Esrarın Hükümdarı

Bölüm 58: Bir Fikir

⏳ Okuma Süresi: 9 dk
20px

Ertesi gün, pazartesi sabahının erken saatleriydi.

İzin gününde olan Klein dışarı çıkmadı; hocası Cohen Quentin’e yazdığı mektubu ve fazlasıyla yetecek pul parasını Melissa’ya verip mektubu Tingen Teknik Okulu yakınlarındaki postaneden gönderme işini kardeşine tevdi etti.

Kahvaltıdan sonra, ‘mesai’ sırasında eksik kalan uykusunu rahat rahat tamamladı; ancak öğleye doğru karnı guruldayınca yataktan kalktı.

Dün geceden kalan yemekleri ısıttı, bir somun yulaf ekmeği kemirdi; ardından bir gazete alıp üst kattaki yıkanma odasının içinde bulunan tuvalete girdi.

Böyle zamanlarda cep telefonu olmayışına iç geçirmeden edemiyordu.

Yedi sekiz dakika sonra ferahlamış hâlde çıktı, ellerini iyice yıkadı, yatak odasına dönüp kapıyı içeriden kilitledi.

Ardından perdeleri çekti, gaz lambasını yaktı; yarım saat Tefekkür yaptı, yarım saat Basiret, ruhanî sarkaç ve arama çubuğu çalıştı, bir saat boyunca da hafızasını yoklayarak İlm-i Esrar bilgilerini gözden geçirdi.

Bunları bitirdikten sonra eski gazeteleri yırtıp on küsur top hâline getirdi; üzerlerine mehtap çiçeği mumu, dolunay yağı ve benzeri malzeme adlarını ayrı ayrı yazarak bütün teferruatına hâkim olmak için Ayin’in seyrini adım adım canlandırdı. İyice ustalaşmadan ve daha fazlasını öğrenmeden bir Ayin’e gelişigüzel kalkışmaya niyeti yoktu; zira bu hem malzemeleri ziyan eder hem de kolayca tehlike çekerdi.

Tekrar tekrar prova yaptıktan sonra Klein, sarmaşık dalları motifli gümüş cep saatini eline aldı; kapağını açıp bir göz attığında saatin iki kırk beşi yeni geçtiğini gördü.

Birkaç saniye düşündü, eski gazeteleri alt kattaki mutfağa indirip yaktı; bu esnada zihnini toparlayarak Tarot toplantısı için hazırlandı.

Yatak odasının kapısını yeniden içeriden kilitleyen Klein, saat üçü beklemeyip gri sisin üstüne vaktinden önce girmeye niyetlendi.

Bu fırsattan istifade ederek orayı iyice araştıracaktı!

Klein odanın boş kalan yerine geçmiş, saat yönünün tersine yürümeye başlamak üzereydi ki Adalet ile Asılmış Adam’ın uygun bir ortama geçip geçmediğine, rahatsız edilip edilmeyeceklerine ya da fark edilip edilmeyeceklerine dair endişesi onu birden başka bir meseleye götürdü.

Adalet ile Asılmış Adam’a, gerçekten bir yerden ayrılamaz ya da başka bir vaziyetle karşılaşırlarsa önceden ‘izin’ isteyip toplantıya katılmamalarını sağlayacak bir yol bulacağını söylemişti.

Bir süre öncesine kadar bu, Klein için neredeyse çözümsüz bir sorundu. Başka bir dünyada el emeğiyle bir anlık mesajlaşma ağı kuracak hâli yoktu ya; telli telgrafa başvurmak ise kendisini ele verirdi.

Şimdi ise Ayin İlmi’nden bir anda ilham almıştı.

Dışarıdan kudret ödünç alan Ayin İlmi uygulamalarının hepsi farklı mevcudiyetlerden yardım niyaz eder. Benzer efsunların başında kimi işaret ettikleri mutlaka açıkça belli olur: Ebedî Gece Tanrıçası, Kızıl’ın Hâkimesi gibi ya da o bilinmez, gizli mevcudiyetlere dair tarifler gibi.

Öyleyse efsunu değiştirip başındaki tarifin beni işaret etmesini sağlayamaz mıyım?

Beni işaret etmesi…

Böylece Adalet ile Asılmış Adam yabancı diyarlarda Ayin düzenlese bile ilgili malumatı alabilirim.

Klein birden canlandı ve bu yöntemin tatbik imkânını tahlil etmeye koyuldu.

İki zorluk var. Birincisi, belli bir düzeye erişecek kadar güçlü bir yüksek Mertebeli değilim; efsundaki tarif gerçekten beni işaret etse bile ‘istek’i almam pek mümkün değil.

İkincisi, efsundaki tarifin tam olarak beni işaret edeceğinden, ıskalayıp yanlış yere gitmeyeceğinden ve tarife uyan başka bir bilinmez mevcudiyete isabet etmeyeceğinden nasıl emin olabilirim? Böylesi bir şey çok büyük tehlike doğurur.

Klein odada ileri geri adımlayarak muhtemel çözüm yolları üzerine derin derin düşündü.

Sessiz adımlarla döne döne yürürken bu meseleyi kendiliğinden gri sisin üstündeki esrar âlemiyle ilişkilendirdi.

Benim ‘istek’i alamamam o gri sisin de alamayacağı anlamına gelmez; koyu kızıl yıldızlarla birleştiğinde mesafeyi hiçe sayarak insanı doğrudan o mekâna ‘çekebiliyor’.

İşaret edici tarifi kurarken kendimi o esrarlı mekânla ilişkilendirip ona bağlamayı düşünebilirim…

Bu fikirden hareketle akıl yürütürsek, karşı taraf Ayin düzenlediği sırada ‘istek’i derhal alamasam da gri sisin üstüne girdiğim anda gelen bilgiyi görebilirim.

Basitçe söylemek gerekirse, mesajlaşma uygulamalarındaki çevrim içi mesajla çevrim dışı mesaj arasındaki fark.

Klein’ın düşündükçe heyecanı arttı; bu fikrin denemeye değer olduğunu hissediyordu.

Hım, peki tam olarak beni işaret etmek, o gri sis dünyasını işaret etmek için nasıl bir tarif kullanmalıyım? Somut teferruatı düşünmeye başladı.

Aslında kesin işe yarayacak bir efsunu vardı: Arz ve Arşın Kutlu Semavî Muazzezi’nin salt Loen Dili’ne sesiyle aktarılmış hâli. Ne var ki bu, gri sisin üstündeki denetimini yitirmesine, başat konumunu kaybetmesine yol açacaktı; o yüzden onu elemek zorundaydı.

…‘Başka bir dünyadan gelen Soytarı’ mı? Olmaz, yeterince dakik olmasına dakik, şartları karşılayacak neredeyse başka hiçbir mevcudiyet çıkmaz ama en büyük sırrımı açığa vurur… Klein birbiri ardına efsunlar düşündüyse de her birini kendi kendine eledi.

Yedi sekiz dakika sonra, efsundaki işaret edici tarifin ilk satırını nihayet kararlaştırdı.

“Bu asra mensup olmayan Soytarı.”

Bu açıkça yeterince dakik değildi; Klein hızla bir satır daha ekledi.

“Gri sislerin fevkindeki esrarlı Hükümdar.”

İkisi birleştiğinde neredeyse tamamen onunla sınırlanıyor, üstelik gri sisi bizzat kendisine bağlıyordu.

Hâlâ biraz eksik. Gri sisin üstünde birden fazla mekân, birden fazla hükümdar olması ihtimal dışı değil; bu tarifin Ruhanî Âlem’i işaret etmesi de ihtimal dışı değil… Klein kaşlarını çattı, bir güvence daha eklemeye niyetlendi.

Hım… Tam bir dakika düşündükten sonra tarifin son satırını nihayet buldu.

“Talihe hükmeden Sarı ve Siyahın Kralı!”

Bu, Arz ve Arşın Kutlu Ulu İlahı’nın kabaca anlamıyla aktarılmış hâliydi. Tek başına kalsa büyük ihtimalle ıskalayıp yanlış yere gider, bilinmez ve tehlikeli mevcudiyetleri üzerine çekerdi. Ama önceki iki satır onu sınırladığı ve kendisi de benzer bir efsunla gri sisin üstüne girmiş olduğu için, tarif edilen muhatap tamamen kilitlenebilirdi.

Bu üç satırlık tarife göre bir Ayin icra etmenin işe yarayıp yaramayacağını Klein bilmiyordu; ama başka mevcudiyetlerin dikkatini çekmeyeceğinden, Adalet ile Asılmış Adam’ı tehlikeye atmayacağından emindi.

Uzun uzun soluğunu verdi ve kararlaştırdığı efsunu içinden bir kez okudu.

“Ey bu asra mensup olmayan Soytarı, sen gri sislerin fevkindeki esrarlı Hükümdarsın, sen talihe hükmeden Sarı ve Siyahın Kralısın…”

Belli belirsiz başını salladı, cebindeki saati çıkarıp vakti teyit etti.

Saat iki elli sekiz olmuş… Klein daha fazla düşünmedi; saati kaldırdı, Tefekkür’e girdi ve her bir efsun dizesi eşliğinde saat yönünün tersine dört adımda bir kare çizdi.

En şiddetli gürültüler ve yüreği en çok tırmalayan tekinsiz haykırışlar bir kez daha yükseldi. Klein Kâhin iksirini içtiği zamankinden bile daha dayanılmaz bir baş ağrısı hissetti.

Bu, başın delinip geçilmesi gibi keskin bir yara acısından farklıydı; insanı çılgına çeviren, insanı aklını yitirmeye sürükleyen, insanı sersemliğe boğan içeriden basınç yapan bir ağrıydı.

Klein Tefekkür yoluyla kendini dizginledi ve dinlememeye çabaladı.

O mırıltı ve fısıltılar su gibi geri çekildi; bedeni hafifledi, Ruhaniyet’i hafifledi, her şey uçucu bir hâl aldı.

Uçsuz bucaksız gri sis görüş alanında belirdi; kimi uzakta kimi yakında olan koyu kızıl yıldızlar birer gözü andırıyordu.

Gri sisin üstünde, devlerin ikametgâhını andıran heybetli saray eskisi gibi dimdik yükseliyordu; sanki milyonlarca yıldır orada var olmuş gibiydi.

Klein’ın aklından geçirmesi yetti; olduğu yerden kaybolup yirmi iki yüksek arkalıklı sandalyenin dizildiği uzun tunç masanın Şeref Makamına oturdu.

“Ayinin etkisi gerçekten sabitlenmiş…” diye fısıldadı; kaşlarının arasına hafifçe vurdu ve grimsi beyaz sisin kendisini her zamankinden daha yoğun biçimde sarmasına izin verdi. Asılmış Adam’ın tarifine göre, Adalet bir Seyirci olduysa hareket ve tavırlarını onun gözü önüne sermemesi en iyisiydi.

Araştırmaya vakit bulamayan Klein sağ elini uzattı, görünmez bir bağ kurarak o iki tanıdık koyu kızıl yıldıza temas etti.

…

Koyu mavi suları azgınca kabaran Sonia Denizi’nde, kadim bir yelkenli rüzgârı arkasına almış ilerliyordu.

Alger Wilson kendisini kaptan kamarasına kapatmış, hayalet geminin azami derecede koruma sağlamasını emretmişti.

Önünde açık duran cep saati, pirinç sekstantın yanında tık tık tık diye işliyordu; neşeden uzak sesi gerginlik yayıyordu.

Akrep, yelkovan ve saniye ibresi doğru yeri gösterdiği anda, kat kat korumayı hiçe sayarak Alger Wilson’ın gözlerinin önünde koyu kızıllık patladı.

Ah… İç çekişi kaptan kamarasında yankılandı.

…

Backlund, İmparatoriçe Nahiyesi.

Audrey Hall kadife yastığa yaslanmış, elindeki sarımtırak kahverengi kâğıda bir kez daha göz gezdiriyordu; mücevheri andıran gözlerinde ağır ağır dönen iki ruh girdabı gizlenmiş gibiydi.

Bakışları sakin ve serindi; bir tiyatro oyununun başlamasını bekler gibiydi.

Koyu kızıllık patladı. Audrey kendisinin yutuluşunu yukarıdan bakan bir tavırla ‘izledi’.

…

Gri sisin üstünde, haşmetli sarayın içinde, uzun tunç masa alacalı ve kadimdi.

Audrey Hall’un sureti belirir belirmez, Basiret’ini çoktan açmış olan Klein o tarafa baktı; beklendiği üzere karşı tarafın Hâle’sinin derinliklerindeki renklerin birbirine karışıp kaynaştığını, berrak bir göl gibi her şeyi duru bir dinginlikle yansıtacak kadar saflaştığını gördü.

Cidden Aşkın olmuş… Klein bakışlarını çekmek üzereyken Adalet Hanım’a ait yüksek arkalıklı sandalyenin değiştiğini fark etti.

Arkalıktaki parlak yıldızlar hızla kayarak hakikate ait olmayan hayalî bir burç oluşturdu.

Bu burç Klein’a çok tanıdık geliyordu; çünkü İlm-i Esrar’daki sembollerden biriydi.

Ejder’i simgeleyen semboldü!

Seyirci… Ejder… Klein başını iki yana sallamamak için kendini tuttu ve tetkik eden gözlerle Asılmış Adam’ın yüksek arkalıklı sandalyesine baktı.

Normal şartlarda bakış açısından arkalığın ne durumda olduğu kesinlikle görülemezdi; fakat burası onun kendi sahasıydı ve her şey onun iradesine göre önünde beliriyordu.

Sandalyenin arkalığındaki burç değişmemişti. Ancak İlm-i Esrar’a artık adım atmış olan Klein eskisi gibi bilgisiz değildi ve bunun Fırtına sembolü olduğunu fark etti.

Denizci… Derya Hâmisi… Fırtına… Bunda bir mesele yok… Asılmış Adam’ın Hâlesinin derinliklerindeki renk de epey saflaşmış… Mertebesi mi yükseldi? Sahi, benim sandalyemin arkasındaki sembol ne acaba?

Klein dürtüsünü bastırdı; daha önce yaptığı gibi parmaklarıyla uzun masanın kenarına üç kez hafifçe vurdu ve gülümseyerek konuştu. “Sizi tebrik ederiz, Adalet Hanımefendi. Artık bir Aşkınsınız.”

Doğrudan görebiliyor mu? Audrey bir an duraksadı, ardından hafifçe gülümsedi. “Teşekkür ederim, teşekkür ederim Soytarı Efendi, teşekkür ederim Asılmış Adam Beyefendi.”

“Tahmin ettiğimden de süratli oldu.” dedi Alger Wilson açık yüreklilikle.

Klein bu konuyu sürdürmedi; kaşlarının arasına vurdu ve gülümseyerek söze girdi. “Hanımefendi, beyefendi, Roselle’in günlüğünü bulabildiniz mi?”

« Önceki 📚 Arşiv Sonraki »