Esrarın Hükümdarı

Bölüm 47: İhtiyar Neil'ın Para Sıkıntısı

⏳ Okuma Süresi: 10 dk
20px

İhtiyar Neil şakaklarını ovuşturarak konuştu. “Neden intihar ettiğiniz üç aşağı beş yukarı anlaşıldı. El yazması da Ray Bieber’ın eline geçti. Üstelik mesele artık açığa çıktı, ister yaşa ister öl, bundan sonraki gidişatı etkilemen pek mümkün değil. Bence, yani bana kalırsa, bütün bunlara yol açan o garip mevcudiyet, ya da esrarengiz güç mü demeli, artık seninle özellikle ilgilenmeyecek, tıpkı senin yerdeki karıncalara aldırmadığın gibi. Heh heh, yeter ki kendini O’na hatırlatmaya kalkışma.

“Ray Bieber hakkında tevkif emri çıkardığımız haberi de çok geçmeden Tarikat-ı Hafiyye’ye ulaşacaktır. Bunun Antigonus ailesinin el yazmasının nerede olduğuyla ilişkili olduğunu muhtemelen tahmin edebilirler. İnan bana, bin yılı aşkın süredir ayakta kalan bu gizli teşkilatların türlü türlü istihbarat kanalları vardır. Dolayısıyla dikkatleri Ray Bieber’ın izine çevrilecek, el yazmasını bizden önce ele geçirmeye çalışacaklardır. Bir daha ne seni rahatsız edecekler ne izleyecekler ne de sana bulaşacaklar, buna imkânları da olmayacak.

“Tebrikler evlat, geçmişin gölgelerinden sıyrıldın; seni güneş ışığıyla dolu yeni bir yolculuk bekliyor.”

Klein başını art arda sallayarak onayladı. “Umarım öyledir.” dedi hem sevinçli hem rahatlamış bir sesle.

Bu dünyaya ruh göçü yaptığından beri başının üstüne çöken kasvet, sanki hakikaten dağılmak üzereydi…

Yine de doğrusunu söylemek gerekirse Klein’ın içi hâlâ biraz huzursuzdu; el yazmasıyla arasında öyle ya da böyle bir bağ kurulmuş gibiydi, hatta olağan bir rehine kurtarma görevinde bile olağandışı bir tesadüfle geride kalmış izlere denk gelmişti.

Günün birinde postacının aniden bir paket getirmesinden, paketi açtığında da içinden Antigonus ailesinin el yazmasının çıkmasından sahiden korkuyordu!

Umarım her şey İhtiyar Neil’ın anlattığı gibi gelişir… İçinden sessizce dua etti.

İhtiyar Neil onun cevabını duyunca alayla güldü. “Tanrıça’nın sadık bir mümini gibi pek görünmüyorsun. Böyle anlarda göğsüne Kızıl Ay çizip ‘Ulu Ece bizi himaye etsin’ demen gerekmez miydi?”

“Bay Neil, siz de pek öyle görünmüyorsunuz; hakiki bir mümin ‘güneş ışığıyla dolu yeni bir yolculuk’ demez.” Bir süredir devam eden İlm-i Esrar dersleri sayesinde aralarında güzel bir dostluk kurulmuştu, bu yüzden hiç çekinmeden lafı gediğine koydu.

İkisi göz göze gelip aralarındaki uyumla birkaç kez güldü; neredeyse aynı anda göğüslerine dört kez dokundular. “Ulu Ece’ye medholsun!”

Kilidin içinde dillerin ve bilyelerin dönüşü duyulurken Karadiken Güvenlik Şirketi’nin ana kapısı açıldı.

Zarif ve kibar Bayan Orianna, modaya uygun bukleli saçlarını topuz hâlinde toplamıştı; açık yeşil eteği hafifçe salınarak kabul salonuna girdi.

Eline aldığı buzağı derisi çantasıyla tebessüm ederek selam verdi. “Günaydın Bay Neil, günaydın Klein. Bugün yine güneşli bir gün, güzel bir gün.”

İhtiyar Neil kıkırdayarak karşılık verdi. “Günaydın Orianna, on küsur yıldır olduğu gibi yine pek güzelsin.”

Orianna ona ters bir bakış fırlatıp yüzünü astı. “Bay Neil, iltifatlarınız da on küsur yıldır olduğu gibi insanı çileden çıkarıyor.”

‘On küsur yıl’ sözlerinin üzerine basa basa söylemişti.

“Öyle mi?” İhtiyar Neil hiçbir şey anlamadan Klein’a baktı. Şaşkınlığı yüzünden okunuyordu.

Bir kadına yaşını hatırlatacak şeylerden asla bahsetmemeli… Her şeyden biraz anlayan bir klavye delikanlısı olarak Klein, Bayan Orianna’nın neye alındığını bir anda kavradı; hafifçe gülümseyerek söze girdi. “Günaydın Bayan Orianna, her gün böyle güzelsiniz.”

“Teşekkür ederim, bizim parlak Khoy Üniversitesi mezunumuz.” Orianna tebessümle başını salladı, ardından ekledi. “O yaşlı kâhya işin ücretini ödedi. Kaptan’ın koyduğu kurala göre yarısı ek ödeneğe ayrılıyor, diğer yarısı da Leonard ile senin aranda bölüşülüyor. Sen henüz aslî üye olmadığın için o yarının sadece yüzde onunu alabileceksin; birazdan gelip imzalayarak teslim alabilirsin.”

“Ne kadar ücret ödedi ki?” diye sordu Klein; içi hem sevinçle dolmuş hem de sızlamıştı.

“İki yüz Sterlin. O sırada aynen, ‘Ya Rab, ya Hâkim! Bu meselenin böylece neticeye bağlanacağını ne tahayyül edebilirdim ne de inanabilirdim! Bir rüya görmekten daha müşkül değilmiş! Sizin bu güvenlik şirketiniz nasıl olur da bu denli az tanınır? Bu, bütün meslek erbabı için düpedüz bir yüz karasıdır!’ demişti.” Bayan Orianna, yaşlı kâhya Klee’nin hafif güney ağzını taklit ediyordu.

Klein ciddi ciddi birkaç saniye düşündükten sonra muzipçe konuştu. “Bu durum aslında o adam kaçıranlara pek adil değil.”

İki Aşkın, rahat ve zahmetsiz denebilecek bir usulle meseleyi çarçabuk çözüvermişti… Tepeden tırnağa silahlanmış bir yetişkinin birkaç çocuğu hırpalamasından farksızdı bu…

“Çok talihsizlermiş; ilahların himayesini yitirmiş olmalılar.” dedi Orianna alçak sesle gülerek. “O yaşlı kâhyaya bu işte sadece şansımızın yaver gittiğini, bir muhbirimizin o adam kaçıranları çocuğu saklandıkları yere sokarken tesadüfen gördüğünü söyledim. O yüzden bizden fazla bir şey ummasınlar; nihayetinde biz gerçekten çok sıradan bir güvenlik şirketiyiz.”

Genelde bir şeyin sıradan olduğu ne kadar vurgulanırsa o kadar sıradan değildir… Klein gülümseyerek içinden takıldı ve Bayan Orianna’nın bölmeden geçip muhasebe odasına girişini izledi.

İhtiyar Neil bir kenarda dudaklarını şapırdattı, sesinde gizli bir imrenmeyle, “Hakikaten şanslı bir delikanlısın.” dedi. “Aramıza katılalı ne kadar oldu ki iki yüz Sterlinlik bir işe denk geldin.”

“Çok mu nadir olur?” diye sordu Klein şaşkınlıkla.

Daha öncesinde ya tarih ya İlm-i Esrar çalışıyor veya sokaklarda amaçsızca dolanıp Firaset’iyle ipucu arıyordu.

“Orianna’nın tuttuğu kayıtlara bakılırsa koskoca bir haftada tek bir işe denk geleceğimiz bile kesin değildir; üstelik işlerin çoğu yirmi Sterlinin altındadır.” İhtiyar Neil bileğindeki beyaz kristal sarkacı ovuşturarak iç çekti.

Ardından gözlerinde belli belirsiz bir beklentiyle Klein’a baktı. “İleride böyle bir işe denk gelirsen ne olur bana da haber ver.”

İhtiyar Neil’ın sözlerini dinlerken Klein’ın içinde tuhaf bir his uyandı. Klein doğrudan sordu. “Bay Neil, sanırım para sıkıntınız var? Haftada ne kadar maaş alıyorsunuz ki? Söylemek istemezseniz sorumu duymamış sayın.”

İhtiyar Neil arkasına yaslanıp kanepenin sırtına dayandı, kıkırdayarak konuştu. “Saklanacak bir şey değil bu. Burada bunca yıldır bulunuyorum; şu sıralar hem Kilise’den hem de emniyet teşkilatından haftada birer maaş alıyorum, toplamı on iki Sterlin ediyor.”

“Haftada on iki Sterlin mi?” diye hayretle ağzından kaçırdı Klein.

Haftalık maaş 12 Sterlin, yılda 52 hafta, yani senede neredeyse 600 Sterlinin üzerinde eder!

Daha önce Tingen Sabah Postası ve Dürüstlük Gazetesi’ni okurken kıdemli mahkeme avukatlarının yılda ancak 800 ile 1.000 Sterlin civarında kazandığı yazıyordu; üstelik onlar kıdemli mahkeme avukatıydı!

Benson’ın çalıştığı ithalat-ihracat şirketinin müdürü haftada sadece altı Sterlin alıyordu ki kendisi bile gayet muteber bir mevkideki biri sayılırdı.

“Evet, böyle bir maaş aslında fazlasıyla cömerttir; üstelik gelir vergisi de ödemeyiz.” diye ekledi İhtiyar Neil gülümseyerek.

Klein’ın ağabeyi Benson’dan duyduğuna göre haftalık maaşı 1 Sterlini aşan herkes E sınıfı vergi, yani devlet ve şirket çalışanlarının maaşlarından alınan gelir vergisi öderdi: 1 ile 2 Sterlin arasındaki kısımdan yüzde 3, 2 ile 5 Sterlin arasındaki kısımdan yüzde 5, 5 ile 10 Sterlin arasındaki kısımdan yüzde 10, 10 ile 20 Sterlin arasındaki kısımdan yüzde 15, 20 Sterlinin üzerindeki kısımdan yüzde 20.

Bunun haricinde gazetelerde dört ayrı gelir vergisi türü daha görmüştü: A sınıfı arazi, konut ve öteki aynî varlıkların değer artışından doğan kârın vergisiydi ve arazi kirasıyla ev kirasını da kapsıyordu; B sınıfı tarım gelirlerinin gelir vergisiydi; C sınıfı tahvil, fon ve hisse senedi kârlarının vergisiydi; D sınıfı ise ticaret, finans ve serbest meslek kazançlarının gelir vergisiydi.

“Hakikaten takdire şayan.” dedi Klein.

“Ne var ki.” diyerek başını iki yana salladı İhtiyar Neil, “bizim gibi gizemleri durmaksızın araştırmak, sürekli talim yapmak, Ayinler denemek mecburiyetinde olan Aşkınlar için maaş hiçbir zaman yetmez.”

“Malzemelerin hepsi talep edilerek alınmıyor mu?” diye sordu Klein şaşkınlıkla.

İhtiyar Neil alayla güldü. “Onun bir tahdidi var; bazen de yeterince geçerli bir gerekçe göstermek icap eder. İlm-i Esrar sahasında daha çok talim yapmak, daha çok denemek istiyorsan malzemeleri kendi cebinden almak zorundasın. Bunları teşkilatın içinden alabileceğin gibi birtakım yeraltı pazarlarından da temin edebilirsin.”

Klein bir anda kulak kesildi, hemen sordu. “Aşkın malzemelerin satıldığı bir yeraltı pazarı mı var? Sanıyordum ki, sanıyordum ki Kilise bunların varlığına katiyen izin vermez.”

Kendisinin de malzeme temin edecek yeterli kanalı yoktu zaten!

Arkasında henüz filiz hâlinde gizli bir teşkilat duran biri olarak her işi Gece Şahinleri’nin içinden halledemezdi ya?

“Böyle şeylerin önüne geçmek mümkün değildir. Şöyle ki, İlm-i Esrar’a göre her şeyin bir ruhu vardır, her şey aynı kaynaktan gelir. Kullandığımız malzemeler yalnızca fevkalade mahluklardan değil; alelade hayvanlardan, bitkilerden ve madenlerden de elde edilir. Mesela senin o Kâhin iksirindeki baldıran, altın nane ve gece vanilyası gündelik hayatta sıkça rastlanan şeylerdir. Aşkın nitelikleri olmayabilir ama her birinin kendine özgü özellikleri vardır. Harmanlanıp kaynaştırıldıklarında belli bir etki gösterirler. Bu yüzden Kilise istese bile bu ticareti yasaklayamaz.” diye izah etti İhtiyar Neil teferruatıyla.

Klein’ın konuşmasına fırsat vermeden devam etti. “Üstelik fevkalade mahlukların yalnızca özleri işe yarar diye bir kural da yok. Tıpkı Lavos Ahtapotu gibi; kanının yanı sıra gözleri, derisi ve dokunaçları da gayet makbul malzemelerdir. Kilise bunları baştan sona kendi adamlarıyla avlamadıkça hepsini istifleyip dışarı sızmalarını önlemek muazzam bir malî yük olur. Aşkın malzeme ne kadar düşük dereceliyse bu o kadar böyledir. Yapılabilecek tek şey, daha hususî olanların el değiştirmesini elden geldiğince engellemektir.”

İhtiyar Neil birden gülüverdi. “Bir diğer mühim sebep de şudur ki, bildiğimiz bir yeraltı pazarı bilmediğimizden daima evladır. Gizli teşkilatlar büsbütün ortadan kaldırılmadığı müddetçe bu gayet makul bir siyasettir; üstelik eksikliğini çektiğimiz malzemeleri temin etmemize de yarar. Elbette böyle pazarlar kurulunca kaçak mallar da boy gösterecektir; aşırıya kaçmadığı, fazlasıyla tehlikeli olmadığı sürece görmezden geliriz, en fazla gidip hazinemizi zenginleştiririz.”

“Bir de büyük kiliselerin birbirini dizginlemesi yüzünden pek sert tedbirlere başvurulamaması da var herhâlde?” diye tahmin yürüttü Klein.

İhtiyar Neil “Hıh.” diye onayladı ama ayrıntıya girmedi.

“Ben bir Kâhin’im; ileride muhakkak defalarca talim yapmam, daha çok malzeme bulmam gerekecek. Bay Neil, beni o yeraltı pazarlarına götürüp bir gezdirebilir misiniz?” Klein geçerli bir gerekçe öne sürerek ricada bulundu.

İhtiyar Neil’ın yüzünde sıkılgan bir ifade belirdi. “Aslına bakarsan oralarda dolananların çoğu Aşkın bile değildir; esrarengiz şeylere meraklı soylular, bu işlere heves eden zenginler vesaire vardır… Şey, pekâlâ, vadesi dolmak üzere olan otuz Sterlinlik bir borcum var, şimdilik oralara gitmem pek münasip kaçmaz.”

“Peki…” Klein işin altından İhtiyar Neil’ın borç ödememiş olmasının çıkacağını hiç ummamıştı.

Bir süre sonra sözlerini tartarak konuştu. “Bay Neil, borç para ister misiniz? On Sterlinlik bir ücretim var.”

“Haha, lüzum yok, bir çözüm yolum var.” İhtiyar Neil kanepeye bir şaplak indirip yavaşça ayağa kalktı. “Ah, yaşlılık, canlıların hakkından gelemediği en amansız düşman. Dün geceki nöbet beni fena hâlde yordu. Şöyle yapalım; bu sabah önceki dersleri kendi kendine tekrar et, daha çok evrak oku. Yarın olunca da sana Ayin İlmi’nin temellerini öğretmeye başlarım.”

“Peki.” Klein da onunla birlikte ayağa kalkıp şapkasını çıkararak onu uğurladı.

Öğleden sonra Kaptan Dunn’ın hâlâ dönmediğini görünce Klein el yazmasını aramaya devam ediyormuş gibi yaparak kendini yeniden sokaklara vurdu.

Cebinde on Sterlinlik ücreti varken artık ödeneğin dağıtılmasını beklemek zorunda değildi; doğruca Kehanet Kulübü’ne gidebilirdi!

Tefekkür ve Basiret esnasında zihninde ara sıra beliren fısıltılar ile tekinsiz hayaller, onu bir an evvel ‘rol yapmaya’ başlamak için sabırsızlandırıyordu.

« Önceki 📚 Arşiv Sonraki »