Esrarın Hükümdarı

Evden çıkmadan önce Klein vakit kaybetmeden küçük bir fırça ve mendille takım elbisesiyle silindir şapkasını titizlikle temizledi. Ardından beyaz gömleğini çıkarıp yıkadı. Yerine keten kumaştan benzer bir gömleği ve eskiden tek düzgün kıyafeti olan ucuz ceketi giyip hızlı adımlarla sokağa çıktı.

Önce Melissa’nın elbisesi, sonra Benson’ın takım elbisesi, en son kendi ikinci takımımı düşünebilirim. Para hiçbir zaman yetmiyor… Ayrıca misafir ağırlamak için sırlı porselen yemek takımını da parça parça biriktirmemiz lazım… Üstelik çeşitli İlm-i Esrar malzemeleri almak için de kenara para koymalıyım… Klein umumî faytona oturmuş, evin malî durumunu kafasından hesaplıyordu. Hesap ilerledikçe başını daha çok iki yana salladı.

Kendisini, ağabeyini ve kız kardeşini orta sınıf denen insanlar gibi yaşatabilmesi için en az bir yıl gerekeceğini tahmin ediyordu.

Elbette bu hesaba terfi ve maaş zammı dâhil değildi.

Umumî fayton sokakları birer birer geçip Howes Sokağı’ndaki Kehanet Kulübü’nün karşısında durdu.

Klein siyah, ipek olmayan yarım boy silindir şapkasını eliyle tutup yarı atlayarak yarı yürüyerek faytondan indi. Bildik yoldan ilerleyip ikinci kattaki kulüp kapısından içeri girdi ve kumral saçlı güzel hanım Angelica’yı gördü.

Gözlerinin çevresindeki kızarıklık ve şişlik hâlâ biraz duruyordu ama hâli tavrı son derece rahattı.

Klein elini kaldırıp kaşlarının arasına iki kez hafifçe vurdu ve onu dikkatle inceledi. Angelica’nın duygu renklerinin derinindeki koyu grilik büyük ölçüde dağılmıştı. Üstüne güneş ışığını andıran bir parça beyazlık eklenmişti.

Baktıktan sonra Klein yanına yürüdü, şapkasını çıkarıp gülümsedi. “Angelica Hanım, bugün güneş pırıl pırıl, değil mi?”

Angelica başını kaldırıp kısa bir çığlıkla irkildi. Hemen yüzünde bir gülümseme belirdi. “Bay Vincent’ın kedisi gibisiniz, yürürken hiç ses çıkarmıyorsunuz. Hım, belli oluyor mu? Hihi, unutmuşum, siz yüz okumada usta bir falcısınız…”

Bir an duraksadı. Dudağını hafifçe ısırıp selam vererek eğildi. “Teşekkür ederim, dün verdiğiniz tavsiye için teşekkür ederim. Kendimi çok daha iyi hissediyorum. Son bir yıldır hiç şimdiki kadar rahat, mutlu ve huzurlu olmamıştım.”

Onun içten teşekkürünü dinlerken Klein’a da o sevinç ve mutluluk bulaştı, dudağının kenarı yukarı kıvrıldı. “Size yardım edebildiysem ne mutlu bana.”

Konuşurken kendi Ruhaniyet’inin bile epey hafifleyip canlandığını hissetti.

İksirin istediği Kâhin bu mu? Soru sorana gerçekten yardım edebilen bir Kâhin mi? Klein düşünüyormuş gibi kaşlarının arasını parmaklarıyla sıktı, sonra sessizce iki kez vurdu.

Söylemek gerekir ki, Basiret’i açıp kapamak için yaptığı hareketin hâlâ yeterince gizli olmadığını uygulamada fark etmişti. Ne var ki kısa sürede daha iyi bir yol da bulamıyordu. Kâhin olalı çok olmamıştı. Ruhaniyeti henüz bugünkü sınırına kadar büyümemişti, kendi kavrayışı da öyle. Bu yüzden ‘düğme’ işini ancak Ruhaniyet’ini gerçekten uyarabilen bir nokta görebilirdi. Böyle yerler azdı ve kaşlarının arası görece daha elverişli bir seçimdi.

İksiri tamamen sindirip gerçek bir Kâhin olduğumda, daha gizli bir ‘düğme’ hareketi tasarlayabilirim herhâlde… Klein belli belirsiz başını salladı ve kapısı yarı açık olan içtima odasına doğru yürüdü.

“Kahve mi alırsınız, çay mı?” diye telaşla sordu Angelica.

“Desi Kahvesi.” dedi Klein, her içeceği bir kez tatma düşüncesiyle.

Bu sırada içtima odasında altı yedi üye olduğunu gördü, ama daha önce hep burada olan Hanass Vincent aralarında yoktu.

“Bay Vincent gelmedi mi?” Klein adımlarını durdurup laf arasında sordu.

Angelica bir an şaşırdı. “Bay Vincent her gün gelmez. Bir daveti kabul edip Enmat Limanı’ndaki bir kehanet teşkilatına ders vermeye gitti. Kendisiyle bir işiniz mi vardı?”

“Hayır, sadece merak ettim. Ne de olsa daha önce her gelişimde onu görmüştüm.” Klein gülümseyerek başını iki yana salladı.

Aynı anda o yedi üyenin arasında tanıdık bir yüz olduğunu fark etti:

Daha önce onun için kehanette bulunmuş olan Glacis!

Glacis monoklünü takmış, masadaki belgeleri okuyordu. Birden birinin kendisine baktığını hissetti. Başını kaldırıp bakışın geldiği yöne döndü.

Yüzüne belirgin bir sevinç yayıldı. İki eliyle masaya dayanıp ayağa kalktı ve birkaç adımda Klein’ın karşısına atıldı. “Tünaydın, Bay Moretti. Az önce bugün gelip gelmeyeceğinizi düşünüyordum.

“Angelica’dan duydum ki, siz hekim değil, yüz okumada usta bir falcıymışsınız?”

Klein gülümsedi. “Yalnızca bunda usta değilim. Bay Glacis, görünüşe göre hastalığınızdan tamamen kurtulmuşsunuz?”

Alnını bir an sıktı, sonra kaşlarının arasına iki kez hafifçe vurdu. Glacis’in sağlık renklerinin hepsi normale dönmüştü.

“Evet. O zaman gerçekten çok pişman olmuştum. Tavsiyenizi dinlemediğim için pişmandım. Neyse ki, neyse ki evimin yakınlarında çok usta bir aktar var ve karıma oldukça harikulade bir ilaç verdi. Bu da beni ölümden uzaklaştırdı.” dedi Glacis duygulanarak.

Gece Şahinleri müfrezesinin aday üyesi olan Klein, meslekî bir hassasiyetle sordu. “Çok usta bir aktar mı? Oldukça harikulade bir ilaç mı?”

Harikulade mi? Ne kadar harikulade? Aşkın sayılacak kadar mı?

“Söylediğine göre Lenburg taraflarından bir halk ilacıymış. Kısacası hastalığıma çok büyük faydası oldu.” Glacis soruda bir tuhaflık sezmedi.

Halk aktarı mı? Klein düşünüyormuş gibi yapıp kaşlarının arasına hafif hafif vurdu. “Adı ne? Nerede oturuyor? Bilirsiniz, bir falcı da hiç hastalanmayacağının garantisini veremez. Belki ileride benim de ondan ilaç almam gerekir.”

Klein, bu dünyada modern tıbbın daha yeni şekillenmeye başladığını, pek çok hastalığa neredeyse hiçbir çare bulunamadığını hocasından ve sınıf arkadaşlarından öğrenmişti. Bu yüzden harikulade ilaçların ve usta aktarların hâlâ epey alıcısı vardı. Biraz bilgi edinmenin zararı olmazdı, belki bir gün işine yarardı.

Glacis açıkça cevap verdi. “Adı Lawson Darkwade. Doğu Semti, Vlad Sokağı 18 numarada Lawson’ın Halk Otları Dükkânı adında küçük bir dükkânı var.”

“Teşekkür ederim.” dedi Klein içtenlikle, adresi sessizce aklına yazarak.

Glacis dönüp onu kendi yanına oturmaya buyur etti.

Bu sırada Angelica da kahveyi demlemiş, getiriyordu.

Southville Kahvesi’yle kıyaslandığında Desi Kahvesi’nin kokusu daha yoğun, ama tadı nispeten daha zayıf… Klein bir yudum alıp bir süre tadına baktı.

Klein beyaz sırlı fincanı bırakınca Glacis hemen sözünü tartarak konuştu. “Bay Moretti, benim için bir kehanette bulunmanızı rica edebilir miyim? Ücreti belirlediğiniz fiyata göre ödeyeceğim.”

Klein da zaten birinin kendisine kehanet için başvurmasını umuyordu. “Sekiz peni yeter, son anda fiyat artırmam. Kehanet odasına geçmemiz gerekir mi?”

“Olur, Sarı Kristal Odası’na geçelim.” Glacis burayı ondan daha iyi bildiği için önden yürüdü.

Kehanet odasına girip ahşap kapıyı içeriden kilitledikten sonra Klein uzun masanın arkasına oturdu ve ciddi bir sesle sordu. “Bay Glacis, hangi mesele için kehanette bulunmamı istiyorsunuz?”

“Önümde bir yatırım fırsatı var ama işin içine giren meblağ çok büyük. Başarısız olursa hem ben hem ailem ağır bir darbe alırız, bu yüzden işin yolunda gidip gitmeyeceğine dair kehanette bulunmak istiyorum.” Glacis kendiliğinden ekledi. “Daha önce tarot kartlarıyla kendim bir kez kehanette bulundum. Hım, zihnimi arındırdıktan sonra yaptığım bir kehanetti ve çıkan sonuç fena değildi. Evet, yorumu kendim yaptım, ama o simgelerin ilkelerine aykırı bir şey yapmadım.”

Klein biraz düşünüp merakla konuştu. “Öyleyse meseleyi ayrıntısıyla tarif edin, ardından kendi bilgilerinizi verin. Karşı tarafın bilgileri de varsa daha iyi olur. Gök Haritası Kehaneti yapacağız.”

Glacis sözlerini toparlayıp anlatmaya başladı. “Peki. Bay Lanevus, Hornacis sıradağlarında inceleme yaparken rezervi zengin, cevheri çok halis büyük bir demir madeni bulmuş. Bütün birikimini harcayarak o araziyi satın almış ve uzman bir şirkete etüt yaptırmış. Sonuç umut verici çıkmış.

“Sonraki işletme safhası için gerekli sermayesi olmadığından bir çelik şirketi kurmuş. Bu teşebbüsle bankadan kredi almayı, aynı zamanda başlangıç sermayesini toplamak için belirli oranda hisse senedi çıkarmayı planlıyor. Bu plan şimdilik umuma duyurulmadan yürütülen hazırlık aşamasında ve vaat ettiği kazanç çok yüksek.”

Klein son günlerde sık sık gazete okuyordu, üstelik bir ‘tarih uzmanı’ydı. Bu dünyada hisse senedi bulunduğunu biliyordu. Dahası, hisse senedi fikrinin İmparator Roselle’den çıktığını da biliyordu. Hım, yine o.

Güney Kıta’nın sömürgeleştirilmesi sırasında Batı Balam Şirketi’ni kurmuş, hisse senedi çıkararak halktan para toplamıştı. Böylece malî sorunları kolayca çözmüş, sömürgecilikten gelen ilk büyük kazancı cebe indirmişti.

Kazanç yüksek olduğu için o günden sonra benzer işler birbiri ardına sökün etmişti: demiryolu hisse senetleri, maden hisse senetleri, buhar gücünü geliştirme ve kullanma hisse senetleri vesaire, vesaire. Bunların arasında başarılı olanlar da vardı, batanlar da. Backlund Borsası gibi müesseseler bu sayede doğmuştu.

Bunun dışında İmparator Roselle devlet tahvili ve emanet fonu gibi şeyler de çıkarmıştı. İlki bugüne dek süregelerek en istikrarlı yatırım aracına dönüşmüştü ve her yıl yüzde dört ila altı kazanç getiriyordu.

Klein, ağabeyi Benson’ın bir keresinde, insan üç bin Sterlinlik bir mirasa konsa artık didinip çalışmasına gerek kalmayacağını söylediğini hatırladı. Çünkü sağlam bir yıllık irat yüzde beş kadar tutardı, yani aşağı yukarı yüz elli Sterlin. Bu da Klein’ın şimdiki yıllık maaşına denk sayılırdı.

Demek rantiye denen sınıf bu… Klein içinden iç geçirdi, sonra sözünü tartarak sordu. “Bu işte bir sorun olmadığından emin misiniz? Lanevus’a güvenilir mi?”

“Tapu belgelerini ve etüt raporunu gördüm. Üzerlerinde Sivellaus Kontluğu idaresinin vurduğu mühür ve uzman şirketin tasdiki var. Üstelik Bay Lanevus’un yazıhanesinde Deweyville Beyefendi’yle ve belediye reisiyle çekilmiş fotoğrafları da duruyor.” diye başını sallayarak cevap verdi Glacis.

Birlikte çekilmiş bir fotoğraf mı? Öyle bir fotoğraf hiçbir şey ifade etmez ki… Bilişim çağında yetişen Klein böyle şeyleri fazlasıyla görmüştü, bu yüzden buna kanmadı.

Gerçi inanıp inanmamasının bir faydası yoktu. Yalnızca kalemi eline alıp Glacis’in verdiği önemli tarih ve saat malumatlarına göre ilgili gök haritasını çizdi.

Uzun bir süre sonra Klein gök haritasını parmağıyla gösterdi. “Bunu siz de görebiliyor olmalısınız. Bu iş hiç yolunda gitmeyecek. Gösterişli yüzünün altında uçurum var, dipsiz bir kuyu var. Kehanete dayanarak size tavsiyem şu: Etrafından dolaşın, ondan uzak durun.”

“…” Glacis susup kaldı. Ağzını birkaç kez açtı, her seferinde yeniden kapattı.

Birkaç dakika geçtikten sonra acı acı gülümsedi. “Eve dönünce iyice düşüneceğim.”

Bu cevabı duyunca Klein yalnızca başını iki yana sallayıp içinden iç çekebildi. Bir Kâhin’in duyması gereken çaresizliği tatmıştı:

Bir Kâhin yalnızca tavsiye verebilirdi, başkalarının yerine karar veremezdi.

İkisi Sarı Kristal Odası’ndan henüz çıkmıştı ki Angelica yanlarına geldi. “Bay Moretti, sizden kehanet isteyen biri var.”

Bunu söyledikten sonra alçak sesle bir cümle daha ekledi. “Benden kimseyi önermemi istemedi. Albüme de bakmadı.”

Adım bu kadar çabuk mu duyuldu? Klein merak ve tereddütle kabul salonuna doğru yöneldi.