bulup bu Ayin’i tamamlamanızı umarız.”

Ayin’in işe yarayıp yaramadığını anlamak için perşembe akşamı buraya yeniden girmeyi tasarlıyordu.

Asılmış Adam ile Adalet’e doğrudan ‘gelmeme’yi niyaz etmelerini söylememesinin sebebi, Klein’ın, bunun onların gerçekten ‘izin istemeleri’nden mi, yoksa yalnızca Ayin’i denemelerinin bir sonucundan mı kaynaklandığını ayırt edemeyeceğinden çekinmesiydi. O zaman onları çekecek miydi, çekmeyecek miydi?

“İradeniz emrimizdir.” Audrey ile Alger duygularını dizginleyip hürmetle cevap verdi.

“Asılmış Adam’ın geçen seferki teklifi uyarınca resmî işlerden sonra sohbet faslına geçiyoruz. Kim başlar?” Klein eliyle buyurun der gibi bir hareket yaptı.

Audrey bir an düşündü. “Soytarı Efendi, geçen sefer zât-ı âlinizin ileri sürdüğü imtihanla seçip ayıklama ve idarî makamla siyasî makamın birbirinden ayrılması teklifi pek çok mebusun teveccühünü kazandı. Belki de gerçekten hayata geçebilir. Elbette, Krallık hükûmetinin hızıyla tasarının ortaya çıkması en erken altı ayı bulur.”

Asılmış Adam’ın bu meseleden yola çıkarak kim olduğunu bulacağından endişelenmiyordu, zira yalnızca tesadüfen, laf arasında birkaç sözle yol göstermiş, o kibirli hanımefendileri bunun kendi parlak akıllarının eseri olduğuna inandırmıştı. Onlar da kocalarına, babalarına, kardeşlerine böbürlenmek için sabırsızlanmıştı.

Audrey o sırada karşısında birer birer kuyruğunu açmış altın tavus kuşları görür gibi olmuştu.

Şundan emindi: O hanımefendiler kendi kendilerini durmadan buna inandıracak, bu işin şerefini tamamen kendilerine mal edip Audrey’nin payını büsbütün unutacak, fikri ilk kimin ortaya attığı konusunda da birbirleriyle çekişeceklerdi.

Bir krallığın gidişatını böylesine ustaca değiştirmek Audrey’ye tuhaf bir başarı duygusu veriyordu. Sanki bir Seyirci’nin de oyunun akışını etkileyebileceği bir yol bulmuştu.

“Öyle umalım.” Asılmış Adam Alger alaycı bir sesle karşılık verdi.

Birkaç saniye duraksadı, uzun tunç masanın başına, Şeref Makamındaki Soytarı’ya bir bakış atıp sözünü tartarak konuştu. “Son birkaç on yıldır çeşitli gizli teşkilatların faaliyetleri giderek artmaktadır. Hatta yeni kurulmuş, epey büyümüş ve hatırı sayılır bir Aşkın gücü olan birkaç teşkilat bile ortaya çıktı.”

Sebebini benden mi öğrenmeye çalışıyorsun? Ben ‘kanun dışı teşkilatlar’ın belgelerine daha el bile sürmedim… Klein yalnızca gülümsedi; Asılmış Adam’ın verdiği habere dair bir şey demeden, bunun yerine iki anlama çekilebilecek bir cümle söyledi.

“Bazı kadim güçler uyanıyor.”

Mesela Antigonus ailesinin el yazmasının temsil ettiği güç…

“Öyle mi…” diye mırıldandı Alger kendi kendine. Aklına bir şey gelmiş gibiydi.

Klein bakışlarını önce Asılmış Adam’ın, ardından Adalet’in üzerinde gezdirip gülümsedi. “Paylaşacak başka bir şey yoksa bugünkü toplantıyı burada bitirelim.”

“İradeniz emrimizdir.” Audrey ile Alger aynı anda ayağa kalktı.

Klein parmağını kaydırarak koyu kızıl yıldızlarla arasındaki bağı kopardı ve iki suretin heybetli saraydan silinişini izledi.

Ayağa kalktı. Kendi yüksek arkalıklı sandalyesinin, yani uzun tunç masadaki Şeref Makamının ardına geçip arkalıktaki burç sembolüne baktı.

Parlak yıldızlar bir araya gelerek tuhaf bir sembol, Klein’ın mevcut İlm-i Esrar bilgisinin sınırları içinde yer almayan bir sembol çizmişti.

Klein bir süre dikkatle inceleyince içinde sırrı simgeleyen Bebeksiz Göz’ü, ardından değişimi simgeleyen Çarpık Çizgi’yi seçti. İkisinin de bir parçası eksikti; üst üste binip yeni bir sembol oluşturmuşlardı.

“Eksik bir sır, eksik bir değişim… İkisi bir araya gelince ne anlama geliyor?” diye mırıldandı Klein kaşlarını çatarak. Şimdilik aklında bir cevap yoktu.

Bakışlarını çekti ve görkemli, eski ilahî sarayın içinde dolaşmaya başladı; gözünden hiçbir köşe kaçmadı.

Başta öylesine düşünmüş, yalnızca kabataslak bir kavram ortaya koymuştum; sarayın, uzun tunç masanın ve sandalyelerin biçimini ayrıntısıyla hiç tarif etmemiştim… Öyleyse bu görünüşleri neye dayanıyor? En iyi seçenek mi? İlk örnek mi? Yoksa gerçekliğin bir yansıması mı? Klein etrafa bakarken daha önce atladığı bir soru birden aklına takıldı.

Of, itiraf etmeliyim ki bir klavye delikanlısı olarak pek çok konuda gerçekten tecrübesizim, yeterince keskin değilim, her şeyin farkına ancak sonradan varıyorum… Kendini böyle sorguya çektikten sonra Klein gri sisin üstünde, ilahî sarayın çevresindeki alanı dikkatle yokladı. Ne başka bir canlı buldu ne de başka tekinsiz bir şey.

Daha ilerideki, uçsuz bucaksız görünen o hayalî bölgeye ise orada büsbütün kaybolmaktan korktuğu için şimdilik girmeye cesaret edemedi.

Oh, burası gerçekten esrarla dolu… Daha da güçlendiğimde yeni bir değişim olacak mı acaba… Klein iç çekti. Ruhaniyetini yayıp kendi etrafını sardı ve hızla düşüyormuş hissini canlandırdı.

Her şey hızla akıp geçti, türlü yanılsamalar paramparça oldu. Klein grimsi beyaz sisi delip geçerek gerçek dünyayı gördü. Yatak odasındaki çalışma masasını, perdeleri ve portmantoyu gördü.

…

Backlund, İmparatoriçe Nahiyesi.

Audrey’nin gözüne duvardaki yağlı boya tablo çarptı ve kadife yastığın yumuşaklığını duydu.

Hemen kalkmadı; yeniden sahnelenen bir oyunu seyreder gibi bugünkü toplantıyı baştan sona dikkatle zihninden geçirdi.

Soytarı Efendi o Ayin’i denememizi söylerken, esrarlı Hükümdar ve Sarı ve Siyahın Kralı gibi tarif içeren efsunları verirken sesinde belli bir güven vardı… Güven… Audrey bunu sessizce tartarken birden soluğunu içine çekti. Bedeni hafifçe titredi.

Neyse, nasıl olsa karşı koyamam, öyleyse hiç düşünmeyeyim… Soytarı Efendi şimdiye dek hep çok nazik davrandı, nizama riayet eden bir mevcudiyet olmalı… Audrey’nin keyfi hızla yerine geldi; kendi rol yapışını ve iksirin geri tepmesinin ne kadar zayıfladığını düşündü.

Neşeli bir ezgi mırıldanarak geniş yataktan kalktı, kapıya doğru yürürken bilerek kendini ayarladı ve Seyirci hâline girdi.

Odanın kapısını açtığında karşıdan geçen hizmetçiyi gördü; kadının ellerindeki nasırları, yüzündeki güneş lekelerini ve buna benzer pek çok teferruatı gördü. Bunlardan epey şey çıkarabiliyordu.

Derken içine bir his doğdu. Audrey başını telaşla çevirip balkondan uzakta kalan loş köşeye baktı.

Sarı tüylü iri av köpeği Susie orada oturmuş, tıpkı Audrey’nin hizmetçiyi süzdüğü gibi sessizce onu süzüyordu.

Tanrıçam… Audrey’nin dudağının kenarı seğirdi; yüzünü elleriyle kapatıp uzun uzun iç çekmek istedi.

…

Sonia Denizi’nde, kat kat korunan kaptan kamarası.

Alger kendine geldiğinde etrafında hiçbir şey değişmemişti; hiçbir şey olmamış gibiydi.

İç çekip düşündü. Kadim bir mevcudiyet mi?

…

Ayinden ayrılan Klein perdeleri açtı, defterini çıkardı ve bir kez daha yazmaya koyuldu.

İmparator Roselle’in günlüğünden birkaç sayfanın içeriğini hatırlıyor, ileride unutmamak için böyle yazıya dökerek hafızasında pekiştiriyordu.

Yazmayı bitirdikten sonra hepsini tekrar tekrar okudu ama sonunda ezberden yazdığı yaprakları yırtıp yakıp kül etti.

Haftada bir böyle yaparsam kilit noktaları unutmam herhâlde… Yalnız zaman geçtikçe bu iş giderek ağırlaşacak… Ne yazık ki şimdilik daha iyi bir çare yok, şifre ilmini hiç öğrenmedim ki… Klein düşüncelerini topladı, boynunu esnetti ve Kehanet Kulübü’ne gitmek üzere evden çıkmaya hazırlandı.

Bir Kâhin’in nasıl birisi olduğuna dair her insanın kafasında başka bir ölçü vardı ve kimse ötekinin kesinlikle yanıldığını söyleyemezdi. Bu yüzden Klein, iksirin istediğine en çok hangi tür Kâhin’in uyduğunu bilmiyordu. Bunu ancak defalarca uygulayarak düzeltebilir, kesinleştirebilirdi!