Esrarın Hükümdarı

Bölüm 59: Roselle'in Başlangıcı

⏳ Okuma Süresi: 9 dk
20px

Soytarı’nın sorusunu duyan Audrey, eskisi gibi hemen cevap vermek yerine berrak gözleriyle Asılmış Adam’a inceleyen bir bakış attı.

Alger farkında olmadan el kol hareketlerini dizginledi. Birkaç saniye sustuktan sonra konuştu. “Bendeniz, İmparator Roselle’in günlüğünden iki sayfa bulup içeriklerini ezberlemiş bulunuyorum.”

“Bende bir sayfa mevcut.” Aradaki gri sisin görüşünü kapattığı Audrey, kenardan seyreden birinin sesiyle cevap verdi.

“Gayet iyi.” Klein ne sevincinin ne de hayal kırıklığının sesine yansımasına izin verdi.

Tam üç sayfa olmasına seviniyor, yalnızca üç sayfa olmasına ise hayal kırıklığı duyuyordu. Çünkü ilk toplama kuşkusuz görece kolaydı, ellerindeki imkânların ve kanalların ne verebileceğini bir yoklamaktan ibaretti. Bundan sonrası giderek zorlaşacak, işin içine daha fazla etken girecekti.

“Şimdi mi ‘kâğıda dökmemiz’ münasip olur?” diye sordu Audrey sakince.

“Evet.” Klein kısaca başını salladı.

Önceki duruşunu korudu, neredeyse hiç kıpırdamadı. Bir Seyirci karşısında ihtiyatlı olmak şarttı.

Sözünün bitmesiyle birlikte Audrey ve Alger’ın önünde bir anda sarımtırak kahverengi parşömenler ve koyu kırmızı dolma kalemler belirdi.

İkisi de kalemini eline aldı; hafızalarındaki sembolleri zihinlerinde canlandırmaya başlayıp buna onları kâğıda dökmeye can atan bir duygu kattı.

Sessiz sedasız, sarımtırak kahverengi parşömenlerin üzerinde satır satır yazılar belirdi; kimi düzgün ve gösterişli, kimi ince ve kıvrak, kimi eğri büğrüydü.

Bir dakika bile geçmeden, Audrey ve Alger’ın zorla ezberlediği içeriklerin tamamı kâğıda geçti.

Klein’ın aklından geçirmesi yetti. O üç sayfa parşömen bir anda elinde belirdi.

Günlüğe baştan sona bir göz gezdirdi; sözcük sırası yer yer ters dönmüştü, içerikte eksik ve yanlış yazılmış sözcükler vardı.

Ne var ki deneylerin de gösterdiği gibi, belli bir ölçüye kadar sıralama hataları Çince okumayı etkilemiyordu. Üstelik uzun süre sansür yıldızlarının eziyetini çekmiş Klein, eksik ya da yanlış yazılmış sözcüklerden hiç yılmazdı.

“8 Nisan. Kara Taht’ın pruvasında durdum, kollarımı iki yana açıp Grimm’e, Edwards’a ve ötekilere ‘Hazinemi mi istiyorsunuz? O hâlde Sis Denizi’nin ucuna gelip arayın, bütün hazinemi buraya sakladım!’ dedim. Mizahımdan hiç anlamadılar. Bir de kalkıp gerçekten başka bir hazinem olup olmadığını sormazlar mı! Ne sıkıcı! Bu gidişle siz bana bok Mahşerin Dört Atlısı olursunuz!”

“11 Nisan. Güvenli rotaların dışında, adsız küçük bir ada keşfettim. Üzerinde epey fevkalade mahluk var. Yok, ben onlara fevkalade tür demeyi tercih ediyorum, kulağa daha havalı geliyor. Onların dışında adada tuhaf tuhaf bir sürü canlı daha var. Darwin ruh göçü yapıp buraya gelseydi, evrim teorisini kesinlikle yazamazdı.”

“15 Nisan. Grimm biraz tuhaflaştı. Ona bir şey mi bulaştı acaba?”

Intis Krallığı’nda doğmuş İmparator Roselle ne zaman uzun bir deniz yolculuğuna çıkmıştı ki? Sis Denizi, Intis Cumhuriyeti’nin batısındaki o deniz olmalı… Hım, kütüphaneye gidip birkaç tarihî kaynakla karşılaştırmam lazım… Klein sayfayı hızla okuyup bitirdi, bakışlarını sonraki sayfaya çevirdi.

Bu noktada artık İmparator Roselle’in gizli sembollerini bildiğini saklamıyordu. Zira bu, Soytarı kimliğine uygun bir davranıştı.

Audrey ve Alger ise tek kelime etmeden sessizce oturup bekliyordu. Bu sonuca, bu hâdiseye zerre kadar şaşırmamış gibiydiler; hatta doğrusunun tam da bu olduğunu düşünüyorlardı.

“2 Ekim. Bana sormadan Abel ailesinden Matilda’yla nişanlanmama karar vermişler! Tanrım, kızı daha görmedim bile! Olmaz, reddedeceğim! Evden kaçsam da, kendi yağımla kavrulup her türlü baskıya katlansam da bu görücü usulü evliliğe karşı çıkacağım!”

“5 Ekim. Bayan Matilda ne kadar da güzel.”

“6 Ekim. Kişiliği de duruşu da tam benim tipim. Evliliğimizi iple çekmeye başladım.”

Hey İmparator, dik duruşun nerede kaldı? Klein yüksek arkalıklı sandalyesine yaslandı ve duygularının gri sisi aşmasına izin vermedi.

Klein şunu fark etti: Erken dönemdeki Roselle her gün günlük tutmuyordu; genelde ancak başına bir şey geldiğinde, atıp tutması, kayda geçirmesi ya da içini dökmesi gerektiğinde kalemi eline alıyordu.

Klein bakışlarını aşağı, günlüğün bu sayfasındaki son kaydına kaydırdı.

“9 Ekim. Meğer bana Buharın Oğlu diyorlarmış. Çok hoşuma gitti.”

İlk iki sayfa şimdilik pek bir işe yaramıyordu; Klein ister istemez ufak bir hayal kırıklığı yaşadı.

Yine de hevesi kırılmadı ve günlüğün üçüncü sayfasını en üste aldı. Bu sayfanın önüne de arkasına da yazılmıştı.

“21 Mayıs. Zanaatkârlık İlahı Kilisesi bana iki seçenek sundu, iki Yol’un başlangıcı. Biri, kendi ellerindeki eksiksiz Mertebe zincirine ait olan Bilgin. Öbürü, Mos Çilekeş Tarikatı’ndan elde ettikleri ama üst Mertebeleri eksik olan Gizem Avcısı.”

“22 Mayıs. Seçimim basitti: Bilgin! Eksiksiz Mertebeleri olan Bilgin! Daha fazla İlm-i Esrar bilgisine hâkim olmak eve dönmenin bir çaresini bulmama yardım ederdi gerçi. Ama mesele şu: Kendim yeterince güçlü değilken ruh göçü gibi bir iş ister istemez bir dış güce başvurmayı gerektirir. O dış gücün iyi mi kötü mü, iyi niyetli mi kötü niyetli mi olduğunu denetleyemem. Bu çok tehlikeli. Madem öyle, kendimi güçlendirip kendi gücümle dönmek daha iyi. Bu yüzden en başta baktığım şey eksiksiz Mertebelerdi!”

“23 Mayıs. Bir Bilgin oldum. İksirin gücü sayesinde, şaşırtıcı biçimde, daha önce öğrendiğim her şey eksiksiz aklıma geldi: fizik, kimya, vesaire, vesaire.

“Sadece hatırlamakla kalmadım, onları derinlemesine anladım ve onlara hâkim oldum. Haha, bu düpedüz benim gibi yabancı diyarlardan gelmiş bir misafire biçilmiş kaftan bir ‘meslek’. Üstünlüğümü sonuna kadar kullanabileceğim! İtiraf etmeliyim ki bu hâlimle dönüp lise son sınıfa geri gitsem, üniversite sınavında kesin birinci olurdum. Bir de daha düzenli, daha derin bir alan eğitimi alsam, bilim insanı olmak pek de zor bir hedef sayılmaz.”

“26 Mayıs. Bilgin olmanın tadını çıkarıyorum. Tuhaf bir şey oldu: Kendimi Bilgin sayıp yaptığım her şey buna yakıştığında, beni neredeyse çıldırtan o fısıltılar epey sustu. Arada bir patlayan öfkem de dizginlendi, günlük tutmak da aklıma geldi.

“O esrarengiz Bay Zaratul’un bana sözünü ettiği ‘rol yapma’ bu mu? Belki de iksirin gizli tehlikesini gidermenin anahtarı budur.”

Klein günlüğün bu sayfasını okurken, hem mizaç hem de tutum bakımından kendisiyle İmparator Roselle arasında belirgin bir fark olduğunu derinden hissetti.

Sözgelimi eve dönme meselesinde kendisi daha ziyade İlm-i Esrar bilgisine derinlemesine hâkim olarak tehlikeden kaçınmayı ve amacına öyle ulaşmayı düşünüyordu; İmparator Roselle’in fikri ise kendi gücüne dayanıp tehlikeyi avucunun içine almaktı.

İtiraf etmeliyim ki bazen böyle insanlara epey imreniyorum. Belki de herkes hep elinde olmayanı ister… Elbette kendimi güçlendirmeyi de düşünmeliyim. İkisinden de taviz yok… Zihninden birbiri ardına geçen bu düşüncelerle Klein hafifçe iç geçirdi.

İmparator Roselle’in, iksirin gizli tehlikesinin azalmasına dair tarifi, Klein’ın dün geceki özetine duyduğu güveni epey artırdı ve ‘rol yapma’nın özünü ona çok daha açık gösterdi.

Günlüğün üç sayfasını bırakan Klein, başını kaldırıp Adalet ve Asılmış Adam’a baktı; hafifçe gülümseyerek konuştu. “Kusura bakmayınız, okurken kendimizi kaptırmışız.”

Audrey içindeki imrenmeyi yatıştırıp sakin sakin gülümsedi. “Gayet iyi anlıyorum. Bir gün zât-ı âlinizden İmparator Roselle’in günlüğünün içeriğine takas yoluyla nail olmayı ümit ediyorum.”

“Bunun için bir bedel ödenmesi icap eder.” Klein gülümseyerek Adalet’e göz ucuyla baktı, ardından bakışını sessizce oturan Asılmış Adam’a kaydırdı.

Audrey ellerini kenetleyip önünde kavuşturdu. “Soytarı Efendi, Asılmış Adam Beyefendi, size danışmak istediğim üç sual var. Cevapların yüksek bir kıymet taşıdığı kanaatindeyseniz mukabilinde ne arzu ettiğinizi söyleyiniz, akabinde temin etmek için elimden geleni yaparım.”

“Bir mahzuru yok.” diye cevap verdi Alger kısa ve ağırbaşlı bir tavırla.

Klein başını sallayıp arkasına daha rahat yaslandı.

Audrey birkaç saniye düşündü. “Birinci sualim şu: ‘Rol yapma’ tam olarak ne manaya gelir? İksirde artakalan nefsin üzerimdeki tesirinin pek cüzi olduğunu fark ettim. Acaba bunun sebebi, bu süre zarfında Seyirci rolü yapıyor olmam mıdır?”

Alger ağzını açmadı; o da bir izah bekler gibi bakışlarını Soytarı’ya çevirdi.

Klein parmaklarıyla uzun masanın kenarına hafif hafif vurarak rahat bir sesle konuştu. “Bunu daha somut bir misalle açıklayalım. Mertebe iksirinin özündeki güç, sıkı sıkıya korunan bir kaledir. Geri tepebilen o artakalan nefs bu kalenin içinde ikamet eder. Amacımız onun icabına bakıp kalenin hakiki efendisi olmaktır.

“İki yöntemimiz vardır. Birincisi zorla içeri dalmaktır. Bu her zaman sonuç vermeyebileceği gibi, mutlak bir üstünlükle ezip geçemedikçe kişinin kendisine mutlaka zarar verir. Ne var ki aşikârdır, böyle bir üstünlüğümüz yoktur.

“İkinci yöntemde elimizde kalenin efendisinin verdiği bir davetiye vardır. Bu davetiyeyle nöbetçilerin denetiminden geçip kaleye sorunsuzca sızabilir, düşmanın da kolayca icabına bakabiliriz. Ne var ki mesele şudur: Davetiyede konuğun dış görünüşü ve ona münasip tavrın tarifi yazılıdır. Bu sebeple kılık değiştirip davetli konuğun ‘rolünü yapmak’ mecburiyetindeyiz. Anlaşıldı mı?”

Alger bunu önceden tahmin etmiş gibi derhal sordu. “O davetiye, Mertebe iksirinin ismi midir?”

“Öyle.” Klein kesin bir cevap verdi.

Dinleyen Audrey’nin zihninde bir anda her şey yerli yerine oturdu. Audrey ‘rol yapma’nın ne demek olduğunu tamamen anladığını hissetti.

Biraz heyecanlanınca Seyirci hâlinden derhal çıktı ve sevinçle övdü. “Ne harikulade bir yöntem! Bence, bence unvanınıza çok yakışıyor, üslubu da Soytarı’yla tam bir uyum içinde… ‘Rol yapma’nın böyle işe yaradığını hiç tahmin etmemiştim. Neyse ki son günlerde içgüdüyle Seyirci rolü yapıyormuşum.”

Bir an durdu. “Bunun son derece kıymetli bir izah olduğu kanaatindeyim. Onu böylece, gönül rahatlığıyla kabul edemem. Soytarı Efendi, mukabilinde nasıl bir takas arzu edersiniz? Elbette, zât-ı âlinize İmparator Roselle’in günlüğünden hâlâ bir sayfa borçlu olduğumu hatırlıyorum.”

“Roselle’in günlüğünden daha fazlası, ya da…” Klein bir an duraksadı.

Aslında Kâhin Mertebesine dair herhangi bir haber diyecekti; fakat böylesi düşük seviyeli bir talebin Soytarı’nın itibarını zedeleyeceğini düşünerek son anda vazgeçti ve ileride fırsat bulduğunda çaktırmadan sormaya karar verdi.

Nasılsa daha yeni yükseldim, Kâhin iksirini de henüz tam sindirmedim… Kendini böyle avutarak renk vermeden ekledi. “Ya da Antigonus ailesine dair herhangi bir malumat. Daha önce bildiğimiz kısımlar dahi olsa, kabulümüzdür.”

Alger birkaç saniye sessiz kaldı; uzun tunç masanın Şeref Makamına temkinle bir göz atıp ağır ağır konuştu. “Soytarı Efendi… şu hâlde zât-ı âlinizin az önceki izahının ücretini bendeniz derhal ödeyebilirim.”

« Önceki 📚 Arşiv Sonraki »